คัดลอกลิงก์เเล้ว

เงื่อนพิรอด

โดย wwsa0007

ทุกคนก็อยากเจอคนที่รักในรูปแบบที่สามารถคุยได้อย่างเปิดใจ ผมได้เลิกกับแฟนด้วยเส้นทางชีวิตที่ต่างกัน ผมยังรู้สึกรักเธอและความรู้สึกผิดก็อยู่ในใจผมมาตลอดแล้ว ผมอยากเจอเธอ

ยอดวิวรวม

10

ยอดวิวเดือนนี้

10

ยอดวิวรวม


10

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


1
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  24 พ.ค. 63 / 03:58 น.
นิยาย ͹ʹ เงื่อนพิรอด | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สวัดดีคับนี้เป็นเรื่องแรกที่ผมได้เขียนลงในเว็บ
ความหมายของชื่อเรื่อง เงื่อนพิรอด คือ เป็นเงื่อนที่ดึงยังไงมันก็ไม่ออกและเป็นเงื่อนที่ง่ายแต่อยากที่จะหลุด เหมือนกับความสัมพันที่อยากที่จะหลุดออกจากกันถ้ามันผูกติดกันไปแล้วนอกจากเจ้าของความสัมพันจะมาแก้เชือกนั่นเอง 
มีีอะไรบกพร้องก็บอกได้นะคับ


เนื้อเรื่อง อัปเดต 24 พ.ค. 63 / 03:58


ผมชื่อ j ผมมีแฟนชื่อ ส้ม เราทั้งสองคนได้เลิกราจากการเป็นแฟนกัน ผมเป็นฝ่ายบอกเลิกเธอเพราะเส้นทางที่เลือกของเราทั้งสองเดินนั่นแตกต่าง ผมต้องไปทำงานประจำอยู่ต่างประเทศและผมไม่อยากให้เธอต้องรอคอยเวลาและเจ็บเพราะการรอผมเลยบอกเลิกเธอไป เราทั้งสองคนได้คุยกันและไม่ค่อยลงลอยกันสักเท่าไร เธอบอกว่าจะรอผมแต่ผมกลับที่จะบอกให้ไม่ต้องรอ หลังจากวันนั่นที่ได้คุยกันผมก็ได้บินไปต่างประเทศทันที่โดยที่ไม่ได้บอกอะไรเธอเลย ผมบล็อกการติดต่อทุกอย่างของเธอ ผมยังรักเธออยู่และรักมากด้วย ผมนั่งร้องไห้บนเครื่องบิน ความรู้สึกเหงาและโดดเดียวได้กัดกินผม ผมต้องทนอยู่ในสภาวะเจ็บปวดอยู่หลายเดือน ผมไม่สามารถเริ่มต้นใหม่กับใครได้แน่นอนเพราะว่าสิ่งพวกนนี้มันต้องใช้เวลา จนผ่านมาเป็นเวลาสองปีสภาพจิตใจของผมโอเคในระดับหนึ่ง แต่ผมก็ยังรักและคิดถึงเธออยู่ และอยากจะติดต่อกับเธอ แต่ก็ทำได้แค่คิด ผมอยากรู้ว่าเธอยังคิดถึงผมบ้างไหมแต่ผมว่าเธอน่าจะโกรธจนอยากจะด่าผมเป็นชุดเลยแหละ ผมได้ใช้ชีวิตอย่างงั่นมาจนใกล้วันเกิดผม ในตอนนั้นผมทำงานเสร็จร่างกายผมเพลียมากและก็ดึกมากแล้ว ผมก็กำลังจะนอน ได้มีอีเมลหนึ่งแจ้งเตือนมาทางโทรศัพท์ผมแต่ผมเพลียจนไม่ได้อ่านมัน ผมคงคิดว่าคงเป็นอีเมลโฆษณาอีกตามๆเคย หลังจากนั้นผมก็หลับไป วันนี้ก็ได้มาถึงงานวันเกิด ผมได้ชวนเพื่อนๆมาสังสรรค์กันที่บ้าน สังสรรค์ไป สักพักผมได้กวาดสายตาไปรอบๆและไม่ก็ตกใจและใจหายบวกกับดีใจจนพูดอะไรไม่ออกเหมือนได้เจอเธออีกครั่งเธอได้เดินเข้ามาหาผมและยิ้มให้ผมบวกกับสายตาของเธอทำให้ผมสามารถหยุดเวลาและโลกทั้งใบได้เลย เธอได้ถือเค้กมาให้แล้วก็บอกว่า" HBD นะ " ผมยิ้มแล้วก็น้ำตาไหลความรู้สึกเดิมๆกลับมาแล้วผมก็เป่าเค้ก เธอก็ยิ้มอีกครั้ง แล้วเธอก็พูดกับผมว่า "มีไรจะพูดกับเราไหม?" ผมได้กุ้มคิดในหัวผมคำพูดเป็นล้านที่มันอธิบายไม่ได้และความคิดถึงอยากกลับไปคบกับเธอแต่ผมได้แค่เข้าไปกอดเธอแล้วบอกว่า

