[GOT7] Maf(ai)l หักธงมาเฟีย : MarkBam

ตอนที่ 15 : ลูกหมูตัวที่สิบสอง :: หมูน้อยในเรือนเบี้ย (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,403
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    5 มิ.ย. 59

O W E N TM.






12


ทั้งบริเวณเงียบไปทันทีที่เสียงของอี้เอินเงียบไป แม้แต่ผมที่ได้แต่นอนตัวสั่นในอ้อมแขนของอี้เอิน

“เอินท้องจริงเหรอ” ผมถาม ใช้ความพยายามอย่างมากเพื่อควบคุมไม่ให้เสียงตัวเองสั่นไปมากกว่านี้ เชื่อเถอะว่าผมดีใจจริงๆ แม้เสียงจะฟังดูแปล่งไปบ้าง ผมกำลังจะเป็นพ่อคนนะ

แต่ยังไม่ทันได้ยินคำตอบ เสียงของพ่อที่ยืนอยู่อีกทางก็ดังขึ้นซะก่อน

“ฉันไม่เชื่อ แกคิดว่าฉันโง่รึไง ผู้ชายบ้าอะไรท้องได้” ผมคิ้วกระตุกทันทีที่ได้ยินอย่างนั้น รู้สึกเหมือนโดนคำพูดของพ่อตบหน้ากลายๆ แต่จะว่าไปก็จริงอย่างที่พูด อี้เอินเป็นผู้ชายนะ!

“เอิน”

ตุบ

แต่ยังไม่ทันได้พูดจบร่างของใครบางคนก็ถูกเหวี่ยงลงบนพื้น จนเมื่อหันกลับไปมองถึงได้พบว่าเป็นแจบอมและข้างๆ ก็มีจินยองเคยยืนคุมเชิงอยู่ไม่ห่างเมื่อเห็นอย่างนั้นพ่อถึงได้เลิกคิ้วขึ้นพูด

“หืม? นี่มันลูกชายของประธานอิมไม่ใช่เหรอ”

“แจบอมเป็นเพื่อนของผม” ไม่ทันที่พ่อได้พูดจบดีอี้เอินก็แทรกขึ้น และมันก็เรียกความสนใจจากทุกคนได้อย่างดี “คุณรู้ใช่ไหมว่าบ้านของหมอนี่ทำอะไร”

“เดี๋ยวนี้วิทยาการมันก้าวไกลนะครับ ถ้าผมอยากท้องซะอย่างแจบอมมันจะหาวิธีช่วยไม่ได้เลยเหรอครับ”

คำสบถดังลอยเข้าหัวเมื่ออี้เอินพูดจบ แต่บางทีทุกคนอาจลืมไปแล้วว่าผมในตอนนี้ไม่ปกตินัก ฉะนั้นแทนที่จะมายืนเถียงกัน ขอร้องล่ะครับ พากูกลับบ้านที!

“เอิน อึก” ผมเรียกก่อนมือที่ยังปิดปากกดแน่นขึ้นอีก จนแม่ที่ยืนอยู่ไม่ไกลเริ่มสังเกตเห็นอาการผิดปกติ หันไปสะกิดพ่อยิกๆ

“คุณ เหมือนลูกจะไม่สบายนะคะ”

“หืม? จริงเหรอ”

“ยังไงก็พาลูกมาก่อนเถอะค่ะ”

แทบทันทีที่พูดจบพ่อก็หันไปพยักหน้าให้การ์ดคนเดิม แต่ยังไม่ทันได้เดินเข้ามาอี้เอินก็เบี่ยงตัวหลบก่อน

“ไอ้นี่ ส่งลูกฉันมานะเว้ย”

“ผมท้อง”

“เออ รู้แล้ว ส่งแบมมาสิวะ”

“ผมจะยอมให้ลูกในท้องไม่มีพ่อไม่ได้หรอก” พ่อเงียบไป จะมีก็แต่ผมนี่แหละที่ยังสั่นอยู่ที่เดิม ขอร้องล่ะ ทำอะไรสักอย่างเถอะ เพราะถ้าพี่ทนไม่ไหวขึ้นมาฟ้าผ่าลงกลางเกาะโทษกันไม่ได้นะครับ

“เอิน”

“มาเฟียเป็นพวกถือศักดิ์ศรีไม่ใช่เหรอ”

“คุณคะ”

“คงไม่คิดจะให้ลูกชายตัวเองทิ้ง

“คุณ!

“ก็ได้ๆ ไป พาลูกฉันไปขึ้นเรือ” พ่อโวยวาย ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าอารมณ์ไม่ดี แต่ช่างเรื่องนั้นก่อนเถอะเพราะตอนนี้พี่ก็อยากตายเหมือนกัน

“เอิน” ฮืออ ทำไมน้องทำกับพี่แบบนี้ถ้าอยากได้ก็บอกกันดีๆ ไม่เห็นต้องบังคับพี่เลยครับ ผมได้แต่นอนขดในอ้อมแขนขณะที่อี้เอินอุ้มผมเดินตามพ่อออกไปเรื่อยๆ กระทั่งเดินขึ้นเรือเข้ามาในห้องๆ หนึ่งถึงได้วางผมลงบนเตียง

