Fic Harry Potter | Slytherin boy เด็กบ้านงูผู้น่ารัก

ตอนที่ 4 : Chapter 4:Kiss! (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 443
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    1 ก.พ. 63


     เจอร์ราดคุยกับแฟรงค์ขณะเดินไปห้องโถง แฟรงค์เป็นมักเกิ้ลบอร์น แต่เขากลับเข้ากันได้กับเด็กคนอื่นๆ แม้แต่เลือดบริสุทธิ์อย่างดี ราวกับมาจากครอบครัวพ่อมด หรือแม้แต่คุณชายเลือดบริสุทธิ์อย่างเดรโก มัลฟอยก็ยังยอมคุยด้วยดีๆ ทั้งที่แฟรงค์เป็นลูกมักเกิ้ลและยังเป็นเด็กบ้านสิงห์ "ต้องแยกกันแล้วแหะ ฉันไปที่โต๊ะบ้านฉันแล้วน่ะ" คนตัวเล็กยิ้มให้เจอร์ราดจนเห็นฟัน แล้ววิ่งไปที่โต๊ะกริฟฟินดอร์ พลางโบกมือลาเขา เจอร์ราดหลุดยิ้มออกมาก่อนจะโบกมือให้เช่นกัน ก่อนจะเดินไปโต๊ะสลิธีริน

     "แฟนหรอ เวย์?" เสียงแหลมของแพนซี่ดังขึ้น จนเจอร์ราดตวัดตามองเด็กหญิง ด้วยสายตาที่อ่านความรู้สึกได้ยาก "เงียบปากไปซะ พาร์กินสัน" เด็กชายมองแรงใส่แพนซี่แล้วหันไปสนใจดับเบิลดอร์ อาจารย์ใหญ่แห่งฮอกวอตส์ ผู้มีเคราสีเงินยาวสลวย(ผมด้วย) แว่นตาที่แสนเป็นเอกลักษณ์ และชุดคลุมยาวกรอมเท้า ชายชราพูดถึงเรื่องต่างๆในโรงเรียนแล้วเรียกเหล่าเด็กปีหนึ่งเข้ามา พิธีการคัดสรรย์ก็เริ่มขึ้น เจอร์ราดแทบจะไม่สนใจอะไรเลย แม้แต่ปรบมือให้เด็กที่ได้บ้านของตนก็ไม่สน จนชื่อหนึ่งดังขึ้น ทำให้เขากันไปมองจุดที่เขามีพิธีคัดสรรย์ "วีสลี่ย์ จินนี่" เด็กชายมองเด็กหญิงผมสีแดงเพลิงพลางคิด

'บ้านวีสลีย์มีลูกกี่คนว่ะเนี่ย'

     เสียงพลิกตัวไปมาบนเตียงทำให้เจอร์ราดตื่นขึ้น มัลฟอยเอาแต่พลิกตัวไปมา ราวกับนอนไม่หลับเพราะอะไรบางอย่าง "มัลฟอย ยังไม่หลับอีกหรอ?" เขาถามคนผมสีบลอนด์นิ่งๆ ซึ่งเจ้าตัวก็พยักหน้าหงึกๆอยู่ในความมืด แต่สำหรับเจอร์ราด เขามองเห็นได้ชัดเจนเลยทีเดียว "ยังไม่ได้กินอะไรเลย..." มัลฟอยพูดเสียงสั่น ซึ่งเกิดจากความหิว "มานี่สิ" เด็กชายจับข้อมือมัลฟอยขึ้นเบาๆ แล้วออกแรงดึงให้ลุกขึ้น ก่อนจะพาเดินออกจากหอ เดินไปเรื่อยๆ จนถึงรูปภาพผลไม้ เจอร์ราดยกนิ้วขึ้นจี้ไปที่ลูกแพร์เบาๆ เสียงหัวเราะคิกคักดังออกมาจากรูปภาพ แล้วมันก็เปิดออก ข้างในมีเอลฟ์ประจำบ้านอยู่หลายตัวจนนับไม่ถ้วน และจากที่เขาสังเกต มันคือห้องครัว... "นายรู้ได้ไง ว่าทางเข้าห้องครัวอยู่ไหน?" มัลฟอยหันไปถามเจอร์ราด ที่ตอนนี้บอกอะไรบางอย่างอยู่กับเอลฟ์ แล้วหันมายิ้มให้มัลฟอย ทำเอาคนโดนยิ้มใส่ใบหน้าขึ้นสีระเรื่อ "ตั้งแต่ปีหนึ่งแล้ว ฝาแฝดวีสลีย์เป็นคนบอก"

     หลังจากทั้งสองนั่งกินขนมต่างๆกันจนอิ่ม เด็กทั้งสองก็กลับไปนอนต่อที่หอ ทันทีที่หัวมัลฟอยถึงหมอน เขาก็หลับไปทันที แต่เจอร์ราดกลับนั่งตาสว่างอยู่บนเตียง "แปลงร่างไปตอนนี้ดีไหมนะ?" เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ แต่สุดท้ายความหิวก็ชนะทุกอย่าง เจอร์ราดลุกขึ้นแปลงร่างเป็นอีกาออกไปข้างนอก ทางหน้าต่าง แล้วบินหายลับไปในท้องฟ้าสีคราม...


