Fic Harry Potter | Slytherin boy เด็กบ้านงูผู้น่ารัก

ตอนที่ 11 : Chapter 9:New friend again.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 98
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    18 มี.ค. 63



     วันเปิดเทอมเริ่มใกล้เข้ามา แฟรงค์กับเจอร์ราดซื้อของทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว วันนี้ทั้งสองจึงนอนเล่นอยู่ในห้องพัก เจอร์ราดอ่านหนังสือเกี่ยวกับสัตว์วิเศษ แฟรงค์นอนเท้าคางมองเจอร์ราด เขาเขยิบเข้าไปใกล้เจอร์ราด "จี หันมานี่หน่อย" เจอร์ราดหันไปหาแฟรงค์ เขาหยิบที่คั่นหนังสือมาคั่นหน้ากระดาษไว้ แล้วปิดหนังสือ "อะไร" แฟรงค์ประกบริมฝีปากบางซีด แล้วค่อยสอดลิ้นอุ่นเข้าไป มือหนากอดเอวคนใต้ร่างไว้ เจอร์ราดกอดคอแฟรงค์ไว้ "อือ...แฟรงค์ อื้อ" แฟรงค์รุกหนักขึ้นเรื่อยๆ มือเขาเริ่มเลื่อนไปที่จุดอ่อนของเจอร์ราด "แฟรงค์ อย่า" เจอร์ราดผละจูบออก แล้วกัดคอแฟรงค์ "โอ้ย..." เลือดสดๆไหลออกมาจากแผลบนคอ เจอร์ราดเลียเลือดแล้วยิ้ม "หึ"

  ปึ้ก!

     "ขอโทษครับ!" เจอร์ราดรีบหันไปกล่าวขอโทษเด็กชายที่ตนเดินชน ถึงแม้ว่าคนที่เซจะล้มจะเป็นเขาเองก็ตาม แฟรงค์พยุงตัวเขาให้ทรงตัวได้ "อ๊ะ--ไม่เป็นไรครับ จริงๆผมเองควรเป็นคนขอโทษมากกว่า" เด็กชายผมฟูรีบกล่าวขัด "ว่าแต่ ฮอกวอตส์เหมือนกันหรอ?" เจอร์ราดชะงักแข้วพยักหน้าเบาๆ "อื้ม เจอร์ราด เวย์ ฮอกวอตส์ปีสาม บ้านสลิธีริน" เจอร์ราดยื่นมือออกไปข้างหน้า เด็กชายผมฟูจับมือพลางเขย่าน้อย "เรย์ โทโร ฮอกวอตส์ปีสาม บ้านฮัฟเฟิลพัฟ" เรย์ปล่อยมือจากเจอร์ราด "แฟรงค์ ไอเอโร่ ฮอกวอตส์ปีสาม กริฟฟินดอร์" ทั้งสามเดินคุยกันไปเรื่อยตามประสาเด็กปีเดียวกัน

     ปีนี้ทั้งสามจะได้ไปฮอกส์มี้ด หมู่บ้านพ่อมดที่ไม่มีมักเกิ้ลอยู่เลย ด้วยความเรย์กับแฟรงค์เป็นมักเกิ้ลบอร์น จึงนั่งฟังเจอร์ราดเล่าให้ฟังอย่างตื่นเต้น "ตอนเด็กๆฉันเคยไปฮอกส์มี้ด ที่นั่นมีร้านขนมร้านหนึ่ง ชื่อฮันนี่ดุกส์ มีแต่ขนมแปลกๆเต็มไปหมด" พูดจบ ดวงตาสีเฮเซลนัทของแฟรงค์ก็ดูเป็นประกายขึ้นมาทันที "แล้วก็ร้านของเล่นตลกซองโก้ มีของเล่นพิเรนท์ๆมหาศาลเลยล่ะ" แฟรงค์ค่อยๆยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นมา "แล้วมันมีพวกร้านอาหารไหม?" เรย์ถามขึ้น เจอร์ราดยิ้มกว้าง "ก็ต้องมีสิ! ร้านไม้กวาดสามอัน เป็นร้านที่ฉันชอบที่สุดล่ะ ที่นั่นมีบัตเตอร์เบียร์ด้วย แล้วก็ร้านมาดามพุดดี้ฟุต ร้านนั้นตอนช่วงวาเลนไทน์เด็กฮอกวอตส์ที่เป็นแฟนกันชอบไป" เจอร์ราดพูดพลางเลียริมฝีปาก "พูดถึงบัตเตอร์เบียน์ก็เริ่มจะหิว ไปหาไรกินที่ร้านหม้อใหญ่รั่วกัน"

