Fic Harry Potter | Slytherin boy เด็กบ้านงูผู้น่ารัก

ตอนที่ 2 : Chapter 2:I'm wrong.Blame me.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 540
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    26 ม.ค. 63



     เจอร์ราดมองไปที่ดับเบิลดอร์อย่างหวาดระแวง เขามองตั้งแต่ดับเบิลดอร์ไปถึงสเนป แล้วลุกขึ้นจากเตียงผู้ป่วย ดวงตาสีเขียวปนน้ำตาลหรี่ลงขณะมองดับเบิลดอร์ กลิ่นเลือดอันหอมหวานคละคลุ้งขึ้นมาอีกครั้ง "แม่ของเธอ...ไม่ได้บอกฉันเลยน่ะ ว่าเธอเป็นแวมไพร์" ดวงตาสีไพลินของดับเบิลดอร์ดูจะเป็นประกายขึ้นมา "เพราะแม่ไม่อยากให้ผมโดดเดี่ยวครับ แต่สุดท้ายมันก็ไม่แตกต่างอะไร" ใบหน้าหวานของเด็กชายเปลี่ยนจากหวาดระแวงเป็นเศร้าหมอง ดวงตาสีเขียวปนน้ำตาลเปลี่ยนเป็นสีแดงเลือด "อาจารย์ใหญ่ครับ" สเนปเดินเข้ามาหมายจะขวางหน้าดับเบิลดอร์ แต่ชายชราค่อยๆยื่นมือออกมาพร้อมอมยิ้มแท่งหนึ่ง "อมยิ้มรสเลือด น่าจะช่วยประทังความหิวเธอได้" เจอร์ราดรับอมยิ้มมาแบบงงๆ แต่ก็กล่าวขอบคุณขณะแกะอมยิ้มเข้าปาก


MCR


     วันต่อมา ขณะที่ฮอกวอตส์เริ่มเข้าสู่ช่วงปกติ เรื่องราววุ่นวายก็เกิดขึ้นอีกครั้ง มีเด็กบ้านกริฟฟินดอร์คนหนึ่ง จู่ๆก็ล้มลงไปนอนกับพื้น ในสภาพที่ผิวสีซีดลง และตัวสั่นอย่างหนัก "เกิดอะไรขึ้นน่ะ!" เพอร์ซี่ วีสลีย์รีบวิ่งเข้าไปดูเด็กชายคนนั้นอย่างรวดเร็ว รอนวิ่งตามมาดูเช่นกัน เพอร์ซี่พลิกร่างเด็กชายไปมา แล้วเขาก็เห็นสิ่งผิดปกติ รอยแผลเหมือนเขี้ยวคมกริบแทงลงไปบนคอเด็กชาย เลือดยังไหลออกมาจากแผล "รอยฟันนี่...เหมือนรอยฟันคนเลย" เพอร์ซี่พึมพำ ก่อนจะหันมองซ้ายขวาเหมือนหาคนต้นเหตุ เด็กร่างเล็กบ้านสลิธีรินรีบเดินหนีออกจากที่เกิดเหตุ ซึ่งทำให้เขารู้สึกสงสัยเด็กคนนั้น


     "เฮ้ หยุดนะ!" รอนตะโกนใส่เจอร์ราด เขาอุตส่าห์เดินออกจากที่เกิดเหตุ เพราะไม่ใช่ฝีมือเขาแล้ว แต่เขากลับถูกสงสัยเฉยเลย "อะไรเล่า!" สิ้นเสียงหวาน แขนเรียวทั้งสองข้างก็ถูกคนผมแดงรวบขึ้น แต่ด้วยความสูงที่แตกต่าง เท้าของคนตัวเล็กจึงลอยขึ้นเล็กน้อย "ฝืมือนายใช่ไหม วันก่อนนายพูดเองนี่ว่านายเป็นแวมไพร์!" รอนตะคอกใส่คนตัวเล็ก เจอร์ราดแยกเขี้ยวใส่เขาแล้วตะคอกกลับ "ทำไม! ฉันแค่เป็นแวมไพร์แล้วทำไมต้องสงสัยฉันด้วย!" เด็กชายตะคอกด้วยความโกรธจนน้ำตาไหล ใบหน้าสีซีดเป็นสีแดงระเรื่อจากโทสะ แฮร์รี่รีบวิ่งเข้ามาห้ามคนผมแดงไว้ ก่อนที่เรื่องจะเลยเถิดไปมากกว่านี้ 