" ขอบคุณและ...ขอโทษด้วยนะ" ผมก็รู้สึกว่าเธอน่าจะรู้มันคือความผูกพันที่เราทั่งสองรู้ดีว่ามันไม่สามารถเกิดขึ้นได้ด้วยเส้นทางที่แตกต่างของกันและกัน จากนั่นเธอก็พูดด้วน้ำเสียงที่ปล่อยวางขึ้นมาว่า "ไม่เป็นไร เราโอเค" เราได้เลิกกอดกันและมายืนคุยปกติผมไม่มีคำพูดใดสามารถออกจากปากได้ ได้แต่จ้องหน้าเหมือนมีมนต์สะกด เธอจ้องหน้าผมเราสอนคนจองกันอยู่นาน จนเธอบอกว่า "งั่นไปแล้วนะ" ผมก็รู้สึกตัวและหลุดจากพะวังของสายตาเธอ และผมก็พูดว่า "โชคดีนะ" เธอก็พูดประโยคนี้พร้อมกันกับผม เราทั่งสองได้หัวเราะกัน แล้วจากนั่นเราก็กลับมาจ้องกันแล้วเธอก็เริ่มได้เดินไปพร้อมกล่าวคำว่า

"ดูและตัวเองดีๆนะ " พร้อมกลับหันหลังเดินจากไป จากนั่นเสียงนาฬิกาปลุกก็ดังขึ่น ผมตื่นขึ้นและรู้แล้วว่าเราแค่ฝันไป

ผมรู้สึกเหมือนว่าตัวเองได้ปลดปล่อยอะไรบางอย่าง และได้กอดหมอดข้างเพื่อทำให้ความรู้สึกในฝันนั้นยังอยู่ ในขณะที่ผมกำลังเพ้อเจ้ออยู่กับตัวเองอยู่นั่น ผมก็ได้เปิดมือถือดูอีเมล์เมื่อวานมันรู็อึ้งไปสักพักมันคือ อีเมล์จากส้ม ที่ส่งมาให้ผมเป็นอีเมล์ใหม่ ผมได้นั่งอ่านข้อความเขียนว่า

"สวัดดี J เป็นไงบ้าง อยู่ที่นั่นเหนื่อยไหม มีสาวมารุมกรี็ดบางหรือเปล่าวันนั้นที่เธอได้จากฉันไปโดยไม่บอกวันนั่นฉันโกรธเธอมากเลยนะไม่สามารถทำอะไรได้เลย โทรหรือว่าอะไรก็ไม่ได้ แต่ฉันก็พยายามจนได้มาเจออีเมลของเธอฉันได้สมัครมันใหม่

และได้เขียนข้อความนี้ เพื่อที่จะได้มาคุุยกับเธอ เส้นทางเธอไปถึง................

ตื็ด\ตื็ด----มีคนโทรเข้ามาเป็นเบอร์แปลกหน้าผมได้รับ

"ฮัลโหลคับ"

"ใช้คนชื่อเจไหมลูก''

"นี้แม่ของส้มนะลูกคือ.....ทำใจดีๆนะลูก ตอนนี้ส้มได้เสียแล้วนะ ''

"ห๊ะ!!! เกิดอะไรขึ้นกับเธอหรอคับ "โลกของผมดับวูปไปทั่งใบ

"คือเธอขับรถไปซื่อของวันเกิดส่งไปให้หลังจากเขาเขียนข้อความถึงหนูได้ในคอมอุบัติเหตุสักก่อน"

