[GOT7] Maf(ai)l หักธงมาเฟีย : MarkBam

ตอนที่ 21 : ลูกหมูตัวที่สิบแปด :: น้อง(?)เอินของพี่(?)กันต์ (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 951
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    10 ก.ย. 59

O W E N TM.





 

18

 

“เอินพูดจริงใช่ไหม ห้ามกลับคำนะ?” ผมถาม ไม่มั่นใจนักว่าที่พูดจะเป็นความจริง ก็พอรู้อยู่หรอกว่าน้องแพ้ลูกอ้อน แต่ของแบบนี้มันต้องัชวร์ครับ ขืนอุ้มหมูกลับบ้านแล้วน้องเกิดเล่นแง่ขึ้นมา ผมจะไม่ถูกเนรเทศให้มานอนนอกบ้านพร้อมกับลูกหมูพิการนี่หรอกเหรอ

“อืม แต่ต้องตอบคำถามฉันก่อน”

“ตอบคำถาม” ก็ว่าอยู่หรอก อย่างอี้เอินเนี่ยนะจะยอมง่ายๆ ไม่มี๊

ผมแนบหน้าลงพร้อมกอดแขนอี้เอินอย่างอดอ้อนเพราะไม่อยากตอบไอ้คำถามที่ว่านั่นเท่าไหร่ แต่เหมือนมันจะไม่ได้ผลเมื่ออีกคนยังยืนนิ่งไม่ไหวติงประหนึ่งโดนลูกหมูนั่นกระชากวิญญาณไปแล้ว “เอิน?”

“ถ้าพาไปแล้วจะเลี้ยงมันที่ไหน แล้วเคยเลี้ยงหมูเหรอ”

“ทำไมจะไม่เคย” ว่าพลางเหลือบตาไปยังยัยลูกหมูที่ว่า ก่อนทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอบ่งบอกถึงความไม่พอใจ “อีกอย่างบ้านก็ออกจะกว้าง ให้หมูไปอยู่เพิ่มอีกตัวคงไม่เป็นไรหรอก”

อี๊ด อี๊ด

และในตอนที่ผมยังเอาแต่ตื้ออี้เอินอยู่นั้น เสียงร้องของลูกหมูที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ดังขึ้น

“เอิน เอินดูสิ มันส่งเสียงเห็นด้วยขนาดนี้ยังจะใจร้ายได้เหรอ”

“...”

“นะ เอิน” ขอล่ะครับ เพื่อเห็นแกความแมนของพี่น้องช่วยพยักหน้าหรือหลับหูหลับตาตอบอืมกลับมาก็ยังดี

“อี้เอิน”

“เฮ้อ”

ผมยิ้มออกมาแทบจะทันทีที่ได้ยินเสียงถอนหายใจ แน่ล่ะ ก็ท่าทางแบบนี้เคยรอดจากมือพี่ที่ไหน จนเมื่อแน่ใจแล้วว่าอี้เอินใจอ่อนแน่แล้ว ผมถึงได้ย่อตัวไปอุ้มไอ้ลูกหมูนั้นไว้ แล้วตั้งท่าเดินออกไปอีกทาง

“เดี๋ยว”

แต่ก็นั่นแหละ ชีวิตพี่มันเคยมีอะไรง่ายกับเขาด้วยเหรอ เสียงอี้เอินดังขึ้น ยังไม่ทันที่ผมจะได้เดินไปไหนด้วยซ้ำ แต่ช่างเถอะครับ พี่ได้เลี้ยงหมู พี่กำลังอารมณ์ดี ไม่ว่าน้องจะสืบสวนอะไรพี่ก็พร้อมยืดอกรับแบบลูกผู้ชาย

“หืม? เอินมีอะไร”

“ถ้าเอาไปแล้วต้องเลี้ยงด้วย”

“อือ ก็จะเอาไปเลี้ยงไง” แปลกคน

“ห้ามเห่อแล้วทิ้ง”

“อือ”

“ห้ามให้มันวิ่งพล่าน”

“อือ”

“ถ้าขี้เรี่ยราดแล้วต้องเก็บ”

“อือ”

ผมพยักหน้ารับจนเมื่อได้ยินอย่างนั้นอี้เอินถึงได้นิ่งไปพักหนึ่งก่อนยักไหล่มาให้ ส่วนผมก็ได้แต่ยักไหล่กลับก่อนอี้เอินเดินมาคว้ามือผมพาออกไปอีกทาง

“เอิน จะพาไปไหน”

“จะเลี้ยงไม่ใช่เหรอ”

“ห๊ะ?” คงไม่ได้คิดจะหิ้วพี่ไปฝังกลบกับลูกหมูนี่ใช่ไหม แต่ยังไม่ทันได้ถามอะไรออกไป อี้เอินก็หันกลับมาพูดด้วย

“ถ้าไม่ไปขอเจ้าของบ้านแล้วจะเอามันไปเลี้ยงได้ยังไงล่ะ จริงไหม”

 

“เอินคิดไว้รึยังว่าจะตั้งชื่อมันว่าอะไร”

“หืม?”