     แฮร์รี่แกะมือรอนให้ปล่อยข้อมือบางออก ทันทีที่มือหนาของรอนหลุดจากข้อมือของเจอร์ราด เจอร์ราดก็แยกเขี้ยวแล้วตะโกนลั่น "เออ! โทษฉันไปเลย! โทษแวมไพร์น่ารังเกียจอย่างฉันตามสบายเลย! ฉันไม่สนใจไอ้โลกโง่ๆนี่แล้ว! เชิญโทษฉันทุกเรื่องที่เกิดขึ้นในโรงเรียนไปได้เลย!" สิ้นสุดประโยค เจอร์ราดก็ยกแขนขึ้นเช็ดน้ำตา แล้วเดินกระทืบเท้าออกไปจากทางเดิน รอนยืนนิ่งเหมือนถูกมนต์สะกด แล้วหันไปมองแฮร์รี่ด้วยสายตาสงสัยปนกังวล "นี่ฉันผิดใช่ไหม?"


MCR


     เสียงสะอื้นของเด็กชายทำให้เจ้าเขี้ยว สุนัขของแฮกริดตื่น "ใครอยู่ข้างนอกนั่นน่ะ?" แฮกริดเดินออกจากกระท่อมไป ก็เห็นเจอร์ราด เด็กชายร่างเล็กบ้านสลิธีริน นั่งกอดเข่าพิงกำแพงอยู่ "เกิดอะไรขึ้น?" ชายร่างยักษ์ถามเด็กชายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เจอร์ราดเงยหน้าขึ้นมองแฮกริด รอบดวงตาของเขาแดงก่ำจากการร้องไห้ "แฮกริด ผมเกิดมาเป็นแวมไพร์แล้วผิดมากเลยหรอ? ผมควรจะตายให้หายไปจากโลกนี้หรอ?" คำพูดของเด็กชายทำเอาแฮกริดรู้สึกจุก ใครกันที่ทำให้เด็กคนนี้อยากตาย "ไม่หรอก...ใครแกล้งเธองั้นหรอ?" เขาถามเจอร์รากอีกครั้ง และคำตอบที่ได้มาก็ทำเอาเขางุนงง "รอน วีสลีย์"


     หลังจากเจอร์ราดเล่าเรื่องทุกอย่างให้แฮกริดฟัง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นมา "แฮกริดนี่พวกเราเอง!" เสียงรอนดังออกมาจากอีกฝั่งของประตู ดวงตาที่ดูเศร้าหมองของเด็กชายบ้านสลิธีริน ก็กลายเป็นสายตาเย็นชาทันที แฮกริดมองอย่างเลิ่กลั่กไปที่ประตู "เปิดไปเถอะครับ" เจอร์ราดว่าพลางลุกจากเก้าอี้ไปหาเจ้าเขี้ยว 


     รอน เฮอร์ไมโอนี่ และแฮร์รี่เดินเข้ามาในกระท่อมอย่างร่าเริง แต่ความร่าเริงก็หยุดลงเมื่อสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือก ที่แทบจะเสียดแทงไปถึงกระดูกดำของเขาได้ ทั้งที่เตาผิงก็จุดไฟอยู่ ร่างเล็กของเด็กชายบ้านสลิธีรินนั่งอยู่ข้างเจ้าเขี้ยว และเกาหลังหูของเจ้าเขี้ยว โดยที่สายตาจับจ้องไปที่...รอน


