[GOT7] Maf(ai)l หักธงมาเฟีย : MarkBam

ตอนที่ 18 : ลูกหมูตัวที่สิบห้า :: หมูไม่กินเผือก (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,090
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    2 ส.ค. 59

O W E N TM.








15

 

“ฮึก เอินพูดอะไรบ้างสิ” ใช่ เงียบแบบนี้พี่ใจไม่ได้นะครับบอกเลย “อี้เอินอ่า”

ครืน

ผมยังคงอ้อนวอนขอร้องอี้เอินออกไปอย่างนั้นแม้เริ่มได้ยินเสียงฟ้าร้องดังอยู่รำไร เพราะถ้าน้องไม่ใจไม้ไส้ระกำจนเกินไปก็ต้องเห็นใจพี่ที่เป็นสามีเก่าบ้างแหละนะ

ครืน

แต่ในตอนที่ยังเอาแต่นั่งกอดขาน้องนางที่นิ่งเป็นเสาหินอยู่นั้น ห่.าฝนที่ตั้งเค้ามาตั้งแต่ก่อนหน้านี้ก็ตกลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา ทั้งที่ผมยังนั่งกอดขาอ้อนวอนอี้เอินต่อไป

“ฮึกเอิน” ขอร้องล่ะ เลิกเล่นตัวแล้วพาผมกับการ์ดเข้าไปในบ้านซะ

“เอินน” ร่ำร้องทั้งกอดขาไว้แน่นก่อนหางตาเหลือบเห็นไอ้เหมือนที่จินยองยังกอดในอกไว้แน่น

นั่นสินะ ผมลืมมันไปได้ไง

และเมื่อนึกได้อย่างนั้น พี่ก็จัดการซบหน้าลงบนหน้าแข้งแน่นๆ แล้วอ้อนวอนเสียงอ่อนออกมาอีกครั้ง

“ถ้าไม่เห็นแก่พี่ น้องก็เห็นแก่ลูกแมวของจินยองเถอะ เอินดูสิ มันติดจินยองมากจนไม่เป็นอันกินอันนอนสุดท้ายเลยต้องพามันมาที่เกาะนี้ด้วย เห็นแบบนี้เอินคงไม่ใจร้ายทิ้งให้ลูกแมวยอดกตัญญูตัวนอนหนาวตาย เห้ยๆ ทำไร”

แต่ยังไม่ทันได้พูดถึงไหน อี้เอินก็เดินออกไปคว้าเอาไอ้เหมียวจากจินยองมาอุ้มไว้แล้วเดินนำเข้าไปเงียบๆ

แต่เดี๋ยวสิ น้องทำแบบนี้แปลว่าอนุญาตแล้วใช่ไหม

ผมลุกขึ้น หันกลับไปมองจินยองที่ยืนหวืออยู่ที่เดิมก่อนถามออกไปด้วยใจที่ยังเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง

“จินยอง สรุปแล้ว เขาให้เราเข้าไปรึเปล่าวะ”

“ม ไม่รู้สิครับนายเหนือ” ยิ่งพูดเหมือนยิ่งจะร้องไห้ ไม่รู้ว่าเพราะช็อคกับเหตุการณ์เมื่อครู่ไม่หายหรือเพราะห่วงลูกแมวจนสติหลุดไปแล้วกันแน่

เอาน่าจินยอง ทุกการลงทุนมีความเสี่ยงและการเสียสละเสมอ อีกอย่างดูจากท่าทางอี้เอินคงไม่ได้จับมันไปกินหรอก ฉะนั้น

“อย่าห่วงมันเลยนะจินยอง” ว่าพร้อมยกมือตบบ่า แล้วทำใจกล้าก้าวเข้านำเข้าไป

เฮ้อ พูดก็พูดเถอะ ความจริงผมน่ะมันพวกรักตัวกลัวตาย แต่ไม่เป็นไร เพื่อลูกน้องพี่ต้องสู้!

ว่าแล้วก็สูดหายใจฮึบ กลั้นใจก้าวเท้าข้ามเขตประตูก่อนส่องหน้าออกดูทั่วบริเวณบ้าน ก็เหมือนเดิมนั่นแหละ ยังดูเก่าและซอมซ่อเหมือนเดิม

“เอิน”

“อี้เอิน พี่จะเข้าไปแล้วนะ” ว่าเสียงเบาเหมือนขออนุญาต ไม่ได้หรอก ถ้านี่คิดไปเองแล้วปีศาจเข้ามาเห็นถึงตายเลยนะครับ และเมื่อไม่ได้ยินเสียงตอบรับถึงได้ทึกทักเอาเองว่าเจ้าของบ้านอนุญาตแล้วก่อนหันกลับไปกวักมือเรียกการ์ดทำหน้าไม่วางใจที่ยืนตัวสั่นอยู่ด้านนอกให้เดินตามเข้ามา ก่อนเริ่มเดินหน้าหาตัวเจ้าของบ้านที่อุ้มแมวของจินยองชิ่งหนีหายไปไหนแล้วไม่รู้

“เอิน”

“เอิน อยู่ไหน อะ”

แต่ในตอนที่กำลังเดินผ่านหน้าห้องน้ำอยู่นั้น หางตาก็สะดุดเข้ากับร่างหนึ่งที่นั่งยองๆ กำลังวักน้ำลูบตัวลูกแมวอยู่ที่หลังบ้านและเมื่อเห็นอย่างนั้นถึงได้เดินเข้าไปนั่งข้างๆ แล้วหันหน้าถามอย่างไม่เข้าใจ

“เอินทำไร”

“ตัวมันเลอะ” อี้เอินตอบสั้นๆ ไม่คิดหันกลับมาสนใจผมเลยสักนิด ยังเอาแต่มองไอ้เมี้ยวตัวดำน่าสมเพชนั่น

อ้อ คงเพราะไอ้ลูกแมวนี่ใช่ไหมถึงได้ยอมให้พวกผมเข้ามาข้างใน เพราะแบบนี้เองสินะ อืมๆ

ผมเบะปากให้ไอ้ลูกแมวนั่นเงียบๆ ก่อนเอื้อมมือฉวยมันมาอุ้มไว้ ทำให้ปีศาจข้างตัวไม่พอใจหันขวับกลับมาทันที

“ทำอะไร”

“ก็นี่แมวของจินยองต้องเอาไปคืนจินยองสิ” ว่าอย่างท้าทายอำนาจมืดแล้วรีบลุกขึ้นสะบัดตูดหนี ชิ ก็ใครใช้ให้สนใจแมวมากกว่าผัวเก่ากันล่ะ

“เห้ยๆ”

แต่เพิ่งเดินไปได้ไม่กี่ก้าวทั้งร่างก็เซถอยหลังไปเมื่อมือมารยื่นมากระชากคอจากด้านหลัง ทำเอาพี่กันต์ล้มหน้าหงายลงบนพื้น แต่ยังไม่ทันได้ร้องอะไร ปีศาจข้างกายก็แย่งแมวในมือไปอุ้มไว้ก่อนปลายตามองลงมาด้วยใบหน้านิ่งๆ

“อย่ายุ่ง!