“หืมอะไรพี่ถามก็ตอบสิ”

“ไม่ยักกะรู้ว่าต้องตั้งชื่อให้มันด้วย” อี้เอินตอบแต่ไม่มีชื่อเนี่ยนะ

“จะบ้าเหรอเอิน ถ้าไม่มีชื่อจะเรียกมันยังไงล่ะ”

“มันเป็นหมูก็เรียกมันว่าหมูสิ”

“เอิน” ให้ตาย นี่เป็นสัตวแพทย์จริงเหรอครับ ทำไมน้องตอบได้ไร้เยื่อใยอย่างนี้ หรือที่ผ่านมาพี่เข้าใจผิดไปเองว่าคนเป็นสัตวแพทย์ต้องใจดีรักสัตว์

“เฮ้อ” เอาเถอะ อย่างอี้เอินน่ะไม่มีตั้งแต่คำว่าใจดีแล้วล่ะ

“ไม่รู้ล่ะ ยังไงมันก็ต้องมีชื่อ...”

“เห้ย แจ็คสัน ปล่อยกู!

“ไอ้ยูค รอกูด้วย”

“ไอ้เหี้.ย อย่าตามกูมา”

“ไอ้ยูคคค”

แต่ในตอนที่ผมกำลังหันไปพูดกับอี้เอินอยู่นั้นเสียงร้องเอะอะก็ดังขึ้นจากอีกทางเรียกความสนใจทั้งหมดของพวกเราสองคนให้หันกลับไปมอง

“ไอ้หวัง กูบอกให้ปล่อย”

“ไอ้ยูค อย่าทิ้งกูไว้แบบนี้”

เดี๋ยวๆ ถ้าจำไม่ผิดสองคนนั้นมันยูคยอมกับแจ็คสันไม่ใช่เหรอ แต่ยังไม่ทันได้ทำหรือพูดอะไรคนข้างตัวก็รีบคว้าแขนลากให้ผมเดินตามออกไปอีกทาง เหมือนกำลังหวาดผวากับบางอย่าง

“ไป”

ไป? จะไปไหน

“เอินจะไปไหน” ผมขืนตัวพร้อมถามออกไป ก่อนอีกฝ่ายหันหน้านิ่งๆ กลับมามองและไม่ต้องพูดอะไรมาก ดูจากคิ้วที่ขมวดแน่นก็พอรู้ว่ากำลังหงุดหงิด

“เห้ยไอ้แบม นั่นไอ้แบมใช่ไหม ไอ้แบม!

แน่นอนว่านั่นเป็นเสียงของแจ็คสัน ผมหันกลับไปมองมันทันทีที่ได้ยินอย่างนั้น และไม่ต้องพูดอะไรมากผมก็ยกมือโบกตอบมันไปทันทีและเมื่อเห็นอย่างนั้นแจ็คสันมันถึงได้ลากตัวไอ้ยูควิ่งกระหืดกระหอบมาทางผม

“ไอ้แบม มึงจริงๆ ด้วย ฮืออ มึงรู้ไหมตั้งแต่เกิดมากูไม่เคยคิดถึงมึงขนาดนี้เลย” พูดจบไอ้หวังมันก็กระโดดกอดผมไว้ทันที ส่วนผมก็ได้แต่หันหน้ามองทางยูคยอมด้วยสายตาตั้งคำถามว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมพวกมันสองคนถึงได้มาอยู่ที่นี่ และที่สำคัญทำไมมันถึงได้มีสภาพสะบักสะบอมแบบนี้

“ไอ้สองตัวนั้นมันไปไหน อย่าหนีนะเว้ย”

แต่ยังไม่ทันได้ถามอะไรเสียงโวยวายก็ดังขึ้นก่อนพร้อมที่ไอ้หวังวิ่งมาหลบอยู่ด้านหลัง

ชิบหาย ลืมไปได้ไงนะว่าเจอกับพวกมันทีไรไม่เคยมีเรื่องดี และไม่ทันได้พูดหรือทำอะไรเจ้าของเสียงโวยวายก็เดินถือไม้วิ่งออกมาจากบ้านที่แจ็คสันและยูคยอมวิ่งออกมา

“เชี่ย มึงไปทำอะไร” ผมกัดฟันถามยูคยอมก่อนมันถลึงตาค้อนพร้อมกดเสียงตอบกลับมา

“ก็ถามเพื่อนมึงดูสิ!”และเมื่อได้ยินอย่างนั้นผมถึงได้หันหน้ากลับไปถามเจ้าตัวที่ถึงตอนนี้มันยังเอาแต่เกาะหลังผมแน่น

“ไอ้หวัง มึงไปก่อเรื่องอะไรอีก”

“ไอ้แบม กูไม่ได้ตั้งใจนะเว้ย”

“ไม่ได้ตั้งใจ?”

“เออ อุบัติเหตุล้วนๆ ใครมันจะไปอยากจับนักวะ นมเหี่ยวๆ น่ะ”

ห๊ะ นม?

“ไอ้เวร มึงไปจับนมใครมา!

