[FIC B.A.P] Countdown (dae x up)

ตอนที่ 9 : Countdown [07]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 630
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    13 มี.ค. 56

[07]

 

 

“แน่ใจว่าจะฝากซื้อของแค่นี้?”ฮิมชานพูดขึ้นมาหลังจากได้กระดาษฝากซื้อของของเด็กนักเรียนเกือบทั้งโรงเรียน อันที่จริงมันไม่สมควรเรียกว่า แค่นี้ แต่มันต้องเรียกว่า ตั้งขนาดนี้ มากกว่า ไม่รู้ว่าขากลับจะกลับถึงโรงเรียนหรือเปล่ายังไม่รู้เลย เผลอๆเฮลิคอปเตอร์คงได้ร่วงที่ไหนซักแห่งเพราะบรรทุกของเกิน

 

 

“ผมว่าแค่นี้ก็เยอะแล้วนะครับรุ่นพี่”ฝ่ายจัดการเอกสารของกลุ่มบันนี่มองไปที่มือของอีกฝ่าย กระดาษเป็นปึกๆกับรายการของยาวเป็นหางว่าว

 

 

“ถ้ามันขนมาไม่หมดก็เดี๋ยวโทรให้ที่บ้านส่ง ฮ. มาอีกลำก็ได้”แต่ดูเหมือนฮิมชานจะไม่สนว่าของจะเยอะแค่ไหน

 

 

ส่งมาอีก 5-6 ลำเลยดีกว่ามั้ย...

 

 

“เดี๋ยวเย็นๆจะกลับมาละกัน มีงานอะไรเข้าก็ฝากดูด้วยละกันยองแจ”ฮิมชานพูดขึ้นเมื่อได้ยินเสียงเฮลิคอปเตอร์ใกล้เข้ามา จนขณะนี้ได้มีเงาขนาดใหญ่อยู่เหนือหัวของพวกเขาแล้ว ยานพาหนะบินได้ลำนี้กำลังลงจอดลงที่กลางลานของโรงเรียน

 

 

“วันเสาร์แบบนี้คงไม่มีอะไรหรอกครับ”ยองแจเลิกคิ้วก่อนจะเริ่มก้าวถอยหลังหลบลมที่ตีเข้าหน้า เจ้าใบพัดขนาดใหญ่กำลังหมุนช้าลงก่อนจะเริ่มเร็วขึ้นเมื่อฮิมชานก้าวขึ้นไปนั่งด้านในแล้ว

 

 

“เด็กใหม่นั่นไง ดูเจ้ายงกุกไว้ด้วย เดี๋ยวมันไปลอบฆ่าขึ้นมาได้วุ่นวายไปทั้งโรงเรียนแน่ บาย!”น้ำเสียงขาดๆหายๆนั่นกลืนไปกับเสียงเฮลิคอปเตอร์เคลื่อนตัวสูง ทิ้งให้ยองแจเงยหน้ามองจนยานพาหนะลำนั้นลับตารั้วโรงเรียนไปแล้ว นั่นก็ทำให้เขายืนคิดชั่วครู่

 

 

“รุ่นพี่ยงกุกเคยฆ่าเด็กที่เข้าใหม่ด้วยเหรอ? ไม่หรอกมั้ง...”

 

 

 

 

 

เสียงฝีเท้าหนักๆที่ก้าวมาเป็นจังหวะ ทำให้คนที่กำลังซ้อมบาสอยู่ในโรงยิมถึงกับหยุดเดาะลูกละหันไปมองทางประตูกันทุกคน แม้กระทั่งกัปตันทีมก็เริ่มหวั่นใจว่าวันนี้โรงยิมได้แตกแน่ๆ รังสีอำมหิตหยุดลงที่มุมประตูก่อนจะเผยให้เห็นใบหน้าของบุคคลที่คุมทุกอย่างในสายกีฬา

 

 

“รุ่นพี่ยงกุก...”กัปตันทีมบาสเอ่ยออกมาก่อนจะโค้งตัว

 

 