 

“ฮัดชิ้ว”

“นายเหนือครับ ผมว่านายเหนือไปกินยาก่อนดีไหมครับ” เสียงของจินยองที่นั่งเช็ดผมตัวเองอยู่ด้านหลังถามขึ้น พร้อมยื่นผ้าเช็ดหน้ามาให้ผมเพื่อเช็ดน้ำมูก เมื่อเห็นอย่างนั้นถึงได้ยื่นมือรับทั้งพยักหน้าบอกเสียงเบา

“อืมขอบใจ แต่คงไม่ต้องกินยาหรอก” ใช่ อย่างพี่น่ะไม่ป่วยง่ายๆ หรอก จะมีก็แต่ไอ้เหมียวที่นอนสั่นอยู่บนตักจินยองนั่นแหละ หึ พูดแล้วก็ยังแค้นไม่หาย คนอะไรใจไม้ไส้ระกำ ห่วงแมวแต่ไม่ยักกะห่วงคนเพราะหลังจากผมล้มก็ถูกอี้เอินไล่ออกมาก่อนจะจัดการเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่ออาบน้ำพร้อมไอ้แมวนี่

ผมแบะปากออกไปให้มันอีกครั้งเมื่อนึกได้อย่างนั้น สาบานได้ว่าไม่ได้อิจฉา แน่ล่ะ อะไรที่ไม่ควรเห็นก็เห็นมาหมดแล้วนี่ กับเรื่องแค่นี้พี่จะอิจฉาทำไม

“จินยอง เอาไอ้แมววบ้านี่ไปไกลๆ หน้าฉันเลยนะ” ผมบอกว่ายกมือผลักหัวมันทีหนึ่ง ก็แค่รำคาญเสียงร้องมันแค่นั้น ไม่ได้มีอย่างอื่นเลยจริงๆ

และเมื่อได้ยินอย่างนั้นจินยองถึงได้อุ้มมันไปอีกทางส่วนผมก็ได้แต่สะบัดหน้าหนีเพราะไม่อยากมองตากลมๆ ของมันนัก

ไม่ได้หรอก เห็นสายตาอ้อนๆ ของมันมากเข้า ตาบอดขึ้นมาทำไง

ไอ้เหมี้ยวนี่อันตรายแค่ไหน ใครๆ ก็รู้ดี เพราะแค่อยู่กับอี้เอินไม่ถึงนาทีมันก็เรียกคะแนนสงสารได้ขนาดนี้ แล้วไหนจะเรื่องที่จินยองเก็บมันมาเลี้ยงอีก อ่า มันต้องเป็นแมวผีแน่ๆ

ว่าแล้วก็ยกนิ้วแทะเล็บเริ่มคิดแล้วว่าควรสั่งเก็บมันดีไหม แต่ก่อนที่อะไรๆ มันจะเลยเถิดไปมากกว่านี้ พี่สามารถดึงสติตัวเองไว้ได้ แล้วตั้งใจกลับเข้าประเด็นเดิม

ถ้าจะถามผมว่าก่อนหน้านี้ หมายถึงก่อนที่จะมาขออยู่กับอี้เอินน่ะ มันเกิดอะไรขึ้น อย่างแรกที่อยากจะบอกเลยก็คือ ฝนตก

ครืน

นั่นแหละ เสียงฟ้าร้อง เป็นพยานได้อย่างดีเลยล่ะว่าคงอีกนานโขกว่าจะหยุดตกและสอง ผมกับการ์ดเดินตะเวนทั่วเกาะมากว่าหนึ่งชั่วโมงเพื่อหาที่พัก อะไรนะ จะมาเกาะทำไมไม่หาที่พักสำรองไว้ก่อน โอเคบางทีคุณอาจลืมไปว่านี่มันเกาะเล็กๆ เกาะหนึ่งไม่ใช่สถานที่ท่องเที่ยวฉะนั้นจึงไม่มีโรงแรม อีกอย่างก่อนหน้านี้ผมก็พักกับอี้เอินนี่ ทำไมต้องหาที่พักให้ยุ่งยากแต่พอเดินไปเคาะประตูบ้านของชาวบ้านที่นี่ พวกเขาก็เอาแต่ไล่เหมือนหมูเหมือนหมา แน่ล่ะ ก็มาซื้อเกาะนี่นะ เขาคงต้อนรับอยู่หรอก

แต่พอคิดถึงเรื่องนี้แล้วก็นึกขึ้นได้ พรุ่งนี้ผมมีงานต้องทำอีกนี่นา ก็งานตามตื้อขอซื้อเกาะจากชาวบ้านนี่แหละ ฉะนั้นผมควรเข้านอนได้แล้วเพราะถ้าเข้านอนดึก ตื่นเช้าราศีมาเฟียพี่จะไม่จับ และเมื่อนึกได้อย่างนั้นถึงได้เงยหน้าขึ้นมองนาฬิกาแขวนพนังแล้วลุกขึ้นยืนพร้อมโยนผ้าขนหนูลงบนโซฟา

“นายเหนือจะไปไหนครับ” เสียงการ์ดคนหนึ่งดังขึ้น ดูจากแป้งที่ผลัดบนหน้าและจุกที่มัดหัวคงเตรียมเข้านอนเต็มที่

“ไปนอน”

“นอนเหรอครับ” จินยองหันมาถามบ้างก่อนผมตอบกลับไปสั้นๆ แล้วรีบสาวเท้าเดินออกไปเลย ใช่ เวลามีค่า ถ้าเข้านอนช้าสักนาทีสองนาทีขอบตาอาจคลำพี่กันต์จะแลดูหมองคล้ำไม่มีราศีความเป็นนายเหนือได้

ว่าแล้วก็ยกมือขึ้นโบกไปมาทั้งปากว่ายิ้มๆ

“ไปนอนล่ะไอ้น้อง คืนนี้ฝันดีครับ”

 

“อะ แต่นายเหนือ

แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรออกไปนายเหนือของตนที่พกความมั่นใจเอาไว้ในอกก็เดินหายขึ้นไปบนห้องทิ้งให้จินยองและการ์ดที่นั่งกองกันอยู่ในห้องนั่งเล่นหันหน้ามองกันด้วยความหนักใจก่อนต่างพากันถอนหายใจออกมา

บอกไม่ถูกเหมือนกันว่ารู้สึกยังไง จินยองทั้งหนักใจและเป็นห่วงแต่ในตอนที่กำลังล้มตัวลงนอน เสียงตุบตับก็ดังขึ้นจากชั้นบน

ตุบ!