ผมหันกลับไปมองแจ็คสันตาค้าง และไม่ทันได้อ้าปากถามเจ้าของเสียงร้องที่เป็นชายวัยกลางคนๆ หนึ่งก็วิ่งตรงมาหยุดตรงหน้า

“ไหน เมื่อกี้ไอ้คนไหนมันจับนมเมียกู”

“ผมเปล่านะครับ”

แทบจะทันทีที่ถามจบไอ้หวังที่ยืนซ้อนหลังผมอยู่ก็ชะโงกหน้าออกตอบ ก่อนหดคอกลับบ่งบอกถึงพิรุธอย่างเห็นได้ชัด

รักเพื่อนจริงๆ นะมึง

“พวกมึงรีบสารภาพมาดีๆ ไอ้สองตัวเมื่อกี้ใครมันลวนลามเมียกู!

“เอ่อคือ...” พี่ครับ ใจเย็นเถอะ แล้วไม้ในมือนั่นคืออะไร จะเอามาฟาดหัวไอ้หวังใช่ไหม

ผมเหลือบตามองยังคนที่เอาแต่ยืนหลบหลังอยู่อย่างนั้น ดีนะ ที่พี่กันต์เป็นคนรักเพื่อน ไม่อย่างนั้นนะกูจะถีบมึงออกไปคนแรกเลยแจ็คสัน และเมื่อนึกได้อย่างนั้นผมถึงได้หันกลับไปเผชิญหน้ากับชายคนนั้นอีกครั้งทั้งยกมืออีกข้างที่ไม่ได้อุ้มหมูขึ้นปลอบ

“เอ่อ พี่ชายใจเย็นๆ ก่อนนะ”

“หุบปาก!

ผมรีบเม้มปากแน่นทันทีที่เห็นอย่างนั้น ก่อนรีบหันกลับไปขอความช่วยเหลือจากเมียรักที่เอาแต่ยืนนิ่งเป็นรูปปั้นหินอยู่ข้างๆ

“เอิน”

“เฮ้อ” เสียงถอนหายใจก็ดังขึ้นอีกครั้งพร้อมที่คนข้างๆ เดินไปคุยกับชายคนนั้นด้วยใบหน้าสงบนิ่ง

“ใจเย็นก่อนนะครับ”

“แต่คุณมาร์คครับ”

“ไว้สอบสวนเรื่องนี้เสร็จ ผมจะให้เขาไปขอโทษแล้วก็ชดใช้ให้นะครับ”

“แต่มันลวนลามเมียผมนะครับคุณมาร์ค”

“แต่ทำร้ายคนอื่นมันก็ไม่ดีนะครับ ถ้าพี่ถูกจับเสียเงินมันก็แย่อีก ใจเย็นหน่อยนะครับ ยังไงผมจะหาตัวแล้วให้เขาไปขอโทษเมียพี่เอง” อี้เอินว่าอีกครั้ง ใบหน้ายังดูสุขุมเหมือนเดิม และรอกระทั่งชายคนนั้นเริ่มมีสีหน้าลังเลผมถึงได้รีบออกตัวเดินไปหยุดอยู่ข้างอี้เอิน

“น่าพี่ เชื่อใจผมสิ ไว้หาตัวคนผิดได้เมื่อไหร่ผมจะให้มันไปขอโทษเอง”

“ครับ ผมจะให้เขาไปขอโทษเอง” อี้เอินสมทบ และเมื่อพี่ได้ออกปากมีเหรอที่ใครจะไม่หวั่นไหว ชายคนนั้นพยักหน้ารับทันทีแม้สัมผัสได้ถึงความไม่พอใจอยู่บ้างแต่สุดท้ายอีกฝ่ายก็ยอมเดินกลับไปในที่สุด

“มึงนี่นะไอ้หวัง มีครั้งไหนที่ไม่สร้างความเดือดร้อนให้กูบ้าง”

“แบม มึงก็บ่นมาก เป็นแม่กูเหรอครับ” ยังไม่ทันที่ชายคนนั้นเดินออกไปถึงสิบก้าวด้วยซ้ำ ไอ้แจ็คสันหวังคนเดิมก็กลับมา นี่แหละน่าที่เขาเรียกว่าทำคุณบูชาโทษ

“แล้วพวกมึงมาที่นี่ทำไมวะ”

“ก็มาหามึงไง” ยูคยอมตอบ แล้วเดินมาหยุดตรงหน้าผม “หายหัวไปตั้งนาน กูนึกว่ามึงตายคาเกาะไปแล้ว”

จากคำพูดก็รู้ว่าห่วงจริง ผมเบะปากให้มันทันทีที่ได้ยินอย่างนั้น ก่อนเหลือบมองทางแจ็คสันที่ยืนทำหน้าเบ้อยู่ที่เดิม

“แจ็คสัน แล้วเชลยของมึงไปไหนวะ”

“ห๊ะ”

“ก็ปกติมึงติดเชลยของมึงจะตาย หรือถูกเจ๊มินฉุดไปอีกแล้ว”

“ไอ้เหี้.ยยย” แต่ยังไม่ทันได้พูดจบดี เสียงร้องของมันก็ดังแทรก

“ไอ้แบม กูทำยองแจหายอีกแล้ว”

