[GOT7] Maf(ai)l หักธงมาเฟีย : MarkBam

ตอนที่ 14 : ลูกหมูตัวที่สิบเอ็ด :: รวบหัวรวบหาง(100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,699
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    22 พ.ค. 59

O W E N TM.






11

 

ทั้งห้องเงียบกริบ ไม่มีใครพูดอะไรออกมา มันเป็นอย่างนี้มากว่าครึ่งชั่วโมงแล้วและผมก็ไม่คิดทนอีกต่อไป

“ว่าไงตี๋ สรุปจะรับผิดชอบคนสนิทของฉันไหม” ผมพูดเสียงดัง พยายามไม่หันไปสนใจสายตาน่าขนลุกของอี้เอินที่จ้องมาตั้งแต่เดินเข้ามานั่งในนี้ ให้ตาย นี่จะจ้องจนตาบอดไปข้างเลยรึไง

มือที่ขยุมชายเสื้อตัวเองเริ่มขันยุบยิบอยากยกทึ่งหัวตัวเองให้รู้แล้วรู้รอดเพราะเริ่มทนกับสายตานั้นไม่ไหว ยิ่งเมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อคืนยิ่งรู้สึกผิดจนอยากวิ่งลงทะเลหนีสายตาคาดคั้นของอี้เอิน ความจริงแล้ว เมื่อคืนหลังจากผมวิ่งกลับไปที่บ้านของแจบอมแล้วพบกับความจริงอันน่าหดหู่ที่ว่าคนสนิทของตัวเองที่เสียความผุดผ่องให้ไอ้ตี๋ยักษ์นั่นไป อี้เอินก็หันมาขึงตาใส่ก่อนถามว่าผมรู้ตัวไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่

อะไรกัน ทำไมผมจะไม่รู้ ก็ไม่ได้เมานี่ รู้ตัวอยู่ตลอดเวลานั่นแหละ ใช่ นั่นเป็นคำตอบของผม แต่เหมือนความจริงจะไม่ช่วยอะไร อี้เอินนิ่วหน้าใส่ผมก่อนเดินหนีออกไปอีกทาง แม้จะงงอยู่บ้างแต่สุดท้ายก็วิ่งตามออกไป ไม่ใช่ว่าผมไม่ห่วงจินยองหรอกนะ แต่ถ้าจะพังประตูเข้าไปแล้วจับแยกมันก็ยังไงๆ ฉะนั้นเลยได้แต่ปล่อยให้เลยตามเลย

แต่เชื่อเถอะ ด้วยความเป็นเจ้านายที่ดีของผม ผมจะไม่ทำให้การเสียสละของลูกน้องตัวเองสูญเปล่า!

“ว่าไง เงียบอยู่ได้ นี่คิดจะชิ่งเหรอ” ผมขึ้นเสียงอีกครั้งเมื่อเห็นว่าแจบอมยังเงียบ ก่อนเป็นจินยองที่นั่งหน้าซีดอยู่ข้างๆ ยื่นมือรั้งแขนห้ามผมไว้ก่อน

“น นายเหนือครับ”

“จินยอง อย่ามาห้ามฉัน” ใช่ เพราะไหนๆ แผนมันก็พลาดมาขนาดนี้แล้ว พี่หันหัวเรือกลับไม่ได้หรอก ฉะนั้น “กลับบ้านไปบอกพ่อกับแม่เตรียมสินสอดมาสู่ขอจินยองซะ!

“ฮะ! แต่ผม

“แต่อะไร ทำไมต้องแต่ จริงๆ เลย นี่ลูกน้องคนสนิทของฉันเลยนะ ทำแบบนี้คิดจะหยามกันรึไง”

“แต่ผมก็เสียหายเหมือนกันนะ คุณก็รู้นี่ว่าเมื่อคืนมันเกิดขึ้นเพราะอะไร” แจบอมอธิบาย แต่ให้ตายเถอะ!

“คิดจะแก้ตัวรึไง ต่อให้มันจะเกิดขึ้นเพราะอะไรก็เถอะ แต่นี่

“แบม พอก่อน” แต่ยังไม่ทันได้อธิบายจบ เสียงของคนที่นั่งเงียบอยู่นานก็ดังขึ้น ดึงให้ผมหันกลับไปมอง

“แต่เอิน คนสนิทพี่เสียหายนะ จะให้ปล่อยผ่านไม่ได้หรอก”

“แต่เมื่อคืนนายเป็นคนวางยาเองไม่ใช่เหรอ”

“ก ก็ใช่ แต่เอิน ขนาดตอนนั้นพี่ข่มขืนเอินพี่ยังยอมรับผิดชอบเอินเลยนะ” อี้เอินยกมือกุมขมับทันทีที่ได้ยินอย่างนั้น ทำไม ที่ผมพูดมันผิดตรงไหน ก็ตอนที่อี้เอินถูกผมจับเป็นเชลยถูกย้ำยีกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง สุดท้ายก็ลงเอยด้วยการที่ผมรับผิดชอบอีกฝ่าย ถึงมันจะผิดแต่นี่ก็เป็นการแสดงความรับผิดชอบนะ

“ไม่เหมือนอีกคนหรอก” ว่าแล้วก็หันขวับกลับไปมองแจบอมพร้อมเบ๋ปากพูดออกไป “ทำอะไรไม่รู้จักรับผิดชอบ คิดจะชิ่งอย่างเดียว” ผมลุกขึ้น เดินเข้าไปพูดกับแจบอมที่นั่งอยู่อีกทาง

“นี่ ก็ผมบอกแล้วไง

“อะไร จะแก้ตัวเหรอ”

“ผมไม่ได้แก้ตัวนะ แต่ว่า

“ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนจินยองเสียหายนะ อะ”

แต่ยังไม่ทันได้พูดจบ คนด้านหลังก็เดินเข้ามาคว้าคอเสื้อผมให้เซถอยไปข้างหลัง ก่อนอี้เอินเดินเอาตัวมาบังไว้

“เอิน อย่าบังพี่สิ” แต่ไม่ว่าจะเดินไปทางไหนอี้เอินก็ตามเอาตัวบังไว้ตลอด ก่อนพูดขึ้นโดยไม่หันกลับมามองทางผม

“เดี๋ยวเรื่องนี้ฉันคุยกับแจบอมเอง”