ชายหนุ่มในห้องต่างมองหน้ากันนิ่ง แอบขนลุกกับเสียงนั้นนิดๆ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ทำอะไรนอกจากภาวนาว่ามันอาจเป็นแค่เสียงของตก

ใช่ๆ นายเหนือของพวกเขาต้องรอดสิ

“ไอ้เหี้.ย กูบอกให้ออกไปจากห้อง”

“โอ๊ยเอิน อย่าดึงเดี๋ยวหูขาด”

แต่ในตอนที่เอาแต่นั่งปลอบขวัญตัวเองอยู่นั้น เสียงตะโกนก็ดังขึ้นจากห้องนอนชั้นบนนำพาความตื่นตะลึงได้เป็นอย่างดี

“น นายเหนือ”

การ์ดนายหนึ่งพึมพำขึ้นและไม่ต้องคิดอะไรมากบรรดาการ์ดต่างพากันวิ่งกรูขึ้นไปด้านบน และไม่นานนักหลังจากนั้นเสียงร้องของเจ้าของบ้านก็ดังลั่นก่อนบรรดามาเฟียทั้งนายบ่าววิ่งแตกฮือออกมาอยู่หน้าบ้าน

“ไอ้เวร ขนของออกไปนอนข้างนอกให้หมด!

 

“เอ่อ นายเหนือแน่ใจนะครับว่าจะทำแบบนี้”

“แน่ใจสิ”

“แต่นายเหนือครับ”

“อะไร”

“แต่นายเหนือแน่ใจนะครับว่ามันทำแบบนี้จริงๆ”

จินยองถามอีกรอบพร้อมลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ทำให้ผมที่นั่งยองๆ อยู่บนพื้นลุกขึ้นเดินไปหยุดตรงหน้าจินยองอย่างหงุดหงิด

“ถ้าไม่แน่ใจแล้วฉันจะทำเหรอ” ใช่ๆ อย่างพี่ไม่แน่ใจอะไรไม่ทำครับ

ว่าจบก็เดินไปนั่งลงที่เดิมอีกครั้งแม้ในใจเริ่มหวั่นขึ้นมาบ้างแต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ยอมถอย

ผ่านมากว่าหกชั่วโมงแล้วหลังจากที่ผมและการ์ดถูกอี้เอินไล่ออกมาจากห้อง ถ้าจะถามว่าแย่ไหม บอกเลยครับว่าเกือบตาย แน่ล่ะ ก็เกิดมาเคยนอนบนพื้นบ้านแข็งๆ แบบนี้ที่ไหน ลำพังแค่เตียงเล็กๆ ของอี้เอินที่ถ้านอนนานๆ กระดูกหลังผมต้องเสื่อมแน่ ฉะนั้นไม่ต้องพูดถึงพื้นแข็งๆ นี่หรอก อีกอย่างถ้าเมื่อเช้าจินยองไม่เอายาให้กิน ผมคงนั่งปวดหลังไม่หายแน่

และเพราะสำนึกผิดที่เมื่อคืนก่อเรื่องยุ่งๆ ไว้มาก พี่กันต์ที่มีมโนสำนึกมากเกินกว่าใครจะเข้าถึงจึงใช้ให้ลูกน้องไปเดินตลาดซื้อของตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางเพื่อนทำอาหารเช้าให้เจ้าของบ้านที่เอาแต่ฟาดงวงฟาดงาไล่พวกเราออกมาตั้งแต่เมื่อคืน

แต่เหมือนทุกอย่างจะไม่เป็นไปได้สวยเหมือนที่คิดนักเพราะการ์ดที่ว่าพากันออกไปจ่ายตลาดกันหมดทำให้ทั้งบ้านเหลือเพียงผม จินยองและอี้เอินที่ยังไม่ตื่นนอน

“แล้วต้องทำไงวะ” ผมพึมพำพร้อมยกมือขึ้นเกาหัวอยู่หน้าเตาปูนใบเล็ก ใช่ ปัญหาที่ว่าก็นี่แหละ ผมจุดเตาไม่เป็น รวมทั้งจินยองด้วยเพราะไม่อย่างนั้นคงไม่ยืนหน้าซีดเหงื่อตกอยู่ด้านหลังหรอก

อะไรนะ ทำไมไม่เรียกอี้เอินมาช่วย? เห้ยๆ ถ้าเรียกก็ไม่เซอร์ไพรส์สิครับ เผลอๆ โดนด่าอีก ฉะนั้น!

“เอาวะ” ว่าจบก็คว้าไม้ขีดมาถือไว้พร้อมที่มืออีกข้างกำกิ่งไม้แน่น

พี่พร้อมแล้วครับ พี่จะสู้ พี่จะใช้ทุกประสบการณ์การเข้าค่ายลูกเสือสำรองมาทำให้เต็มที่

เมื่อนึกได้อย่างนั้นก็จุดไม้ขีดจ่อไปที่กิ่งไม้พร้อมความหวังในใจว่ามันจะติดให้สักนิด สักนิด ขอร้อง สักนิดก็ยังดี

“เอ่อ นายเหนือ

“โว้ย!” แต่เหมือนประสบการณ์จะไม่ช่วยอะไร เพราะพยายามเท่าไหร่ไฟก็ไม่ไหม้กิ่งไม้สักที ผมลุกขึ้นโยนกิ่งไม้ออกไปอีกทางด้วยความหงุดหงิด ก่อนจินยองที่ยืนอยู่ด้านหลังเดินมาสะกิดหลังยิกๆ ถึงได้หันกลับไปมอง

“มีอะไร”

“คงเพราะเมื่อคืนฝนตกมั้งครับ มันเลยจุดไม่ติด”