ว่าจบก็วิ่งไปอีกทางแต่วิ่งไปได้ไม่กี่ก้าวไอ้หวังก็หันกลับมาเรียกอีกครั้ง

“เอ้า พวกมึงจะยืนนิ่งทำไม มาช่วยกูหาตัวยองแจเร็ว” เป็นยูคยอมที่ถอนหายใจออกมาแล้วเดินตรงไปทางแจ็คสันด้วยท่าทางเอื่อยเฉื่อย

“เออๆ กูกำลังไป”

“เชี่ย มึงนี่ก็ชักช้าจริงๆ ไอ้แบมมาเร็ว” มันกวักมือเรียกผมอีกครั้งและเมื่อเห็นอย่างนั้น ถึงได้หันกลับไปมองอี้เอิน

“เอิน”

“ก็ได้ๆ พาแจ็คสันไปหาตัวยองแจ”

แหม ทำไมวันนี้อดีตเมียน่ารักนักก็ไม่รู้ เพราะแค่เรียกชื่อน้องก็รู้ใจ แล้วแบบนี้จะไม่ให้พี่หลงได้ยังไง ใช่ไหมไอ้ลูกหมู

อู๊ด อี๊ด

 

“ไอ้แบม มึงทำแบบนี้ไม่ได้นะเว้ย”

“ใช่ แม่งทำแบบนี้ไม่ยุติธรรมเลยว่ะ”

“เออ มึงไปบอกเมียมึงเลยไปว่าจะทำกับพวกกูแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด!

แจ็คสันโวยวายอีกรอบ พร้อมยูคยอมที่นั่งกอดหมอนอยู่ข้างๆ โวยวายขึ้นอีกครั้ง

“เออ มึงไปบอกเมียมึงเลยไป”

“เชี่ย พวกมึงก็อย่าเสียงดังนักสิวะ” ว่าจบก็เหลือบตามองยังบันไดบ้าน แล้วถอนหายใจออกมาอีกครั้งเมื่อเห็นว่ามันยังว่าเปล่า คงง่วนอยู่กับลูกหมูนั่นแหละ ซึ่งก็ถือว่าดีแล้วเพราะผมจะได้คุยกับสามคนนี้ได้อย่างปกติ

ใช่ ตาไม่ฝาดหรอก เพราะในห้องรับแขกในตอนนี้นอกจากผม แจ็คสันและยูคยอมยังมียองแจนั่งอยู่อีก แล้วถ้าจะถามว่าเจอยองแจได้ยังไง เพราะความฉลาดของพี่กันต์ใช่ไหม ขอบอกเลยว่าเพราะจินยองล้วนๆ ใช่ การ์ดของผมเป็นคนพายองแจมาส่งเองนั่นแหละ และเพราะแบบนี้ไอ้หวังที่เอาแต่เดินน้ำตาซึมตามหาตัวเชลยถึงได้มานั่งยิ้มทำหน้าแป้นแล้นอยู่นี่

“กว่ากูจะกล่อมให้อี้เอินอนุญาตได้ตั้งนานนะเว้ย พวกมึงก็อย่าเรื่องมากแล้วนอนๆ ไปเหอะ” ใช่ นอนในห้องรับแขกก็ยังดีกว่าไม่มีที่นอนป่าววะ

“แล้วทำไมพวกกูต้องนอนในห้องรับแขก ทั้งๆ ที่มึงได้ไปนอนข้างบนวะ ไม่ยุติธรรมว่ะ”

แจ็คสันประท้วง แต่บางทีมันอาจลืมไปแล้วว่าผมเป็นใคร พี่กันต์เป็นถึงสามีน้องเอินนะครับ จะให้มานอนห้องรับแขกได้ไง บอกเลย ไม่มีวัน

“เออ พวกมึงก็นอนๆ ไปเถอะ อย่าเรื่องมากเลย ดูสิ ยองแจยังไม่มีปัญหา มึงก็หัดดูเป็นตัวอย่างไว้บ้าง”

“ชิ กลัวเมียไปเถอะมึง” ครั้งนี้เป็นไอ้ยูคบ้างที่พูด แต่กลัวเมียเหรอ

“กลัวเมียเหี้.ยไร”

เคยกลัวที่ไหน ไม่มี๊!

“เออจ้า ไม่กลัว แต่อย่าให้กูเห็นว่าถูกอี้เอินไล่ให้มานอนข้างล่างนะมึง กูจะสมน้ำหน้ามึงคนแรกเลยคอยดู”

ผมเบะปากให้มันทันที ไอ้นี่มันปากเปราะครับ แต่ช่างเถอะ ผมชินแล้วจะไม่เก็บมาใส่ใจก็แล้วกัน และก่อนจะได้หมุนตัวเดินกลับห้องก็กำชับพวกมันไปอีกครั้งด้วยท่าทางขึงขังว่าห้ามขัดคำสั่งเด็ดขาด

“อย่าลืมนะพวกมึง ห้ามเดินไปไหนสุ่มสี่สุ่มห้า อี้เอินสั่งมา ห้ามฝ่าฝืนเด็ดขาด!