น้ำตาผมเริ่มไหลออกมาและเข่าผมทรุดแต่ก็ไม่ได้วางสาย

"เขาเล่ากับแม่ว่า เขาอยากโทรไปบอกแต่โทรไปยังไงก็โทรไม่ติด แม่ก็บอกว่า ใช้เครื่องแม่สิ ไม่เป็นไรแม่ หนูจะโทรไปจนกว่าเขาจะเปิดมันขึ้นมาคุยกับหนูเอง แล้วแม่ก็ไปดูในมือถือก็มีแต่รูปคู่กับหนูแม่ก็เลย ตัดสินใจโทรไปบอกเรื่องนี้""

"หรอคับแม่"เสียงพูดทั่งน้ำตา"ขอบคุณคับที่โทรมาบอก ผมมันผิดเอง ผมไม่น่าทิ้งเธอไว้ผมมันแค่คนที่ไม่สามารถยอมรับความจิงที่คิดว่าเธอจะจากผมไปได้" ผมเริ่มพูดมาทั่งน้ำตาและเริ่มพูดไม่รู้เรื่อง

"แม่เข้าใจๆ ตอนนั่นเราก็มาบอกแม่แล้ว แล้วแม่ก็ไปบอกส้มแล้วแต่เหมือนว่าส้มเขารัก J มากจนไม่สามารถข้ามผ่านมันได้

ยังไงถ้ากลับมาได้ก็อย่าลืมไปร่วมงานศพนะ แม่ว่าส้มอยากให้หนูไป"

"โอเคคับ" ผมได้พูดแบบไม่มีจิตใจเหลืออยู่แล้วตอนนี้

ผมได้ปิดสายแม่ไปแล้วมากลั่นใจอ่านอีเมลให้จบ

............เส้นทางของเธอตอนนี้เป็นไงบ้าง เริ่มไปได้สวยหรือยัง ตอนนี้ฉันก็เริ่มทำใจได้บ้างแล้วแหละแต่ความรู้สึกมันก็กลับมาเรื่อยๆอ่ะ ภาพวันเก่าๆความคิดถึงมันยังวนเวียนอยู่ในหัวฉัน เออจิงสิ จะถึงวันเกิดเธอแล้วสินะ ฉันจะห่อของขวัญส่งไปให้นะ ถ้าเธอเริ่มรู้สึกโอเคแล้วอย่าลืมพิมข้อความกลับมาด้วยนะ ส้มยังรัก J เสมอนะ

ใจผมสลายไปหมดพออ่านจบน้ำตาที่ร้องออกมาเหมือนกับว่ามันไม่ได้ทำให้เธอได้กลับมาอยู่ตรงนี้ ผมกลับไปมีสภาวะที่ไม่เหมือนเดิมนอนอยู่บนเตียง 1 วันโดยไม่ได้กินอะไร แต่อยู่ฝันวันนี้ก็เข้ามามันทำให้ผมคิดอะไรบ้างอย่างได้เมื่อนึกถึงหน้าเธอเริ่มรู้สึกได้ว่า สิ่งที่เธอบอกว่า

"ดูแลตัวเองนะ" มันทำให้ผมมีความรู้สึกว่า เธอคงไม่อยากเห็นเราเป็นอย่างงี้ และผมก็ซับน้ำตา และเดินไปมองกระจกความเศร้าที่อยู่ในใจตอนนั่นมันตีแพร่เหมือนเชื่อโรคที่อยู่ในใจที่กำลังกัดกินตัวผม แต่ผมก็ฝืนตัวเองและบอกตัวเองผ่านกระจกว่าเราจะก้าวผ่านความจริงไปให้ หลังจากนั่นผมก็เก็บกระเป๋าใส่เสื่อผ้าจองเครื่องบินกลับไทยเพื่อไปงานศพเธอ

คุณไม่รู้หรอกว่าอะไรจะเกิดในชีวิต มันมีทั้งความสุข ความทุกปะปนกันแต่เหมือนมันเกิดสิ่งเดียวที่ทำได้คือ ก้าวต่อไปเผชิญหน้ากับความจริง ไม่มีใครไม่เศร้าไม่เสียใจแต่ห้ามที่จะจมอยู่กับมัน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ผลงานอื่นๆ ของ wwsa0007

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 09:41
    จุกอกดีนะคะไรท์
    #1
    0