“ซ้อมถึงไหนแล้ว...?”แม้สีหน้าจะนิ่งแต่ก็แฝงไปด้วยความน่ากลัว ทุกคนในพื้นที่นั้นไม่กล้าจะเอ่ยคำพูดใดๆออกมา วันนี้...บัง ยงกุกดูน่ากลัวกว่าปกติ

 

 

“กลยุทธ์ที่ 20 ครับรุ่นพี่”และคำตอบนั้นก็ได้มาจากกัปตันทีมที่ใส่เสื้อบาสสีส้มเข้ม ขณะที่ยงกุกกำลังจะเดินไปนั่งที่สแตนเขาก็ได้ยินเสียงอันคุ้นเคย

 

 

“ต่อจากโรงยิมก็จะเป็นสระว่ายน้ำ และหลังสระว่ายน้ำก็จะเป็นสวนย่อม”น้ำเสียงราบเรียบน่าฟังจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากรุ่นน้องที่เรียนพาสชั้นอย่าง...

 

 

“จงออบ”ยงกุกทักขึ้นเมื่อเห็นจงออบเดินผ่านบานประตู

 

 

“โอ๊ะ รุ่นพี่ยงกุก”คนตัวเล็กตกใจเล็กน้อยก่อนจะโค้งตัวทำความเคารพ อารมณ์คุกกรุ่นของร่างสูงกำลังจะหายไป หากไม่ติดว่าคนทีเดินตามเด็กหนุ่มคนนี้จะเป็นบุคคลที่เขากำลังไม่พอใจอย่างมาก รังสีอำมหิตแผ่อีกครั้งจนพวกทีมบาสต้องเขยิบไปซ้อมอีกแป้นนึงที่อยู่ไกลจากนี้

 

 

“พอดีผมพารุ่นพี่แดฮยอนมาเดินดูรอบโรงเรียนน่ะครับ เอ่อ รุ่นพี่มาซ้อมบาสเหรอ?”จงออบชะโงกไปดูที่มือของคนตรงหน้า มันเป็นเสื้อบาสสีแดงสดพร้อมขวดน้ำเย็น

 

 

“ไม่-มี-อา-รมณ์ ซ้อมแล้วละ”สายตาดุดันจ้องไปที่แดฮยอนเขม็ง ส่วนรายนั้นก็อ้าปากหาวหวอดๆไม่สนใจโลก

 

 

“สนใจไปเดินเล่นกับพวกผมมั้ยครับรุ่นพี่?”คนตัวเล็กยิ้มตาปิดอย่างน่าเอ็นดู นั่นก็ทำให้ยงกุกเอื้อมมือไปลูบหัวเบาๆอย่างอ่อนโยน

 

 

“ไว้วันหลังละกัน...”ยงกุกเว้นช่วงก่อนจะพูดต่อ “ที่ไม่มีเจ้านี่อยู่ด้วย”

 

 

“อ่า ได้สิครับรุ่นพี่”ตอนแรกจงออบมีท่าทีงงเล็กน้อยแต่พอยงกุกเดินสวนออกไปเขาก็ทำหน้าที่เป็นมัคคุเทศน์ที่ดีต่อ

 

 

 

ในเมืองที่เต็มไปด้วยแสงสีในยามค่ำคืนและในเวลากลางวันแบบนี้ก็มีเพียงแค่คนที่ต้องทำงาน ต่างขับรถสัญจรเต็มไปหมด แต่ท่ามกลางความวุ่นวายบนท้องถนนก็มีตัวป่วนเพิ่มมาอีกหนึ่ง มอเตอร์ไซด์ที่ถูกออกแบบมาอย่างพิเศษ สีดำลายฟ้า อีกทั้งคนขับก็ยังใส่มาร์กปิดปากเป็นรูปเขี้ยวน่ากลัว กลุ่มผมสีบลอนด์ทองนั้นก็ปลิวไปด้านหลังตามความเร็วยานพาหนะที่เขาได้บิดลงที่คันเร่ง

 

 