“เออๆ พวกกูรู้แล้ว เชี่ย จะกลัวเมียอะไรนักหนาวะไอ้นี่ เห้ยแจ็คสันมึงไปปิดไฟสิ กูจะนอน” ว่าแล้วก็หันไปสะกิดไอ้หวังที่ยังเอาแต่นั่งกอดเชลยนิ่ง

“เชี่ย มึงก็ไปปิดสิวะ มือว่างอยู่ไม่ใช่เหรอ ไอ้นี่”

“เออๆ กูไปปิดก็ได้”

ผมรีบหมุนตัวเดินหนีออกมาทันที เพราะไม่อยากฟังพวกมันสองคนทะเลาะกันอีกพร้อมความหงุดหงิดที่เริ่มผุดขึ้นในหัวนิดๆ

“ชิ” กลัวเมียอะไร พี่กันต์ไม่ได้กลัวสักหน่อย

“อย่างพี่เขาเรียกเคารพเมียเว้ย!

 


 50%

 

 กึก กึก

กึก กึก

เสียงแก้วน้ำที่กระทบกับถาดน้ำในมือยังคงดังอยู่อย่างนั้น แม้ว่าผมจะพยายามประคองมันไว้แค่ไหนก็ตาม จนสุดท้ายก็ได้แต่ยื่นมือออกไปจับตัวแก้วให้ติดกับถาดไว้เสียงดังกึกกักถึงได้เงียบไป

ดูท่าหากไม่กดไว้เสียงมันคงไม่เงียบจริงๆ นั่นแหละ

“เฮ้อ” เป็นถึงนายเหนือกับอิแค่ถือถาดน้ำไม่ให้มีเสียงดังยังทำไม่ได้ น่าอนาถใจแท้คนเรา แต่เอาเถอะ มันไม่ใช่เรื่องใหญ่สักหน่อย ทั้งโลกก็ใช่ว่าจะมีผมคนเดียวที่เป็นแบบนี้ อีกอย่างนะ ตอนนี้ยังมีเรื่องน่าสนใจกว่าอะไรพวกนี้อีก

“เอิน กินน้ำไหม”

ว่าแล้วก็ประคองถาดเดินไปวางมันไว้บนโต๊ะทำงานที่มีเอกสารกองเพนินจนบางทีแอบทำให้คิดว่าหากเผลอสะกิดถูกมันเข้าสักที เอกสารพวกนี้อาจถล่มลงมาทับผมเลยก็ได้

“หืม”

อี้เอินที่ยังเอาแต่นั่งก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารพวกนั้นเงยหน้าขึ้นมองผม เหมือนลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่ามีผมอยู่ในห้องด้วย

“พี่เอาน้ำมาให้” ว่าทั้งยื่นแก้วน้ำให้ ก่อนอี้เอินรับมันไว้แล้วยกแก้วขึ้นดื่มน้ำเงียบๆส่วนผมก็ได้แต่นั่งเท้าคางมองดูการกระทำของอี้เอินต่อไป จนเมื่อเจ้าตัวดื่มน้ำเสร็จถึงได้วางแก้วพร้อมเหลือบตามองทางผมเหมือนแปลกใจกับอะไรนักหนา

“อยากได้อะไรรึเปล่า”

“ห๊ะ” น้องถามพี่แบบนี้หมายความว่ายังไงครับ กำลังจะบอกว่าที่พี่ทำแบบนี้เพราะหวังสิ่งตอบแทนเหรอ “พี่ไม่อยากได้อะไรสักหน่อย”

ใช่ อย่างพี่กันต์ไม่ใช่พวกทำดีหวังผลหรอก แต่จะว่าไปก็หวังนิดๆ แหละ

“เอินยิ้มให้พี่ดูหน่อย”

“หืม?”

“เร็วสิ เอินยิ้มให้พี่ดูหน่อย” ว่าเร่งๆ ทำให้อี้เอินหลุดยิ้มออกมาก่อนตบมือลงบนหน้าขาทั้งขยับเก้าอี้ออกมาจากโต๊ะ

“มานั่งนี่สิ”

และเมื่อเห็นอย่างนั้นผมถึงได้ลุกเดินไปนั่งบนตักของอี้เอินอย่างว่าง่าย อย่างที่บอก ข้างบนน่ะ มีใครบ้างไม่อยากอยู่ อยากรู้จริงๆ ว่าถ้าไอ้ยูคมาเห็นมันยังจะบอกว่าผมกลัวเมียอยู่รึเปล่า

ว่าแล้วก็คว้ามือเข้ากอดเอวอี้เอินไว้หลวมๆ

“แล้วแจ็คสันกับยูคยอมไปไหนล่ะ ไม่ใช่ว่าอยู่กับนายที่บ้านเหรอ”

“ไม่อยู่หรอก” อี้เอินขมวดคิ้วแน่นทันทีที่ได้ยินอย่างนั้น ทำเหมือนกำลังกลัวบางอย่างจนผมต้องรีบยกมือขึ้นคลึงคิ้วอี้เอินเพราะกลัวว่าหากยังปล่อยให้น้องขมวดคิ้วไปกว่านี้ฮอร์โมนอาจตีกับพลุกพล่านแล้วพาลเดือดมาลุกขึ้นมาด่าผมอีก

“พี่ให้มันสองคนไปขอโทษคนที่มันมีเรื่องด้วยเมื่อวานแล้วล่ะ”

“สองคน?”

