POSITION' [YAOI]

ตอนที่ 17 : POSES l 14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,830
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    6 ม.ค. 61

T
B
 

POSES 14

 

 

 

[ position : pat ]

 

หลังจากออกมาจากห้องติณและใช้เวลาในการขับรถตรงมาโรงพยาบาลร่วมชั่วโมง ทั้งๆที่ความจริงปกติไม่ถึงสามสิบนาทีก็ถึง แน่ล่ะ ผมหมดเวลาไปกับการเหยียบคันเร่งให้ช้าที่สุดเพื่อนั่งคิดทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับชีวิตตัวเองเมื่อคืนบวกกับเมื่อเช้าอีกนิดหน่อย..และความรู้สึกเจ็บตูดที่ยังไม่จางหายไป

 

...แปลกดี

นั่นคือคำจำกัดความที่ผมคิดได้ตอนนี้

 

ถามว่าเสียใจไหม? ไม่ ไม่สักนิด คิดไม่ผิดด้วย ผมคิดก่อนทำเสมอ

แค่เสียประตูหลัง มันจะอะไรมากมาย ผมไม่สนเรื่องตำแหน่งพวกนี้ให้รงสมองหรอก

แค่เพราะผมแม่งตัวใหญ่ ก็เลยได้เป็นรุกมาตลอดก็แค่นั้น...

 

นึกดูแล้วมันไม่ใช่แค่เพราะผมเมาหรือเพราะแค่อยากรู้ว่าการโดนเอามันเป็นยังไง เหอะ ถ้าผมคิดเท่านั้นคงไม่มาจบแบบเจ็บตูดนี่หรอก อันที่จริงผมก็รู้ตัวมาสักพักแล้ว ก็ปากหนักใจหนักไปเรื่อย ตั้งแต่ตอนไปพัทยากับไอ้ติณความรู้สึกมันก็ชัดขึ้นเรื่อยๆ ไม่งั้นถ้าไม่มีเสียงโทรศัพท์เรื่องเรียว พวกเราแม่งคงไปไกลกว่าจูบ

 

เอาเถอะสุดท้ายก็มากกว่าจูบได้อยู่ดี

ใช่ อีกเหตุผลนึงก็เพราะอาการค้างวันนั้น มันถึงทำให้มีเมื่อคืนได้

 

สรุปคือลึกๆผมก็คิดอะไรกับไอ้ติณมากกว่าคำว่าเพื่อนจริงๆ แต่มันก็ยังน้อยมาก หากเทียบกับที่ผมมีความรู้สึกให้ใครอีกคน...ถึงจะมีเซ็กซ์กับไอ้ติณแล้วก็เถอะ ฮึ คิดไม่ออกจริงๆว่าต้องทำยังไงต่อไปกับเรื่องที่ปนกับมั่วพวกนี้

 

แม่ง กูหาเหาใส่หัวให้ตัวเองชัดๆ

ความวัวยังไม่ทันหาย เอาความควายเข้ามาแทรก

ยิ่งเป็นคนคิดเยอะอยู่ เจริญเลยสิไอ้ภัทร!

 

“...”

 

เอาเถอะ คิดจนหัวหมุนก็ยังหมุนไม่เลิกอยู่อย่างนั้น พับไว้ค่อยคิดต่อก็แล้วกัน ผมสรุปผลให้ตัวเองในใจเมื่อเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าห้องพักของเรียว

 

“เรียว พี่เข้าไปน..ะ”

 

ความคิดทั้งหมดก่อนหน้านี้ถูกดูดกลืนหายไปเป็นอากาศธาตุ น้ำเสียงผมเหมือนอยู่ๆก็ขาดห้วงไปทันที ณ วินาทีที่เปิดประตูเข้ามาในห้องและเลื่อนสายตาไปทางเตียงผู้ป่วย เตียงที่มีริวนอนหันหลังอยู่

 

ใช่...มันควรจะมีแค่นั้น ควรจะมีแค่ริวคนเดียวในห้อง

หรือถ้ามีใครมาเยี่ยมเขาอีก ก็ต้องไม่ใช่คนๆนี้...