“แต่เอิน

“เรื่องนี้อยู่ๆ จะมาบังคับไม่ได้หรอก ฉันจะอธิบายให้แจบอมฟังเอง”

ว่าจบอี้เอินก็พาแจบอมเดินออกไปนอกห้องทันที และเพราะความมึนตึงที่เห็นบนใบหน้ามันเลยทำให้ผมรู้สึกตงิดขึ้นมานิดๆ แต่ช่างเรื่องนั้นก่อนเถอะ เพราะถ้าอี้เอินได้พูดออกมาแบบนี้แล้วผมก็สบายใจขึ้นบ้างแต่ก่อนอื่น

“จินยอง” ผมหันกลับไปเรียกลูกน้องคนสนิทที่ยังนั่งหน้าซีดเป็นเผือกบนโซฟาตัวเดิม ก่อนรีบสาวเท้าโน้มหน้ากระซิบถามเสียงต่ำ “ไม่เป็นไรมากใช่ไหม”

“อ เอ๋”

“เรื่องเมื่อคืนน่ะ” ผมพูดกระทั่งอีกฝ่ายพยักหน้ารับถึงได้เบาใจลงบ้าง แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ก็เป็นจินยองนี่ถึงจะอยู่ในฐานะเจ้านายกับลูกน้องก็เถอะ แต่ผมจะให้อีกฝ่ายเดินตามรอยไม่ได้หรอก ว่าแล้วพี่ก็ยื่นหน้ากระซิบถามอีกครั้ง

“แล้วเมื่อคืนอยู่ข้างบนหรือข้างล่าง”

“ครับ?”

“ตอบๆ มาเถอะน่า” ผมบอกก่อนจินยองที่หน้าเริ่มขึ้นสีตอบกลับมาเสียงกุกกัก

“เอ่อ ข ข้างล่างครับ” ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ ทันทีที่ได้ยินอย่างนั้น ชั่วอึดใจหลังจากที่ได้ยินคำตอบ มันเหมือนกับว่าทั้งห้องเงียบผิดปกติ และเมื่อตั้งสติได้ผมถึงได้พึมพำพร้อมยกมือตบบ่าอีกฝ่าย

“จินยองเอ๊ย ไม่น่าเลย” ว่าแล้วก็ผละตัวออกเดินไปหยิบขวดยาแก้ปวดที่อยู่อีกทางเดินกลับมายื่นให้จินยอง “อะนี่ เผื่อมันช่วยได้”

ใช่ ถึงสำหรับผมมันจะไม่ค่อยได้ผลก็เถอะ แต่อย่างน้อยก็ดีกว่าไม่ทำอะไรเลยนะ

“เอ๊ะ แต่นี่

“เอา เอาไปสิ” ผมเร่งเมื่อจินยองยังนั่งทำหน้าเหลอหลาอยู่อย่างนั้น เฮ้อ ความจริง จินยองเป็นลูกน้องที่ซื่อสัตย์และเป็นคนที่ผมไว้ใจมากที่สุดคนหนึ่งเลยนะ ถ้าเป็นไปได้ผมไม่อยากดึงหมอนี่เข้ามายุ่งด้วยเลยจริงๆ

“ว่าแต่ทำไมอยู่ๆ ถึงได้มาอยู่กับแจบอมได้ล่ะ”

“อ้อจริงสิ ความจริงแล้วผมมาตามนายเหนือกลับบ้านน่ะครับ”

“หืม?”

“วันก่อนผมรู้มาว่านายเหนือถูกอี้เอินจับตัวมาไว้บนเกาะนี้เลยตามมาช่วย แต่ที่มาอยู่ที่นี่เพราะผู้ชายคนนั้นบอกว่านายเหนือกับอี้เอินไม่ได้อยู่บนเกาะนี้ เลยให้ผมไปพักกับเขาก่อน”

“ไม่ได้อยู่ที่นี่?”

“ครับ”

ผมเงียบไปเมื่อจินยองพูดจบ ไม่อยู่เหรอ ไม่ใช่หรอก ก็ผมอยู่กับอี้เอินที่นี่ตลอดจะไม่อยู่ได้ยังไง ผมนิ่งคิดไปครู่ใหญ่ ก่อนรีบหมุนตัววิ่งออกไปเมื่อนึกบางอย่างในหัวได้ โดยไม่สนใจเสียงเรียกของจินยองเลยสักนิด

หนอยไอ้ตี๋ นี่เอ็งตั้งใจล่อลวงคนสนิทพี่ตั้งแต่แรกแล้วสินะ!

 

ปึก

เสียงปิดประตูดังขึ้นเป็นสัญญาณบอกว่าใครอีกคนกลับมาถึงบ้านแล้ว และนั่นก็ทำให้ผมที่นั่งรออยู่นานเดินออกไปหาด้วยท่าทางเอาเรื่อง

“เอิน พี่มีเรื่องจะถาม”

“เอินรู้เรื่องที่แจบอมพาจินยองไปอยู่บ้านตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหม” ผมถามทั้งเดินตามหลังอี้เอินเข้ามาในห้องรับแขกเล็กๆ และแม้จะเห็นอี้เอินที่เพิ่งทิ้งตัวลงนั่งพร้อมหยิบผ้าขนหนูขึ้นปิดตาก็ยังไม่เลิกถามออกไป

ไม่ได้หรอก ทำแบบนี้มันหยามกันชัดๆ ตั้งใจพาคนสนิทพี่กันต์ไปทำมิดีมิร้าย ผมให้อภัยไม่ได้จริงๆ

“นี่เอิน ตอบพี่มานะ ว่าเอินรวมหัวกับแจบอมจริงๆ ใช่ไหม อะ”

แต่ยังพูดไม่ทันจบทั้งร่างก็เซเข้าหาอี้เอินที่ยื่นมือออกมารั้งตัวผมไว้ กระทั่งเซนั่งลงตักถึงได้ยกมือดึงผ้าที่ปิดตาออก

“ไม่อยากอยู่ที่นี่จริงๆ เหรอ”

ผมได้แต่อึ้งเมื่อได้ยินอย่างนั้น ถามแบบนี้หมายความว่ายังไง

“นี่เอิน อย่ามาเปลี่ยนเรื่องนะ พี่ถามว่าเอินรู้ตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหมว่าจินยองมาหาพี่ที่นี่”