“อืม ก็คงงั้น” นั่นสิ ทำไมถึงนึกเรื่องนั้นไม่ออกนะ แต่ในตอนที่กำลังหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในบ้านหางตาก็พลันเหลือบเห็นขวดบางอย่างวางอยู่ไม่ห่างออกไปเท่าไหร่ และเมื่อได้เห็นอย่างนั้น มุมปากก็ยกขึ้นทันทีด้วยความดีใจ

“เอ่อ นายเหนือมีอะไรเหรอครับ” จินยองถาม สีหน้าดูไม่ไว้ใจผมเท่าไหร่ แต่ไม่ไว้ใจเหรอ ไม่หรอก พี่นี่แหละครับฉลาดที่สุดแล้ว เพราะถ้าไม่จะนึกแผนพวกนี้ออกได้ยังไง

ผมเดินออกไปอีกทางทันทีไม่คิดหันไปตอบจินยองด้วยซ้ำ ก่อนเดินกลับมาอีกครั้งพร้อมขวดที่ว่าในมือ

“นายเหนือ นั่นมัน

“น้ำมัน” ใช่ น้ำมันนั่นแหละ และคุณรู้ใช่ไหมว่าผมจะเอามันมาทำอะไร

ผมเดินไปหยิบกิ่งไม้ที่ขว้างออกไปเมื่อครู่มาจุ่มลงในขวดแล้วจัดการจุดไฟอีกรอบ

“อืม” สำเร็จ

ผมยืนกอดอกมองผลงานตัวเองเงียบๆ แล้วรีบเรียกให้จินยองช่วยขนกิ่งไม้มาจุดไฟ แต่ดูเหมือนจะมีบางอย่างแปลกไป นั่นสิ ก็กองไฟมันไม่ใหญ่เหมือนที่เห็นในละครนี่หว่า

“หึ่ย” ไม่ไหวๆ พี่ไม่พอใจครับ อย่างนายเหนือกันต์พิมุก จะทำอะไรมันต้องใหญ่ไว้ก่อน และเมื่อนึกได้อย่างนั้น ถึงได้จัดการเปิดฝาขวดจุ่มกิ่งไม้โยนลงกองไฟอีกรอบ

พรึบ

แต่ไม่ว่ะ มันยังดูไม่ดี ว่าแล้วก็ทำอีกรอบ แต่ไม่ว่าจะทำกี่รอบก็ยังไม่พอใจสุดท้ายเลยตัดสินใจราดน้ำมันในขวดลงบนกองไฟมันซะเลย

“อะ นายเหนือจะทำอะไรครับ” จินยองที่ยืนอยู่ไม่ไกลถามขึ้นด้วยสีหน้าแตกตื่นพร้อมยื่นมือคว้าแขนผมไว้ แต่จะอะไรนักหนากับอิแค่จุดกองไฟ

“จะจุดไฟไง” ว่าจบก็ยื้อแขนออก แล้วจัดการราดน้ำมันลงบนนั้นและหลังจากนั้นไม่นาน

ปึ่ม!

ทุกอย่างก็กลายเป็นโกโกครันไปในพริบตา

ก่อนปีศาจขี้โมโหเดินลงมาอาลวาทใส่ผมและจินยองที่กำลังยืนสำลักควันอยู่ด้านล่าง

“ทำอะไร”

ทั้งผมและจินยองที่ยืนหัวฟูอยู่ด้านล่างค่อยๆ หันกลับไปมองตามเสียงเรียกที่แฝงแววอำมหิตอย่างไม่ปิดบังก่อนผมรีบขยับตัวไปอีกทาง

“คิดจะเผาบ้านฉันรึไง”

“อะไร ก็จุดไฟไง” ใช่ๆ จุดไฟแบบจะทำกับข้าว

“นายเหนือครับ”

“นายเหนือๆ”

“นายเหนือเป็นอะไรไหมวะ”

แต่ในตอนที่กำลังยืนตัวลีบอยู่หลังจินยองอยู่นั้นเสียงร้องของการ์ดที่เพิ่งกลับมาจากตลาดก็ดังขึ้น ก่อนแต่ละคนยืนตะลึงอยู่กับที่เมื่อเห็นสภาพที่เป็นอยู่ในตอนนี้ กระทั่งตั้งสติได้ถึงได้พากันกรูเข้ามาเช็คสภาพว่านายเหนือของตนยังมีชีวิตอยู่รึเปล่า แต่ยังไม่ทันได้มีใครได้พูดอะไรมากกว่านั้น เสียงของมหาปีศาจของบ้านก็ดังขัด

“หยุด! เลิกสร้างเรื่องแล้วก็ขนของออกไปจากบ้านได้แล้ว”

ทั้งบริเวณเงียบสนิทไม่ได้ยินแม้แต่เสียงหายใจเลยสักนิด ก่อนพี่กันต์จะเสี่ยงตายย่นคิ้วว่าออกไปอย่างกระเง้ากระงอด

“เอินอะ”

“อะไร จะมาซื้อเกาะไม่ใช่เหรอ บอกแล้วว่าไม่ขาย ไม่ให้ซื้อ ขนของกลับไปได้แล้ว” แต่เหมือนน้องไม่เห็นควางหวังดีของพี่เลยสักนิด ยังเอาแต่ทำใจหินไล่อยู่อย่างนั้น

อะไรกัน คนเขาหวังดีแท้ๆ ถึงมันจะพลาดไปบ้างก็เถอะ แต่ก็หวังดีจริงๆ นะ

แต่ไม่เป็นไร ในเมื่อน้องไม่เห็นความหวังดีของพี่ ฉะนั้น นายเหนือก็จะไม่ใยดีใช้ไม้แข็งกลับบ้าง

“ไม่กลับ ไม่ขายก็จะซื้อ คนเขาอุตส่าห์หวังดีทำข้าวเช้าให้แท้ๆ มาไล่กันแบบนี้ได้เหรอ”

“แต่เอาเถอะ ไหนๆ ก็พูดชัดขนาดนี้แล้ว จินยอง!

“ไปเก็บของเหรอครับนายเหนือ”

“เข้าบ้าน!