แทบจะทันทีที่หลังสัมผัสเข้ากับเตียงผมที่หมายมั่นปั้นมือไว้ว่าคราวนี้แหละน้องไม่รอดมือพี่แน่แต่ยังไม่ทันได้เอื้อมมือขึ้นมา ก้างชิ้นเบ้อเลิ่มก็หลุดเข้ามาเรียกหาน้องนาง

“เอ่อ อี้เอินคุณท่านเรียกหาน่ะ”

“อืม เดี๋ยวฉันตามไป”

จินยองรับคำสั้นๆ แล้วเดินออกไปแต่ก่อนที่อี้เอินจะได้เดินไปไหน ผมก็รีบยื่นมือคว้าไว้ หวังในใจเพียงนิดว่าก่อนไปน้องจะรับผิดชอบตัวพี่ที่นอนสั่นบนเตียง

“เอิน” ขอร้องล่ะ ทำอะไรไว้ช่วยรับผิดชอบด้วยครับ

“ขอโทษนะ” แต่ผมเดาผิด อดีตเมียโหดอำมหิตกว่าที่คิดรั้งมือพี่ออกพร้อมย่อตัวนั่งข้างเตียง “ฉันไม่คิดจริงๆ ว่าพ่อนายจะมาเอาวันนี้”

ผมได้แต่นอนค้อนตาให้เมื่อได้ยินอย่างนั้น แน่ล่ะ ปัญหามันไม่ได้อยู่ตรงนั้นสักหน่อย!

“อึก เอิน”

“ยังไงก็อดทนหน่อยนะ”

“ห๊ะ!

“ฉันมีเรื่องต้องจัดการจริงๆ ไว้ถ้าทุกอย่างเรียบร้อยจะรีบกลับมา” ว่าจบอี้เอินก็ลุกขึ้นเดินสะบัดตูดหนีไปเลย เดี๋ยวสิ เดี๋ยวๆ

นี่จะใจแข็งทิ้งกันไว้จริงเหรอ

“เอิน อย่าเพิ่ง” รอพี่ด้วย

ว่าจบผมก็ตั้งท่าโดดลงเตียง แต่แน่ล่ะ มันทำได้ที่ไหนยิ่งในตอนนี้

“ฮืออ เอินรอพี่ก่อน”

ให้พี่ไปด้วย เอิ๊นนน

ปึก

 

“อะ อือ”

“ฮึก อือ”

ผมที่กำลังนอนหลับสนิทบนเตียงที่อี้เอินอุ้มมาลืมตาขึ้นเมื่อรู้สึกถึงบางอย่างที่มากวนใจ จนเมื่อเหลือบตาลงไปถึงได้พบกับบางอย่างขยุกขยิกอยู่ใต้ผ้าห่มบนตัว

“อะ”

แต่แทบจะทันทีที่เลิกผ้าห่มบนตัวออกก็พบเข้ากับอดีตเมียอำมหิตที่นอนยิ้มไม่น่าไว้ใจให้

“เอินทำอะไร”

“ก็ทำตามสัญญาไง” อี้เอินว่าแล้วขยับทำท่าปูไต่ เดี๋ยวสิ แบบนี้มันปกติที่ไหน หรือว่าตอนที่ไปทำธุระเอินจะพลาดท่าล้มหัวฟาดเข้ากับบันไดเลยกลายเป็นแบบนี้

“เอินเดี๋ยว” แต่เพียงแค่ยกมือขึ้นห้ามอี้เอินก็คว้ามือไว้ก่อน แล้วจุ๊ปากส่ายหน้าบอกเบาๆ

“ชูว์ เดี๋ยวฉันทำเอง” ว่าจบน้องก็ยื่นมือไปอีกทางหยิบเอาบางอย่างที่ซ่อนใต้ผ้าห่ม

ย อย่าบอกนะว่า

“เอินอ่า”

ฮืออ ถ้ารู้ว่าน้องหัวโขกบันไดแล้วน่ารักแบบนี้ พี่จับโขกไปตั้งนานแล้วครับ ผมยังเอาแต่นอนกระมิดกระเมี้ยนบนเตียงอยู่อย่างนั้นรอให้อี้เอินที่พร้อมกลับสู่สถานะเมียทำตามสัญญา แต่พอน้องหยิบของที่ว่าออกมาพี่ก็ถึงกับตาค้าง

“เดี๋ยว เอินนี่มันอะไร” ถ้าผมไม่ได้ตาฝาดหรือโง่เกินไปนั่นมันกรรไกรใช่ไหมพี่น้อง

“เอิน เอินเอากรรไกรมาทำอะไร”

“ขอโทษทีนะ พอดีฉันหามีดไม่เจอ”

มีด?

“เอินจะเอามีดมาทำอะไร” ผมถามเสียงสั่น แต่พอถามจบเท่านั้นน้องก็ยิ้มให้แบบมีเลศนัยก่อนเลื่อนกรรไกรไปที่กันต์น้อย

เห้ยเดี๋ยว!

“เอินอย่า”

“เป็นเมียฉันแล้วจะมีไอ้นี่ไว้อีกทำไม”

“ห๊ะ”

“เกะกะขวางทางตัดมันทิ้งซะจะได้จบๆ!

“เห้ย! เอินเดี๋ยว ไม่ อย่า~

ฉับ!

ม๊ายยย!!