“อยากกลับไปที่นั่นจริงๆ ใช่ไหม” แต่อี้เอินยังรั้นไม่ตอบ เอาแต่เปลี่ยนเรื่องอยู่อย่างนั้น ให้ตายสิ สงสัยอยู่กับแจบอมมากเกินไปเลยเป็นอย่างนี้ สงสัยต่อจากนี้พี่ต้องจริงจัง จับน้องแยกจากแจบอมสักที

“เอิน นี่พี่จริงจังนะ”

“ฉันก็จริงจังเหมือนกัน”

แต่ยังไม่ทันได้พูดจบ อี้เอินก็แทรกขึ้น ก่อนรั้งคอผมให้โน้มลงซบบนหัวไหล่

“ถ้าอยู่ที่นี่ จะตามใจยอมให้ทำอะไรก็ได้”

“จะให้อยู่ข้างบนก็ได้ เป็นไง ข้อเสนอแบบนี้น่าสนใจพอไหม”

“อ เอิน”

“ว่าไง ฉันพูดจริงนะ” ไม่ว่าเปล่า อี้เอินยกมือขึ้นแตะมุมปากผมและเมื่อสัมผัสได้ถึงบางอย่างแปลกๆ ถึงได้รีบหันหน้าหนี

“จ จะบ้ารึไง” สาบานได้ว่าที่ติดอ่างไม่ใช่เพราะเขินหรือกลัว

“รู้ตัวรึเปล่าว่ากำลังทำอะไร เอินต้องรู้หัดรู้จักรักนวลสงวนตัวบ้างนะรู้ไหม ขืนทำตัวแบบนี้สุ่มสี่สุ่มห้าโดนจับลากเข้าป่า พี่ไปช่วยไม่ทันทำไง” ใช่ ถึงตอนนี้จะไม่ใช่เมียพี่ก็เถอะ แต่ทำตัวไม่มียางอายแบบนี้ได้เหรอ มีที่ไหนเสนอตัวอยู่ข้างล่าง บ้าไปแล้ว

“พูดแบบนี้หมายความว่าไม่อยากอยู่ข้างบนเหรอ”

เป็นอีกครั้งที่ผมพูดไม่ออก หรือความจริงแล้วผมกำลังฝันอยู่นะ ใช่ บางทีอาจเหมือนวันนั้นที่บ้านของอี้เอิน ที่ผมคิดไปเองว่าฝันไป ซึ่งหากลองคิดดีๆ อี้เอินตัวจริงไม่มีทางพูดแบบนี้หรอก เพราะตัวจริงน่ะ ต้องพูดอะไรประมาณ เงียบไปเถอะ อย่าถามมาก น่ารำคาญ หรืออะไรสักอย่างที่ไม่ใช่แบบนี้

“จะใช้ความเงียบเป็นคำตอบสินะ” แทบจะทันทีที่พูดจบ อี้เอินก็ขยับเตรียมผลักพี่ลงข้างล่าง แต่เดี๋ยวสิ เดี๋ยวก่อน

“เอินอย่า”

“หืม หรือเปลี่ยนใจแล้ว”

“ไม่ใช่เรื่องนั้นสักหน่อย” ผมค้อนประหลับประเหลือก อ่า หมดกัน น้องเอินใสๆ ของพี่ ทำไมเป็นคนแบบนี้ได้นะ

“แล้วแบบไหนล่ะ”

“ก็แบบเรื่องของจินยองกับแจบอมน่ะ”

อี้เอินนิ่วหน้าไปทันทีที่ผมพูดแบบนั้น ก่อนถอนหายใจออกมาแล้วลดมือที่แตะมุมปากลงคล้องเอวผมไว้ ความจริงก็ใช่ว่ามันไม่ดีหรอกนะ ไอ้เรื่องข้างบนน่ะ แต่ตอนนี้มันใช่เวลาที่ไหน

ลูกน้องพี่เสียตัวให้เพื่อนน้องน่ะครับ คนเป็นเจ้านายเขาไม่มีกระจิตกระใจมาจู๋จี๋กับอดีตเมียหรอก

“พี่จริงจังนะเอิน ถ้าแจบอมไม่แต่งงานกับจินยองพี่ไม่ยอมจริงๆ ด้วย”

“แต่แจบอมมันไม่รับปาก” อี้เอินขัด “มันบอกว่ามันไม่ใช่ความรัก แต่งงานไม่ได้หรอก”

“อะไร พูดแบบนี้จะปัดความรับผิดชอบเหรอ ความรักบ้าอะไร แต่งๆ ไปก็รักกันเองแหละ” ผมตั้งท่าลุกขึ้นทันทีที่พูดจบ กะไปเอาเรื่องแจบอมเต็มที่แต่ติดที่ว่าเจ้าของตักไม่อนุญาต

“เอิน ปล่อยพี่นะ พี่จะไปเอาเลือดหัวมันออก”

“เอิน”

“มันไม่รับปากหรอก”

“หนอยไอ้นี่

“แต่ฉันช่วยได้นะ”

“ห๊ะ!” ผมหันขวับทันทีที่ได้ยินอย่างนั้น ช่วยเหรอ ก็ไม่ใช่ว่าช่วยไม่ได้แล้วรึไง

“ฉันจะช่วยจับแจบอมแต่งงานกับจินยองให้”

“เอินพูดจริงเหรอ” ผมถาม ไม่อยากเชื่อนักว่าอี้เอินพูดแบบนี้จริงๆ แน่ล่ะ ก็ปกติเป็นแบบนี้ที่ไหน แต่จะว่าไป วันนี้มาแปลกว่ะ หรือวันนี้อดีตเมียพี่กินยาผิด ผมยกมือวางทาบบนหน้าผากอี้เอินเพื่อเช็คให้แน่ใจว่าน้องนางไม่ได้เป็นอะไร แต่อีกคนรับน้ำใจที่ไหน ยกมือรั้งแขนพี่ลงแล้วทำเป็นพูดต่อ

“ใช่ แต่มีข้อแม้” ผมมุ้ยปากเมื่อได้ยินอย่างนั้น

“เอินมีแผนจริงๆ ด้วย”

“แล้วจะไม่ลองฟังข้อเสนอของฉันดูหน่อยเหรอ” อี้เอินกระซิบ แต่คิดจะหลอกพี่ยังเร็วไปอีกร้อยปี ผมนั่งมองอี้เอินนิ่ง ใช้สายตาจับผิดอยู่อย่างนั้นและเมื่อไม่เห็นผมพูดอะไรออกมาคนตรงหน้าก็โน้มตัวลงมากระซิบ

“อยู่ที่นี่ เพราะนอกจากจะช่วยจับแจบอมแต่งงานแล้วจินยองแล้ว ฉันยังจะยอมกลับไปเป็นเมียนายอีกครั้ง”


50%


3 วันต่อมา

“...แต่นายเหนือครับ”

“เอาน่าจินยอง มันไม่มีอะไรหรอก”

“แต่ว่า...”

