Fic Harry Potter | Slytherin boy เด็กบ้านงูผู้น่ารัก

ตอนที่ 1 : Chapter 1:Gerard Way

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 712
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 61 ครั้ง
    25 ม.ค. 63



     เด็กชายร่างเล็ก ผิวสีขาวซีด ผมสีดำตัดสั้น ดวงตาสีเขียวปนน้ำตาลเดินอยู่ตามทางเดินด้วยอาการเหม่อลอย ซึ่งเป็นเรื่องปกติของเด็กชายที่มักจะคิดอะไรอยู่เสมอ ความเร็วในการเดินทำให้เนกไทค์สีเขียวสลับเงินสะบัดไปมา ก่อนที่เท้าทั้งสองจะหยุดลงที่หน้าห้องน้ำหญิงชั้นสอง เจอร์ราดเอื้อมมือไปบิดลูกบิดประตู จนประตูเปิดอ้าออก แล้วร่างเล็กก็ก้าวเท้าเข้าไปโดยไม่ลังเล ก่อนที่ประตูจะปิดลงตามหลังเองอย่างเงียบเชียบราวกับต้องมนต์...


     เจอร์ราดยันตัวขึ้นนั่งบนอ่างล้างหน้า พลางยกมือขึ้นเท้าคาง แล้วอ้าปากหาวเสียงดัง "ฮ้าว~ เมอร์เทิล เธออยู่ไหนนะ?" เขาเรียกชื่อผีสาวในห้องน้ำ แน่นอนว่าเจ้าของชื่อก็โผล่หัวออกมาหาเขาทันที เมอร์เทิลเปรียบเสมือนเพื่อนคนเดียวของเจอร์ราด เพราะเขาอยู่บ้านสลิธีรินจึงไม่มีเพื่อน แม้แต่เด็กบ้านเดียวกันยังไม่คบเพราะเขาเป็นเลือดผสม "วันนี้จะเล่าอะไรให้ฟังอีกล่ะ? หรือไปกินเลือดใครมาอีกแล้ว?" ผีสาวถามพลางกอดอกมองเด็กชายตรงหน้า เจอร์ราดยิ้มพลางส่ายหน้า ก่อนจะตอบเสียงแผ่วพร้อมกับเกาคอ "ทั้งวันนี้ฉันยังไม่ได้กินเลือดซักหยด กินข้าวก็ไม่อร่อย อ้วกแทบทั้งวัน อีกเดี๋ยวก็จะเคอร์ฟิว รู้สึกปวดหัวอ่ะ" เขาบ่นให้เมอร์เทิลฟัง ทำเอาผีสาวเบ้ปากด้วยความเหนื่อยหน่าย เด็กชายหัวเราะแห้งแล้วกระโดดลงจากอ่างล้างหน้า "ฉันกลับหอล่ะน่ะ" เขาบอกลาเมอร์เทิลแล้ววิ่งเหยาะๆเหมือนไร้เรี่ยวแรงออกไป


MCR


     เสียงฝีเท้าดังกระทบพื้นค่อยๆใกล้เข้ามา ร่างเล็กยังคงหลับตาพริ้มต่อไปอย่างไม่สนใจ แต่นั่นดันเป็นเรื่องซวยอันแรกของวันเลยล่ะ "มิสเตอร์เวย์! ตื่นแล้วช่วยตั้งใจเรียนด้วย" เจอร์ราดสะดุ้งตื่นเหมือนแมวที่กำลังงีบหลับ ก่อนเกาหลังคอแก้เขิน งันนี้เขาเกือบหลับระหว่างเรียนหลายรอบแล้ว แล้วสุดท้ายเขาก็ดันมาหลับในคาบวิชาแปลงร่าง ซึ่งอาจารย์ที่สอนคือคนที่ได้ชื่อว่าดุมากอย่างมักกอนนากัลซะด้วย "ขอโทษครับ..." เขาพึมพำพลางหยิบไม้กายสิทธิ์ออกมา