“ไม่ มียองแจไปด้วยต่างหาก เอินไม่ต้องห่วงสองคนนั้นนะ” อย่างน้อยยองแจก็พอช่วยอะไรได้บ้าง

“ฉันไม่ได้ห่วงสองคนนั้นสักหน่อย”

“หืม?”

“เอาเถอะ มันคงไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรอก” ว่าจบอี้เอินก็ถอนหายใจออกมาเหมือนว่ากำลังหนักใจกับเรื่องบางอย่าง พร้อมรั้งตัวผมเข้าไปกอดไว้ไม่ได้พูดอะไรออกมาหลังจากนั้น

เอิน”

ผมเรียกพร้อมเงยหน้าขึ้นมองอี้เอินที่เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างในหัวพร้อมที่เจ้าตัวก้มหน้าลงมามองนิดๆ

“หืม?”

“พี่ถามอะไรได้ไหม”

“เอินอายุเท่าไหร่”

จะว่ายังไงดี ความจริงไม่ใช่ว่าไม่รู้อายุของอี้เอินหรอก แต่ไอ้เรื่องที่เป็นสัตวแพทย์ก็ปิดบังกันมาแล้วนี่ แล้วผมจะรู้ได้ยังไงว่าอายุที่ระบุในใบสัญญามันเป็นอายุจริง

ต้วนอี้เอิน เชลยอายุสิบเก้า ที่ถูกพี่ชายเอามาขัดดอก

“หึ” โกหกกันทั้งเพ

“เอิน

“ยี่สิบสี่”

“ห๊ะ

เห้ยๆ เดี๋ยวสิ มันต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ

แน่ล่ะ ก็ที่ถามน่ะ คิดไว้อยู่แล้วว่าอี้เอินไม่ได้อายุสิบเก้าแน่ๆ แต่ยี่สิบสี่เนี่ยนะ ว่าแล้วก็ยกมือขึ้นมานับคิดอยู่สักพักว่าพี่เอ่อ หมายถึงผมกับอี้เอินอายุห่างกันเท่าไหร่ แต่ยังไม่ทันได้ทำอะไรก็ถูกอีกฝ่ายคว้ามือไว้ก่อน

“ไม่ต้องนับหรอก”

“หรือมีปัญหาอะไรกับอายุของฉัน?”

“ไม่ได้มีสักหน่อย” มุ่ยปากว่าทั้งรั้งมือออกมาก่อนเนียนซบหน้าลงกับอกน้องอีกรอบ บอกเลย ต่อให้อายุมากกว่าสิบปีพี่กันต์ก็ยังเป็นพี่กันต์ของน้องเอินอยู่วันยังค่ำ

“แล้วเรื่องสัตวแพทย์ล่ะ”

“เรื่องนั้นฉันเลือกเอง”

“ไม่ใช่ความผิดของนายหรอก”

“อ่า งั้นเหรอ” ถึงจะพูดอย่างนั้นก็เถอะ แต่กับคนที่กำลังมีอนาคตทำไมต้องทิ้งทุกอย่างเพื่อปลอมตัวเข้ามาเป็นเชลยของบ้านนี้ด้วย

ความจริงไม่ใช่ว่าผมไม่พยายามหาความจริงเกี่ยวกับเรื่องนี้หรอกนะ เพราะไอ้การที่รู้แค่ว่าครอบครัวของผมเคยโกงหุ้นครอบครัวของอี้เอินมันไม่สามารถทำให้ทุกอย่างกระจ่างได้เลยจริงๆ แต่พอจะไปถามใครก็ไม่ได้ความสักอย่าง แน่นอนว่าแม่ของผมก็เหมือนกัน เพราะทุกครั้งที่พยายามผมก็จะถูกแม่ไล่ออกมา ส่วนพ่อน่ะเหรอ

แกจะรู้ไหมทำไมไม่เห็นมีอะไรน่าเล่าสักหน่อย

ผมนิ่วหน้าไปเมื่อนึกถึงคำพูดของพ่อ คนอะไรขี้หงุดหงิดซะจริง ดีนะที่ความสุขุมของแม่สืบทอดทางพันธุกรรม ไม่อย่างนั้นผมคงได้กลายเป็นคนขี้โวยวายแบบพ่อแน่ๆ

ว่าจบก็เริ่มกอดเอวอี้เอินแน่นขึ้น พร้อมมุมปากยิ้มกริ่มเมื่อในหัวนึกถึงเรื่องบางอย่างขึ้นได้

“นี่เอิน”

“หืม?”

“เอินบอกพี่ได้ไหมว่าอะไรทำให้เอินแค้นครอบครัวจนถึงขั้นยอมทิ้งอนาคตของตัวเองแบบนี้”

“เอิน?”

“แล้วมันไม่ดีเหรอ”

“ดี?”