ลักษณะการขับนั้นถือว่าเป็นอะไรที่เรียกได้ว่า กวนประสาท และทำให้ใครหลายคนที่นั่งอยู่ในรถยนต์ถึงกับสถบว่ากล่าวออกมา ทั้งโฉบซ้ายปาดขวาเลี้ยวคดโค้งไปเรื่อยก่อนจะจอดลงที่หน้าคาเฟ่ต์ขายพวกเค้กและขนมปัง ดวงตากลมมองไปรอบตัวก่อนจะลงมาจากสิ่งที่พวกเขาเรียกว่ามาโทกิ

 

 

“มาดักรอซะเช้าขนาดนี้ จะมาเมื่อไหร่เหอะ”พอมาร์กปิดปากถูกถอดออกก็เผยให้เห็นใบหน้าที่อ่อนเยาว์

 

 

เมื่อเห็นว่าต้องรอ เขาก็ไม่รู้จะไปยืนรอที่ไหนดี สุดท้ายก็ต้องพิงเจ้ามอเตอร์ไซด์คู่ใจอย่างเซ็งๆ ยังดีที่สัตว์เลี้ยงตัวโปรดของเขายังมุดออกมาจากเสื้อด้านใน มาให้ความเพลินเพลิดด้วยกันใช้หัวน้อยๆดุ้นดันคอเจ้าของของมัน อารมณ์ของเด็กคนนี้จึงอยู่ในขั้นไม่ถือว่าดีหรือเลวร้ายเกินไป

 

 

“เซลโล่เบื่อแล้วหนา...เมื่อไหร่จะมากันเนี่ย โอ๊ยโอ๊ย เบื่อจัง”ขณะที่บ่นไปขยี้หัวตัวเองไป เขาก็ได้ยินเสียงเฮลิคอปเตอร์ลำหนึ่งบินข้ามหัวตัวเองไป

 

 

“เห? ใช่ลำนั้นหรือเปล่าน้า”เซลโล่หรี่ตามองก่อนจะตัดสินใจกระโดดขึ้นมาโทกิประจำตัว

 

 

“ให้มันได้อย่างนี้สิ จะบินไปไหน รีบมากเหรอ!”คำพูดประโยคสุดท้ายถูกปิดด้วยมาร์กอันเดิม ในตอนแรกเขาเดาไม่ถูกเลยว่าเฮลิคอปเตอร์นั้นจะมีจุดหมายปลายทางไปที่ไหน แต่พอคิดทบทวนคำพูดของแดฮยอนแล้ว ผู้ชายแบบนั้นคงต้องไปที่ห้างใหญ่แน่นอน

 

 

ผู้ชายที่ทำตัวเว่อร์ๆ..

 

 

และก็เป็นจริงอย่างที่เซลโล่คิด เฮลิปคอปเตอร์ลำนั้นถูกจอดลงบนชั้นดาดฟ้าของห้างใหญ่ที่สุดในเมือง เท่านี้ก็เหลือแค่รอเวลาที่ผู้ชายคนนั้นลงมา

 

 

“แล้วจะลงมาชั้นไหนละ..”

 

 

โอ้พระเจ้ามาโทกิ ตอบเซลโล่ทีเซ่เอ่เอ่เอ่เอ่

 

 

ในหัวสมองของเด็กน้อยเต็มไปด้วยคำถาม หากขึ้นไปแล้วคนนั้นลงมาข้างล่าง แล้วถ้าเขาอยู่ข้างล่าง...หมอนั่นไม่ยอมลงมา เมื่อไหร่จะได้เจอกัน แค่คิดเซลโล่ก็แทบจะเอาหัวตัวเองโหม่งมอเตอร์ไซด์คันสวยนี่ แต่สุดท้ายแล้วเขาก็ตัดสินใจเดินเข้าไปในห้างและไม่ขึ้นลิฟต์

 

 

บันไดเลือกเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด เพราะมันสามารถมองเห็นได้โดยรอบ แต่จะให้เขาขึ้นลงซักกี่รอบละ เซลโล่นั่งลงบนขั้นบันไดเลื่อนอย่างเซ็งๆ