     เจอร์ราดจ้องเขม็งไปที่รอนแบบไม่ละสายตา ความรู้สึกโมโหยังอยู่ในใจเขา ร่างเล็กหายใจเข้าออกแรงๆแล้วค่อยๆอ้าปากพูดช้าๆ "เพิ่งนึกขึ้นได้แหะ รอน นายเป็นเลือดบริสุทธิ์นี่ พวกแวมไพร์นะ ชอบเลือดของพวกเลือดบริสุทธิ์สุดๆเลยล่ะ" พอรอนทำหน้าเหวอใส่เจอร์ราด เขาก็หัวเราะคิกให้กับความอึ้งของคนรุ่นเดียวกัน "ถึงจะชอบก็จริง แต่ฉันไม่กินนายหรอก อย่างน้อยฉันก็ยังมีความเป็นมนุษย์จากการเป็นลูกครึ่งอยู่นะ" ถึงจะพูดออกไปแบบนั้น แต่ดวงตาสีเขียวปนน้ำตาลดูจะเป็นประกายสีแดงฉานเหมือนกำลังกระหายเลือด ก็นะ กลิ่นเลือดของรอนมันน่ากินจริงๆนี่นา


MCR


     จบปีหนึ่งแล้ว ก่อนวันปิดเทอม เจอร์ราดเดินตามหาศาสตราจารย์สเนปอย่างมุ่งมั่น เขาต้องการของๆเขาคืน เท้าทั้งสองข้างของเขาเดินอย่างเงีบยเชียบไปทางห้องเรียนปรุงยา เมื่อเขาไปถึง เด็กชายเห็นสเนปกำลังนั่งปรุงยาบางอย่างอยู่ "อาจารย์ครับ" เจอร์ราดเรียก สเนปเงยหน้าขึ้นมาจากหม้อต้มยา "อะไร?" เขาถามเด็กชายตรงหน้า ที่ซึ่งกำลังทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ แล้วสายตาที่เหมือนกำลังอ้อนวอนเขาอยู่ก็แทงเข้าหน้าสเนปเต็มๆ "ผมขอมีดคืนด้วยครับ" สายตาที่เหมือนอ้อนวอนค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นสายตาเหมือนลูกหมาตัวน้อยๆ ที่อยากได้ของเล่นจากเจ้าของ... "เอ้า ก็ได้ หยุดส่งสายตาแบบนั้นใส่ฉันสักที เอาคืนไปเลย" สเนปหยิบมีดด้ามสลักลายพญานาคคืนให้เด็กชายพลางยิ้ม แล้วลูบหัวเจอร์ราดเหมือนเขาเป็นลูกชายแท้ๆของตน "ทีหลังถ้าเอามีดมากรีดแขนตัวเองอีก ฉันจะเขียนจดหมายบอกแม่เธอแล้วนะ" สเนปพูดเสียงเหี้ยมเกรียมใส่เจอร์ราด ซึ่งทำให้เด็กชายที่ผิวสีซีดอยู่แล้ว ใบหน้าก็สีซีดกว่าเดิม "อย่านะ!"


     หลังจากฝ่าความวุ่นวายจนได้ห้องที่ว่าง เจอร์ราดก็เข้าไปนั่งกางแขนกางขาเต็มที่ เหมือนกับจะไม่มีใครเข้ามาในนี้แล้ว... "เฮ้ ในนี้มีคนนั่งอีกไหม?" เสียงแหลมที่เขาแสนจะรำคาญของแพนซี่ดังขึ้น เจอร์ราดลุกขึ้นมามองแพนซี่ด้วยความรำคาญ "ไปให้พ้น" เขากล่าวพลางสะบัดมือไล่ "นายอยู่ในนี้หรอกเหรอ ฉันไปดีกว่า" เด็กหญิงปิดประตูแล้วเดินจากไป แต่แล้วก็มีผู้มาใหม่เข้ามาอีก "อ้าว นั่นไอ้หนูแวมไพร์นี่นา!" เสียงสดใสของเฟร็ด วีสลีย์ดังขึ้น ตามด้วยเสียงจอร์จ วีสลีย์ "จริงด้วย เรานั่งด้วยสิ" เจอร์ราดได้ยินดังนั้นก็ถึงกับfacepalmทันที "เอ้า ก็ได้" แล้วทั้งสามก็เริ่มทำความรู้จักกันก่อนจะเล่นพิเรนท์กันอย่างหนุกหนาน...










++++++++++++++++++++

Talk with Writer

เจอร์ราดใกล้จะติดความพิเรนท์จากฝาแฝดวีสลีย์ล่ะน้าาาาา อย่าลืมคอมเม้นท์ด้วยล่ะ!


แปะภาพสักนิด ชีวิตแจ่มใส

kawaii >~<











     

     

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น