“น่า ไม่ต้องพูดอะไรหรอกอีกเดี๋ยวมันก็ดีเอง” ผมพูดพร้อมตบบ่าจินยองที่ตอนนี้ดูตื่นเต้นซะเหลือเกิน แต่เอาเถอะ ผมก็คิดไว้แล้วล่ะ ก็งานแต่งของตัวเองนี่จะไม่ให้ตื่นเต้นยังไงไหว “มันไม่มีอะไรหรอกจินยอง อีกเดี๋ยวงานก็เริ่มแล้ว ใจเย็นๆ นะ”

แต่เหมือนคำพูดผมไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลย จินยองดูเครียดหนักขึ้นกว่าเดิมจนสุดท้ายผมเลยได้แต่นั่งเงียบดูท่าทีร้อนรนของอีกฝ่ายต่อไป

ถ้าจะให้ผมเล่าย้อนไปเมื่อสามวันก่อนว่าระหว่างผมกับอี้เอินมันเกิดอะไรขึ้น ความจริงมันก็ไม่มีอะไรมาก ผมไม่ได้ตบปากรับคำอี้เอินไปในทันที เพราะยังไงซะผมก็มีงานต้องรับผิดชอบ อยู่ๆ คิดจะย้ายมาอยู่กับอี้เอินไม่ได้หรอก ขืนทำแบบนั้นพ่อต้องฆ่าผมตายแน่ๆ แล้วถ้าจะถามว่าถ้าผมไม่ได้รับปากอี้เอินแล้วทำไมถึงได้มีงานแต่งของจินยองกับแจบอมล่ะ ความจริงแล้วมันไม่ใช่ส่วนสำคัญอะไรหรอก เอาเป็นว่าจินยองได้แต่งงานกับแจบอมและผมก็สามารถกำจัดหนามตำใจออกไปได้แค่นั้นก็พอ

ใช่ อย่างพี่กันต์ สนแต่ผลลัพธ์เรื่องวิธีการน่ะช่างหัวมันเถอะ

“คุณจินยอง เตรียมตัวเสร็จรึยังคะ งานจะเริ่มแล้วนะคะ”

แต่เพิ่งนั่งพักได้ไม่นานเสียงเรียกก็ดังเข้ามาในห้องทำให้ผมและจินยองต้องพากันหันไปมองทางประตูห้อง

“นายเหนือ ผมจะทำไงดีครับ”

“ก็บอกแล้วไงว่าไม่ต้องกลัว เขาบอกอะไรก็ทำตามเถอะ”

“แต่ว่า...”

“เถอะน่า เลิกแต่แล้วออกไปกันเถอะ” ว่าจบผมก็ดันร่างของจินยองเดินออกมาด้านนอก ก่อนพบเข้ากับอี้เอินและแจบอมที่ยืนหน้าหงิกเป็นมะระอยู่อีกทาง ทำหน้าเหมือนโดนบังคับอย่างนั้นแหละ

“ไรตี๋ ทำหน้าแบบนั้นหมายความว่ายังไง” ว่าแล้วก็ทำหน้าที่เพื่อนเจ้าบ่าวที่ดีโดยการผลักจินยองให้แจบอมแล้วสาวเท้าคว้าแขนอี้เอินมากอดไว้แน่นแต่ก็ไม่วายที่อีกฝ่ายยื่นหน้ามากระซิบ

“ไอ้มาร์ค มึงนะมึง” แจบอมบ่นอุบอิบ ความจริงผมก็ไม่รู้หรอกกว่าอี้เอินใช้วิธีไหนถึงทำให้แจบอมยอมแต่งงานกับจินยองได้ แต่ช่างเรื่องนั้นเถอะ ก็ในตอนนี้ผมกำจัดเสี้ยนหนามตำใจออกไปได้แล้วหนึ่ง ฉะนั้นพี่จะไม่ถือสาที่เอ็งเอาแต่ยืนทำหน้าหงิกก็แล้วกัน

“จะแต่งงานทั้งทีทำหน้าให้มันดีๆ หน่อย อีกอย่างทำตัวเกาะแกะเมียชาวบ้านคนอื่นมันจะมองไม่ดีนะ”

“เมีย?” แต่แทบจะทันทีที่พูดจบอี้เอินก็หันมาถามทำเอาอึกอักพูดอะไรไม่ออกอยู่พักหนึ่งถึงได้แก้คำพูดของตัวเอง

“อ อะไร ก็อดีตเมียไง”

“อดีต?”

“เอินอะ”

“หืม? ฉันเป็นอดีตไปแล้วเหรอ” ผมได้แต่ยืนตาค้างเมื่อได้ยินอย่างนั้น อะไร ผมพูดอะไรผิด ก็ไม่ได้เป็นเมียแล้วนี่ ใช้คำว่าอดีตมันผิดตรงไหน

“พี่พูดผิดรึไง”

“หืม?”

“เออ! ผัวก็ผัวสิ แค่พยางค์เดียวมันพูดยากตรงไหน จริงๆ เลย หัดเป็นคนคิดเล็กคิดน้อยตั้งแต่เมื่อไหร่ ไปจินยอง งานจะเริ่มแล้วเข้าไปในงานไป”

“เอ๋” จินยองหนาเหวอไปทันทีที่เห็นว่าผมตั้งท่าลากตัวเองเข้าไปในงาน

“มาอ๋งมาเอ๋ ไม่อยากแต่งรึไงงานน่ะ อยากเสียตัวให้เขาฟรีๆ เหรอ” ผมหันไปบ่น ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าหงุดหงิด มันจะอะไรนักหนา กับอิแค่คำว่าผัว อยากให้ผมเรียกก็ใช่ว่าจะเรียกให้ไม่ได้หรอก

ผัว ผัว ผัว ผัว ผัว...