“ฮือออ เอินอา”

“เอิน อย่าทำแบบนี้ อือ เอิน”

คนใต้ร่างถึงกับขมวดคิ้วทันทีที่ได้ยินเสียงคราง และยิ่งขมวดแน่นขึ้นเมื่อก้มหน้าดูแล้วพบว่าน้ำใสๆ ที่ย้อยจากปากคนบนตัวเลอะเปื้อนเต็มเสื้อไปหมด

แต่เอาเถอะ ไม่ว่าจะเพราะเรื่องอะไร ในความฝันนั้นมันคงไม่ใช่เรื่องดีนักหรอก

“ฮือออ เอิน ทำไมทำกับพี่แบบนี้”

“ไม่มีมันแล้วต่อไปพี่จะเป็นผัวที่ดียังไง” แม้ไม่เข้าใจนักแต่สุดท้ายก็ทนฟังไม่ไหว ด้วยกลัวว่าคนมะเลอจะช้ำใจตายในฝันซะก่อนจึงยื่นมือออกไปเขย่าร่างดึงอีกคนออกมาจากความฝัน

“แบม ตื่นได้แล้ว”

“เอิน ฮืออ”

แต่เจ้าของชื่อกลับเอาแต่นอนครางไม่ตอบสนองนักจนเมื่อเป็นอย่างนั้นถึงได้ง้างมือขึ้น

“แบม”

เพียะ

“โอ๊ย”

คนที่เพิ่งถูกตบตาสว่างทันทีก่อนเงยค้อนตามองคนข้างใต้ กระทั่งเวลาผ่านไปถึงได้ยอมซบหน้าลงบนอกแน่นๆ นั่นอีกครั้ง ไม่รู้ว่าเพราะล้าจากค่ำคืนแสนน่าลำบากใจหรือเพราะพอใจกับการได้นอนทับบนตัวอีกฝ่ายกันแน่ แต่ได้ไม่นานนักก็ต้องขยับหน้าถูแก้มเข้ากับเสื้อเนื้อหยาบที่ต่างจากแก้มอันแสนบอบบางของตัวเองลิบลับ

“ถึงจะแค่นอนทับตัว แต่พี่ก็ถือว่าเอินสมยอมเป็นเมียพี่แล้วนะ

 

โอเค มันอาจฟังดูแล้วเข้าข้างตัวเองไปนิดกับเรื่องที่อี้เอินสมยอมเป็นเมียผม แต่เผื่อคุณจะหน้ามืดตาลายเกิดอาการบ้านหมุนกระทันหันเลยทำให้อ่านประโยคก่อนหน้านี้ไม่ชัด ผมเลยจะขอบอกอีกทีก็แล้วกันว่าผมกำลังนอนบนตัวอี้เอิน ใช่ บนตัวอี้เอินคนอำมหิตที่ก่อนหน้านี้มือเท้าเข่าถึงนั่นแหละ ซึ่งรู้ใช่ไหมว่าผมเพิ่งตื่นฉะนั้นนอกจากอี้เอินจับตัวผมขึ้นนอนทับก็ไม่มีอะไรอีกแล้วล่ะ

“ว่าไง เอินคิดถึงข้างล่างใช่ไหมครับ”

อี้เอินทำหน้าตึงไปทันทีที่ผมพูดแบบนั้น แต่ผมสนใจเหรอ ก็ไม่ เชื่อเถอะว่าแกล้งทำไปงั้น เพราะความจริงเขินจนพูดอะไรไม่ออกต่างหาก ก็ในเมื่อทำขรึมมาตั้งนานแล้วอยู่ๆ มายอมอยู่ข้างล่างต้องมีอายบ้างแหละน่า

“เอินไม่ต้องเขินหรอก เดี๋ยวนานๆ ไปชินเอง”

ว่าจบก็แนบน่าลงกับอกน้องอีกครั้ง อา คิดถึงอกอุ่นของน้องจังครับ ไม่น่าเชื่อว่าผ่านไปแค่คืนเดียวผมจะคิดถึงขนาดนี้ นี่สินะที่เขาเรียกว่ารักเราไม่เก่าเลย

แต่ในตอนที่ผมเอาแต่หัวเราะคิกคักกับความคิดตัวเอง เมียหมาดๆ ก็ยกแขนขึ้นคล่องคอ ซึ่งก็ไม่ใช่ว่าผมไม่เข้าใจความหมาย แหม ผมอายุสิบแปดแล้วนะ อีกไม่กี่เดือนก็จะสิบเก้า ผ่านร้อนผ่านหนาวมาเยอะ จะไม่เข้าใจกับอิแค่เรื่องแบบนี้ได้ยังไง

“เอิน” ผมว่าแล้วตีอกอี้เอินเบาๆ ใจจริงก็อยากห้ามให้จริงจังกว่านี้แต่ใครใช่ให้น่ารักกันล่ะ

“ไง ยาหมดฤทธิ์รึยัง ยังอยากให้ฉันช่วยอยู่ไหม”

“แต่เอินท้องอยู่นะ จะไม่เป็นไรเหรอ”

“ไม่เป็นไรหรอก” อี้เอินตอบพร้อมที่คอของผมถูกโน้มต่ำลงทุกที “ถ้านายเหนือทำเบาๆ ก็ไม่เป็นไรหรอก”