ทั้งสามสั่งอาหารมานั่งกินกัน พลางคุยกันไปเหมือนเดิม แล้วกลุ่มแฮร์รี่ก็เดินมาพอดี "ไง เจอร์ราด" รอนเอ่ยทัก "หวัดดีเจอร์ราด" เฮอร์ไมโอนี่เอ่ยตามแล้วหยิบหนังสือมานั่งอ่าน "ไง อ้าว นั่นเรย์นี่นา" คนผมฟูหันไปตามเสียงแล้วโบกมือให้แฮร์รี่ เจอร์ราดหันมองสลับระหว่างแฮร์รี่และเรย์ "พวกนายรู้จักกันอยู่แล้วหรอ?" เขาถามพลางเอียงคอ นั่นเป็นภาพที่ทำให้แฟรงค์ที่นั่งอยู่ข้างๆเขา รู้สึกเอ็นดูไม่น้อย เขาแอบหอมแก้มนุ่มเบาๆ จนใบหน้าสีซีดเริ่มมีสีแดงระเรื่อจางๆ "อื้ม รู้จักกันอยู่นะ ตอนปีสองที่ว่าชมรมป้องกันตัวอะไรนั่น ได้เจอกันพอดี" แฮร์รี่ตอบพลางนั่งลงข้างๆรอน เรย์ใช้มือดันแว่นบนสันจมูกแล้วหันมาหาเจอร์ราด 

"ว่าแต่ ข่าวลือที่ว่านายเป็นแวมไพร์นั่น เรื่องจริงหรอ?" เจอร์ราดพยักหน้าให้เป็นคำตอบ เด็กหนุ่มกำลังใช้ความพยายามในการแย่งบัตเตอร์เบียร์ในมือแฟรงค์ "อย่าแย่งฉันสิ! ไปหิวโหยมาจากไหนเนี่ย" มือหนาหยิกแก้มบางซีดด้วยความหมั่นเขี้ยว แล้วยกบัตเตอร์เบียร์ขึ้นซดจนหมด "อืม ฉันเป็นแวมไพร์ แต่เป็นแบบลูกครึ่งน่ะ พ่อเป็นแวมไพร์ ส่วนแม่เป็นแม่มด" มือบางชกไหล่แฟรงค์เบาๆ พร้อมมองแรงใส่ "ไม่รู้สิ มีคนเขาเล่าข่าวลืออันนึง บอกว่าตอนปีหนึ่งมีเด็กกริฟฟินดอร์คนหนึ่ง จู่ๆก็สลบโดยที่ตรงคอมีรอยเหมือนเขี้ยว" เรย์พูดต่อพลางยักไหล่ "นั่นมันค้างคาวกินเลือดน่ะ มันน่าจะหลุดมาจากกระเป๋าฉัน เจ้าไมค์กี้ น้องชายตัวแสบ ชอบใส่มันในกระเป๋าฉันตอนมาฮอกวอตส์" เจอร์ราดตอบ แล้วงับมือแฟรงค์ "โอ๊ย!" 