 

 

“จะไปอยู่โซนไหนนะ เซ็งชะมัด”เซลโล่บ่นพึมพำกับตัวเองก่อนจะเดินอ้อยอิ่งขึ้นบันไดเลื่อนไปเรื่อย จนบางทีก็ลงบันไดในทางที่เขาให้ขึ้น จะให้ทำอย่างไรได้ เพราะเขาไม่รู้จะเริ่มหาจากไหน สุดท้ายก็ไปนั่งเล่นอยู่ใต้ต้นไม้ที่เขามีไว้ประดับทางเข้าลิฟต์

 

 

“คุณต้นไม้สบายดีป่า..”ขณะที่เซลโล่เอาแต่ดึงๆใบไม้แล้วทักทาย ประตูลิฟต์ก็เปิดออกพร้อมกลุ่มคนจำนวนมาก หนึ่งในนั้นมีผู้ชายที่หน้าตาสวยได้รูปโดยห้อมล้อมไปด้วยบอดี้การ์ดชุดดำ

 

 

“ไม่มีคุณหนอนอยู่บ้างเลยเหรอ เราอยากคุยกับคุณหนอนอะนาย”เด็กน้อยเบะปากก่อนจะปล่อยมือจากใบไม้ หลังจากที่นั่งยองๆมานานเขาก็ลุกขึ้นยืนพร้อมบิดขี้เกียจ ในเมื่อรอที่หน้าลิฟต์นานขนาดนี้ยังไม่ออกมา เขาก็ต้องเดินหาเสียแล้ว

 

 

“คุณหนูครับ เริ่มที่โซนหนังสือจะดีกว่านะครับ มันใกล้มาก”บอดี้การ์ดคนหนึ่งเอ่ยขึ้นก่อนจะผายมือไปทางซ้าย

 

 

“ฉันว่านายต้องไปอยู่แถวของกินแน่ๆ!!”เซลโล่ประกาศออกมาก่อนจะวิ่งไปทางขวา

 

 

“ก็ดีนะ คนฝากซื้อหนังสือเยอะแยะเต็มไปหมด”คนที่ถูกเรียกว่าคุณหนูพยักหน้าเห็นด้วยก่อนจะเดินนำลิ่วเข้าร้านหนังสือไป ผิดกับเซลโล่ที่แจ้นเข้าไปทางซุปเปอร์ขายอาหารก่อนจะออกมายืนที่จุดเดิม มองซ้ายมองขวาและขยี้หัวอย่างบ้าคลั่ง

 

 

“โอ๊ย!!! หรือจะเป็นร้านหนังสือ?!”สายตาเขามองไปทางร้านหนังสือก่อนจะวิ่งตรงเข้าไป

 

 

“คณิตศาสตร์เล่ม 6 แล้วก็...ภาษาฝรั่งเศส”เสียงทุ้มเอ่ยออกมาก่อนจะชี้ไปที่ชั้นรอให้ชายชุดดำคอยหยิบให้แต่พอมันตกลงมาเขาก็ก้มลงไปช่วยเก็บเช่นกัน เป็นจังหวะเดียวกันกับที่เซลโล่เงยหน้าหาตรงโซนเตรียมสอบของเด็กไฮสคูลปีสุดท้าย

 

 

“ไม่เป็นไรครับคุณหนู เดี๋ยวพวกเราจะเก็บเอง”การ์ดยกมือขึ้นเป็นสัญลักษณ์บอกว่า ไม่ต้อง

 

 

“อยู่ไหนเนี่ย...จะร้องไห้แล้วนะฮือ”เซลโล่ทำหน้างอแงก่อนจะเดินลัดเลาะไปโซนนิตยาสารเทคโนโลยี

 

 

“เดี๋ยวฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ ฝากดูแลเรื่องการจ่ายเงินด้วย”คิม ฮิมชานเอ่ยขึ้นก่อนจะเดินออกไปจากร้านหนังสือ ทิ้งให้เซลโล่ชะโงกชะเง้อหาไปเรื่อย