แอรก ตายกูตาย เจอวลีเด็ดของน้องเขาไปพี่กันต์ถึงกับตายคาที่

ผมยิ้มไม่หุบ หน้าเห่อร้อนจนไม่รู้จะร้อนยังไง ให้ตาย ทำไมวันนี้น้องน่ารักกว่าปกติคงไม่ใช่เพราะว่าเอาหน้าไปโขกกับบันไดจริงๆ ใช่ไหม

แต่ในตอนที่ผมกำลังโน้มหน้าเผด็จศึกหมูน้อยตรงหน้า หางตาก็เหลือบเห็นมือที่กำลังเคลื่อนหยิบบางอย่างจากใต้ผ้าห่ม

ด เดี๋ยวสิ

“เอิน ไม่ต้องขยับหรอก เดี๋ยวพี่ทำเอง” ไม่ว่าเปล่า พี่กันต์รีบคว้ามืออี้เอินไว้ทันที ก็ไม่รู้หรอกนะว่าอะไร แต่คนเรามันต้องปลอดภัยไว้ก่อน เพราะถ้าน้องหยิบมีดหรือกรรไกรออกมา พี่ว่างานนี้จบไม่สวย รวมทั้งศพกูด้วยเช่นกัน

“จะทำเองจริงเหรอ” อี้เอินเลิกคิ้วถาม ก่อนผมสวนกลับด้วยการพยักหน้ารัว

“อือ พี่จะไม่ให้เอินเปลืองแรงหรอก”

“คนกำลังท้องกำลังไส้ เรื่องอะไรพวกนี้ให้พี่จัดการเองดีกว่า ส่วนน้องก็นอนครางใต้ร่างพี่ แบบนี้ดีไหมครับ”

“ว่าไงเอิน แบบนี้ดีไหม” ผมถามย้ำก่อนอี้เอินพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มที่ดูดีกว่าเดิม

“อืม แบบนั้นก็ไม่เลวเหมือนกัน”

“ใช่ไหมล่ะ นอนอยู่ข้างล่างครางเฉยๆ มันดีจะตาย ไว้เรื่องข้างบนให้คนแมนๆ แบบพี่จัดการเถอะ” ว่าจบก็เตรียมโน้มหน้าลงอีกครั้งแต่ยังไม่ทันไปถึงไหน ประตูห้องก็ถูกผลักออกอีกครั้ง

ให้ตาย!

“อะไรวะจินยอง มีอะไรนักหนา” เมื่อคืนก็ทำให้พี่พลาด ไม่ได้กินเมียรักไปแล้วครั้งหนึ่ง ครั้งนี้ยังไม่จบ มาตามรังควานกันอีกเหรอครับ

แต่เพิ่งจะได้สบถจบดวงตาก็ต้องเบิกค้างก่อนหงายหลังไปอีกทางเมื่อพบว่าคนที่ผลักประตูเข้ามาไม่ใช่จินยอง

“ที่รักขา หายไปไหนมาคะ มินคิดถึงที่รักจังเลย”

สิ้นเสียงเจ๊มินก็โผตัวเข้าหา กระโดดขึ้นเตียงข้ามร่างอันบอบบางของน้องเอินแล้วกระโจนคว้าคอพี่กันต์กอดไว้แน่น ทั้งกระซิบเสียงเย็น บ่งบอกถึงความคิดถึงที่ไม่ได้สัมผัสมานาน

“จะหายหัวไปทั้งที ทำไมไม่ไปให้นานๆ หน่อย จะรีบกลับมาทำไมยะ!



50%



 ผมนั่งอึ้งอยู่ในอ้อมกอดเจ๊แกอยู่นานกว่าจะได้สติแล้วหันกลับไปมองยังอี้เอินที่นั่งทำหน้านิ่งอยู่ที่เดิม ก่อนเปิดปากเรียกเสียงเบาเพราะกลัวว่าถ้าพูดดังเจ๊แกจะหันมาบ้องหูซะก่อน

“เอิน” ช่วยพี่ด้วย

แต่ดูเหมือนสัญญาณขอความช่วยเหลือจะส่งไม่ถึงเมื่ออีกคนยังนั่งนิ่ง อี้เอินทำแค่มองผม ดูน้องจะไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลยจริงๆ

เอิน”

ผมเรียกอี้เอินอีกครั้งอย่างมีความหวังว่าน้องจะมีความเป็นคนเห็นใจพี่สักนิด แต่ผิดคาด ปีศาจยังเป็นปีศาจ เช่นเดียวกับคนข้างๆ ที่ยังเอาแต่ล็อกคอพี่ทั้งกระซิบที่ข้างหู เหมือนอยากขู่ให้น้ำตาไหลเล่นๆ

“นี่! ที่รักคะ อย่าเอาแต่เงียบสิ เดือนหน้าเราก็จะแต่งงานแล้ว ไม่ดีใจเหรอคะ” ว่าจบเจ๊ก็หันกลับไปบอกอี้เอิน

“เอา เมียทาส ไปปิดประตูสิผัวเมียจะจู๊จี๊กัน”

รังสีอำมหิตบางๆ แผ่มาถึงพี่กันต์ทันทีที่เจ๊พูดจบ ไม่รู้ว่าเพราะอินจัดหรือตั้งใจให้พี่กันต์โดนเมียฆ่าตายถึงได้พูดออกมาแบบนั้น แต่ที่รู้ๆ กันอยู่คือหลังจากนี้พี่ไม่รอดแน่นอน

