[GOT7] Maf(ai)l หักธงมาเฟีย : MarkBam

ตอนที่ 24 : ตัวอย่างตอนพิเศษ :: ความฝันของพี่คือมีทีมฟุตบอลส่วนตัว(MarkBam)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 701
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    11 ก.ย. 59

O W E N TM.






ความฝันของพี่คือมีทีมฟุตบอลส่วนตัว(MarkBam)

 

เมี้ยว

เมี้ยวว

“อืออ”

เมี้ยวๆๆ

“อู้ดๆ”

หัวคิ้วขมวดแน่นไปทันทีที่เสียงร้องผิดแผกจากพวกดังแทรก ก่อนเปลือกตาเปิดขึ้นช้าๆ และสิ่งแรกที่ปรากฏสู่ม่านตาก็คือใบหน้าอัปลักษณ์ของลูกหมูตัวอ้วนๆ ที่นอนทำจมูกฟุดฟิดอยู่ข้างๆ

อ่า ลืมไปได้ไงนะว่าที่บ้านมีลูกหมูเพิ่มมาอีกตัว

“อืม อยู่นิ่งๆ น่า” ว่าจบก็ดึงมันเข้ามากอด แล้วปิดตานอนอีกครั้งก่อนมีบางอย่างเอื้อมมารั้งเอวผมเข้าไปกอดจากด้านหลังพร้อมเสียงกระซิบแผ่วๆ ที่ข้างหู

“ตื่นแล้วเหรอ”

นั่นสิ ตอนนี้ผมอยู่ตัวคนเดียวที่ไหน

ว่าแล้วก็พลิกตัวกลับหันไปถามคนที่นอนกอดผมอยู่ด้านหลังด้วยใบหน้าแปลกใจ

“วันนี้วันจันทร์ไม่ใช่เหรอเอิน” ใช่ วันนี้เป็นวันจันทร์แต่ที่ถามออกไปแบบนั้นไม่ใช่เพราะแกล้งโง่แต่แค่แปลกใจแค่นั้น เพราะถึงเช้าวันจันทร์ที่ไรอี้เอินจะรีบเก็บของแล้วกลับไปอยู่ที่เกาะนั่นทุกทีไม่ใช่เหรอ

อ่า คิดแล้วมันก็น่าน้อยใจจริงๆ อุตส่าห์ได้แต่งงานมีเมียกับชาวบ้านเขาทั้งทีแต่ไม่ได้อยู่ด้วยกันซะงั้น เห็นแบบนี้พี่ก็คนนะครับเหงาเป็นเหมือนกัน ถึงจะรู้ว่ามันเป็นงานก็เถอะ

“ใช่ วันนี้วันจันทร์ แล้วยังไง”

“ก็ปกติเอินต้องไปแล้วนี่”

“อยากให้ฉันไปเหรอ” แต่แทนที่อี้เอินจะตอบ กลับถามออกมาแทน ดูเหมือนไม่ได้เดือดร้อนเท่าไหร่ หากไม่กลับไปบนเกาะนั้น ส่วนผมก็ได้แต่นอนซุกหน้ากอดอี้เอินไว้แล้วงึมงำออกมา

“แต่ปกติเอินต้องไปแล้วนี่”

“หรือเอินคิดถึงพี่เหรอครับ”

“ไม่ใช่”

“ห๊ะ”

เดี๋ยวๆ พูดแบบนี้มันไม่ตรงไปหน่อยเหรอ อีกอย่างนะ ถ้าน้องไม่คิดถึงแล้วมาทำให้พี่หวั่นไหวทำไม แต่ยังไม่ทันได้ทำอะไร คนข้างกายก็พลิกร่างเปลี่ยนตำแหน่งเป็นคร่อมทับผมไว้ก่อนก้มหน้าประทับจูบแผ่วๆ บนหน้าผาก

“ไม่รู้ตัวเองเลยรึไง”

“รู้ตัว?”