"ช่างเถอะ ฉันว่าไปดูไม้กวาดกันไหม?" เจอร์ราดถามเรย์

"เอาสิ อยากไปดูไม้กวาดรุ่นใหม่อยู่พอดี" เรย์ตอบก่อนจะลุกขึ้นยืน

ดวงตาสีเขียวปนน้ำตาลมองไปที่ป้ายอย่างสนใจ บนป้ายเขียนไว้ว่า 'ไฟร์โบลต์' แฟรงค์ที่ยืนอยู่ข้างๆก็มองอย่างสนใจเช่นกัน ส่วนเรย์ เขาจ้องไปที่ไม้กวาดแล้วมองสำรวจทั้งอัน "ของดีเลยน่ะนะ เร็วที่สุด แต่สมดุลดี" เจอร์ราดพึมพำพลางอ่านป้ายไปด้วย ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ "เสียดายที่ฉันไม่ได้เป็นซีกเกอร์ของทีมสลิธีริน แต่ช่างเถอะ รุ่นนี้มันของดีจริงๆนั่นแหละ" แฟรงค์พยักหน้าอย่างเห็นด้วย เรย์ก็เช่นกัน ทั้งสามเดินดูของต่ออีกหน่อย แล้วกลับไปที่ร้านหม้อใหญ่รั่วตอนช่วงเย็นๆ กลุ่มแฮร์รี่ก็กลับมาแล้วเช่นกัน ก่อนที่ทั้งสองกลุ่มจะแยกย้ายกันกลับเข้าห้องพัก ซึ่งเจอร์ราดกับแฟรงค์นอนด้วยกันตามเคย

           •~•~•~•~•

"แฟรงค์" เจอร์ราดงึมงำพลางค่อยๆเขยิบไปกอดแฟรงค์จากทางด้านหลัง คนโดนกอดสะดุ้งนิดๆแต่ก็พลิกตัวเข้าไปหาเขา ใบหน้าหวานซุกลงบนอก แล้วกอดไว้แน่น "หนาวหรอจี?" แฟรงค์ถามเสียงอ่อนโยนพลางกอดเจอร์ราด แล้วกระชับอ้อมกอด ทำให้เจอร์ราดครางออกมาเบาๆ "อื้อ อยากนอนกอดกันแบบนี้บ่อยๆจัง..." รอยยิ้มจางปรากฎบนใบหน้าหวาน เสียงหายใจที่สม่ำเสมอบอกให้รู้ว่าเจ้าตัวหลับไปแล้ว แฟรงค์เผลอยิ้มออกมา เขาหอมแก้มนุ่มเบาๆแล้วกระซิบ "ฉันก็เหมือนกัน รักนายน่ะจี"

           •~•~•~•~•

สั้นอีกล้าว แง้ เอ้อ สำหรับใครที่ยังไม่เคยอ่านอีกสองเรื่องก็ตามลิ้งค์นี้เลย

ไทโจกับจิชว่า⤵

http://writer.dek-d.com/wuttichartw/writer/viewlongc.php?id=2062015&chapter=0

ไมค์กี้ เจ้าหนูยูนิคอร์นกับลูน่าแม่หนูดวงจันทร์⬇

http://writer.dek-d.com/wuttichartw/writer/viewlongc.php?id=2054833&chapter=0

มีทวิตเตอร์ด้วยน่ะ ส่วนใหญ่จะลงเป็นภาพวาดของวงMy chemical romanceกับTwenty øne piløts

ไปดู Gravity don't mean too much to me (@FoxArting): https://twitter.com/FoxArting?s=09

ส่วนชื่อเล่นถ้าจู่ๆก็เปลี่ยนไปก็ไม่ต้องสงสัย ไรท์ชอบบ้าจี้เปลี่ยนชื่อไปเรื่อยเฉยๆ ดูที่แอค @Foxarting ก็พอ แล้วจะรู้ว่าไรท์เองจ้า ถ้าเปลี่ยนชื่อเดี๋ยวแปะภาพไว้ให้

แปะภาพแต่ละคนไว้นิดๆ

แฟรงค์ ไอเอโร่

พี่น้องเวย์ (ซ้าย)เจอร์ราด (ขวา)ไมค์กี้

ไม่มีภาพเดี่ยวพี่เรย์ เส้า

ภาพรวมกลุ่ม

จากซ้ายไปขวา:เรย์ โทโร,เจอร์ราด เวย์,แฟรงค์ ไอเอโร่,ไมค์กี้ เวย์








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น