 

 

เมื่อจัดการธุระส่วนตัวเรียบร้อย ฮิมชานก็หยุดอยู่ที่หน้ากระจกเพื่อจะกดสบู่มาล้างมือให้สะอาด พลันสายตาก็ไปเห็นภาพสะท้อนในกระจก เด็กประหลาดทำผมสีบลอนด์ทองอีกทั้งยังตัวสูงใหญ่ผิดปกติกำลังหันหลังให้เขาและส่งเสียงร้องไห้แปลกๆออกมา

 

 

“ฮือ...นายอยู่ไหนนะ ออกมาเซ่เอ่เอ่เอ่ ฮือ อรึก..”พอเห็นดังนั้นเขาจึงรีบปลีกตัวออกมาจากห้องน้ำทันที

 

 

“กระจกวิเศษจงบอกข้าเถิดไอ้หมอนั่นอยู่ที่ไหนในปฐพี บิบิหิหิกิกิ”ขนาดรีบก้าวออกมาแล้วเขายังได้ยินเสียงเด็กคนนั้นอยู่

 

 

“ขนลุกชะมัด”ฮิมชานกอดตัวเองก่อนจะเดินไปสมทบกับการ์ดที่ยืนรอหน้าห้องน้ำ

 

 

“เป็นอะไรหรือเปล่าครับคุณหนู?”การ์ดที่สนิทที่สุดของฮิมชานเอ่ยถามเมื่อเห็นสีหน้าของคุณหนูคนนี้แปลกไป

 

 

“อ๋อ เปล่าๆ ไม่เป็นไร ฉันสบายดี เหลืออีกกี่โซนละ?”

 

 

“ประมาณ 7-8 โซนครับ”พอได้ยินเช่นนั้นฮิมชานก็เดินนำลิ่วลงบันไดเลื่อนไป ต่างกับเซลโล่ที่เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยใบหน้าซังกะตาย ราวกับเด็กที่ถูกขโมยของเล่น และของเล่นที่ว่าเขาก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีหน้าตาเป็นแบบไหน เซลโล่พาตัวเองไปยืนเกาะขอบระเบียง เมื่อมองลงไปก็เห็นสระน้ำใหญ่ๆที่มีน้ำพุตรงกลาง

 

 

เป็นไปได้อยากจะกระโดดลงไปทำแต้มชะมัด ชิชิ

 

 

“หนังสือยังไม่หมดอีกเหรอ? มีกี่ถุงเนี่ย?”เสียงผู้ชายสองสามคนเอ่ยขึ้นทำให้เซลโล่หันไปมองก็พบว่าเป็นการแต่งตัวที่ดูเว่อร์เกินตัว เหมือนกับบอดี้การ์ดอย่างไรอย่างนั้น และการหอบหิ้วหนังสือจำนวนมากขนาดนี้ คงไม่ได้เอาไปศึกษาเองแน่ๆ อาจจะเป็นของคุณหนูที่ไหนซักคน และไม่แน่... คนคนนั้นอาจจะเป็นบุคคลที่เขากำลังตามหาอยู่ก็ได้ เพียงแค่คิดนัยน์ตาของเซลโล่ก็ลุกวาว

 

 

ขอให้มันใช่ซักทีเถอะ!

 

 

การสะกดรอยตามก็ได้เริ่มขึ้น เซลโล่ตัดสินใจเดินตามการ์ดสองคนนี้ไปตลอดทาง แต่ความหวังของเขาเริ่มพังทลายเมื่อได้ยินบทสนทนานี้

 

 

“ให้เราสองคนขึ้นเอาของไปเก็บที่ ฮ.? ได้ๆ แล้วเจอกัน”มือถือราคาแพงนั้นถูกเก็บลงพร้อมเปลี่ยนจุดมุ่งหมายที่จะไปตั้งแต่ตอนแรก เซลโล่ยืนนิ่งก่อนจะยกมุมปากยิ้มเพียงแค่ข้างเดียว

 

 

นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ยโฮรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรร!!!!!!!