อี้เอินนั่งคิ้วกระตุกอยู่พักหนึ่ง แล้วยอมเดินไปปิดประตูตามที่มินยองสั่ง แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่วายไม่ถูกใจเจ๊แก

“นี่! ออกไปสิเมียทาส ไม่ได้ยินรึไงว่าผัวเมียเขาจะจู๊จี๊กัน”

“เจ๊อ่า” ถ้ารักกันจริงก็อย่าพูดอะไรไปมากกว่านี้เลยครับ กูขอ

“อะไรคะที่รัก คิดถึงมินมากจนรอไม่ไหวเหรอ”

ว่าจบเจ๊ก็ยกมือบีบแก้มส่ายไปมาเหมือนเอ็นดูหนักหนา ไม่สนใจไอมาคุที่เริ่มแผ่ออกมาจากด้านหลัง

อ่า นี่สินะที่เขาเรียกว่าโดนถีบตกสวรรค์ ทั้งที่กำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม พี่จะได้อยู่บนตัวน้องแท้ๆ แต่เหมือนมีมากรรมบังเพราะหลังจากนี้ไม่นาน น้องนางก็เปลี่ยนเป็นปีศาจ

และรอกระทั่งเจ๊มินบีบแก้มผมจนพอใจยอมปล่อยมือออกไปเอง ผมถึงได้ครางกระเง้ากระงอดเพราะไม่รู้ว่าควรจัดการกับสถานการณ์อันน่าหดหู่นี่ยังไง

“เจ๊อะ ผมไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะ”

“เหรอ”

“เจ๊”

“อะไร อิดออดอยู่ได้” และเมื่อทนไม่ไหวเจ๊ถึงได้ผละออกก่อนกระโดดลงจากเตียงไปอีกทาง “จริงๆ เลย รู้ไหมว่าตอนนี้มันแย่แค่ไหน”

“แย่?”

“เออ เมียทาสออกไปก่อน ฉันมีเรื่องจะคุยกับแบม” เจ๊มินหันไปตะคอกสั่ง ก่อนผมรีบลุกจากเตียงไปกอดแขนอี้เอินไว้ เพราะกลัวว่าอี้เอินจะบ้าจี้เดินออกไปจากห้องแล้วทิ้งผมไว้กับมินยองสองคนจริงๆ

จะบ้า แบบนั้นมันไม่ต่างกับฆ่าตัวตายเลยนะ

“เอิน” ว่าจบพี่ก็ดันเมียรักไปอีกทาง เผื่อน้องนางจะช่วยรับหน้ากับเจ๊แกได้บ้าง แต่ยังไม่ทันได้เดินไปไหนเสียงปีศาจร้ายภายในห้องก็ดังขึ้น

“นี่แบม”

“...เจ๊ก็ ยืนอยู่ใกล้กันแค่นี้ไม่เห็นต้องตะคอกเลย” ว่าจบผมก็เบียดตัวหาอี้เอิน สาบานได้ว่าไม่ได้กลัว แค่ตกใจเท่านั้นเอง...

“ได้ยินที่พูดไหมว่าอีกไม่กี่อาทิตย์งานแต่งก็จะเริ่มแล้ว”

“ได้ยินแล้ว เจ๊บอกมาสองรอบแล้ว”

“แล้วจะทำยังไง จะยอมแต่งเหรอ”

“บ้า ใครจะไปยอม” เมียยืนอยู่ทนโท่ ถ้าบอกว่ายอมคงได้ตายคาตีนน้องแน่นอน ผมยืนมุ่ยปากอยู่พักหนึ่งถึงได้พูดออกไปอีกครั้ง

“แล้วเจ้คิดอะไรออกบ้างรึยัง”

“ยัง ถ้าคิดออกฉันจะมาหาเหรอ เฮ้อ จริงๆ เลย ตอนแรกคิดว่าหายตัวไปจนกว่าฉันจะกลับอเมริกาแท้ๆ แต่ไหนถึงได้กลับมาซะละ แล้วแบบนี้จะเอายังไง แต่งงานเหรอ ขอบอกไว้เลยนะว่า...”

“งานเริ่มไม่ได้หรอก เพราะผมท้องอยู่”

แต่ในตอนที่เจ๊แกกำลังบ่นอยู่นั้นอี้เอินก็พูดขึ้นดึงเอาสายตาของทั้งผมและมินยองหันกลับไปมองด้วยความตกใจเพราะไม่คิดว่าอยู่ๆ อี้เอินจะพูดออกมาแบบนี้

“ท้อง!?” เจ๊มินถึงกับผงะเมื่อได้ยินอย่างนั้นก่อนทรุดนั่งลงบนเก้าอี้ที่ตั้งอยู่อีกฝั่ง แล้วหันกลับมามองผมเหมือนรอการยืนยัน ซึ่งแน่นอนว่าพี่ต้องรีบคว้าโอกาสนั้นไว้ทันที

“อื้อ เอินท้อง!” ใช่ เอินท้อง ฉะนั้นเจ๊ควรเลิกข่มขู่ผมทั้งทางวาจาและร่างกายเพราะถ้าผมขาดใจตายขึ้นมา บนโลกอาจมีเด็กกำพร้าพ่อเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งคน

มินยองนั่งมองผมกับอี้เอินสลับกันอยู่พักหนึ่งก่อนยกมือทาบอกเหมือนตกใจกับบางอย่าง

“ท้อง? แต่นายเป็นผู้ชายนะ”

“แต่ผมก็ท้องแล้ว” อี้เอินยืนยันเสียงหนักแน่นพร้อมกับทำหน้านิ่งเหมือนต้องการขู่ให้เจ้เชื่อเป็นนัยๆ ก่อนเสียงบ่นพึมพำของเจ๊มินดังขึ้น

“อ่า นี่มันเป็นอะไรไปกันหมด

“...”