เอาสิ แค่นี้มันไม่เกินความสามารถพี่หรอก

“...นายเหนือ”

“ชิ แค่นี้ก็ทำเป็นเล่นตัว” อยากให้เรียกผัวทำไมไม่บอกพี่แต่แรก

ผมบ่นงึมมงำในใจ แต่เมื่อหันหน้ากลับไปก็พบกับจินยองที่ยืนเหงื่อตกอยู่ข้างๆ

“เฮ้อ” ส่วนรายนี้ก็น่าห่วงไม่แพ้กันต์ บอกไปใครจะเชื่อว่าเป็นคนสนิทหัวหน้ามาเฟีย

จินยองเอ๊ย หลังจากแต่งงานไปก็หวังว่าสักวันจะกู้ศักดิ์ศรีมาเฟียของตัวเองมาได้ ผมเงยหน้าขึ้นมองจินยองทันทีที่นึกได้อย่างนั้นก่อนตบบ่าพร้อมปลอบใจว่า

“ไม่เป็นไรนะจินยอง ถ้านายมีความพยายามซะอย่าง ฉันเชื่อว่าสักวันธงมันจะเป็นของนายเอง!


“เอา ดื่มนี่ก่อนสิ”

ผมที่นั่งอยู่บนม้าหินมองไปยังกลุ่มคนที่กำลังเต้นทำอย่างมีความสุขกลางหาดทรายเงยหน้าขึ้นมองอี้เอินก่อนเลื่อนสายตามองยังแก้วน้ำในมืออีกฝ่ายแล้วยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัย

“ก็ดีนี่ รู้จักทำตัวน่ารักกับเขาบ้าง”

“แล้วไม่ชอบรึไง”

“ก็พี่บอกแล้วไงว่าดี” ใช่ ดีมากๆ ดีในชนิดที่ผมรู้สึกใจหาย แต่ก่อนได้พูดอะไรออกไปอีกครั้ง อี้เอินก็เท้าคางหันมองไปยังลานเต้นรำที่เต็มไปด้วยผู้คน

พิธีกรรมสำคัญในงานแต่งงานของจินยองและแจบอมจบลงแล้ว แม้ว่าตอนแรกมันจะเริ่มขึ้นด้วยความรู้สึกกระอั่กกระอ่วนแต่สุดท้ายก็จบลงด้วยความอิ่มเอิบหรืออย่างน้อยก็ผมคนหนึ่งนี่แหละที่ยิ้มออกมาได้ แน่ล่ะ เพราะนอกจากผมจะไม่ถูกแจบอมที่เอาแต่ยืนทำหน้าหงิกเดินมากระชากหัวแล้วฮยอนอาก็ดูไม่ได้เข้ามายุ่งย่ามกับอี้เอินเท่าไหร่ แม้สายตาที่จ้องมาเหมือนยากถอดจิตสิงร่างอี้เอินก็ตาม

“เหมือนลูกน้องนายจะถูกชาวบ้านมอมเหล้าแล้วนะ”

“ห๊ะ”

“ไม่เป็นห่วงรึไง” อี้เอินหันมาถามส่วนผมก็ได้แต่นั่งนิ่ง ไอ้ห่วงก็ห่วงอยู่หรอกแต่ตอนนี้จินยองแต่งงานแล้วนะ

“เดี๋ยวตี๋มันก็แบกกลับเองแหละ”

“ทำไมถึงมั่นใจนักล่ะ จินยองอาจถูกทิ้งไว้ที่นี่ก็ได้ ลืมไปแล้วเหรอว่าแจบอมมันถูกบังคับให้แต่งงาน”

“นั่นลูกน้องพี่กันต์นะ ถ้าอยากตายก็ลองทำดูสิ”

ผมพูดพร้อมชูหมัดขึ้น เมื่อเห็นอย่างนั้นอี้เอินถึงพยักหน้ารับรู้แล้วเท้าคางมองผมด้วยสายตาแปลกๆ “อ อะไร เอินมองพี่แบบนั้นหมายความว่ายังไง”

“จินยองกับแจบอมแต่งงานแล้ว แล้วเรื่องของเราล่ะว่าไง”

“ก็ไม่ว่าไงหรอก” ผมตอบเสียงอ้อมแอ้ม เฮ้อ อย่าถามพี่ให้เจ็บกระดองใจเลยครับ เหตุการณ์สามวันก่อนยังช้ำไม่หายแล้วน้องเล่นมาจี้ใจดำ พี่กันต์ก็คนนะครับไม่ใช่เมียเก็บที่น้องจะได้เล่นกับความรู้สึกพี่แบบนี้

“หมายความว่ายังไงไม่ว่าไง”

“เอินอ่า ก็พี่บอกแล้วไงว่าพี่ต้องกลับ ไหนจะงาน ไหนจะพ่อกับแม่อีก” ใช่ ถ้าไม่กลับพ่อต้องตามมาฉีกอกกูถึงเกาะแหง ฉะนั้น

“พวกเรากลับบ้านเถอะนะเอิน”

“คิดจะเบี้ยว?”

“เบี้ยว?”

“เบี้ยวบ้าอะไร คนอย่างพี่กันต์เหรอจะเบี้ยว ความจจริงพี่ยังไม่ได้ตกลงกับเอินด้วยซ้ำ” ผมทำหน้าทู่ซี้แกล้งโมโหไปเรื่อยแต่ไอ้คนตรงหน้ายังเอาแต่จ้องมาจนเริ่มทำอะไรไม่ถูก สุดท้ายเลยได้แต่ยกน้ำขึ้นดื่มแก้เก้อ

“พี่ไม่ได้เบี้ยวสักหน่อย”

“แล้ว?”