 

คนที่หันแผ่นหลังบางมาทางผม ผิวสีขาวซีดที่มีกลิ่นหอมอ่อนๆ เรือนผมสีน้ำตาลเข้มยาวประบ่าที่ทำให้ร่างตรงหน้าเหมือนผู้หญิงมากกว่าเดิม

 

ไม่ เป็นไปไม่ได้

 

ผมสาวเท้ายาวเข้าใกล้ร่างๆนั้นทันที หัวสมองตอนนี้ขาวโพลนคิดอะไรไม่ออกสักอย่าง รู้แค่ว่าหัวใจตัวเองเต้นถี่รัวจนผมกลัวว่ามันจะหลุดออกมาข้างนอก มือหนาสั่นแทบห้ามไม่อยู่เมื่อยื่นออกไปสัมผัสกับไหล่เล็กของชายตรงหน้า

 

“...ริว”

 

ผมรู้สึกถึงลมหายใจตัวเองสะดุด หัวใจคล้ายหยุดเต้นไปชั่วขณะทั้งๆที่เมื่อกี้ยังเต้นแรงจนแทบระเบิด ทันทีที่บังคับให้อีกฝ่ายหันตัวกลับมาเผชิญหน้ากัน พร้อมใบหน้าหวานสวยที่เหมือนเรียวทุกประการประจักษ์แก่ตา รอยยิ้มที่ผมเคยชอบมองยามนี้ถูกประดับอยู่บนหน้าของคนๆนี้อีกครั้ง

 

“ภัทร...”

 

เพียงแค่อีกฝ่ายพูดชื่อของผมออกมาเบาๆราวเสียงกระซิบแต่กลับดังก้องในหัว ทุกเรื่องที่ผ่านมาก็เหมือนไร้ซึ่งความหมายเมื่อคนๆนี้กลับมายืนอยู่ตรงหน้าผมอีกครั้ง ความรู้สึกเกลียด โกรธ โมโห เสียใจจนแทบอยากตาย ทุกอย่างนั้นมันหายไปไหนหมดก็ไม่รู้

 

ผมต้องเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ

...ต้องเสียสติและโง่ดักดานที่ยังมีความรู้สึกนี้อยู่ ฮึ

 

มึงมันควายไอ้ภัทร มึงมันเหี้ย ทำตัวเป็นคนดีฉิบหาย

มึงก็รู้ว่าคนๆนี้ทำอะไรไว้ แต่มึงก็ยังรัก

ใช่ ผมรักเขา รักมาตลอด แต่ผมไม่คิดว่าผมจะ...

 

...รักมากขนาดนี้

 

“...”

 

“ไม่เจอกันนานเลย ภัทร...สบายดีไหม”

 

แค่ประโยคเบสิกนี้ก็ทำให้สมองผมหยุดทุกอย่างลง แล้วดึงตัวคนตรงหน้าเข้ามากอดแน่นเต็มสองแขนโดยไม่สนอะไรทั้งนั้น ลืมหมดทุกอย่างกับเรื่องในอดีตอะไรก็ตามที่เคยเกิดขึ้น

 

“กลับมาตอนไหน ทำไมไม่บอกจะได้ไปรับที่สนามบิน”

 

ผมยิงคำถามรัวทั้งๆที่ตัวยังไม่ปล่อยร่างเล็ก ผมรับรู้ได้ว่าริวกำลังสั่นมากแค่ไหน แม้จะยกแขนขึ้นกอดผมตอบ...ยังไม่กล้า

 

“มีคนบอกว่าเรียวถูกคนทำร้ายเลยรีบบินมา...”

 

น้ำเสียงหวานที่พยายามคุมให้ไม่สั่นทำให้ผมยิ่งใจหาย ไม่ชอบเลย แค่คิดถึงสีหน้าของริวตอนนี้ว่ากำลังทำหน้าคล้ายจะร้องไห้แค่ไหน...ไม่ชอบให้คนในอ้อมกอดเป็นแบบนี้จริงๆ

 

“แล้วยังไง”

 

“แล้ว..แล้วริวก็ไม่กล้าโทรหาภัทรหรอก...ก็ริว...ริว...”