     เด็กชายบ้านสิงห์เดินสลับกระโดด เข้ามาในห้องโถง แล้วเดินไปที่โต๊ะสลิธีริน ก่อนจะเริ่มมองหาเพื่อนต่างบ้านของตน "มองหาใคร?" เสียงยานคางที่ดังขึ้นทำเอาแฟรงค์สะดุ้งตัวลอย มัลฟอยยืนอยู่ข้างหลังด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ "อ้อ! ฉันมาหาเจอร์ราดน่ะ เขาอยู่ไหนหรอ?" คนตัวเล็กถามด้วยน้ำเสียงสดใส แล้วมัลฟอยก็ทำหน้าเหมือนขบคิดบางอย่าง จากนั้นก็ทำหน้าเข้าใจขึ้นมา "เฮ้! เวย์! แฟนนายมาตามล่ะ!" สิ้นเสียงของเขา เสียงเจอร์ราดก็ตะโกนกลับมาทันที โดยไม่ต้องย้ำ "ไม่ใช่แฟนเฟ้ย!"


     ด้วยความที่คาบเรียนแตกต่างกัน แฟรงค์กับเจอร์ราดจึงต้องแยกกันเดินไปคนละทาง "เดี๋ยว" แฟรงค์ดึงแขนเจอร์ราดไว้ ทำให้คนโดนดึงหันกลับมา แต่ด้วยระยะห่างที่ใกล้กันเกินไป เหตุไม่ขาดฝันก็มักเกิดขึ้นได้เสมอ... ริมฝีปากของทั้งสองแตะกันเหมือนกับจูบ จนเด็กคนอื่นๆตามทางเดินถึงกับหยุดดู ใบหน้าสีซีดของเด็กชายบ้านงูเริ่มขึ้นสีระเรื่อจนแดงไปถึงใบหู แต่แฟรงค์เพียงแค่หัวเราะคิก แล้วดึงเจอร์ราดเข้าอีกครั้ง เขาดึงคอเสื้อเจอร์ราดลงมาแล้วประกบปากจูบ มันดูจะปกติดี แต่ติดตรงที่ว่าพวกเขาเป็นชายทั้งคู่...


"เจอร์ราด เวย์มันมีหลัวแล้วอ่ะแก!"


     เสียงแพนซี่พูดแซวดังลั่น จนเจอร์ราดหน้าแดงกว่าเดิม แฟรงค์ค่อยๆผละริมฝีปากออก แล้วยิ้มสดใสให้เจอร์ราด "ไปเรียนแล้วน้า!" เขาวิ่งออกไปพลางโบกมือลาราวกับเมื่อกี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น "แฟรงค์ นายทำงี้กับคนที่เพิ่งเป็นเพื่อนนายเมื่อวานก็ได้อ่อ!" เจอร์ราดตะโกนไล่หลังไป แล้วรีบเดินเข้าห้องเรียน 


     เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อตอนเช้า ทำเอาเจอร์ราดหน้าแดงขึ้นมาอีกครั้ง จู่ๆเขาก็เสียจูบแรกให้เพื่อนคนหนึ่ง แล้วเพื่อนคนนั้นก็เป็นผู้ชาย! "ให้ตายสิ...นี่ฉันเขินกับคนเพศเดียวกันหรอเนี่ย...หรือฉันชอบแฟรงค์ไปแล้ว..." ขณะที่เขาพึมพำอยู่คนเดียวบนโต๊ะสลิธีริน เขาก็รู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นที่รดลงมาบนคอ และความนิ่มจากริมฝีปากที่แตะลงบนคอแล้วกดจูบจนเจอร์ราดสะดุ้งพร้อมร้องครางออกมา "ถึงนายไม่ชอบฉัน แต่ฉันชอบนายจี" เสียงแฟรงค์ดังขึ้น เจอร์ราดรีบหันไปมองคนที่ยืนอยู่ข้างหลังด้วยความตกใจ "ชอบ? นี่นาย...." แฟรงค์ยิ้มเลศนัยใส่เจอร์ราด แล้วเดินกลับไปที่โต๊ะกริฟฟินดอร์ 


MCR


     นานหลายสัปดาห์ เจอร์ราดลืม(จี:ไม่ได้ลืมแต่พยายามอยู่...)เหตุการณ์จูบแรกนั้นไปแล้ว แต่คนทั้งโรงเรียน รวมถึงแฟรงค์ยังจำได้ขึ้นใจ วันนี้เป็นวันฮัลโลวีน ในตอนเย็นมีงานเลี้ยงซึ่งโรงเรียนจัดขึ้น แต่เจอร์ราดไม่สน เขาไปงานเลี้ยงของนิกหัวเกือบขาดแทน เพราะนิกเป็นผี เขาเป็นผี(แวมไพร์) ก็ต้องคุยกันได้อยู่ได้ แต่ก่อนจะได้ไป เสียงหนึ่งกลับเรียกเขาไว้ก่อน "จี จะไปไหนอ่ะ?" แฟรงค์ถามด้วยสีหน้าสนใจอย่างยิ่ง(แฟรงค์:ไม่ได้สนใจแต่จะไปดูจี...) เจอร์ราดหันกลับไปหาเด็กบ้านสิงห์แล้วเบ้หน้าใส่ "งานเลี้ยงของนิกหัวเกือบขาด ที่นั่นไม่มีของให้นายกินหรอก" ว่าแล้วก็เดินต่อ แต่แรงฉุดที่มาจากทางด้านหลังก็ทำให้เขาหยุดเดินซะก่อน "ไปด้วย"


