Fic Harry Potter | Slytherin boy เด็กบ้านงูผู้น่ารัก

ตอนที่ 9 : Chapter 7:The song by me.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 151
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    19 ก.พ. 63



     ใบหน้าที่ขาวซีดพอๆกับเจอร์ราดนิ่งค้างไปทันที เจอร์ราดจับไหล่ไมค์กี้พลางยิ้มอ่อน "ไม่ต้องอึ้ง พี่พูดจริง" เด็กชายทำหน้าอึ้งหนักกว่าเดิม แล้วชี้ไปที่แฟรงค์สลับเจอร์ราด "อืม ฉันกับพี่นายเป็นแฟนกันจริงๆนั่นแหละ" พูดจบ แฟรงค์ก็ดึงใบหน้าของเจอร์ราดเข้าไป แล้วจุ๊บแก้ม ก่อนจะปล่อยออก มือบางตีไหล่แฟรงค์เบาๆ "แล้วพ่อแม่นายล่ะ แฟรงค์?" แฟรงค์สะดุ้งนิดๆ แล้วมองซ้ายมองขวา หันไปข้างหลังแบบไม่กลัวคอหัก ก่อนจะหันกลับมาข้างหน้า "ยังไม่มาแหะ จริงสิ รอน วีสลีย์เขาชวนไปค้างที่ร้านหม้อใหญ่รั่วตอนปิดเทอมล่ะ" เจอร์ราดพยักหน้ารับฟัง ใบหน้าสีซีดทำหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ฉันก็จะไปด้วยน่ะ" เจ้าตัวยิ้มออกมาทันที เมื่อแฟรงค์พูดว่าจะไปด้วย เจอร์ราดยิ้มกว้าง แล้วพูดด้วยเสียงสดใสที่นานๆทีจะได้ยินสักครั้ง "อืม! ไปสิ!"


     "พี่มีแฟนเป็นผู้ชายจริงหรอเนี่ย" ไมค์กี้ถามด้วยความสงสัย "จริง ก็แฟรงค์นั่นแหละแฟนพี่" เจอร์ราดตอบขณะเดินลากกระเป๋าไปตามพื้น ไมค์กี้รีบวิ่งตามพี่ชายพร้อมกับยิ้มอย่างมีเลศนัย ความเป็นหนุ่มวายของเด็กชายถึงกับหลุดออกมาชั่วขณะ "งั้นรอยแดงที่คอพี่ก็..." มือบางพุ่งไปปิดปากน้องชายของตน แล้วถลึงตาใส่ จนไมค์กี้แอบขำในลำคอ "อย่าพูดเรื่องนั้นน่า ไมค์กี้..."


     เสียงตะโกนร้องเพลงดังก้องอยู่ในห้องพักห้องหนึ่ง คลอไปกับเสียงกีตาร์ที่เล่นอย่างหนักหน่วง ทั้งที่เป็นแค่กีตาร์อคูสติคธรรมดา แฟรงค์เหลือบมองคนตัวสูงที่ยืนร้องเพลงอยู่ข้างๆ แล้วพุ่งเข้าไปประกบริมฝีปากบางซีดด้วยปากของตน เจอร์ราดค่อยๆหลับตาลงรับรสจูบอย่างว่าง่าย กระดาษในมือบางถูกพับเก็บเข้ากระเป๋ากางเกงอย่างเบามือ ผมสีดำยาวเล็กน้อยโดนปัดออกจากใบหน้าขาวซีด "อื้อ...แฟรงค์ พะ--พอแล้ว" แฟรงค์ส่งเสียงในลำคอราวกับไม่พอใจ แต่สุดท้ายก็ยอมฟังคำสั่งเมีย(?)แล้วผละจูบออกโดยง่าย มือหนายกขึ้นขยี้ผมสีดำยุ่งให้ยุ่งกว่าเดิม "เพลงนั้นนายแต่งเองหรอ?" เขาถามพลางวางกีตาร์ลงบนพื้น เจอร์ราดพยักหน้า ก่อนจะหยิบเนื้อเพลงออกมา แล้วลงมือเขียนปรับแก้เนื้อหาเพลงนิดหน่อย ทันทีที่แก้เสร็จ เจอร์ราดก็หันใบหน้าที่ประดับไปด้วยรอยยิ้มมาใส่แฟรงค์


               "ลองซ้อมกันอีกรอบเถอะ!"