50%




“หึ่ย จริงๆ เลย”

เสียงบ่นพึมพำดังขึ้นพร้อมที่ผมเดินนำจินยองและการ์ดทั้งหมดเข้ามาในบ้าน แล้วทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาด้วยความหงุดหงิด

ให้ตาย บนโลกมันจะมีใครน่าหงุดหงิดเท่านี้อีก

จะทำกับข้าวให้กินแท้ๆ แต่มาไล่เราออกจากบ้านซะงั้น นอกจากจะไม่ซึ้งน้ำใจแล้วยังทำตัวใจไม้ไส้ระกำได้อีก เชื่อเถอะว่าบนโลกนอกจากต้วนอี้เอินก็ไม่มีใครเหี้ยมได้เท่านี้อีกแล้ว

“เอ่อ นายเหนือครับ”

“อะไร” ผมหันขวับกลับไปถามเมื่อได้ยินเสียงเรียกของการ์ดที่ยืนหิ้วถุงผักในมือ

“แล้วของพวกนี้ จะเอายังไงกับมันดีครับ”

“จะเอายังไง ก็เอาไปใส่ตู้เย็นไว้สิ”

ใช่ๆ ไม่ต้องทำหรอกกับข้าว ให้เจ้าของบ้านทำกินเองนั่นแหละ อยากมาไล่เราดีนัก ก็ตกระกำทำกับข้าวกินเองเถอะ

ว่าจบก็สะบัดหน้าลุกขึ้นเดินออกไปอีกทาง ก่อนเป็นจินยองที่เรียกผมเอาไว้อีกครั้ง

“นายเหนือจะไปไหนครับ”

“ออกไปหาข้าวกิน”

ก็ในเมื่อเจ้าของบ้านไม่อนุญาตจะอยู่ทำกับข้าวทำไมให้เสียหมา ไม่ได้ครับ พี่กันต์เป็นมาเฟียและก็มีศักดิ์ศรีเหมือนกัน ฉะนั้น

“เอาของไปเก็บได้แล้ว เดี๋ยววันนี้นายเหนือพาเดินตลาดซื้อกับข้าวข้างทางกิน!

 

ในตอนแรกที่มาถึงเกาะนี้ผมคิดว่าอะไรๆ มันจะง่ายเหมือนครั้งก่อน แน่ล่ะ ตอนนั้นจะเดินไปไหนทีก็มีแต่คนคอยต้อนรับ ส่งรอยยิ้มพิมใจมาให้พี่กันต์

กระทั่งถึงตอนนี้ที่หวนกลับมาอีกครั้ง

“ไม่ขาย!

“ยืนมองอะไร ก็บอกว่าไม่ขายไง ไป ชิ้วๆ” ไม่ว่าเปล่า แม่ค้าแผงหมูปิ้งยังโบกมือไล่พวกเราเหมือนหมูเหมือนหมาอีก เห้ยๆ นี่มาเฟียนะครับ ทำอะไรเกรงใจกันด้วย

“ป้าอะ ขายให้พวกเราเถอะ ไม้เดียวก็ยังดี”

“ไม่ขาย” ป้าแกยังยืนยันคำเดิม ก่อนเดินไปหยิบไม้ตียุงยกขึ้นขู่

“บอกว่าไม่ขายก็ไม่ขายไง”

“ป้าๆ ใจเย็น”

“จะไปดีๆ หรือต้องให้สาดน้ำไล่”

“ป้าอะ”

“ไป!!

“ไปก็ได้”

ว่าจบก็หมุนตัวเดินทักๆ นำลูกน้องของตัวเองออกมา

ทำไมคนบนเกาะมันถึงได้โหดแบบนี้นะ กับอิแค่รู้ว่าพวกเรามาซื้อที่ ก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือทันที

ทั้งที่เคยดีกันแท้ๆ

“เฮ้อ”

“นายเหนือ แล้วพวกเราจะเอายังไงต่อดีครับ” จินยองถามขึ้นอีกรอบ พร้อมใบหน้าดูอิดโรยนิดๆ แต่ถึงจะถามแบบนั้นก็เถอะ

“ไม่รู้”

ใช่ ผมไม่รู้จริงๆ เพราะเดินมาทั่วตลาดแล้วก็ไม่มีใครยอมขายข้าวให้เราสักที นี่สินะที่เขาเรียกว่าเงินซื้อไม่ได้ทุกอย่าง อ่า แล้วแบบนี้จะทำยังไงดี ฤๅตัวพี่ต้องหอบข้าวของกลับบ้านจริงๆ

ไม่ได้หรอก ถ้ากลับไปก็แปลว่าผมยอมแพ้สิ

คนอย่างนายเหนือกันต์ไม่มีวันยอมแพ้ใครหรอก แต่

กรอกก

“เอ่อ ขอโทษครับ”

จินยองว่าทั้งก้มหน้าอายๆ เฮ้อ ก็ดูสิ แล้วแบบนี้จะให้ผมทำยังไง

“ไปพวกเรา กลับบ้าน” ผมว่าแค่นั้นแล้วเดินนำลูกน้องของตัวเองเดินกลับไปยังบ้านพักของอี้เอินเพื่อขนของออกจากเกาะกลับไปตั้งหลักที่บ้าน ทว่าแค่เดินออกไปได้ไม่กี่ก้าวเท่านั้นน้ำถังหนึ่งก็สาดเข้ามาที่พวกเราอย่างจัง

ซ่า

“เห้ยๆ”

“เห้ย ใครทำวะ”

“ใครทำวะ”

“ใครๆๆ”

เสียงโวยวายของการ์ดที่ยืนอยู่ด้านหลังดังขึ้น ทั้งพากันหันหน้าหาไอ้คนไม่รักชีวิตที่ว่าก่อนตามมาด้วยเสียงแหลมๆ แสนคุ้นหูของใครคนหนึ่ง

“คนเขาไม่ต้อนรับยังจะอยู่อีกทำไม”

เสียงแหลมๆ แบบนี้ทำไมพี่รู้สึกคุ้น

“หน้าด้านไม่มีใครเกินจริงๆ

เห้ยๆ อย่าบอกนะว่า

“ฮยอนอา?” ว่าจบก็หันกลับไปมอง และตามคาด ความฉลาดของพี่ไม่ดรอปลงเลยสักนิด เพราะยัยผู้หญิงที่บังอาจสาดน้ำใส่พวกเราเมื่อกี้คือฮยอนอาจริงๆ

อา ให้ตาย นี่มันเวรกรรมอะไรของพี่นักหนา ถึงได้เดินมาเจอเข้ากับเจ้ากรรมนายเวรตัวเบ้อเริ่ม

“ตอนแรกก็มาแย่งแฟนคนอื่น แล้วตอนนี้ยังจะมาแย่งเกาะอีก เนรคุณ”

“แฟน?” แฟนใคร อี้เอินไปเป็นแฟนฮยอนอาตอนไหน

ผมชักสีหน้าใส่ทันทีที่ได้ยินอย่างนั้น ก่อนถูกจินยองที่ยืนอยู่ข้างๆ กระทุ้มศอกพร้อมพูดเตือนบางอย่าง