 

คำพูดที่ขาดห้วงไปเรื่อยๆของริวทำให้ผมยิ่งกอดอีกฝ่ายแน่นแล้วตัดสินใจพูดขัดออกไปตามที่หัวใจบอกให้ทำ ทั้งๆที่สมองผม...ค้านจนแทบบ้า

 

“...ช่างมันเถอะ”

 

ปากเหี้ย ช่างมันบ้านพ่อมึงสิไอ้ภัทร!

 

“ภัทร...”

 

คนร่างเล็กกว่าเอ่ยเสียงแผ่วติดจะสั่นน้อยๆเหมือนตกใจกับคำพูดนั้นของผม

 

ฮึ แน่ล่ะ ผมยังตกใจตัวเองเลย

เสียสติชัดๆ ผมรู้ตัวดี

 

ริวยกแขนขึ้นกอดผมตอบพร้อมกับความเปียกชื้นที่หยดลงตรงไหล่ แต่ผมก็ไม่คิดจะพูดอะไรออกไป ความเงียบเข้าครอบงำเมื่อน้ำตาของร่างบางไหลซึมเข้าเสื้อเชิ้ตผม ต่างฝ่ายต่างจมลงในห้วงความคิดของตน ความอบอุ่นจากวงแขนบางที่กอดรอบเอวผมอยู่มันช่างคุ้นเคย...แต่ก็แตกต่าง บางทีความรู้สึกผมมันอาจเปลี่ยนไปมากกว่าเดิมแล้วก็เป็นได้ ผมยังตอบอะไรใจตัวเองไม่ได้ ผมยังไม่แน่ใจอะไรทั้งนั้น มันสับสนไปหมด ปนกันมั่วยิ่งกว่าที่คิดไว้ซะอีก

 

“...”

 

“...”

 

ผ่านไปนานแค่ไหนไม่รู้ที่ความเปียกชื้นเริ่มน้อยลงจนหยุดไป ริวค่อยๆคลายอ้อมกอดและดันอกผมออก ทำให้ผมต้องคลายวงแขนแกร่งที่กอดรัดร่างบางลง เพื่อเปลี่ยนมามองหน้ากันชัดๆ ใบหน้าสวยเปรอะคราบน้ำตาเป็นทาง จนผมอดไม่ได้ที่จะยกนิ้วโป้งขึ้นเกลี่ยน้ำสีใสให้พ้นจากแก้มเนียนอย่างเบามือ

 

“ภัทร”

 

“หืออ”

 

นัยน์ตาคมหวานจ้องลึกเข้าไปในตาผม แววตาเศร้าและเว้าวอนอยู่ในทีจนผมต้องขานรับในลำคอและรู้สึกใจหายด้วยความสงสาร...บางครั้งความสงสารมันก็เป็นหายนะดีๆนี่เองนั่นแหละ เฮอะ

 

“ริวขออะไรภัทรสักอย่างได้ไหม?”

 

เสียงหวานถามขึ้นเบาๆ ใบหน้าสวย ณ เวลานี้ทำเหมือนจะร้องไห้ได้ตลอดเวลาหากผมเผลอพูดอะไรทำร้ายจิตใจอีกฝ่ายออกไปโดยไม่ทันรู้ตัว

 

“ว่ามาสิ”

 

ริวค่อยๆใช้มือเล็กทั้งสองข้างมากุมมือซ้ายของผมไว้ ก่อนยกมันขึ้นแนบอกตัวเองจนรู้สึกถึงแรงกระเพื่อมข้างใน

 

“เรา...”

 

มือของผมถูกกำแน่นขึ้นและดึงให้แนบติดหัวใจริวมากขึ้น

 

“...”

           “...กลับมาคบกันได้ไหม”

 

“อะ อะไร..อะไรนะ”

 

เสียงผมเบาโหว่งไม่ต่างจากสมองตอนนี้ แทบจะเบายิ่งกว่าเสียงกระซิบด้วยซ้ำ ใบหน้าผมคงนิ่งเหมือนหุ่นยนต์ สังเกตจากปากบางอมชมพูของคนตรงหน้าซึ่งเม้มสนิททันทีที่พูดจบ

 

“ริวรู้...ริวรู้ว่าริวไม่มีสิทธิ์พูดคำนี้ แต่ริวขอโอกาส” ผมเบี่ยงสายตาออกจากคนตรงหน้า คำว่าโอกาสของริวกำลังทำให้ใจผมกระตุก

 

ผมเกลียดคำๆนี้

 

“ริวขอโอกาสสักครั้งเถอะนะภัทร ขอร้อง ได้ไหม?”