     ปรากฎว่าที่งานของนิก แฮร์รี่ รอนและเฮอร์ไมโอนี่ก็อยู่ด้วย ทั้งสี่จึงยืนคุยกันอย่างหนุกหนาน โดยลืมเจอร์ราดไปซะสนิท "ว่าแต่ เจ้ามีคนรักหรือยัง?" ผีสาวตนหนึ่งเอ่ยถามเจอร์ราด แต่ยังไม่ทันที่เจ้าตัวจะได้ตอบ แฟรงค์ก็เดินเข้ามา ก่อนจะดึงเจอร์ราดเข้าไปในอ้อมแขนของตน(แต่เอ็งเตี้ยกว่าจี!) แล้วซุกหน้าลงบนคอเนียนของของเจอร์ราด "ผมนี่แหละแฟนเขา" แฟรงค์พูดเสียงเย็นใส่ผีสาว แล้วมองแรงใส่ตามไป จนผีสาวตนนั้นถึงกับทำหน้างงปนหงุดหงิด "โอ้ เจ้ามีคนรักแล้ว เพศเดียวกันเสียด้วย งั้นข้าไปล่ะ" นางสะบัดหน้าหนี แล้วลอยไปทางอื่น นิกลอยสวนทางกับนางแล้วเข้ามาหาเด็กทั้งสอง "นางก็อย่างนั้นแหละ เจอหนุ่มหล่อก็อยากได้ตลอด พอรู้ว่าเขามีแฟนแล้ว ก็หึง" นิกหัวเราะพลางหันมามองเจอร์ราด 


"แล้วนี่ พวกเธอเป็นแฟนกันจริงๆหรอ?" 


"ไม่ชะ--"


     ก่อนที่เจอร์ราดจะตอบนิก แฟรงค์ก็ประกบริมฝีปากกับเจอร์ราด แล้วสอดลิ้นอุ่นเข้าไปในโพรงปากของเจอร์ราด จนคนโดนรุกสะดุ้งนิดๆ ก่อนจะผละจูบออกพลางหันมาตอบนิก 


                    "ใช่ครับ"


     เจอร์ราดเดินหน้าแดงอยู่ข้างๆแฟรงค์เงียบๆ จู่ๆเขาก็โดนจูบรอบที่สองในชีวิต แล้วยังเป็นคนเดียวกันกับครั้งแรกอีกต่างหาก ขณะที่เดินกันอยู่นั้น จู่ๆแฟรงค์ก็ผลักเจอร์ราดชิดกำแพง แล้วกดไว้ไม่ให้หนี "จูบแรกของนายเป็นของฉัน เพราะงั้นฉันจะรับผิดชอบมัน เป็นกแฟนกันน่ะ จี" จบประโยค ริมฝีปากบางซีดก็ถูกประกบอีกครั้ง ลิ้นอุ่นค่อยๆสอดเข้ามาในโพรงปาก ซึ่งเรียกเสียงครางจากเจอร์ราดได้เป็นอย่างดี แทนที่จะขัดขืน แต่เขากลับรับจูบนั้นจากแฟรงค์แต่โดยดี ถึงกับจูบตอบเลยด้วยซ้ำ "อือ...แฟรงค์..." เจอร์ราดยกแขนขึ้นเช็ดคราบน้ำลายบนมุมปาก แล้วเอาแขนคล้องคอแฟรงค์ช้าๆ "ตกลง" เขาก้มลงตรงคอแฟรงค์ แล้วฝังเขี้ยวลง เลือดค่อยๆไหลออกมาจากแผล เจอร์ราดเลียเลือดบนคอแฟรงค์ "เชิญกินเลือดฉันเต็มที่เลย"





+++++++++++++++++++++

เขาจูบกันแล้ว!!!! เราอาจบรรยายฉากจูบไม่ค่อยเก่ง แต่แค่นี้ก็นั่งแต่งไปเขินไปแล้ว อ้ากกกกกก(เลือดไหลหมดตัวตาย)

ไม่ต้องติดตามก็ได้ แค่คอมเม้นท์ก็พออออ


แปะภาพสักนิด ชีวิตแจ่มใส

poor Frank...


เย้






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น

  1. #3 Ornin_18 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2563 / 12:36

    OMG!!!
    #3
    0
  2. #1 Mi55.PP (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:46

    เขาจูบกันค่ะแม่~~~
    #1
    0