“ผู้ชายยังท้องได้ แล้วโลกยังต้องการชะนีแบบฉันไปทำไม”

“น่าเจ๊ ก็ไม่ใช่ว่าผู้ชายจะท้องได้เหมือนกันทั้งโลกหรอก” ผมปลอบก่อนหลบหลังอี้เอินอีกครั้งเมื่อเจ๊มินตวัดสายตากลับมามอง

“แต่ถึงจะพูดอย่างนั้นก็เถอะ แต่งานแต่งงานจะยกเลิกแน่เหรอ”

ทั้งห้องเงียบไปเมื่อคำถามนั้นเงียบลง อย่างที่เจ๊ว่าเพราะถ้างานจะล่มเพราะเรื่องแค่นี้ เรื่องงานแต่งคงไม่แดงไปถึงหูเจ๊แกหรอก ฉะนั้น...

“เรียกประชุมด่วน!

...

และนั่นก็คือเหตุผลที่ว่าทำไมพวกเราถึงต้องมานั่งกลุ้มกันอยู่ในนี้

“ยูค มึงก็พูดอะไรมาสักอย่างสิวะ”

แจ็คสันที่เดินไปมามากว่าครึ่งชั่วโมงหันกลับไปโวยวายใส่ยูคยอมที่นั่งไม่พูดอะไรออกมาสักคำตั้งแต่มาถึงที่นี่ ภายในห้องนั่งเล่นที่มีผม แจ็คสัน ยูคยอม แน่นอนว่าต้องมีมินยองที่กำลังนั่งเบียดอยู่กับยองแจที่หน้าเรื่อน้ำตาบนโซฟาอีกตัว

“กูก็คิดอยู่เนี่ย” ยูคยอมเงยหน้าขึ้นพูดก่อนหันกลับมามองทางผมที่นั่งหน้าเครียดไม่ต่างกัน “แล้วมึงละแบม คิดอะไรออกรึยัง”

“ยัง”

“มึงนี่จริงๆ เลยนะ”

“อะไร กูทำไม”

ผมแหวใส่ทันทีที่มันพูดแบบนั้น พูดอย่างกับเป็นความผิดของผมงั้นแหละ ผมอยากแต่งงานกับเจ๊มินเหรอ ก็ไม่ อี้เอินท้องผมผิดเหรอ ก็ไม่ อะไรนะ ผมเป็นคนทำ?

โอเค ผมยอมรับก็ได้ว่ามันเป็นความผิดของผม แต่ใครมันจะไปคิดล่ะว่าน้องจะซ้อนแผน ตั้งใจท้องแบบนี้ อีกอย่างตอนนี้อี้เอินอยู่กับแม่ผมนะ ใช่ เพราะก่อนหน้านี้ ตอนที่กำลังประชุมกันอยู่ในห้องนี่แหละ จินยองก็เข้ามาเรียกตัวอี้เอินออกไปอีกครั้งพร้อมคำสั่งที่ว่า คุณผู้หญิงเรียกไปพบ

ฉะนั้นก่อนที่จะมาพาลใส่กันก็ช่วยกันคิดพาอี้เอินออกมาจากเงื้อมมือมารของแม่ก่อนเถอะ

“เห้ยๆ อย่าทะเลาะกันเลยพวกมึง กูว่าตอนแรกคิดหาวิธีพาเมียไอ้แบมออกมาก่อนดีกว่าว่ะ” ผมพยักหน้าเห็นด้วยกับแจ็คสัน ก่อนมันเดินไปทิ้งตัวนั่งแทรกกลางระหว่างเจ๊มินกับยองแจที่ถูกลวนลามมากว่าครึ่งชั่วโมง ก่อนยกเท้าไขว่ห้างทำท่าเหมือนคิดบางอย่างในหัว

“แบม แล้วมึงคิดว่าแม่มึงจะเรียกอี้เอินไปคุยเรื่องอะไรวะ”

“จะเรื่องอะไรอีกวะ ก็เรื่องท้องน่ะสิ”

ใช่ แม่ต้องไม่เชื่อที่อี้เอินพูดแน่ๆ ถึงความจริงผมเองก็จะไม่ค่อยเชื่ออยู่บ้างก็เถอะ แต่ถ้าจริงอย่างที่อี้เอินพูดล่ะ นั่นมันลูกผมทั้งคนเลยนะ

“จินยอง” ผมรีบสาวเท้าไปเปิดประตูเรียกจินยองเข้ามาในห้องทันทีที่คิดได้อย่างนั้น “จินยอง อยู่ไหน มานี่เร็ว!