“เอิน อย่าเอาแต่ใจสิ” ผมย่นคิ้วบอกอย่างอ่อนใจเ ไม่รู้จะทำยังไงแล้วจริงๆ อย่างที่บอก สามวันก่อนผมไม่ได้ตอบตกลง แต่เป็นอี้เอินเองต่างหากที่ยอมช่วยผมเอง

เฮ้อ บอกแบบนี้คุณคงไม่เชื่ออีกใช่ไหมล่ะว่าคนอย่างอี้เอินจะยอมช่วยผม ใช่ ผมเองก็ไม่อยากเชื่อเหมือนกันยิ่งพักหลังอี้เอินยิ่งมีท่าทางแปลกๆ อ้อ แล้วถ้าจะถามว่าก่อนหน้านี้เกิดอะไร ผมจะบอกเป็นครั้งสุดท้ายนะว่ามันไม่สำคัญฉะนั้นผมไม่มีทางเล่าเรื่องไร้สาระพันธุ์นั้นให้คุณฟังหรอก

“ฉันไม่ได้เอาแต่ใจสักหน่อย อีกอย่างฉันก็ไม่ชอบคนเล่นลูกไม้ด้วย”

“ถ้าคิดเบี้ยวอีกโดนเหมือนคืนนั้นแน่” ถึงใบหน้าดูไม่จริงจังแต่คำพูดนั้นทำให้ผมขนลุกเกรียวจนต้องรีบกระเทิบถอยห่างออกจากอี้เอินพลางบ่นอุบอิบ

“เรื่องคืนนั้นบ้าอะไร”

“หรือลืมไปแล้ว ฉันช่วยบอกให้ก็ได้นะ”

“เอิน”

“อยู่ที่นี่มันก็ไม่ได้แย่ไม่ใช่รึไง”

“แต่พี่เฮ้อ” แต่แทนที่จะพูดต่อผมกลับต้องถอนหายใจมาแทนเพราะคิดว่าอธิบายไปอี้เอินก็ไม่เข้าใจอยู่ดี

“ชิ” ทั้งที่แต่ก่อนว่านอนสอนง่ายแท้ๆ

ผมหันหน้าออกไปมองทางอื่นเพราะไม่อยากคุยกับคนเอาแต่ใจอย่างอี้เอิน แต่แล้วอยู่ๆ เรื่องในคืนนี้ก็ผุดขึ้นในหัวจนมือเริ่มคันยิบๆ ยิ่งตอนถูกจับได้มันยิ่ง

“เวรเอ๊ย” ว่าแล้วก็ยกมือขึ้นเกาคางก่อนดื่มน้ำแก่เครียด

อย่าหาว่างั้นงี้เลยนะ เรื่องคืนนั้นผมก็ไม่ได้อยากปิดบังคุณหรอก แต่มันน่าอายเกินกว่าจะพูด ก็มีที่ไหนล่ะมาเฟียโดนเชลยกด อะไรนะ ผมเหรอ

ก็ได้ๆ ยอมรับก็ได้ว่าเริ่มชินแล้วแต่มาเฟียที่ชื่อเสียงโด่งดังอย่างพี่กันต์โดนเชลยหมูน้อยอย่างอี้เอินจับไต๋ได้แถมยังโดนกดอีก มันน่าอายจริงๆ

แต่เอาเถอะ ไหนๆ ก็พล่ามมาถึงขนาดนี้จะไม่เล่าก็ยังไงๆ เอาเป็นว่าผมจะเล่าแบบผ่านๆ ให้คุณฟังก็แล้วกัน

อยู่ที่นี่ เพราะนอกจากจะช่วยจับแจบอมแต่งงานแล้วจินยองแล้ว ฉันยังจะยอมกลับไปเป็นเมียนายอีกครั้ง

ยังจำได้ใช่ไหมว่านี่คือข้อเสนอของอี้เอิน ผมน้ำลายสอทันทีที่ได้ยิน แน่ล่ะ ลาบหมูพี่กันต์ขนาดนี้จะให้อดใจยังไงไหว แต่พี่หนักแน่นพอครับ ไม่หลงกลน้องง่ายๆ ทำใจแข็งส่ายหน้าปฏิเสธกลับไปก่อนนึกแผนการบางอย่างขึ้นได้ เลยเปลี่ยนมาพยักหน้าตอบแทน

ก็ได้ แต่เอินต้องสัญญานะว่าจะช่วยให้แจบอมแต่งงานกับจินยองจริงๆ

อืม สัญญา

แล้วก็ต้องเป็นเมียตลอดนะ ห้ามแย่งเป็นผัวอีก

อืม ไม่แย่ง

พอน้องตบปากรับคำเสร็จพี่ก็จัดการหัวเราะหึแล้วผละตัวเข้าไปในครัวเพื่อหุงหาอาหารให้อดีตเมียที่อีกไม่นานก็จะกลับมาเป็นเมียพี่อีกครั้งโดยไม่ลืมเยาะยาบางอย่างลงไป ซึ่งคุณพอเดาออกใช่ไหมว่าหลังจากนั้นผมก็ถูกจับได้แล้วน้องนางก็จัดการเก็บหนี้พี่แบบทบต้นทบดอก ยิ่งเรื่องข้างบนยิ่งไม่ต้องพูดถึง

แต่สุดท้ายก็ถือว่าอี้เอินยังปราณีปลอบขวัญพี่โดยการช่วยให้จินยองได้แต่งงานกับแจบอม แต่ก็นั่นแหละ หมูที่วันๆ เอาแต่กินกับนอน อยู่ๆ ลุกขึ้นมาทำงาน ไม่น่าไว้ใจฉันใด อี้เอินก็ไม่น่าไว้ใจฉันนั้น

“เอินมีแผนอะไรก็พูดมาเถอะ ไม่ต้องกลัวพี่โกรธหรอก” ว่าจบก็ยกมือขึ้นพัดเมื่อรู้สึกว่าอากาศตรงนี้เริ่มร้อนขึ้นทุกที ก่อนทนไม่ไหวซัดน้ำเข้าไปอึกใหญ่แล้วพูดต่อ

“จริงๆ นะ พี่จะไม่โกรธเอินจริงๆ”

“อยากรู้จริงๆ เหรอ”

“อืม” ผมพยักหน้ารัว ก่อนดื่มน้ำที่อี้เอินเอามาให้จนหมดแก้ว แล้วใช้หลังมือเช็ดปาก “พี่โกรธเอินไม่ลงหรอก”

“มันไม่มีอะไรมากหรอก ก็แค่ใช้หลักกรรมตามสนอง”

“ห๊ะ”

“แค่นี้แหละ” อี้เอินตอบ สีหน้าห่างไกลจากคำว่าใสซื่อเป็นโยชน์

“กรรมตามสนอง?”