“นายเหนือ เกาะครับเกาะ”

“ห๊ะ อ เออ” จริงสิ ผมมาที่นี่เพื่อมาซื้อเกาะนี่หว่า

เมื่อนึกได้อย่างนั้น ถึงได้รีบปรับสีหน้าปั้นหน้าขึงขังแล้วออกปากออกไปอีกครั้งด้วยท่าทางน่าเกรงขามสมเป็นนายเหนือ

“เนรคุณอะไร ก็แค่มาซื้อเกาะ ถ้าซื้อได้ก็ใช่ว่าจะไล่ที่สักหน่อย” เผลอๆ ผมอาจช่วยหางานให้ทำ สบายกว่าการเป็นชาวเลหาปลาเลี้ยงท้องไปวันๆ ด้วยซ้ำ

คนพวกนี้ มีตาแต่ไม่มีแววจริงๆ

“ขี้โม้ แล้วนี่ยังยืนอยู่อีก เขาไล่แล้วก็ไปสิ ไปเก็บของแล้วก็ออกไปเลย!

“ไม่ไป ทำไมต้องไปก็จะมา

“เอ่อ คุณแบมแบมคะ”

แต่ยังไม่ทันได้เถียงอะไรไปมากกว่านั้นเสียงเรียกของใครบางคนก็ดังขึ้นพร้อมมือย่นๆ ยื่นมาคว้าแขนผมไว้เหมือนเรียกร้องความสนใจให้หันกลับไปมอง

“มาอยู่นี่เองเหรอคะ ป้าตามหาตั้งนาน” แน่นอน เธอคือป้าของฮยอนอา เพราะแค่เห็นหน้าผมก้รู้สึกว่าเหมือนว่ามีนางฟ้ามาโปรด

“เอ่อ สวัสดีครับป้า”

“ค่ะ แต่ดูจากสีหน้าพวกคุณคงยังไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เช้าเลยสินะคะ มาเถอะค่ะ ป้ากำลังจะกลับบ้านไปทำกับข้าวพอดี”

ว่าจบเธอก็เดินมาจูงแขนผมให้เดินตามไปอีกทาง ก่อนตามมาด้วยจินยองและบรรดาการ์ดที่ยืนทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อยู่ด้านหลัง

อ่า ก็พอเข้าใจอยู่หรอกว่าทำไมถึงต้องเป็นอย่างนั้น

แน่ล่ะ ก็ลองนั่งอดข้าวตั้งแต่เมื่อเช้าแล้วมีคนยื่นกล่องข้าวมาให้ดูสิ ไม่นั่งร้องไห้กลางตลาดก็ดีเท่าไหร่แล้ว

“ป้า”

“เงียบไปเลยฮยอนอา”

แต่ยังไม่ทันที่อีกฝ่ายจะพูดจบป้าแกก็หันกลับไปเอ็ดหลานตัวเองซะก่อน

หึ ให้มันรู้ไปสิ ว่าไผเป็นไผ คิดจะเล่นใหญ่กับพี่กันต์ต้องกลับไปฝึกใหม่อีกร้อยปีนะครับ บอกไว้เลย

“ขอบคุณมากครับป้า”

ว่าแล้วก็หันกลับไปพนมมือไว้ด้วยท่าทางออดอ้อน แล้วเดินตามป้าของฮยอนอาไปด้วยท่าทางนอบน้อม

ก่อนแอบชำเลืองตามองไปทางยัยผู้หญิงเสียงสูงที่ยืนอยู่ด้านหลัง ทั้งยกยิ้มเบะปากบอกเป็นนัยๆ

หวาย แพ้!

 

ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ส่งผลให้คนที่กำลังนั่งก้มหน้าทำงานอยู่บนโต๊ะตัวใหญ่เงยหน้าอนุญาตคนด้านนอกเสียงเบา

“ประตูไม่ได้ล็อค”

“คร้าบๆ”

ว่าจบแจบอมก็ผลักประตูเข้ามาด้านในด้วยใบหน้ายิ้มๆ ก็รู้ตั้งแต่แรกแล้วล่ะว่าอีกฝ่ายไม่ได้ล็อคประตู แต่เพราะครั้งก่อนโดนเอ็ดเรื่องไม่มีมารยาทจนสุดท้ายต้องประชดโดยการแสร้งทำตัวมีมารยาทสักครั้ง

“อืม กลับมาอยู่เกาะไม่กี่วันดูเหมือนงานจะล้มมือเลยนะมึง”

“อืม”

มาร์ครับสั้นๆ ไม่คิดเงยหน้ามองอีกฝ่ายด้วยซ้ำ แต่สาเหตุไม่ใช่เพราะงานที่ทำแต่เพราะคนตรงหน้าคืออิมแจบอมต่างหาก

ก็ถ้าอีกฝ่ายมาหาเขาถึงที่นี่ทีไร ก็มักจะมีเรื่องน่าปวดหัวมาให้ทุกครั้ง แล้วแบบนี้จะไม่ให้เขาทำเมินยังไงไหว

“เห้ยๆ ทำตัวห่างเหินจังวะ”

“เห้ย ไอ้มาร์ค ไม่คิดเงยหน้ามองกูจริงดิ”

“เออๆ ก็ได้ ไม่ต้องมองหน้ากูหรอกเพราะที่มาที่นี่ก็แค่มีเรื่องจะเล่าให้ฟังแค่นั้น” ว่าด้วยนำเสียงสบายอารมณ์ ดูไม่ยี่ระกับท่าทีเย็นชาของเพื่อนรักเท่าไหร่

“วันนี้เห็นว่าในตลาดวุ่นวายน่าดู เพราะอะไรมึงรู้ไหมไอ้มาร์ค”

“ก็เพราะว่ามีมาเฟียไปตื้อขอซื้อข้าวชาวบ้านกินไง”

เหมือนเดิม มาร์คยังเงียบ ดูไม่สนใจกับเรื่องที่เขาพูดเลยสักนิด

เฮ้อ เขาเริ่มสงสารน้องแบมของตัวเองแล้วจริงๆ

“เห้ย ไอ้มาร์ค ใจคอมึงคิดจะปล่อยน้องเขาไว้แบบนั้นจริงเหรอวะ เห็นว่าเมื่อเช้าโดนแม่ค้าในตลาดไล่ออกมาด้วยนะเว้ย”

“ไอ้มาร์ค”