 

ผมค่อยๆชักมือที่ถูกบีบแน่นออกจากการเกาะกุม ก่อนหันกลับมามองใบหน้าหวานของร่างเล็กอีกครั้ง ผมไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองทำสีหน้าแบบไหน แต่มันชา มันรู้สึกชาหนึบยังไงก็ไม่รู้

 

“ไม่รู้สิ...ภัทรไม่รู้ว่า..” ผมจงใจจ้องลึกลงไปในดวงตากลมแสนเศร้าคู่นั้น ดวงตาผมก็เศร้าไม่แพ้กันหรอก ฮึ

 

“...”

 

“ภัทรยังรักริวอยู่รึเปล่า”

 

ทั้งเสียงทั้งหน้าผมนิ่งมาก ผมรู้ตัวดี ถึงภายในใจจะสั่นแค่ไหน แต่ผมไม่อยากใจอ่อนง่ายๆ อย่างน้อยริวก็มีสิทธิ์จะรู้ว่าผมคิดอะไรอยู่ ว่าถึงผมจะยังรักเขา รักมากแต่...ไม่ได้รักเขามากเท่าเดิมอีกแล้ว

 

“ริว...”

 

แน่นอน เขาหลับตาลงทันทีพร้อมน้ำสีใสที่ไหลอาบแก้มเนียนทับคราบน้ำตาเดิมที่เกือบเหือดแห้งไปแล้วเมื่อกี้ แต่ครั้งนี้ผมยังยืนนิ่ง มือที่สอดไว้ใต้กางเกงกำแน่น ผมไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้ มันอึดอัดราวกับถูกห้ามไม่ให้เข้าใกล้อะไรบางอย่างที่สำคัญกับเรามากๆ

 

“ภัทรว่าเราอย่...!”

 

ในจังหวะที่ผมกำลังจะพูดมันออกไป พูดออกไปถึงการตัดสินใจที่แม้จะกระทันหันแต่ผมเชื่อว่ามันคือสิ่งที่ถูกต้อง ริวกลับกระชากตัวผมเข้าไปหา ก่อนประกบปิดปากผมด้วยริมฝีปากนุ่มนิ่มอันคุ้นเคยนั่น

 

ผมไม่ได้ผลักออกแต่ก็ไม่ได้ตอบรับ พวกเราค้างอยู่อย่างนั้นจนริวต้องเป็นฝ่ายผละไปช้าๆ ใบหน้าเราสองคนยังคงใกล้กันจนรู้สึกถึงลมหายใจเข้าออกรุนแรงพอๆกับเสียงเต้นของหัวใจตัวเอง ร่างเล็กยังกำสาบเสื้อเชิ้ตผมแน่นไม่ปล่อย

 

บรรยากาศมันน่าบัดซบที่สุดแล้วในตอนนี้

 

“อย่า..อย่าพูดคำนั้นนะภัทร ริวขอร้อง อย่างน้อยก็ไม่ใช่ตอนนี้ ริวยังรับไม่ได้จริงๆ” เสียงหวานแหบแห้งและขาดห้วง “ให้โอกาสริวเถอะนะ ขอให้ริวได้ชดใช้เถอะ ริวขอโทษ ริวรักภัทรมาก”

 

เพียงแค่เจอประโยคสุดท้ายนั่น ใจผมก็รวนแล้ว

..หรือผมก็ยังไม่พร้อมจะเสียคนๆนี้ไปเหมือนกัน?