“จินยองไม่อยู่แบบนี้ ฉันไว้ใจหมูให้เฝ้าไข้นายไม่ได้หรอก”

ว่าจบอี้เอินก็ผละตัวลุกขึ้นเดินหายไปอีกทางโดยไม่ลืมออกคำสั่งให้ผมทำตามเหมือนที่เคยเป็น

“ลุกขึ้นมาล้างหน้าแปรงฟันได้แล้ว อย่าเพิ่งอาบน้ำล่ะ เดี๋ยวไข้ขึ้นอีก”

สิ้นเสียงหวานๆ น้องนางก็เดินนวยนาดออกไป ทิ้งไว้เพียงพี่กันต์ที่เพิ่งตั้งหลักยันตัวลุกขึ้นด้วยใบหน้างุนงงไม่หาย

“อะไรของเขา”

ผมงึมงำ แล้วยกมือขึ้นทาบหน้าผาก อืม ก็ตัวรุมๆ จริงๆ นั่นแหละ แต่ก็ไม่ได้แย่ถึงขั้นต้องมีคนเฝ้าสักหน่อย แต่เอาเถอะ ขอแค่มีเวลาอยู่กับอี้เอินต่ออีกสักวันสองวัน ต่อให้ป่วยปางตายพี่ก็รับได้แหละครับ

ว่าจบก็ยิ้มกรุ่มกริ่มเพราะแค่นึกว่าวันนี้นวลน้องอาจยิ้มเอาใจอารมณ์ก็พริวไหวไปตามลมแล้วครับ

“เอิน”

แต่เหมือนคิดผิดไปนิด ความจริงมันผิดตั้งแต่ผมคาดหวังความอ่อนโยนจากอี้เอินนั่นแหละ

“เอิน”

“หืม?”

“ข้าวต้มมันจืดอะ” ผมว่าพร้อมวางช้อนในมือลง ที่เป็นแบบนี้ไม่ใช่เพราะว่าฝีมือทำอาหารของอี้เอินตกหรอกนะ แต่เพราะว่า

“มันจืดจริงๆ นะเอิน” ใช่ อี้เอินต้องจงใจแน่ๆ เพราะที่ผ่านมากินข้าวฝีมืออี้เอินทีไรมีครั้งไหนบ้างที่ผมบอกว่าไม่อร่อย

“คนไม่สบายก็ต้องกินอะไรแบบนี้แหละ จะได้สบายท้อง” อยากเห็นหน้าไอ้คนคิดทฤษฎีนี้จริงๆ แน่ล่ะ มันไม่สบายเลยสักนิด ตรงกันข้าม มันอาจส่งพี่กันต์ให้ไปสบายไวขึ้นมากกว่า

แต่ถึงจะบ่นอย่างนั้นสุดท้ายก็ยอมตักข้าวกินตามที่อี้เอินบอกต่อไป อ่า ไม่สบายมันก็ดีอยู่หรอก ก็คนพยาบาลน่ารักออกขนาดนี้แต่ติดอยู่นิดเดียว เชื่อสิว่านิดเดียวจริงๆ ถ้าน้องไม่โหดนั่งทำเหมือนเสียงโอดครวญของพี่เป็นเพียงลมผ่าน

แต่งเข้าบ้านภูวิกุลแล้วแท้ๆ แต่ทำไมน้องไม่สำนึกเลยนะ หัดทำตัวดีซะบ้างสิ เป็นเมียน่ะ เข้าใจไหมคำว่าเมียน่ะ จริงๆ เลย

“ทำหน้าแบบนั้นกำลังบ่นอะไรอีกล่ะ” แต่ยังไม่ทันได้บ่นอะไรออกไปอี้เอินก็เงยหน้าขึ้นถามซะก่อน

“จะบ้าเหรอเอิน พี่ยังไม่ได้พูดอะไรเลย”

“คิด”

“ไม่มี๊ คนแบบพี่ในหัวมีแต่เรื่องงานเถอะ” ว่าจบก็ก้มหน้าซดข้าวต่อ ให้รู้ไม่ได้หรอกว่ากำลังนั่งนินทาในใจเพราะหากรู้เมื่อไหร่พี่อาจได้หายไข้ไปตลอดกาล