ผมผละตัวออกจากอ้อมกอดของอี้เอินทันทีที่ได้ยินอย่างนั้น ไม่เข้าใจนักว่าที่อีกฝ่ายพูดมันหมายความว่ายังไง

ดี? มันดียังไง ไม่ว่าจะมองมุมไหนการทิ้งอนาคตตัวเองมันก็ไม่ดีทั้งนั้นแหละ

แต่ในตอนที่ผมกำลังนิ่วหน้าคิดอยู่นั้น ปลายนิ้วเรียวของน้องก็ยกขึ้นเกลี่ยผมไว้ทั้งมุมปากยังยกขึ้นนิดๆ เหมือนเริ่มอารมณ์ดีกับบางอย่าง

ดูท่าฮอร์โมนน้องจะไม่คงที่จริงๆ นั่นแหละ

“ผมเริ่มยาวแล้วนะ”

“หือ? อืม ก็ยาวจริงๆ นั่นแหละ สงสัยคงต้องไปตัดแล้วล่ะ” ว่าทั้งยกมือจับผมที่ร่นลงมาปรก ก่อนขมวดคิ้วอีกรอบเมื่อเริ่มรู้ตัวว่าตัวเองกำลังนอกเรื่อง

“เอิน พี่ว่าเอินตอบคำถามพี่มาเถอะ”

“เอินน” ผมย่นคิ้วเรียกเมื่อเห็นว่าอี้เอินไม่ปริปากอะไรจนเมื่อเงยหน้าขึ้นไปอีกรอบ ถึงได้พบกับสายตานิ่งๆ ของอี้เอิน

“นี่เอิน”

ก็ไม่คิดว่ามันดีจริงๆ เหรอ”

“ห๊ะ?”

“เพราะถ้าไม่มีฉัน ป่านนี้นายอาจแต่งงานกับมินยองไปแล้วก็ได้”

เออะว่ะ

“อีกอย่างนะ นายอยากให้ฉันไปเรียนต่อจริงๆ เหรอ” ผมมุ่ยปากทันทีที่ได้ยินอย่างนั้น ก่อนตีเนียนเอนหลังพิงตัวอี้เอิน ทำเหมือนไม่รู้สึกอะไร

“ก็ไม่ได้บอกว่าอยากให้ไปสักหน่อย”

ใช่ คิดไปเองทั้งนั้น

ว่าจบก็ซบหน้าลงบนอกน้องอีกครั้งแล้วงึมงำถามออกไป

“แล้วเอินเล่าให้พี่ฟังได้ไหมว่าเพราะอะไรถึงได้แค้นครอบครัวพี่นักหนา”

“อยากรู้จริงๆ เหรอ”

“อืม” อยากรู้สิ “ก็แค่โกงหุ้นเอินคงไม่ทิ้งทุกอย่างมาหรอกใช่ไหม”

ฉะนั้นแรงจูงใจต้องเยอะกว่านี้

“ถ้าฟังแล้วจะรับได้จริงๆ เหรอ”

“ได้สิ ทำไมจะไม่ได้ล่ะ” เพราะไม่ว่าน้องจะเป็นยังไงพี่ก็รับได้ครับ!

“งั้น

ตูมม!

แต่ยังไม่ทันที่อี้เอินจะได้เอ่ยปาก เสียงดังตูมตามก็ดังขึ้นจากด้านนอก ทำให้พวกเราสองคน รีบหันหน้าออกมองนอกหน้าต่างแล้วพบเข้ากับกลุ่มควันที่ลอยโขมง

“ชิบหาย”

ผมรีบผละตัววิ่งไปเกาะที่ขอบหน้าต่างทันทีที่เห็นอย่างนั้น แล้วตามเข้ามาด้วยอี้เอินที่มีสีหน้าเคร่งเครียดต่างจากเมื่อครู่อย่างเห็นได้ชัด แน่ล่ะ ดูยังไงๆ ก็ไฟไหม้ชัดๆ คงไม่มีใครบ้ามายืนยิ้มให้กลุ่มควันพวกนั้นหรอก

“เห้ย ไอ้แจ็คเร็ว”

“ไอ้ยูค รอกูด้วย”

แต่ในตอนที่ยังเอาแต่ยืนอึ้งอยู่กับสิ่งที่เห็นตรงหน้าอยู่นั้น เสียงร้องของทั้งยูคยอมและแจ็คสันก็ดังขึ้นจากอีกทางทำให้ผมต้องรีบหันหน้ามองหาต้นตอของเสียงนั้นแล้วพบเข้ากับแจ็คสันและยูคยอมที่วิ่งตรงไปยังทะเลพร้อมที่ชายเสื้อที่ยังติดไฟ

แต่ติดไปเหรอ

“ไอ้เวร” ว่าแล้วเหยียบเกียร์ผี วิ่งตรงดิ่งไปหาพวกมันทันทีที่เห็นอย่างนั้น แน่ล่ะ แค่ดูก็รู้แล้วนี่ว่าต้นตอของไฟไหม้มาจากไหน

“ไอ้ยูค ไอ้แจ็ค”

“ไอ้ยูค มึงรอกูด้วย”

“แจ็คสัน มึงวิ่งเร็วๆ สิวะ”

แต่เหมือนเสียงร้องของผมจะส่งไปไม่ถึงพวกมัน เมื่อไอ้สองคนนั้นมันยังเอาแต่วิ่งลงทะเล

เวรแท้ๆ

“อะ”