 

รักภัทรมากจริงๆ..ฮึก”

 

ริวกัดริมฝีปากตัวเองเพื่อกลั้นไม่ให้เสียงร้องดังออกมา มือเล็กสองข้างที่กำเสื้อผมจนยับเยิน ร่างกายบอบบางสั่นระริกเหมือนลูกหมาตกน้ำ ขาไม่มีแรงยืนจนผมต้องสอดวงแขนประคองเอวบางมาแนบชิดไม่ใช่อีกฝ่ายล้มลงพื้นไปเสียก่อน

 

ผมปิดเปลือกตาลง ความเหนื่อยล้า ความเครียด ความลังเล ความรัก ความผิดหวัง ความดีใจ ความอบอุ่น ความหวาดกลัว ทุกๆอย่างกำลังซัดเข้ามาและผมตั้งรับมันไม่ทัน แต่เมื่อผมยังไม่เข้าใจ ในเมื่อผมยังไม่มั่นใจเต็มร้อยว่าอะไรเป็นอะไรหรือความรู้สึกผมมันยังรักหรือแค่ผูกพันธ์เฉยๆกันแน่

 

ผมก็ต้องพิสูจน์...

เพราะผมเกลียด เกลียดไอ้ความรู้สึกครึ่งๆกลางๆแบบนี้!

 

“...ได้”

 

ในที่สุดผมก็ลืมตาขึ้นเผชิญหน้ากับความเป็นจริงกับสิ่งที่ตัวเองตัดสินใจ

 

“ภ..ภัทร ภัทรพูดจริงใช่ไหม?!”

 

ร่างบางบังคับตัวเองให้ทรงตัวขึ้น ช้อนใบหน้าสวยมองผมพร้อมรอยยิ้มกว้างที่เมื่อก่อนผมเคยลงความเห็นว่ามันเป็นยิ้มที่สวยและอบอุ่นที่สุดในโลก แม้ตอนนี้มันจะยังสวยเหมือนเดิม

 

...แต่ก็ไม่ได้ทำให้ใจผมอบอุ่นมากเท่าตอนนั้นแล้ว

มันมีความเจ็บแทรกอยู่ในนั้น..

 

“แต่มันจะเป็นครั้งเดียวและครั้งสุดท้ายที่ภัทรจะให้โอกาสริว”

 

ผมพูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่นแต่ก็แฝงไปด้วยความจริงจังอยู่ในที มือหนายกขึ้นลูบหัวริวเมื่ออย่างที่เคยทำเมื่อนานมาแล้ว

 

“...”

 

“ถ้าวันไหนก็ตามที่ภัทรเห็นว่าริวไม่คู่ควรกับความรักของภัทรอีกครั้ง...”

 

ผมใช้นิ้วดันคางอีกฝ่ายขึ้น ล็อคหน้าสวยไว้ไม่ให้เบี่ยงหลบ ผมต้องการให้เขารับรู้กับสิ่งที่ผมจะสื่อได้ชัดแจนและฝังลึกลงไปให้มากที่สุด

 

“...วันนั้น ริวจะหาว่าภัทรใจร้ายไม่ได้นะครับ”

 

ผมไม่ได้ตาฝาดที่เห็นนัยน์ตาหวานคู่นั้นมีประกายความหวาดกลัวปรากฎให้เห็น ถึงจะแค่แวบเดียวก็ตาม แต่ผมก็เลือกที่จะทำเป็นมองไม่เห็นแล้วฉีกยิ้มบางพร้อมยื่นหน้าเข้าไปจูบแผ่วเบากลางหน้าผากมน

 

“ข..ขอบคุณนะภัทร ขอบคุณที่ให้โอกาสริวอีกครั้ง ริวจะ..ริวจะไม่ทำให้ภัทรผิดหวังนะครับ”

 

“อืม เลิกร้องไห้ได้แล้ว เดี๋ยวไม่หล่อนะ”

 

ผมดึงร่างเล็กเข้ามากอดด้วยความรู้สึกโล่งใจแต่ก็หนักใจไม่แพ้กัน เอาเถอะ จะเป็นยังไงก็เป็นกัน เมื่อผมตัดสินใจจะกลับไปจุดนั้นอีกครั้งด้วยตัวของผมเอง

 

“ฮิ อืมม ก็ได้ ไม่ร้องแล้ว” เสียงเล็กบอกผมแล้วกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นอีก “ริวหิวแล้ว เราไปกินข้าวกันนะ”

 

จู่ๆริวก็ดันตัวผมออกเปลี่ยนมาจับมือผมไว้แล้วออกแรงดึงผมไปที่ประตู ใบหน้าที่มีคราบน้ำตาใช้แขนตัวเองปาดออกลวกๆ ผมยื้อแรงดึงนั่นไว้เมื่อนึกอะไรขึ้นได้ ก่อนหันหน้าไปทางเตียงคนป่วยที่เรียวกำลังนอนหันหลังอยู่

 

“แล้วเรียวล่ะ?”