 

 

ราวกับเป็นพระเอกเอ็มวี เซลโล่ทรุดตัวลงคุกเข่ากลางห้องก่อนจะเริ่มส่งเสียงงอแงออกมาโดยไม่แคร์สายตาคนรอบข้าง อยู่ๆก็มีมืออุ่นวางทาบลงที่ไหล่นั้น เป็นผลให้เซลโล่เงยหน้าขึ้นมาเจอกับผู้ชายที่ใส่เครื่องแบบโรงเรียนเอกชนคริสเตียนลัคซูเรียส

 

 

“เป็นอะไรน่ะ?”ฮิมชานเอ่ยถามขึ้นอย่างหวาดๆ แต่เขาก็เป็นห่วงว่าเด็กคนนี้อาจจะหลงทางก็ได้ เพราะในห้องน้ำก็มีอาการเหมือนคนร้องไห้

 

 

“โอ๊ะ..”

 

 

ผู้ชายที่ทำตัวเว่อร์ๆ...ใส่ชุดนักเรียนคริสเตียนลัคซูเรียส...

 

 

“เฮ้ย!”ฮิมชานอุทานออกมาเมื่อเด็กคนนี้พุ่งเข้ามาเกาะแขนเขาเอาไว้ เรียกความสนใจให้กับเหล่าบอดี้การ์ดและคนที่เดินไปมาในตัวห้าง

 

 

“ใช่ คิม ฮิมชานหรือเปล่า!!!!!!!”เซลโล่ไม่เพียงจะจับแขนนั้นไว้ ยังยื่นหน้าเข้าไปใกล้ แถมยังจ้องฮิมชานอย่างไม่วางตา

 

 

“เอ่อ.. ใช่”ใจจริงเขาอยากจะแงะเจ้าเด็กคนนี้ออกแต่มันคงจะดูไม่ดี

 

 

“พี่อยู่โรงเรียนคริสเตียนลัคซูเรียสใช่หรือเปล่า!!!!”แต่ละคำถามนั้นดูกระโชกโฮกฮากมาสำหรับฮิมชานแต่เขาก็พยักหน้ารับ

 

 

“พี่รู้จักพี่แดฮยอนใช่มั้ย?!!!!!!!!!!”เซลโล่เขย่าแขนฮิมชานจนสั่นไปทั้งตัว แต่พอการ์ดจะเข้ามาช่วย ฮิมชานก็ยกมือห้ามไว้ก่อน

 

 

“แดฮยอน? แดฮยอนเด็กใหม่ใช่หรือเปล่า?”และแล้วเขาก็จับตัวเซลโล่ให้อยู่นิ่งได้เสียที มิฉะนั้นคงพูดกันไม่รู้เรื่อง

 

 

“คนที่พูดน้อยๆมีผมหน้าม้า ดำๆหน่อยอะพี่”

 

 

 

 

 

“แค่ก แค่ก”จู่ๆร่างสูงก็ส่งเสียงไอออกมา ทำให้จงออบที่กำลังอธิบายเกี่ยวกับประวัติโบสถ์ถึงกับหยุดชะงักลง เพราะวันนี้อากาศก็ค่อนข้างหนาว และยิ่งที่ตั้งของโรงเรียนอยู่กลางป่าแล้ว อากาศจะหนาวมากกว่าตัวเมืองหลายเท่าตัวเลยทีเดียว

 

 

“รุ่นพี่ป่วยเหรอครับ?”จงออบเอียงคอมอง

 

 

“เปล่า สบายดี”นัยน์ตาคมเหลือบมองไปที่ภาพวาดบนกำแพงโบสถ์

 

 

