Woolgathering

ตอนที่ 1 : Intro

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    1 มี.ค. 58

Intro

เอ้า การสอบก็จบแค่นี้ วันนี้ก็เป็นวันสุดท้ายที่เราจะได้เจอกันแล้วนะ ครูขอให้นักเรียนทุกคนโชคดีในชีวิตม.4 สวัสดีจ่ะ

เฮฮฮฮ!!!!” เสียงหลังจากจบประโยคของอาจารย์คุมห้องสอบ นักเรียนชั้นม.3/3 ทุกคนต่างรีบเก็บข้าวของด้วยความดีใจ เสียงดังจอแจของเพื่อนๆทำให้เธอดีใจไปด้วย ร่างเล็กเดินออกมาจากห้องสอบพร้อมเพื่อนสนิทพลางคุยกันเรื่องข้อสอบวิชาที่เพิ่งผ่านไป

ข้าทำข้อเขียนแทบไม่ได้เลยเอ็ง มันยากมากอ่ะ ข้าแทบจะเอาหัวสิงกับโต๊ะแล้วแดกกระดาษข้อสอบแบบพี่มะเฟืองตาล เพื่อนสนิทร่างใหญ่ของเธอพูดพลางเก็บของใส่กระเป๋า

ข้าก็ทำไม่ได้

 “มึงอ่ะตอแหลอีด้า อั้มติวให้ทั้งคืนทำไมจะไม่ได้ -.,-“ ติวอะไรของมันวะ!?

บ้านเอ็งสิไอ่เพชรไอ่ก๋วยเตี๋ยวไก่!!”

แหมม เขินๆ เอ็งนี่ไม่เบาเลยนาด้าไม่ได้เขินโว้ย!! - -////

ในขณะที่เธอกำลังเถียงกับเพื่อนของเธอ บุคคลในประโยคก็เดินมา ร่างสูงโปร่งที่เดินมาใกล้นิ่งๆดวงตาคม จมูกโด่งไม่มากแถมเชิดรั้นนิดๆกับริมฝีปากเป็นกระจับอมชมพูทำให้เธอใจเต้นรัว นิด้ารีบก้มทำเป็นจัดเอกสารในแฟ้มเมื่ออีกฝ่ายเดินมาหยุดอยู่ข้างๆ

โอยยยยย พูดถึงก็มา ตายยากจริงเล๊ยยย!!!

อ่ะตาล ชีทวิชาอังกฤษอั้มยื่นชีทปึกหนึ่งมาให้ตาล หลังจากที่ร่างสูงไปเรียงชีทตามเลขที่ตามที่เพื่อนขอร้องให้ช่วย

ผู้ชายอะไรน่ารักกกก .///. << นิด้าไม่เบานา -.-

แต้งกิ้วมากตี๋เพื่อนรัก เพื่อเป็นค่าตอบแทน ข้าจะยกนิด้าเพื่อนสนิทข้าไปเป็นแฟงเอ็งเองตาลพูดพร้อมตบไหล่
อั้มดังปุๆ พลางดึงนิด้าให้เข้ามาใกล้ร่างสูง ร่างเล็กตาโตด้วยความตกใจ แถมตอนนี้เพื่อนที่ออกมาจากห้องสอบหมดแล้วที่กำลังส่งเสียงแซวเธอยิ่งทำให้เธอหน้าแดงและใจเต้นแรงเข้าไปอีก นี่เล่นอะไรกันฮะ
Y///Y

ด้าหน้าแดงทำไมมมมอากาศมันร้อนง่ะ!

ด้าชอบอั้มเหรอๆๆๆๆม..ไม่ได้ชอบบบบ!

เฮ้ย นิด้าหน้าแดงใหญ่เลยอ่ะก็ บอก ว่า อา กาศ ร้อน!!

อั้มด้าอิสเรียล อดัมอิสเรียลโว้ยยยยกรี๊ดดดด T///T

ฮิ้วววววววทำไมณิชชยาวรรณถูกรุมม

อย่าแกล้งเพื่อนดิเสียงเรียบๆที่ดังขึ้นหยุดทุกอย่างได้ชะงัก นิด้าเงยหน้ามองร่างสูง หน้านิ่งๆฉบับคุณชายกับแววตานิ่งๆที่ออกจะ...

 “รำคาญ...เสียงที่พูดออกมาเบาจนฟังแทบไม่ได้ศัพท์ แม้คนอื่นจะไม่ได้ยิน แต่สำหรับเธอที่มองเพียงร่างสูงคนเดียวตลอดมากลับได้ยินมันชัดเจน หญิงสาวเหมือนถูกแช่แข็งความรู้สึกด้วยคำสั้นๆนั้น


รำคาญ...


ทำไมวันนี้ตี๋ดูเครียดจังเลยตาลพูด

อ..เออ ตี๋แม่งเครียดว่ะวันนี้ สงสัยทำข้อสอบไม่ได้ ฮ่าๆ เฟิร์น เพื่อนอีกคนหนึ่งในห้องพูดขึ้นพร้อมหัวเราะแห้งๆ เสียงอ่อยที่พูดแก้สถานการณ์ทำให้นิด้าก้มหน้าเงียบ

ถ้าไม่มีอะไรงั้นเค้ากลับแล้วนะอั้มบิดตัวออกจากการเกาะกุมของตาลพลางเดินออกไปหากลุ่มเพื่อนของเขาที่รออยู่แล้ว เหลือทิ้งไว้แค่สถานการณ์ชวนอึดอัด


รำคาญ

 

          ร่างเล็กกลับถึงบ้านด้วยความรู้สึกย่ำแย่ คำพูดของร่างสูงวนเวียนอยู่ในหัวของเธอตั้งแต่เดินออกจากที่ตรงนั้น เพลงในรถที่ดังระหว่างทางยิ่งทำให้หญิงสาวต้องกลั้นน้ำตา

 

ไม่เคยอยู่ในสายตาเธอ สักครั้งใช่ไหม

และทุกครั้งก็เห็นว่าเธอ ได้มองผ่านไป

ข้ามฉันไปที่เขา

เหมือนหัวใจถูกดึงหายไป

ฉันต้องทำยังไง อีกนานแค่ไหน

ถึงจะอยู่ในสายตา...

 

หญิงสาวค่อยๆจมเข้าสู่ห้วงนิทราพร้อมใบหน้าที่นองไปด้วยน้ำตาจากการร้องไห้ตลอดตั้งแต่ถึงบ้าน บนหมอนใบเก่งเปรอะเปื้อนน้ำใสจนแฉะ เสียงสะอื้นถูกแทนที่ด้วยเสียงหายใจสม่ำเสมอ


เหนื่อยจัง...

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น