 

ริวหันหน้าที่เปื้อนยิ้มกลับมาทางผมแล้วส่ายหน้าเบาๆ

 

“เรียวหลับไปนานแล้วล่ะ พวกเราไปกันเถอะ”

 

ผมเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ ปกติเรียวไม่ได้นอนเวลานี้ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้คัดค้านอะไร เรียวคงหลับจริงๆเพราะความเพลียและเครียดเรื่องส่วนตัวก็ได้

 

“อืม”

 

ปัง

 

เมื่อประตูสีขาวปิดลง ภายในห้องพักผู้ป่วยที่ควรจะเงียบเพราะเจ้าของห้องหลับกลับมีเสียงสะอื้นไห้ดังเล็ดลอดออกมาใต้ผ้าห่มผืนหนา ใบหน้าสวยพิมพ์เดียวกับริวกำลังบิดเบี้ยวเพราะความเสียใจ น้ำตาที่ไหลออกมาอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ร่างเล็กขดตัวยกแขนสองข้างกอดร่างตัวเองเพื่อให้ไออุ่น

 

...เขาไม่ได้หลับอย่างที่ริวบอกภัทร

เขาไม่ได้หลับ และได้ยินทุกถ้อยคำที่ทั้งคู่คุยกัน

 

“ไม่ว่าพี่ริวจะร้ายแค่ไหน...พี่ภัทรก็ยังรักใช่ไหม ฮืออ..ฮึก...”

 


 

 

 
แฝดสุดสวยน่ารักโลกสวยใส(?)มาแล้วจ้าาาา 55555
แยกออกตรงที่ริวผมยาวกว่าเรียวแค่นั้นแหละหนูเอ๊ยยย
พี่ภัทรเราจะควบสองไหม อ๊ายยยยยย (/โดนติณกระทืบบบ.)

 

 

 




L E T ' S    T A L K    A F T E R    P O S E S l 14
[THUMAY08 : 200909 : 100%]
มาแบ้ววว 55555 ผ่านไปเดือนกวว่า มันจะโผล่หัวมาสักที อะฮืออออ.
ไร้คำแก้ตัว เขาขอโทษ เขากราบบบบแทบเท้าทุกค๊นนนน จุบุจิบิ
วันนี้จินกลับมาพร้อมแบกดราม่ามาด้วย 55555 เดี๋ยวคงต้องมีการรีไรท์ตอนนี้หน่อย
(แต่เอาไว้ก่อน ก๊ากกก) เพราะอารมณ์ภัทรฉันแปรปรวนเกิ๊นนนน
และดูคำพูดเฮียแกเซ่ กรี้ดกร้าดดด ร้ายกาจง่ะ แต่จะให้ภัทรร้ายคนเดียวไม่ได้ค๊าา
เดี๋ยวเจอฤทธิ์อิติณก่อน 555 จะได้เท่าเทียมกัน ก๊ากๆๆ ตอนนี้ติณสาวเกินล่ะ พอๆ
ริวโผล่มาเต็มตัวแล้วนะจ้าา บทบาทนางเต็มที่ ใครสงสารเรียวบ้าง ตอบบบ แงงง
นางเป็นผู้ถูกกระทำน้า ชีวิตนางแค่ต้องการความรัก ความจริงนางก็น่าสงสารอยู่ ฮืออ
อิพี่ไต้ฝุ่นก็ไม่รู้หายหัวไปไหน มาปลอบใจหนูเรียวสิ! หรือจะกลับไปหาเจ้ส้ม 5555
จิ้นกันเองเน้ออ อะไรก็เกิดขึ้นได้ แต่ไม่อาจให้เรื่องนี้ดราม่าเยอะ เพราะมันต้องชิวๆสิ!
จะพยายามนะแจ๊ะ โฮกกกก แต่งดราม่ายากนะ บีบอารมณ์ง่ะ งุงิๆ
มาลุ้นกันต่อเถอะ ว่าตอนต่อไปจะเป็นเยี่ยงไรรรร เธอจ้า ที่รักทั้งหลาย เม้นโน้ยยยย
เม้นให้จินชื่นใจหน่อยนะตัวเอง จินรักตัวเองนะ จุ๊บ อิอิๆๆ <333333