     เรื่องประหลาดมักเกิดขึ้นในฮอกวอตส์บ่อยๆ จนเป็นเรื่องปกติ แต่มันไม่ค่อยเกิดกับเขาหรอก "เฮ้ เวย์ ทำไมตานายเป็นสีแดงงั้นล่ะ?" เสียงยานคางของเจ้าชายสลิธีรินทักขึ้น เจอร์ราดหันไปมองคนทักอย่างงง พลางเอียงคอสงสัย. แล้วก็นึกขึ้นได้ว่า ตนเองหิวเสียแล้ว... คนตัวเล็กเริ่มวิ่งหน้าตั้งไปทางหอพักทันที จนเดรโก มัลฟอยยังตกใจกับท่าทางนั่น


ทำไมดูรีบร้อนจัง


     มือบางรีบควานหามีดในกระเป๋าด้วยความเร่งรีบ จนกระทั่งเจอมัน แล้วใช้มีดสลักลายพญานาค(?)กรีดข้อมือตนเองอย่างไว "ได้ล่ะ!" เขาร้องออกมาพลางใช้ปากดูดเลือดที่ไหลออกมาจากบาดแผล เจอร์ราดหลับตาลงช้าๆแล้วปล่อยปากออกจากแขน เด็กชายถอนหายใจยาวอีกครั้ง ดวงตาสีทับทิมตอนนี้เปลี่ยนเป็นสีเขียวปนน้ำตาลเช่นเดิม "เลือด...อยากกินเลือด"


     ประตูห้องเรียนปรุงยาเปิดอ้าออก เด็กชายร่างเล็กเดินเข้าไปอย่างเร่งรีบ แล้วหาที่นั่งอย่างรวดเร็ว แต่ความซวยก็ลงกลางกบาลอีกครั้ง ที่ว่างที่เหลืออยู่ มันอยู่ข้างๆแฮร์รี่ พอตเตอร์... เจอร์ราดกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ทันที "ไปนั่งข้างพอตเตอร์" สิ้นเสียงของอาจารย์ประจำบ้านงู เซเวอร์รัส สเนป เขาก็ยอมเดินไปอยู่ข้างๆเด็กชายผู้รอดชีวิตแต่โดยดี แฮร์รี่มองผู้มาใหม่อย่างหวาดระแวง เขาไม่ค่อยไว้ใจเด็กบ้านนี้มาตั้งแต่เข้าเรียน และเด็กชายคนนี้ก็อยู่บ้านนั้นซะด้วย "หวัดดี..." คนตัวเล็กข้างๆเอ่ยทักเสียงแผ่ว ราวกับอายที่จะต้องมาอยู่กับแฮร์รี่ ใช่ เจอร์ราดทั้งเสียวและอายที่ต้องมาอยู่คนๆนี้ กลิ่นเลือดอันหอมหวานของเด็กชายเลือดผสมข้างๆ ทำให้เขาเผลอกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ "นายคงไม่อยากคุยกับฉันหรอก...จริงไหม?"


     แฮร์รี่สะดุ้งนิดๆเมื่อได้ยินประโยคที่ฟังเหมือนน้อยใจบางอย่างของคนข้างๆ "มะ--ไม่หรอก ฉันแค่ไม่ค่อยถูกกับเด็กบ้านสลิธีรินเฉยๆนะ" เขาตอบตามตรงเพื่อไม่ให้เด็กชายตัวเล็กข้างๆเขาเข้าใจผิดไปมากกว่านี้ รอยยิ้มบางๆปรากฎขึ้นบนใบหน้าหวานของเด็กชายบ้านงู "ฉันชื่อเจอร์ราด เวย์ และที่ฉันพูดเมื่อกี้นี้ ฉันหมายถึง นายน่าจะรังเกียจพวกแวมไพร์อย่างฉันนี่ จริงไหม?" ความจริงที่ออกมาจากปากเจ้าตัวทำเอาห้องเงียบเป็นป่าช้า แฮร์รี่หันไปหาเจอร์ราด เขาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ แวมไพร์ที่เขาเคยได้ยินและอ่านมา เขาบอกว่าหน้าตาน่าเกลียดน่ากลัว แต่นี่กลับตรงกันข้าม 


"นายเป็นแวมไพร์!?!"