“งั้นผมจะเล่าต่อแล้วนะครับ โบสถ์นี้มันมีตำนานเกี่ยวกับแม่มด จริงๆแล้วมันไม่น่าจะเกี่ยวกันเลย ในสถานที่ศักดิ์สิทธิ์แบบนี้ แต่มันก็ถูกเล่าสืบต่อกันมา นักเรียนที่นี่จะรู้กันทุกคน โบสถ์นี้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อป้องกันไม่ให้แม่มดตนนั้นเข้ามาทำร้ายผู้คนที่อยู่ในรั้วโรงเรียน จนเวลาผ่านไปเป็นร้อยปี เธอก็หายสาบสูญไป คำสาปของแม่มดตนนั้นน่ากลัวและรุนแรง...”ขณะที่จงออบเล่า แดฮยอนก็มองไปตามภาพวาด แม่มดผมยาวหยักศกและใบหน้าดูงดงามอ่อนวัย ทั้งที่อายุน่าจะเกินสองสามร้อยปีแล้ว การแต่งกายก็ไม่ดูเลิศหรูอลังการมากไป เดรสแขนยาวสีดำสนิทพร้อมกับไม้กายสิทธิ์คดโค้งที่ทำมาจากไม้หายาก

 

 

“คำสาปของเธอคือ ความทุกข์ทรมานอันยาวนาน เธอจะเล่นตลกกับความเจ็บปวดของมนุษย์ จนบัดนี้ก็ยังไม่มีใครรู้ว่าเธอหายไปไหน บางคนสันนิษฐานว่าโดนปราบไปแล้ว หรืออาจจะกำลังแฝงตัวอยู่ในมวลมนุษย์ ซึ่งข้อที่สองน่าจะเป็นไปได้มากกว่า เพราะไม่เคยมีใครจะชนะแม่มดได้ นอกจากแม่มดด้วยกันเอง แต่เขาว่ากันว่ามีผู้ชายคนหนึ่งเอาชนะเธอได้ รูปวาดเขาจึงถูกจารึกอยู่ด้านนี้...”รูปวาดนาฬิกาเรือนใหญ่ตรงมุมห้อง หากมองดีๆแล้วมันจะมีใบหน้าคนอยู่ แต่มันไม่ชัดเจนเท่าไหร่นัก

 

 

 

“ยังไงแกก็ไม่มีทางหลุดพ้นหรอก... แกต้องทรมานอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า” เสียงหัวเราะของหญิงสาวนั้นดังก้องอยู่ในหัวของเขา

 

 

“ไม่มีทาง ไม่มีทาง...” ต่อจากคำพูดนี้ก็คือเสียงร้องโหยหวนปนเปไปกับเสียงของเปลวไฟที่กำลังลุกท่วมร่างนั้น ไม่ว่าจะพยายามตะเกียกตะกายขึ้นมาจากหลุมนั้นเท่าไหร่ก็ยิ่งจมลงไปในน้ำมันดิบ ร่างกายที่มีแต่ไฟและคุกกรุ่นไปด้วยความร้อนเกิน 100 องศา ในไม่ช้ามันก็จะเหลือแค่ตอตะโกดำๆเท่านั้น

 

 

“ลาก่อน”นัยน์ตาสีเข้มมองไปยังร่างที่นิ่งสนิทก่อนจะนั่งลงดูจุดจบของบุคคลที่สาปเขา

 

 

แม้ผู้สาปจะหายไปจากโลกใบนี้แต่คำสาปยังคงอยู่ ติดอยู่ที่ตัวของเขาไปจนกว่าจะหมดลมหายใจ แต่ทว่าเขาไม่สามารถที่จะจบชีวิตของตัวเองได้เลย พยายามซักเท่าไหร่ก็ยังคงมีชีวิตอยู่มานานเกินร้อยปี ในตอนแรกเขาไม่รู้ว่าคำสาปที่ว่ามันคืออะไรจนกระทั่งไปพบกับเด็กหนุ่มที่มีชะตากรรมเดียวกับเขา

 

 

“เธอไม่ยอมให้เราตายง่ายๆ”คนที่เด็กกว่าเอ่ยขึ้น “เธอต้องการให้เราทรมานจนเราด้านชา จนเราไม่อาจจะมีความรู้สึกอะไร”

 

 