“ถ้าใจบุญนัก งั้นมึงก็ช่วยอะไรกูอย่างหนึ่งได้ไหม” แต่ในตอนที่เริ่มโวยวาย ไอ้เพื่อนใจหินก็ยอมเงยหน้าพูดด้วยในที่สุด

“อะไรวะ ถ้าจะให้กูช่วยหุบปากบอกเลยนะเว้ยว่ายาก” ยิ่งเรื่องให้ไสหัวไปไกลๆ ยิ่งแล้วใหญ่

“มึงช่วยพาการ์ดพวกนั้นไปอยู่ที่บ้านมึงได้ไหม”

“ห๊ะ?” แต่ผิดคาด เพราะสิ่งที่มาร์คร้องขอกลับเป็นเรื่องนี้แทน

แต่พาการ์ดพวกนั้นไปอยู่ที่บ้านของเขานะเหรอ

“จะบ้าเหรอมึง บ้านกูหลังเล็กนิดเดียวจะให้คนห้าหกคนไปอยู่ได้ยังไง” ถึงอีกฝ่ายจะเป็นเพื่อนของเขาก็เถอะ แต่แบบนี้ไม่ขอแยอะไปหน่อยเหรอวะครับ

“ไม่ได้ๆ ไอ้มาร์คเรื่องแบบนี้

“ถ้าไม่พาไปกูจะฟ้องพ่อมึงเรื่องแต่งงาน”

“ห๊ะ?”

“ก็มึงแต่งงานแล้วนี่ กับจินยองน่ะ หรือลืมไปแล้ว”

อ ไอ้มาร์ค นี่มึงขู่กูเหรอ” แจบอมถึงกับติดอ่างเมื่อได้ยินอย่างนั้น ถึงเขาจะมีเรื่องปิดบังพ่อไว้มากมาย แต่นี่เป็นเรื่องต้องห้ามให้พ่อรู้ไม่ได้เด็ดขาด

“เปล่า กูไม่ได้ขู่ แค่บอกเฉยๆ”

“ไอ้มาร์ค คนอย่างมึงนี่มัน มัน เฮ้อ” นานกว่าจะเค้นคำพูดออกมาได้ แต่ไม่ว่าจะเค้นคำด่ายังไงสุดท้ายก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างจำยอม

เอาเถอะ อย่างมันต่อให้ด่ายังไงก็ไม่สะท้าน ต่างจากเขาที่เป็นคุณหมอหน้าบาง

อ่า นี่มันเวรกรรมจริงๆ

“เออๆ ก็ได้กูยอมมึง”

“อืม งั้นก็พาไปตั้งแต่เย็นนี้เลย”

เพราะคืนนี้ เขามีเรื่องต้องสะสางกับไอ้คนตัวแสบอีกยาว!

 

“จินยอง”

“จินยอง อยู่ไหน”

“จินยอง เมี้ยวๆๆๆ”

ผมที่เอาแต่เดินโก่งคอร้องหาอีกฝ่ายมากว่าสิบนาทีถอนหายใจออกมา เมื่อเริ่มรู้สึกล้าที่ขาที่เอาแต่เดินเตร่ไปมาเกือบทั้งวัน

ก็ผมจะมาซื้อเกาะนี่ การที่จะเดินสำรวจเกาะนี้มันผิดตรงไหน

อีกอย่างนะ

“หายไปไหนกันหมดวะ” พึมพำออกมาทั้งตั้งท่าเท้าเอวด้วยความหงุดหงิด ทั้งที่เมื่อกี้ยังเดินอยู่ด้วยกันดีๆ แท้ๆ แต่กลายเป็นว่าผมพลัดกับคนอื่นๆ ซะอย่างนั้น

“เห้ย จินยอง” ผมยกมือป้องปากเรียกอีกครั้ง หวังนิดๆ ว่าจะได้ยินเสียงตอบกลับ

แต่เปล่าเลย นอกจากจะไม่มีเสียงตอบกลับแล้ว ที่นี่ยังเงียบฉี่อีกต่างหาก ก็จะไม่ให้เงียบได้ยังไงล่ะ เพราะสองข้างทางไม่มีบ้านเลยสักหลัง

แต่เอาเถอะ ถ้าคิดในแง่ดีหน่อย พวกนั้นอาจกลับไปรอผมที่บ้าน และเมื่อนึกได้อย่างนั้นผมถึงได้สาวเท้าออกเดินตรงไปยังบ้านพักของอี้เอินทันที ทั้งในใจหวังว่าถ้ากลับไปคงได้เจอกับจินยองและคนอื่นๆ ทว่า

“หายไปไหนหมดวะ!

แน่นอนว่าทั้งบ้านว่างเปล่า ผมที่ยินเอ๋ออยู่กับที่พึมพำออกมาแต่ในตอนที่กำลังจะเดินออกไปตามหาบรรดาการ์ดที่แสนน่ารัก เสียงปิดประตูก็ดังขึ้นจากด้านหลัง และยังไม่ทันได้ทำอะไรเสียงเจ้าของบ้านใจร้ายก็ดังขึ้นซะก่อน

“เหมือนวันนี้เรามีเรื่องต้องคุยกันอีกยาวเลยนะ”

ไอ้ชิบหาย!

 

 


......................................
บอกเลยว่านี่แค่ตัวอย่าง
เพราะนายเหนือตั้งสัตย์ปฏิญาณไว้แล้วว่าถ้าไม่ได้เกาะก็จะไม่กลับบ้าน
แน่นอนว่าไม่ย้ายออกด้วย ฮ่าๆๆๆๆๆ
ตอนนี้คงไม่มีอะไรมากนะคะ เอาใสๆเข้าสู้หลังจากดราม่ามานาน
ส่วนคนที่บอกว่าอ่านช่วงแรกๆงง
คือมันงงยังไงคะ แบบงงด้วยสำนวนหรืองงด้วยเหตุการณ์
คือเรื่องสำนวนเรารีอีกรอบแล้วค่ะ ยอมรับว่ามันงงจริง ฮ่าๆๆๆ
แต่รีแล้วนะคะ หรือถ้างงด้วยเหตุการณ์อันนี้มีปัญหาแน่นอน คือเราจะได้แก้ไขค่ะ
ส่วนเนื้อเรื่องหลังจากนี้ก็ง้อเมียวนไปค่ะ
ง้อไปเรื่อยๆ เผื่อน้องใจอ่อนแล้วยอมขายเกาะ
สุดท้ายก็ขอบคุณทุกคนที่อ่านมาจนถึงบรรทัดนี้ด้วยนะคะ
อะไรดีไม่ดีก็ว่ากันไปเด้อ ไม่เคืองค่ะถ้าไม่ด่า
ยังไงต้องขอขอบคุณอีกรอบนะคะ
....................................
มาด้วยความเร็วระดับเต่าคลาน ฮ่าๆๆๆ
ยังไงก็มาดูกันนะคะว่าอี้เอินมีวิธีคุยกับพี่กันต์ยังไง
ตอนต่อไปนี่เตรียมผ้าเช็ดหน้าไว้เช็ดน้ำลายให้นายเหนือรัวๆ ฮ่าๆๆๆๆ
ตอนนี้กำลังเปิดจองหักธงอยู่นะคะ ลองเข้าไปดูได้เด้อ
ขอบคุณทุกคนที่ติดตามด้วยนะคะ ถึงจะลงช้ามากก็ตาม TvT
ขอบคุณมากค่าา