[SATAPR05 : 141618 : 30.5%]
ในที่สุดอิจินก็อัพได้สักที 55555 มาไม่ครบอี๊กกก หายไปเป็นเดือน (ดีออกกก)
ไม่มีอะไรจะแก้ตัว ก๊ากกก บอกเลยเที่ยวเพลินค่ะพี่น้อง~ งอแงๆ
ไม่ขอเวิ่นเยอะ เดี๋ยวรอครบร้อยแล้วเวิ่นทีเดียว ฮ่าๆ แต่มาแค่นี้คือค้างระนาววว
*NCจะทยอยส่งนะจ้าา ภายในคืนนี้แหละ รอหน่อยเน้อ XOXO <3


 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,307 ความคิดเห็น

  1. #2238 mangpor43 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 มกราคม 2560 / 23:31
    กลิ่นดราม่าโชยมาละ ไม่ชอบอ่ด
    #2,238
    0
  2. #2170 QHINE (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 เมษายน 2559 / 08:05
    รอเรื่องนี้มานานมากกกกกก ;-;
    ความดราม่าส่งกลิ่นมาเลย อยากเห็นการแผลงฤทธิ์ของติณแล้ว
    555555555555555555555
    #2,170
    0
  3. #2160 kaza (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2558 / 01:48
    5555 ชอบชอบ
    #2,160
    0
  4. #2152 allhx07 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 เมษายน 2558 / 18:08
    ไรท์รู้มั้ย เรารอเรื่องนี้อยู่นะ ฮืออออออออ
    #2,152
    0
  5. #2149 far (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2558 / 18:30
    บอกตรงๆเลยนะคะ ส่วนตัวไม่ค่อยชอบคู่ชาย-ชาย ว่างจัดคลิกๆไปเจอเรื่องนี้เข้า เอาว่ะ ลองอ่านดู ..

    ไม่ผิดหวังเลยค่ะ ประทับใจมากกก เราเบื่อง่ายมีนิยายไม่กี่เรื่องที่จะถูกใจเรา แต่นี่โอโห เปิดเรื่องมาได้เลอค่ามากค่ะ คือมันใช่เลยอ้ะ ชอบคาแรกเตอร์ของตัวละคร ภาษาพี่ก็ใช้อ่านง่าย คือปลื้มอ้ะ555 โดยเฉพาะเนื้อเรื่อง พล็อตดีมากๆ โดนใจอ้ะ 5555 ลืมไปเลยว่าเคยไม่ชอบ ชช ทั้ง14 อ่านจบวันเดียว5555 หลงเรื่องนี้มาก ไรท์มาอัพบ่อยๆนะคะ ติดตามอยู่

    FIGHTING !!💝😍✌✌✌
    #2,149
    0
  6. #2147 OZ BEZARIUS (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:55
    มาต่ออีกน้าาาา สนุกมากเลยย
    #2,147
    0
  7. #2144 chompoo17 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2558 / 03:44
    มาอัพต่อไวๆน๊า ค้างสุดๆ
    #2,144
    0
  8. #2135 mona_mz (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 มกราคม 2558 / 21:37
    อัพด้วยย รอนะะะะะะะ
    #2,135
    0
  9. #2128 falianar (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 มกราคม 2558 / 03:51
    กลับมาอัพซักที ~ อัพตอนต่อไปที ~
    #2,128
    0
  10. #2123 chocolla33 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2557 / 23:53
    ยังรออยู่นะยูว์~~~~ คิดถึงจริงงงงงง
    #2,123
    0
  11. #2099 Viola (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2557 / 16:18
    เฮ้อ~T^T ทั้งติณทั้งภัทรต้องมีคนที่เคยรักทั้งคู่แน่เลยอ่าาาา นั่นหมายความว่าเราต้องกินมาม่าอีกหลายตอนนอะกึ๋ย~ ขอบคุณมากค่าา