แต่ในตอนที่ผมกำลังนั่งก้มหน้ากินข้าวต้มที่จืดชืดจนลมแทบจับอยู่นั้น เสียงกระดิ่งดังกรุ่งกริ่งก็แว่วมาพร้อมลูกหมูตัวน้อยวิ่งพล่านไปทั่วบ้านเหมือนกำลังมองหาบางอย่างที่ผมเองก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร

“เอิน ลูกหิวข้าวรึเปล่า”

“หืม? แต่แม่บ้านเอาข้าวให้กินแล้วนี่” อี้เอินว่าพร้อมชะโงกหน้ามองยังลูกหมูที่เอาแต่วิ่งสั่นกระดิ่งไปทั่วบ้าน ความจริงก็แบบนี้ตลอดแหละ แต่วันนี้ออกจะระริกระรี้ไปหน่อย คงไม่ใช่ว่าเพราะอยู่ตัวเดียวเลยเปรี้ยวจนเป็นบ้าไปแล้วหรอกนะ

“เฮ้อ”

เสียงถอนหายใจดังขึ้นเมื่อนึกได้อย่างนั้น เพราะพอเข้าใจความรู้สึกอยู่บ้าง ใช่สิ อี้เอินไม่ได้อยู่กับผมทุกวันนี้ พ่อกับแม่ก็ยังไม่กลับจากเที่ยว ไหนจะจินยองที่ผมให้หยุดงานไปอีก ต่อให้ที่บ้านหรือที่ทำงานจะห่อมล้อมไปด้วยการ์ดก็เถอะ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่ามันจะช่วยให้ผมหายเหงาสักหน่อย นั่นการ์ดนะครับ ไม่ใช่เมียที่มองหน้าแล้วจะอารมณ์ดี

“เอิน พี่อิ่มแล้ว”

“งั้นก็กินยาสิ”

“อืม”

ผมกินยาที่รับมาจากอี้เอินเงียบๆ จนเมื่อเงยหน้าขึ้นมองอีกครั้งก็พบเข้ากับมือข้างหนึ่งที่ยื่นมาตรงหน้า

“เอินมีอะไรเหรอ”

“ไปเช็ดตัว”

“เช็ดตัว?” ผมถาม แอบตกใจนิดๆ ที่ได้ยินอย่างนั้น จนน้องต้องยกหลังมือทาบลงบนหน้าผากเมื่อเห็นว่าผมยังนั่งอยู่ที่เดิม

“ไข้ยังไม่ลดก็ต้องเช็ดตัว”

“งั้นเหรอ”

อ่า ลืมไปได้ยังไงนะว่าอี้เอินจะเช็ดตัวให้ และเมื่อได้ยินคำตอบผมก็ต้องลอบยิ้มออกไปแล้วคว้ามืออี้เอินมากุมไว้พร้อมยันตัวลุกขึ้นจัดการลากน้องนางเข้าห้องแม้ว่าตัวยังร้อนอยู่ก็ตาม

“ก็ได้ เช็ดก็เช็ด”

“แต่เอิน เบามือหน่อยนะ พี่เจ็บ”

“ไม่เจ็บหรอก ไม่ปวดเอวด้วย”

“บ้า!”


(ติดตามต่อในเล่ม)

 

 



..........................
มาต่อตัวอย่างแล้วนะคะ
คงไม่สั้นไปใช่ไหม ฮ่าๆๆๆ
ตอนนี้เหลือเวลาจองฟิคอีกสี่วันนะคะ
ใครที่จะจองแล้วยังไม่โอนเงินยังไงก็อย่าลืมเนอะ
ยังไงก็ต้องขอขอบคุณทุกคนที่กดเข้ามาอ่านตอนนี้กันด้วยนะคะ
ขอบคุณมากค่า

ติดแท็ก #ฟิคหักธง 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

959 ความคิดเห็น

  1. #887 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2559 / 21:17
    ให้เช็ดตัวนะเอิน
    #887
    0
  2. #814 praneekukku (@praneekukku) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 23:17
    น่ารักจังเลย. งื้ออออ
    #814
    0