แต่ในตอนที่กำลังวิ่งตรงไปทางพวกมันอยู่นั้นเท้าของผมก็สะดุดเข้ากับบางอย่างก่อนล้มหน้าคว่ำลงกับพื้นทราย

ผลัก

ให้ตาย ทำไมต้องเป็นตอนนี้ว่ะ

ว่าทั้งพยายามยันตัวลุกขึ้น แต่เพิ่งได้แค่เงยหน้า รองเท้าหนังของใครคนหนึ่งก็ก้าวเข้ามาจนเมื่อเงยหน้าขึ้นดูทั้งร่างถึงได้ชะงักค้าง

“ไง”

แน่ล่ะ ก็ใครมันจะไปคิดว่าคนที่หนีไปฮันนิมูนใกล้ถึงต่างประเทศจะมายืนอยู่ตรงนี้

“พ่อ?”

“หึ! ยังจำกันได้อยู่เหรอ ไอ้ตัวแสบ”



 




..........................
ตามนั้นค่ะ ไม่ได้กลัว แต่เรียกเกรงใจและเคารพรัก...
ฮ่าๆๆๆๆๆๆ
ส่วนเรื่องแจ็คสันกับยูคยอมนี่ไม่รู้เหมือนกันว่ามาช่วยเพื่อนหรือมาระเบิดเกาะกันแน่
เพราะแค่วันแรกก็มีเรื่องให้คนบนเกาะชังน้ำหน้าแล้ว
งานนี้อาจจะอยู่ยากสักหน่อย ยังไงก็อย่าลืมเป็นกำลังใจให้สหายและยองแจกับอี้เอินด้วยนะคะ -..-
สุดท้ายนี้ก็ขอขอบคุณทุกคนที่ติดตามเรื่องนี้มากนะคะ
ขอบคุณมากค่าา :]
...............................
พ่อมาแล้วว มาลากคอพี่กันต์กลับบ้าน ฮ่าๆๆๆ
แต่ครั้งนี้ไม่รู้น้องจะยอมรึเปล่า อุตส่าห์คืนดีกันขนาดนี้ -..-
ตอนนี้ถึงช่วงโค้งสุดท้ายของฟิคแล้วนะคะ
จะจบแล้ว แต่ไม่รู้ว่าจะจบแบบไหน เพราะพ่อตาก็ยังไม่ยอมเลย
ยังไงก็ฝากติตดตามจนถึงตอนจบด้วยนะคะ
ขอบคุณมากค่าา
ปล. วันพุธหมดเขตจองฟิคแล้วนะคะ ใครที่จะจองก็อย่าช้าเด้อ

ติดแท็ก #ฟิคหักธง 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

959 ความคิดเห็น

  1. #884 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2559 / 20:41
    พี่มาตามกลับบ้านแล้วพี่กันต์
    #884
    0
  2. #808 Moko87 (@mokomoko87) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 01:47
    พี่กันต์ขี้อ้อนมากกกก น่ารัก^^ คุณพ่อมาเคลียร์รึเปล่า
    #808
    0
  3. #806 Javis (@evefiww) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 กันยายน 2559 / 23:41
    แง้ พ่อเจอตัวแล้ววว
    #806
    0
  4. #804 Aujacharee (@Aujacharee) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 กันยายน 2559 / 23:16
    งื้อออ กำลังจะรู้ความจริงจากเอินเลย
    #804
    0
  5. #803 Kahpaynak23 (@0921649871) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 กันยายน 2559 / 21:54
    พี่กันต์เป็นอะไร กับคำว่า ข้างบน 5555 โอ้ยยยยยน่ารักกก >//<
    #803
    0
  6. #802 MBKY; (@withmbky) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 กันยายน 2559 / 21:21
    ตลกแบมแบม มาร์คให้ไปนั่งตัก ยังชื่นชมตัวเองว่าอยู่ข้างบนอีก มันบนแบบนี้ก็ได้หรอนายเหนือออ 555555555
    #802
    0
  7. #786 Javis (@evefiww) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 กันยายน 2559 / 01:11
    ทำไมนายเหนือน่าหยิกงี้ะ
    #786
    0
  8. #785 Kibibiza (@Mat_AnGel) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 14:39
    เมื่อไหร่ มบ จะเข้าใจกันอะ
    #785
    0
  9. #784 Aujacharee (@Aujacharee) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 02:19
    เกรงใจเมีย5555
    #784
    0
  10. #783 Moko87 (@mokomoko87) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 01:05
    กลุ่มนี้โคตรรรรรรรวุ่นวาย ถ้าเราเป็นเอินคงถอนหายใจทั้งวัน555
    #783
    0
  11. #782 MBKY; (@withmbky) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 23:55
    ออกจากเกาะเถอะ กลัวทรัพยากรของเกาะเสียหาย 5555555 พวกนนี้อะเป็นภัย มาป่วนเกาะ 65555
    #782
    0
  12. #781 Kahpaynak23 (@0921649871) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 23:50
    h.b.dน้องเอินๆๆๆๆ
    #781
    0
  13. #780 1111 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 22:00
    พี่กันต์ตลกจังงงง 55555
    #780
    0