“ใช่ เอาเถอะ ตอนนี้ยาคงออกฤทธิ์แล้ว พวกเราไปกันดีกว่า” ว่าจบอี้เอินก็ลุกขึ้นเดินมาอุ้มผมไว้ แต่กรรมตามสนองเหรอ?

“เอินเดี๋ยว อึก”

ผมรีบยกมือขึ้นปิดปากทันทีที่อยู่ๆ ถูกความรู้สึกแปลกๆ แต่ชวนขนลุกเข้าเล่นงานจนแทบหลุดคราง ก่อนความทรงจำแสนเลือนรางเริ่มทำให้ผมนึกออกว่าไอ้กรรมตามสนองที่อี้เอินบอกคืออะไร

แน่ล่ะ ก็เมื่อห้าวันก่อนเพิ่งโดนไปนิ ไอ้ยานรกxxx อะไรนั่น

“เอิน” ผมเงยหน้าขึ้นมองอี้เอินทันทีที่นึกได้ก่อนขดตัวเข้าไปในอ้อมกอด

ฮืออ ใครมันจะไปคิดว่าน้องจะทำกับพี่แบบนี้ ที่ผ่านมาไอ้เราก็นึกว่าจะเป็นอดีตเมียที่แสนดี ที่ไหนได้ น้องลอบวางยาพี่ เอินทำแบบนี้ต้องการอะไรครับ

“เอาเถอะ อย่าเพิ่งถามอะไรมากเลยเพราะยังไง

“เดี๋ยว พวกมึงเป็นใคร”

“เกิดอะไรขึ้น”

“เห้ยๆๆ”

แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรจบเสียงร้องโวยวายก็ดังจากด้านหลัง จนอี้เอินต้องเอี่ยวตัวไปมองและยังไม่ทันได้ทำหรือก้าวไปไหนเสียงที่ทั้งคุ้นหูและชวนขนลุกในขณะเดียวกันก็ดังขึ้น

“เจอตัวสักทีนะ ไอ้เชลยไม่รักดี!

ถ้าจำไม่ผิดก็พ่อผมเองแหละ แต่ ฮือออ ช่วยโผล่มาให้เป็นเวลาหน่อยเถอะ ผมที่ได้แต่นอนขดในอ้อมแขนของอี้เอินหันหน้าออกไปมองรอบตัวและพบว่าอีกฝ่ายเป็นพ่อผมจริงๆ ซ้ำยังไม่ได้มาคนเดียว เพราะรอบตัวเต็มไปด้วยการ์ดทั้งยังมีแม่ยืนอยู่ข้างๆ

“คิดว่าหนีมาอยู่เกาะแล้วฉันจะตามตัวไม่ได้เหรอ แกดูถูกฉันเกินไปแล้ว!

“คุณคะ ใจเย็นๆ เถอะค่ะ มีอะไรก็ค่อยๆ พูดกัน” ใช่ หรือถ้าจะให้ดีก็ควรไปคุยกันเวลาอื่น

“อึก”

ผมยกมือปิดปากอีกครั้งเมื่อรู้สึกเหมือนจะหลุดคราง แต่คนข้างๆ รับรู้ที่ไหน

“จับตัวลูกฉันมาขนาดนี้ แกไม่ได้ตายดีแน่”

“คุณคะ”

“อะไร นี่ก็ขัดจัง รอให้ผมพูดจบก่อนได้ไหม”

“ฉันแค่จะบอกว่ารีบเอาลูกกลับมาก่อนเถอะค่ะ!” แม่พูด สีหน้าเริ่มนิ่งและเมื่อเห็นอย่างนั้นพ่อก็ต้องยกมือคล้ายบอกให้เพลาๆ แล้วหันบอกการ์ดข้างตัว

“อะ จ้ะๆ เห้ย เอ็งน่ะ ไปเอาตัวนายเหนือมาจากมันสิ” ว่าแล้วพ่อการ์ดหนุ่มก็รับคำค้อมศีรษะเดินเข้ามาแต่ก่อนจะได้ถึงตัวอี้เอินก็ขยับหนีจนผมต้องรีบขดตัวหลบเลี่ยงสัมผัสจากอี้เอินพร้อมในหัวผุดภาพวันวานที่ร่วมวิ่งผ่านมากับกันต์น้อย

ฮืออ ช่วยกูด้วย TvT

แต่ในตอนที่พี่กำลังร่ำไห้ในใจเสียงพูดแสนเยือกเย็นจากอดีตเมียผู้แสนอำมหิตก็ดังขึ้นสร้างความตกตะลึงให้คนรอบข้างรวมทั้งพี่กันต์ที่ยังนอนครางอยู่ในอ้อมกอด

“ผมท้อง!

 


......................................
ตอนที่11 มาแล้วนะคะ
มาแบบสั้นๆ ใสๆ สี่หน้าเอสี่เน้นๆ -..-
ตอนนี้ชื่อตัวว่ารวบหัวรวบหาง ไม่มั่นใจเหมือนกันว่าใครจะโดนรวบ ฮ่าๆๆๆๆ
เดี๋ยวไว้ถ้ามีโอกาส อารมณ์ครึ่มๆ อาจมีsf ของแจ็คแจกับบีเนียร์นะคะ
ไหนๆก็วางมาขนาดนี้แล้ว มีนิดๆหน่อยๆ พอกรุบกริบเนอะ
บางคนอาจเบื่อความกากของพี่กันต์
อยากลองหันไปสัมผัสความกากของแจ็คสันหรือความจิ้มลิ้ม(?) ของนยอง
อย่างที่บอกนะคะว่าถ้ามีโอกาส
แล้วไว้พบกันใหม่ครั้งหน้าค่าา
ขอบคุณทุกคนที่ติดตามนะคะ ><
.....................................
เอ่อ อย่าเพิ่งตกใจนนะคะ
เรื่องนี้มันไม่ได้เริ่มออกทะเลค่ะ
เพราะมันออกนานแล้ว ฮ่าๆๆๆๆๆ
เรื่องนี้ไม่ใช่แนวท้องได้นะคะ แน่นอนว่าเอินโกหก
และเเม้คาแร็คเตอร์ของตัวละครในเรื่องนี้ส่วนใหญ่จะดูประสาทแต่ก็ยังอิงเหตุผลค่ะ
ฉะนั้นเอินต้องมีแผนอยู่แล้วถึงได้พูดอะไรแบบนี้ออกมา//สะกดจิตตัวเองรัวๆ ฮ่าๆๆๆๆๆ
ขอบคุณทุกคนที่อ่านมาจนถึงบรรทัดนี้นะคะ
ขอบคุณมากค่าา
ป.ล. เราไม่ได้แต่งพระพายนะคะ ถ้ามีอะไรก็อย่าเข้าใจผิดนะคะ