“แบม มึงเป็นไรวะ อยู่ดีๆ ก็แหกปากร้องขึ้นมา” ยูคยอมเงยหน้าถาม

“กูจะช่วยอี้เอิน”

“ยังไงวะ”

“ครับๆ มาแล้วครับ” แต่ในตอนที่ผมกำลังหันหน้าไปคุยกับไอ้ยูคอยู่นั้น เสียงของจินยองก็ดังขึ้นจากหน้าห้องและเมื่อได้ยินอย่างนั้นถึงได้หันกลับไปบอกเสียงดัง

“ไปตามตัวอิมแจบอมมา!

 

เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ที่ทั้งห้องเงียบกริบ ภายในห้องนั่งเล่นที่ขนาดไม่กว้างนักมีร่างของคนสองคนปรากฏอยู่ หญิงวัยกลางคนนั่งบนโซฟา ใบหน้ายังเรียบเฉยไม่ต่างจากชายหนุ่มบนพื้น

“ว่าไง พูดความจริงมาเถอะฉันไม่ว่าอะไรหรอก”

นายหญิงของบ้านพูดขึ้น ใบหน้าดูอ่อนโยนนิดๆ ตอนที่พูดออกมาแต่นั่นก็ไม่ช่วยให้อีกคนคิดเปิดปากพูด อี้เอินยังคงนั่งนิ่ง ดูไม่กลุ้มใจหรือหนักใจกับการเผชิญหน้ากับเธอคนนี้เลยสักนิด

“อี้เอิน”

“ผมชื่อมาร์ค” ในที่สุดคนที่ปิดปากเงียบอยู่นานก็ยอมเปิดปาก คุณนายภูวกุลยกยิ้มแล้วถามออกไปอีกครั้ง

“ก็ได้ เธอชื่อมาร์ค งั้นลองตอบคำถามฉันมาสิ ว่าทำไมต้องโกหก”

“ผมไม่ได้โกหก”

“ที่ผมพูดไปเมื่อคืนเป็นความจริง”

“เธอท้อง?”

“วิธีไหนละมาร์ค อย่างน้อยก็ช่วยทำให้ฉันเชื่อหน่อยได้ไหมว่าเธอท้องจริงๆ”

ปึก

“อะ ไอ้แจ็คสันมึงผลักกูทำไม”

“กูไม่ได้ผลัก ไอ้ยูคมันเบียดกู”

แต่ในตอนที่กำลังถามเอาความจริงจากเชลยของบ้านอยู่นั้นประตูห้องก็ผลักออกก่อนตามเข้ามาด้วยร่างชายสี่คนที่ยืนกองกันอยู่หน้าประตู

“กูไม่ได้เบียด ไอ้ห่าน กูก็ยืนอยู่เฉยๆ เนี่ย”

“เชี่.ย แล้วมึงจะตีกูทำไม”

“สั.ส เหยียบตีนกู”

เสียงทะเลาะกันยังดังอยู่อย่างนั้นก่อนค่อยๆ เงียบลงเมื่อรู้สึกถึงสายตาที่ส่งมาก่อนหวังแจ็คสันยื่นมือผลักไอ้แบมเพื่อนรัก จนคนถูกผลักต้องหันกลับไปค้อนใส่

แจ็คสัน ผลักกูอีกแล้วนะมึง”

“มึงนี่ก็

“อะไร กูทำไม”

“แบม ลูกมีอะไรจะคุยกับแม่เหรอ”

แต่ในตอนที่ยังเอาแต่ยืนเถียงกันอยู่นั้นเสียงของผู้เป็นแม่ที่ยืนดูอยู่นานก็ดังขึ้นดึงให้ทั้งหมดหันกลับไปมอง ก่อนคนที่ถูกเรียกชื่อกลืนน้ำลาย รวบรวมความกล้าแล้วก้าวเท้าพูดออกไป

“ผมเอาหลักฐานมายืนยันครับ ว่าอี้เอินท้องจริงๆ”

 


......................................
มาค่ะ หลังจากที่นายเหนือโดยหามไปเกาะอยู่พักหนึ่ง
คราวนี้เราจะกลับมาที่แพตหลัก
เข้าสู่พาร์ทที่สามของเรื่องแล้วนะคะ
ไม่รู้เหมือนกันว่าเราควรตั้งชื่อพาร์ทนี้ว่าอะไรดี
และก็ไม่มั่นใจว่าเดี๋ยวนี้เขายังมีละครน้ำเน่าแนวๆนี้อยู่รึเปล่า
ประมาณว่านางเอก(อีกแล้ว) ผู้มีความแค้นกับตระกูลของพระเอก(?)
หลอกให้พระเอกรักแล้วฮุบสมบัติไปเงียบๆ
พาร์ทนี้อาจเป็นพาร์ทสั้นๆนะคะ
เพราะคิดว่าทุกคนอาจเริ่มเบื่อกับความรักของพี่กันต์กับน้องเอิน ฉะนั้นเราจะรีบตัดเข้าสู่พาร์ทสุดท้าย
ที่มีชื่อว่าสวรรค์เบี่ยง ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ขอบคุณทุกคนที่ติดตามนะคะ
ขอบคุณค่าา
...........................................
พี่กันต์มาแล้วค่ะ จะไปช่วยน้องเอินจากแม่ ฮ่าๆๆๆๆ
ตอนนี้อาจเรียบๆ + งานหยาบนะคะ
เรากำลังหลงทางอยู่ในดงติ่ง มันฟหหเ้ไบ้ไวงไ่ดว ดยำพมาก
ฉะนั้น อย่าเพิ่งทิ้งกันไปนะ//คลานเข่าเข้าไปกอดขา TvT
ตอนนี้เรากำลังเปิดสำรวจพิมพ์ฟิคหักธงนะคะ
แต่คงไม่ใช่เร็วๆนี้ค่ะ เพราะเพิ่งได้สิบสองตอนเอง ยังไงก็รบกวนด้วยนะคะ
แล้วก็อีกเรื่องหนึ่ง เราจะลงSF มาร์คแบมให้อ่านในเรื่องนี้นะคะ
เป็นช็อต5ตอนจบค่ะ แนวดราม่า
คือความจริงมันอยู่ในโปรเจ็คๆ หนึ่ง หาเงินช่วยกัซตอนคัมแบ็คแต่ล่มค่ะ ฮ่าๆๆๆๆๆๆ
เราก็เลยคิดว่าคงเอามาให้อ่านกันในนี้แหละ
ยังไงก็ฝากด้วยนะคะ
ขอบคุณค่าา