    รอตอนต่อไปอยู่น้า~ สู้สู้
    #2,099
    0
  12. #2086 SpongyGoldfish (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2557 / 15:28
    ไม่นะ.. สงสารติณณณณ
    รู้ใจตัวเองซักทีย์เถอะภัทร ;w;)''

    #2,086
    0
  13. #2076 Knight_Queen (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 กันยายน 2557 / 16:27
    เรารอเรื่องนี้อยู่นะ ;___;
    #2,076
    0
  14. #2075 LAZY (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 กันยายน 2557 / 00:37
    มาอัพต่อไวๆนะค่ะ สนุกมากค่ะ เป็นกำลังใจให้!!
    #2,075
    0
  15. #2048 OZ BEZARIUS (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2557 / 18:27
    น่าร้ากกกกกก
    #2,048
    0
  16. #2043 Jane (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2557 / 22:58
    แล้วติณละะะะะะะะะะะะะะะะะ

    มาต่อโดยไวเถอะไรท์*_*
    #2,043
    0
  17. #2030 สวัสดี (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2557 / 20:01
    กลับไปคบกับริวทำไมมห้ะะะะ นายเอาติณไปไว้ที่ไหนกันนายภัทรรร T T''
    #2,030
    0
  18. #2009 yaaa (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2557 / 14:28
    ทำไมมมม

    ทำไมภัทรไปตกลง แล้วติณอ้ะๆๆๆๆ แงงงง้

    รีบมาอัพด่วนไวไวเลยไรต์

    อนากรู้เรื่องลิมิตเหมือนกัน -3-
    #2,009
    0
  19. #2001 nongnam (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2557 / 21:40
    กลับแล้ว อร๊ายยย รอนานมาก อ่านเรื่องนี้แฆล้ว เรื่องอื่นดูเบสิกไปเลย สู้นะคะไรต์ เรารอมานาน เปิดเข้ามาดูทุกครั้งที่มีโอกาสเลย พอเห็นอัพน้ำตาจะไหล(เวอร์ไปป่ะ?) จะรอต่อน้า ภัทรอ่า อย่าให้โอกาสสิ ภัทเป็นของตินน้า
    #2,001
    0
  20. #1996 Ecul [เด็กชายไอ] (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2557 / 23:55
    ภัทรคะ ตินล่ะภัทร T[]T
    ติณล่ะ อย่าลืมติณสิ~~~~

    ตอนนี้สงสารเรียวง่ะ เรียวววT[]T
    มากอดทีลูก#ผิด ณ  จุดๆนี้สงสารเรียวมากกก แงงงงง
    งอนภัทร เค้ารักเรียวแล้ววววT[]T
    แงงง

    //เชียร์พี่ส้มเบาๆ
    #1,996
    0
  21. #1977 Fanning Fight (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2557 / 20:05
    มาต่อไวๆเถอะไรท์ มันค้าง~~~><
    #1,977
    0
  22. วันที่ 14 พฤษภาคม 2557 / 15:32
    อ้าว แล้วติณล่ะ วันไนท์แสตนด์เหรอ?
    ก็ดี แล้วแต่ละกัน
    #1,972
    0
  23. #1971 ifresh (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2557 / 12:19
    กลับมาอัพต่อไวๆนะคะไรท์เตอร์
    #1,971
    0
  24. #1970 Thanks (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2557 / 10:26
    เอาติณให้ร้ายกว่าภัทรมากๆนะคะ
    #1,970
    0
  25. #1969 PeTErPan1244 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2557 / 01:26
    อยากกรีดร้อง อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!! ไม่ไหว!! อยากเข้าไปหาเรื่องจะตายอยู่แล้วววว นังริวววววววววววววว!!!
    #1,969
    0