ติดแท็ก   #ฟิคหักธง 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

959 ความคิดเห็น

  1. #938 Harukim (@aileehan) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 03:30
    โอ้ยยยเอินจ๋าาาเล่นใหญ่ไปอีก
    #938
    0
  2. #923 mmaijii (@mmaijii) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 18:01
    โอ้ยยยเรื่องนี้5555555555
    #923
    0
  3. #874 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 22:15
    ตอนนี้ยอมจะเป็นเมียพี่กันต์แล้วเหรอถึงได้บอกว่าตัวเองท้องน่ะเอิน
    #874
    0
  4. #735 ๐Cullen๐ (@pcy614) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 00:19
    เล่นใหญ่จริง555555555555555
    #735
    0
  5. #647 H E I D I M E (@zodalikethis) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2559 / 00:16
    ชอบที่น้องแบมแทนตัวว่าพี่ แล้วแบบนางวางท่าเป็นป๋าอ่ะ55555

    พี่อย่างนั้นเอินอย่างนี้แม่ม5555555 โอยย ชอบจังเลย

    อยากรู้ว่ามาร์คนี่รักแบมบ้างแล้วใช่ไหม?หรือรั้งแบบมีจุดประสงค์


    #647
    0
  6. #620 Aely (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2559 / 21:20
    อ๊ากกกก ทำอารายย เอินอะ แบมต้องพูดสิ ว่าท้อง มิใช่เอิน
    #620
    0
  7. #581 xstcphpp (@iptmzliaen) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2559 / 13:12
    ถถถ เกลียดนางอ่ะพูดอะไรออกมาสีข้างถลอกหมด
    #581
    0
  8. #547 ปอ-อุย-ปุย (@gunganya) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 22:27
    เดี๋ยวนะเอิน เอินท้องหรอ 55555

    #547
    0
  9. #543 MBKY; (@withmbky) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 21:18
    5555555555 หลักกรรมนี้ ชอบจังเลย
    #543
    0
  10. #542 gigi (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 20:39
    มาร์คอย่ามาเนียนอยู่บนตลอดไม่ใช่หรอออ 5555
    #542
    0
  11. #541 opel_zuza (@marang-zangkoong) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 02:37
    ยาของพี่กันต์นี่องค์ประกอบหลักของเรื่องเลยนะ เมียท้องแล้วเห็นป้ะแบม ถถถถถถถถถถถถถถถถถถถ
    #541
    0
  12. #540 Bammiiee (@Icewarangg) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2559 / 15:47
    55555พี่กันต์ เมียท้องละนะ
    #540
    0
  13. #533 MBisme (@MBisme) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2559 / 17:55
    เอินท้องงงงง เห้ยพี่กันต์ดีใจด้วยเมียท้องแล้ว เอินท้องเว้ย  หาทองรับขวัญหลานกัน .. เชียยยยยย  เดี๋ยวๆๆๆ  เอิน  พี่เอินท้องไงฟ่ะได่ข่าวกดพี่กันต์ตลอด  เออ  ละท้องไงฟ่ะ  พ่อก็มาไม่ดูพี่กันต์เล้ย โดนยาละจะได้ปลดปล่อยปะนั้น  น่าสงสารแรง 
    #533
    0
  14. #528 HMKY_ELF (@muk2727) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2559 / 02:35
    ถึงกับลั่น ผมท้อง55545544445545555
    #528
    0
  15. #527 actMB (@actMB) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 22:28
    สตั้นไปแปดวิ 5555555
    #527
    0
  16. #525 jibjib562 (@jibjib562) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 12:12
    พี่กันต์น่ารักนะ 555555
    #525
    0
  17. #524 kungking (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 10:36
    นายเหนือผัวเอ้ยเมียท้อง5555
    #524
    0
  18. #523 boboomo_ (@moz_sone552) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 05:07
    ท้องงงง!??? โอ้ยลั่นแรงค่ะ55555 สงสารพี่กันต์เขาจังค่ะโอ้ยยยย ขำมากไม่ไหวแล้ว ตบโต๊ะป้าบๆ
    #523
    0
  19. #522 silver_มังกร (@mafis-dragon) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 02:48
    5555555555555555 ประโยคเดียวจบทุกอย่าง😂😂😂😂
    #522
    0
  20. #521 silver_มังกร (@mafis-dragon) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 02:47
    5555555555555555 ประโยคเดียวจบทุกอย่าง😂😂😂😂
    #521
    0
  21. #520 Moko87 (@mokomoko87) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 00:43
    โอ้ยยยยย สงสารนายเหนือ 55555 เอินนี่น่าจะมาแก้แค้นพ่อของนายเหนือใช่มั้ย แต่ดันหลงรักนายเหนือซะแล้ว อิอิ
    #520
    0
  22. #519 Javis (@evefiww) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 23:51
    โอ๊ยยยยนายเหนือกรรมติดจรวดจริงๆ
    #519
    0
  23. #518 Kibibiza (@Mat_AnGel) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 23:25
    ไม่ค่อยเข้าใจการกระทำของเอิ้นที่มีต่อนายเหนื่อยเท่าไหร่เลยอ่า
    #518
    0
  24. #517 Earn-Janriel (@maruchokota) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 23:23
    หะ เอินท้อง ฮ่าๆๆๆๆๆ พี่กันต์ตอนรับผิดชอบนะ
    #517
    0
  25. #516 Aujacharee (@Aujacharee) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 22:46
    พี่เป็นเมะนะคะ โอ๊ย 5555 ฉันเครียด
    #516
    0