     หลังจากซ้อมกันเสร็จ เจอร์ราดก็นอนเกลือกกลิ้งอยู่บนพื้น จนแฟรงค์ต้องค่อยๆย่องเข้าไปแล้วอุ้มตัวคนตัวสูงขึ้น "ทำอะไรอ่ะ" เขาถามเสียงคล้ายกับลูกแมวที่กำลังอ้อน "ไปนอนที่เตียงดีๆ ไป๊!" แฟรงค์เหวี่ยงร่างคนที่อุ้มอยู่ให้ลงไปนอนบนเตียง จนตนเองล้มลงไปนอนบนเตียงเหมือนกัน "ฮ่าๆ ฉันตัวหนักกว่านายเยอะแฟรงค์" เจอร์ราดยื่นมือไปขยี้ผมสีดำยุ่ง แล้วยันตัวขึ้นนั่ง แฟรงค์ดึงเสื้อเขาให้ก้มลงมา แล้วประกบริมฝีปาก "อื้อ...อึก...อือ..." ทั้งสองค่อยๆผละจูบออกจากกัน "รักนายน่ะ จี"


     ปากกาขนนกอินทรีค่อยๆจรดปลายลงบนกระดาษ เสียงขีดเขียนดังขึ้นไปตามปลายปากกา ดวงตาสีเขียวปนน้ำตาลไล่สายตาอ่านตัวอักษรบนกระดาษ " 'ไมค์กี้ ปีหน้าน้องก็เข้าฮอกวอตส์แล้ว หวังว่าจะได้อยู่บ้านเดียวกันนะ! จากเจอร์ราด พี่ชายของนายไง' ดูแปลกๆไปรึเปล่านะ" แฟรงค์ค่อยเดินเข้ามาใกล้เจอร์ราด แล้วจูบอย่างแผ่วเบาลงบนลำคอสีขาวซีด ซึ่งตอนนี้มีรอยจ้ำแดงอยู่เป็นบางจุด "ใส่เสื้อยืดเปิดคอขนาดนี้ ไม่กลัวคนทักเรื่องรอยบนคอหรอ?" เขาถามเสียงอ่อนโยน เจอร์ราดยักไหล่แบบไม่สนใจ แล้วพับกระดาษใส่ลงในซอง "คลิฟฟอร์ด!!! นายอยู่หนายหน่า~?" เจอร์ราดตะโกนเรียกนกแร้งพลางหันซ้ายหันขวา จนหน้าชนกับแฟรงค์ "โอ๊ย..." คนตัวสูงลุกขึ้นเดินไปหานกแร้งบนหน้าต่าง แล้วผูกจดหมายไว้กับขาของมัน ก่อนจะเดินกลับไปหาแฟรงค์ 


             "ไปเดินเล่นที่ตรอกไดแอกอนกัน!"






++++++++++++++++++++++++++++++++


สั้นไปเนอะ เฮ้อ เซ็ง เราจะสร้างเรื่องใหม่ล่ะ  เนื้อเรื่องเป็นคนละเรื่องกับเรื่องนี้นะ โอเค บาย


แปะภาพสักนิด ชีวิตแจ่มใส

ไมค์กี้ไงจะใครล่ะ

ข้างหลังนั่นใคร? แฟรงค์ไง

หล่อวัวตาย ควายล้มพอๆกับเจอร์ราดเลย~








Twitter:foxarting  


แก้ลิงค์แป๊บ

http://writer.dek-d.com/wuttichartw/writer/viewlongc.php?id=2054833&chapter=9



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น

  1. #5 Slipknot_joey (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2563 / 17:18
    คู่นี้เขาเป็นสายจูบที่แท้ทรู

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 16 กุมภาพันธ์ 2563 / 17:19
    #5
    0