ติดแท็ก   #ฟิคหักธง 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

959 ความคิดเห็น

  1. #878 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2559 / 11:03
    หาหลักฐานอะไรมาพี่กันต์
    #878
    0
  2. #736 ๐Cullen๐ (@pcy614) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 00:22
    โอ้ย5555555555555555
    มีความฮา
    #736
    0
  3. #621 Aely (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2559 / 21:48
    จะท้องจริงๆเหรอ
    #621
    0
  4. #582 xstcphpp (@iptmzliaen) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2559 / 13:25
    ต้องเป็นอะไรเด๋อๆแน่ศ
    #582
    0
  5. #579 MBKY; (@withmbky) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2559 / 11:44
    5555555555 ท้องผูกปะมาร์ค
    #579
    0
  6. #568 Moko87 (@mokomoko87) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2559 / 01:44
    แผนของพวกนายเหนือจะได้เรื่องมั้ยเนี่ย
    #568
    0
  7. #567 Kibibiza (@Mat_AnGel) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 21:49
    จะรออ่านนะค่ะ
    #567
    0
  8. #566 Javis (@evefiww) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 01:19
    หว่ายยยยยหลักฐานอัลไลลล
    #566
    0
  9. #565 A. Angkhana Wongsa (@sunghyo) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 01:14
    โอ้ยยยย ชอบแก๊งนายเหนืออ่ะ ฮาดี นี่สมควรสงสารใครก่อนดี อี้เอินหรือนายเหนือหรือจะเป็นยองแจผู้ถูกลวมลามจากเจ๊
    #565
    0
  10. #564 Aujacharee (@Aujacharee) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 23:18
    พี่มาร์คท้อง 55555
    #564
    0
  11. #563 Irean18 (@Irean18) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 23:02
    งงงงง ตกลงเอินท้องจริงอ่อออ ท้องลมรึเปล่า><
    #563
    0
  12. #562 Bmb♡ (@i-ince) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 21:35
    อยากเห็นหลักฐานนนนว่าหน้าตาเป็นไง คุณจบมต้องเป็นคนเมคหลักฐานแน่เบยย
    #562
    0
  13. #561 Earn-Janriel (@maruchokota) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 21:09
    โหยยย ถึงกับมีหลักฐานอ่ะ
    #561
    0
  14. #560 Moko87 (@mokomoko87) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2559 / 03:50
    มินมาอีกแล้วววววววว 555555555555
    #560
    0
  15. #559 namemy_jung (@namemejung) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 20:36
    นายเหนือไปทำบุญล้างซวยหน่อยไหม????5555
    #559
    0
  16. #558 actMB (@actMB) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 18:52
    อีเ-้ยยยย นายเหนือจะซวยไปถึงไหนวะเนี๊ย5555555555555
    #558
    0
  17. #557 Earn-Janriel (@maruchokota) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 16:42
    บังฮาเรื่แงท้องไม่หาย ฮ่าๆๆ
    #557
    0
  18. #556 MM-WN (@MM-WN) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 16:06
    ผมท้อง ลั่น5555
    #556
    0
  19. #555 kungking (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 08:17
    ชีวิตรักนายเหนือช่างน่าสงสารจริงๆ
    #555
    0
  20. #554 jiab155 (@jiab155) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 01:21
    สงสารนายเหนือ55555
    #554
    0
  21. #553 Kibibiza (@Mat_AnGel) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 00:34
    ที่ผ่านมานี่เอิ้นคงไม่ได้รักแบมเลยสินะ แต่ละพาร์ทนี่มองเป็นภาพเลยอ่ะ
    #553
    0
  22. #552 A. Angkhana Wongsa (@sunghyo) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 00:21
    คือ หาข้ออ้างแบบอื่นไม่ได้แล้วช่ะ ผมท้องเฉยๆๆ 55555
    #552
    0
  23. #551 Neoncolours (@Neoncolours) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 23:42
    เอิน แกรท้องตอนไหน? โอ้ยยยขำ
    #551
    0
  24. #550 hebi03 (@ao-spcr) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 23:23
    คนกำลังท้องกำลังไส้ โอโหหห ขำจนน้ำตาเล็ด ????????
    #550
    0
  25. #549 Aujacharee (@Aujacharee) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 22:59
    เอินท้อง โอ๊ยตาย ขำหนักมากจริงๆ
    #549
    0