หรือฉันจะเป็นนางร้าย!?

ตอนที่ 4 : นี่เรียกว่าเดทได้มั้ยนะ?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,305
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 309 ครั้ง
    28 พ.ย. 61

หลังจากวันที่ได้เข้าเฝ้าพระราชาก็ผ่านมาหลายเดือนแล้ว ตัวฉันที่ความจำเสื่อมนั้นท่านแม่จับมาเรียนใหม่ยกชุด ดนตรี เต้นรำ รัฐศาสตร์ เศรษฐศาสตร์ คำนวณ มารยาทชนชั้นสูง เล่นเอาเบื่อไปเลยแหละ นิโคไลก็มาหาเดือนละครั้งหลังจากที่มีข่าวว่าฉันเป็นว่าที่คู่หมั้นของเขา แต่ตอนไม่มีข่าวก็ไม่โผล่หน้ามาเลย เป็นผู้ชายที่ดีเหลือเกินนะยะ ช่างเถอะ แต่วันนี้นิโคไลจะมาพาฉันไปเดินรอบเมืองล่ะ นี่เรียกว่าเดทได้มั้ยนะ?

“อิลิยา องค์รัชทายาทมาแล้วนะลูก” ดัชเชสเดอกูเรเชฟฟ์เห็นบุตรสาวสนิทสนมกับว่าที่คู่หมั้นก็ดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่ เพราะถ้าเป็นแบบนี้ในอานาคตบุตรสาวของเธอต้องมีความสุขแน่

“หนูไปก่อนนะคะท่านแม่”

“เดินทางปลอดภัยนะจ้ะ”

หลังจากบอกลาท่านแม่ ฉันก็รีบขึ้นรถม้าของนิโคไลทันที

“นิโคไลอรุณสวัสดิ์” ฉันพูดพลางยิ้มให้กับเขาเต็มที่ รีบตกหลุมรักฉันสิ ฉันยังกลัวโดนเทอยู่นะยะ!!

“อืม”

“ชิ นี่ฝ่าบาทไม่คิดจะมีอารมณ์ร่วมกับหม่อมฉันหน่อยหรอเพคะ วันนี้เราอุตส่าได้ออกมาเดินเที่ยวในเมืองด้วยกัน” 

“ไม่เอาน่า นี่เธอโกรธฉันหรออิลิยา”

“หม่อมฉันโกรธได้หรอเพคะ”

“แน่นอนว่า...ไม่” เอองั้นแกจะถามฉันเพื่อ?

“เพคะ เฮ้ออหม่อมฉันอยากจะรู้จริงๆว่าใครกันที่จะสามารถกุมหัวใจองค์รัชทายาทได้”

“ถึงตอนนั้นเธอจะยอมถอนหมั้น?” องค์รัชทายาทพูดพลางยื่นหน้าเข้ามาใกล้เธอแล้วยักคิ้วข้างนึงใส่เธอ

นี่มันกวนกันอยู่ใช่มั้ย ไอ้นี่ วอนซะจริงใครจะยอมฟะ เธอไม่ได้ชอบนิโคไลนะ สาบาน!
“รอหม่อมฉันตายก่อนเถอะ”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า นั่นสินะ หญิงสาวใดเล่าจะทัดเทียมบุตรสาวของดยุกได้” นี่มันเยาะเย้ยกันสินะ หาว่าฉันมีดีแค่ตระกูล หน็อย! ฝากไว้ก่อนเถอะ

“นิโคไล ท่านคิดว่าท่านจะใช้เวทมนตร์ธาตุไหนได้”

“ทุกธาตุ”

“น้อยๆหน่อยเถอะ ถึงจะหลงตัวเองก็ควรมีขีดจำกัดย่ะ”

“ก็ไม่แน่ แล้วเธอล่ะ”

“4ธาตุหลักคงได้แน่ๆแหละมั้ง”

“เธอก็ไม่ได้ต่างจากฉันสักเท่าไหร่เลยนะ”

“หมายถึงความหน้าตาดี?”

“ตลก” 

“อ้าว ฉันพูด...” ฉันยังพูดไม่ทันจบ เสียงคนขับรถม้าก็ดังขัดฉันซะก่อน

“ถึงร้านตัดชุดแล้วพ่ะย่ะค่ะองค์รัชทายาท”

“อืม พวกเจ้ารออยู่ที่นี่แหละ ข้าจะเดินในตัวเมือง”

“พ่ะย่ะค่ะ” 

“ทำไมเธอถึงอยากมาร้านตัดชุด” นิโคไลอดสงสัยไม่ได้ หรือเธอยังมีชุดเยอะไม่พอ

“มาซื้อของหวานน่ะ”

“ฉันไม่พูดกับเธอแล้ว”

“ตามใจเพคะ” พูดจบเธอเดินเข้าไป ไม่รอองค์รัชทายาทน่าตายคนนั้นหรอก วันนี้เธอจะมาตัดชุดใหม่ ความหนักของชุดจงออกไป! 

หลังจากสั่งตัดชุดจำนวณมาก พร้อมจัดแจงอธิบายวิธีเย็บและวัสดุเย็บนานหนึ่งชม. ฉันก็ออกมาจากร้านเพราะไม่เห็นนิโคไลอยู่ในร้านหรือว่าเค้ากลับไปก่อนเพราะโกรธ? ซะที่ไหนล่ะ!! มันอยู่ร้านอาหารข้างๆร้านตัดชุด มันงอนฉันไม่สนและมันก็ไม่สนใจฉันกลับสินะ
แต่ทำไมวันนี้แดกมันร้อนขนาดนี้นะ ไม่ดงไม่เดินมันแล้ว กินเสร็จแล้วกลับเลยละกัน

ฉันเดินเข้าร้านตรงไปนั่งโต๊ะของนิโคไลทันที ทำให้สายตาของบรรดาหญิงสาวที่ตอนแรกคอยชะเง้อมองเขาหันกลับทันที โถๆๆๆ 

“ไม่รงไม่รอไม่ต้องมีแล้วมั้งคู่หมั้น” ฉันเหน็บ

“ไม่งงไม่ง้อไม่ต้องมีแล้วมั้งคู่หมั้น” เขาเหน็บฉันคืน ไม่อยากเชื่อ นี่คงไม่ได้งอนจริงๆใช่มั้ย

“นิโคไล เราควรเลิกทำตัวเป็นเด็กได้แล้วนะ”

“ตามนั้น”

“ฉันหิว นิโคไล ท่านทานอะไรรึยัง”

“ฉันก็แค่จิบน้ำชารอเธอ”

“สั่งอาหารกันเถอะ”

หลังจากกินข้าวกันเรียบร้อยฉันก็บอกนิโคไลไปว่าไม่เดินแล้วแดดร้อน ซึ่งเขาก็ไม่ได้ขัดอะไร พวกเราเลยขึ้นรถม้ากลับปราสาทของตระกูลฉันเลย

“เดือนหน้าวันเกิดเธอนี่ อยากได้อะไรล่ะ”

“หืม สนใจด้วยหรอ”

“ทำตามหน้าที่”

“หม่อมฉันอยากได้ความรักจากฝ่าบาทเพคะ”

“!!!!!!!!!”
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 309 ครั้ง

161 ความคิดเห็น

  1. #22 d_nutss0648 (@d_nutss0648) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:29

    น้อว55555
    #22
    0