ติดแท็ก   #ฟิคหักธง 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

959 ความคิดเห็น

  1. #951 Wicheey (@Wicheey) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 00:04
    ถึงขนาดตะโกรว่า-เ-้.ยแล้วไล่ออกจากห้องนี่ยิ่งมองไม่เห็นว่ามาร์คมีใจให้อ่ะ คนรักกันไม่ด่ากันแบบนี้
    #951
    0
  2. #881 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2559 / 19:13
    ไล่เค้านักไม่ใช่เหรอจะยากมาคุยกับเค้าทำไม
    #881
    0
  3. #855 NewLoly PanTanyakit (@ninewloly) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2559 / 14:06
    นายเหนือตัวน้อยของเราทำไมน่าสงสาร55
    #855
    0
  4. #768 Lorelei (@yoyumito) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2559 / 23:56
    สงสารแบมแบมจังเลย555
    #768
    0
  5. #711 Kibibiza (@Mat_AnGel) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2559 / 13:06
    สงสารแบมอะ
    #711
    0
  6. #710 A. Angkhana Wongsa (@sunghyo) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2559 / 22:02
    แบมจะโดนอะไรอีกเนี่ยยย เริ่มสงสารแบมและรำคาญเอินแล้วอ่ะ เฮ้อ~
    #710
    0
  7. #709 PANUBAMBAMMABOY (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2559 / 16:08
    ตกลงใครเป็นเมีย เป็นผัวกันแน่ 55555
    #709
    0
  8. #708 Bmb♡ (@i-ince) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2559 / 19:21
    คูมมาร์คทำมาปากแขว็งหลออออออ ที่แท้ก็อยากอยู่กับน้องแบมสองคนนี่เอง อิอิอิ 5555555 ทั้งตลกทั้งสงสารน้องแบม โธ่ มาเฟียตัวน้อยของพี่
    #708
    0
  9. #707 MBKY; (@withmbky) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2559 / 08:14
    55555555 ตายแล้ววววว มาร์คมีอะไรจะคุยกับแบมเนี่ยยยย สองต่อสองอีก เพราะกำจัดบอดี้การ์ดไปแล้ว แบมแบมซวยแน่ 5555555 ไม่รู้จะโดนมาร์คใช้ไม้ไหน
    #707
    0
  10. #706 Moko87 (@mokomoko87) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2559 / 01:20
    คืออออ นายเหนือโดนลูกน้องทิ้ง? 555
    #706
    0
  11. #705 saowanee (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2559 / 00:56
    แบมเป็นอะไรที่ฮาสุดอะเรื่องนี้
    #705
    0
  12. #704 Aujacharee (@Aujacharee) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2559 / 23:23
    พี่มาร์คนี่ชอบแบมมั้ยอะ คงไม่คิดทำร้ายนายเหนือของเราใช่มั้ย
    #704
    0
  13. #703 kungking (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2559 / 23:19
    เกิดเป็นนายเหนือนิไม่ง่ายเลย
    #703
    0
  14. #702 delta-n (@noval) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2559 / 22:12
    งานนี้นายเหนือไม่น่าจะรอด เคลียร์กันยาวๆเลยจ้ะ 555555
    #702
    0
  15. #701 Javis (@evefiww) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2559 / 22:03
    เคลียร์กันๆๆ จะได้ดีกันนะ
    #701
    0
  16. #700 jiab155 (@jiab155) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2559 / 21:26
    เดี๋ยวเขาจะนอนคุยกันใช่ไหมมมมมม
    #700
    0
  17. #690 AeLoonie (@AeLoonie) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 20:25
    นายเหนือหน้ามึนจัง 555 พยายามง้อเอินเข้านะ
    #690
    0
  18. #689 Kibibiza (@Mat_AnGel) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2559 / 20:41
    นี่คงเป็นพี่กันต์ที่จะเป็นสามีจริงๆแล้วใช่มั้ย
    #689
    0
  19. #688 MBKY; (@withmbky) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2559 / 16:10
    นายหัวๅม่ต้องซื้อเกาะหรอก ยังไงเขาก็ไม่ขาย 55555 ง้อมาร์คให้กลับมาดีกว่า 55555
    #688
    0
  20. #687 kungking (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2559 / 15:13
    นอกจากจะไม่ไปแล้วยังจะยึดบ้านเมียเก่าอีก

    นายเหนือเอ้ยยบางทีอดสงสารไม่ได้ถูกไล่เหมือน

    หมูไม่เคยเห็นนายเหนือเป็นเมียเลยเหรอคนอื่นอาจจะ

    ขำแต่เราสงสารลูกแงงงงง
    #687
    0
  21. #686 Aujacharee (@Aujacharee) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2559 / 01:41
    ทำไมเอินไม่ใจอ่อนเลยอะ
    #686
    0
  22. #685 Moko87 (@mokomoko87) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2559 / 01:02
    ทำไมดูชื่อตอนแล้วคิดว่าคงยังง้อไม่สำเร็จหรอกวันนี้555
    #685
    0
  23. #682 Javis (@evefiww) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2559 / 00:30
    สงสารนายเหนือ 5555555
    #682
    0
  24. #679 warissara9397 (@warissara9397) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2559 / 21:58
    เฮ้อออ อยากให้แบมงอนมาร์คบ้าง555
    #679
    0
  25. #678 Bmb♡ (@i-ince) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2559 / 21:29
    โถ่ นายเหนือจ๋า สงสารหัวใจนายเหนือ ความโก๊ะของนายเหนือทำเอาลูกหมูโมโหตลอดเลย5555
    #678
    0