"เอาจริงดิ! ไม่รู้มาก่อนเลย!"


"อย่าเข้ามาใกล้ฉันนะ!"


     เสียงพูดที่แสดงถึงความรังเกียจดังกระหึ่ม หยดน้ำใสค่อยๆไหลลงมาตามใบหน้าหวานของเด็กชาย เจอร์ราดยิ้มเศร้าแล้ววิ่งออกนอกห้องไปโดยไม่สนใจเสียงอาจารย์เลยแม้แต่น้อย "เวย์! จะไปไหน!" แต่ทันทีที่สเนปไปถึงประตู ประตูกลับปิดและล็อกเสียงดังทันที "ไอ้เด็กบ้า..."


     เมอร์เทิลหันไปมองเด็กชายร่างเล็กที่เข้ามาในห้องน้ำของตนด้วยความตกใจ รอบตาของเขาแดงก่ำ มีคราบน้ำตาอยู่บนแก้มสีซีด เจอร์ราดยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาแล้วล้มลงไปคุกเข่ากับพื้น "เมอร์เทิล! ฉันว่าแล้ว...ว่าพวกเขา ต้องเกลียดฉัน! ฮึก..." เขานั่งกอดเข่าแล้วร้องไห้เงียบๆอยู่บนพื้น ผีสาวที่ตกใจจนทำอะไรไม่ถูกได้แต่ลอยเข้าไปลูบหลังปลอบใจ "ฉันอยากตาย..." เจอร์ราดพูดเสียงสั่นแล้วสะอื้นเสียงดัง ก่อนจะหยิบมีดออกมา "อย่าน่ะ! นายจะตายไม่ได้! จะพูดอะไรก็คิดถึงพ่อแม่ น้องชาย และคนที่นายรักบ้างสิ!" เมอร์เทิลห้ามเขาไว้พลางกระชากมีดออกจากมือบาง เจอร์ราดสะดุ้งแล้วเช็ดน้ำตาอีกครั้ง "อะ--อื้ม..."


ตึง!


     เสียงทุบประตูดังขึ้นจากด้านนอก ทำให้ทั้งเด็กชายและผีสาวสะดุ้งพร้อมกัน "มิสเตอร์เวย์! คุณอยู่ในนั้นหรือเปล่า!" เสียงอาจารย์ฟลิตวิกตะโกนเข้ามา มีใครบางคนบอกที่เก็บตัวของเขาให้อาจารย์รู้ "ออกมา! ถ้ายังไม่ออก ฉันจะพังประตูเข้าไปแล้วน่ะ มิสเตอร์เวย์!" อาจารย์ฟลิตวิกตะโกนอีกครั้ง คราวนี้ดวงตาของเด็กชายกลายเป็นสีแดงฉานอีกครั้ง เขากลายร่างเป็นหมาป่าสีดำที่ตัวใหญ่กว่าหมาป่าธรรมดา ดววตาสีแดงฉานที่เป็นประกายของเขา ทำให้เมอร์เทิลรู้แล้วว่า เขาหิวและเริ่มโมโหจนพร้อมจะฆ่าคนอย่างเลือดเย็นแล้ว "จี อย่าฆ่าใครเลยนะ..." หมาป่าสีดำหันมาส่งสายตาที่ยากจะรู้ความรู้สึกนึกคิดให้เธอ แต่สุดท้ายก็พยักหน้าให้คำมั่นสัญญา


     เสียงร่ายคาถาดังขึ้นทำให้เจอร์ราดรู้แล้วว่าอาจารย์ฟลิตวิกพังประตูเข้ามา แต่เขาก็พร้อมจะจู่โจมเช่นกัน ร่างเล็กของฟลิตวิกวิ่งเข้ามา พร้อมกับรูเบอัส แฮกริด เจอร์ราดคำรามเสียงทุ้มต่ำ แต่ก็เสียงดังพอที่จะให้รู้ว่า เขากำลังอารมณ์บ่จอยอย่างยิ่ง เด็กนักเรียนคนอื่นเริ่มเข้ามามุงดู แล้วคาถาบางอย่างก็พุ่งเข้ามา มันคือคาถาสะกดนิ่ง "เดี๋ยวก่อนครับศาสตราจารย์!" แฮกริดร้อง แต่ไม่ทันแล้ว คาถาสตูเปฟายไม่ได้ทำให้เจอร์ราดหยุดนิ่ง แต่ทำให้เขาอารมณ์เสียกว่าเดิมแฮกริดรีบเข้าไปขวางหน้าฟลิตวิกไว้ ทำให้เขาถูกกัดที่แขนจนเป็นแผลเหวอะหวะ และมันก็เข้าทางแผนของเด็กชายในร่างหมาป่าทันที เจอร์ราดดีดตัวออกมาจากแฮกริด แล้วเลียเลือดรอบๆริมฝีปาก "อาจารย์คะ เขาเป็นแวมไพร์!" เสียงแหลมของแพนซี่ พาร์กินสันตะโกนบอกฟลิตวิก "ว่าไงนะ!?!"


MCR


     เจอร์ราดตื่นขึ้นมาในห้องพยาบาลด้วยอาการปวดหัวจนอยากสลบไปอีกรอบ เมื่อวานนี้เขาโดนแฮกริดเอาไม้ฟาดหัวจนหัวแตก แต่โชคดีที่เขาเป็นแวมไพร์ เขาจึงบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยเท่านั้น แล้วประตูห้องพยาบาลก็เปิดออก ศาสตราจารย์ดับเบิลดอร์เดินเข้ามาพร้อมกับสเนป อาจารย์ประจำบ้านสลิธีริน "เรามีเรื่องต้องคุยกัน" ดับเบิลดอร์พูดด้วยเสียงเรียบนิ่งแต่ในดวงตา มีประกายบางอย่าง


ซวย










++++++++++++++++++++

Talk with writer

เราทำให้เจิดเขาเป็นแวมไพร์ เพราะเคยมีบทสัมภาษต์นึง เขาถามว่าแวมไพร์ หรือ แวร์วุฟ(มนุษย์หมาป่า) พี่แกตอบเต็มปากเต็มคำเลยค่ะ แวมไพร์


ความสามารถของเจอร์ราด

แปลงร่างเป็นอะไรก็ได้ สามารถใช้เวทมนต์โดยไม่มีไม้กายสิทธิ์ได้(แต่ตอนนี้พี่แกยังไม่รู้) มีสิ่งที่เรียกว่าคริสม่า ซึ่งถ้าใครโดนแล้วจะโดนเจอร์ราดควบคุมโดยสมบูรณ์ ไม่มีทางแก้ไขจนกว่าเจอร์ราดจะปล่อยไป ใช้กับใครก็ได้แม้แต่โวลเดอร์มอร์กับบาซิลิสต์ ดับเบิลดอร์ก็เช่นกัน มีพละกำลังเหนือมนุษย์ มีความเร็วที่ไวกว่าเสียง วาร์ปได้ แต่ส่วนใหญ่พี่แกชอบเดินเอามากกว่า


สิ่งที่เจอร์ราดชอบ

กาแฟ (อิงจากเรื่องจริง พี่แกไม่ดื่มเบียร์ เหล้า  สังเกตได้จากเวลาเล่นคอนเสิร์ต พี่เจิดแกจะไม่กินเบียร์ทั้งที่ปกติ นักร้องคนอื่นมักจะมีแก้วเบียร์ตั้งอยู่ อันนี้พี่แกมีแต่ขวดน้ำเปล่า) เลือด(เพราะเป็นแวมไพร์) แมว(แต่พี่แกแพ้ขนแมว) ค้างคาว(อิงจากเรื่องจริงเช่นกัน) การวาดรูป(อิงจากเรื่องจริง พี่เจิดแกเขียนคอมมิคอยู่ และเป็นเจ้าของเรื่องThe Umbrella Academy)



เพิ่มเติม.เจอร์ราดเป็นโรคกลัวเข็ม...


แปะภาพสักนิด ชีวิตแจ่มใส






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 61 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น