“แล้วคำสาปที่ว่ามันคืออะไร? ฉันไม่รู้ ช่วยบอกฉันที”เขาถามขึ้นขณะที่กำลังรอคำตอบหัวใจก็เต้นถี่รัว นี่อาจจะเป็นสิ่งเดียวที่บอกว่าเขายังมีชีวิตอยู่ แต่พอได้รับคำตอบ เขาก็อยากให้หัวใจมันหยุดเต้นไปซะ

 

 

“เธอต้องการให้เราตายครบหนึ่งล้านครั้ง”

 

 

“เมื่อไหร่จะได้ตายจริงๆซักที...”แดฮยอนเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา

 

 

“ครับ? รุ่นพี่เป็นอะไรหรือเปล่า? หรือยังเจ็บแผล?”เมื่อเห็นว่าร่างสูงดูเหม่อลอยเขาจึงทักขึ้นพร้อมเข้าไปดูแขนที่ถูกพันผ้าก็อตเอาไว้

 

 

“ไม่มีอะไรหรอก เล่าต่อสิ”คนที่อายุมากกว่าชักแขนกลับเข้าข้างกาย

 

 

“อืม มันก็เป็นแค่ตำนาน แล้วแต่คนจะเชื่อนะครับ เรื่องแบบนี้ต้องเจอกับตัวเองถึงจะเข้าใจ ส่วนตัวผม...ผมเชื่อนะครับ คนที่ถูกสาปแบบนั้นมันน่าทรมานมาก ไม่ว่าด้วยเหตุผลไหนก็ตาม ไม่ควรจะทำแบบนี้กับใครเลย”น้ำเสียงของจงออบอ่อนลงมากกว่าเคย

 

 

 

 

 

“ร้องไห้งั้นเหรอ? เสียใจงั้นเหรอ? ทำไมละ? ในเมื่อฉันก็พาสามีของเธอกลับมาแล้ว ไม่อยากได้คืนหรือไงหืม?”น้ำเสียงแหลมเล็กเอ่ยขึ้นขณะที่ตวัดกวัดแกว่งไม้กายสิทธิ์ของตนขึ้นลง ร่างของชายคนหนึ่งก็ตกลงมาจากที่ไหนซักแห่ง แต่มีสภาพราวกับซอมบี้ ผีดิบที่ไร้หัวใจไปแล้ว

 

 

“ไม่!!! ฉันไม่ต้องการแบบนี้!!!!”คนที่เป็นภรรยาทรุดตัวลงไปร้องไห้บนพื้น การพบกันระหว่างเธอกับแม่มดถือว่าเป็นความลับ หากมีใครเข้ามาล่วงรู้อาจจะมีภัยอันตรายถึงชีวิต

 

 

“เธอจะเอายังไงละ? ไหนๆเขาก็มาแล้ว ทักทายกันหน่อยจะเป็นไรไป หึหึหึหึ”สิ้นคำพูด ซากศพนั้นก็ลุกขึ้นเดินโซซัดโซเซไปหาหญิงสาวผู้นั้น

 

 

“กรี๊ด!!!!!!!! ไม่นะ! ออกไป ไม่!!!!!”เมื่อเห็นว่าคนที่เคยเป็นสามีตัวเองเดินเข้ามาหาด้วยท่าทางหิวกระหาย เธอถึงกับถอยหนีจนตัวชิดกำแพง

 

 

“ดูท่าจะหิวโซมากเลยสินะ แหม ช่วยไม่ได้ ก็คนมันตายไปนานแล้วนี่ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า”

 

 

“แม่ฮะ.. เสียงอะไรเหรอ?”ประตูห้องนอนถูกเปิดออกพร้อมเด็กน้อยที่ทำท่าสะลึมสะลือ แต่เมื่อเห็นว่าแม่ของตัวเองกำลังโดนซากศพนั้นกัดแทะแขน เขาถึงกับปรี่ตรงไปพยายามจะดึงชายคนนั้นออก พอได้เห็นใบหน้าเท่านั้น ก็รู้เลยว่าเป็นพ่อของตัวเอง

 

 

“ไม่นะ จุนฮง ออกไป หนีออกไป!!!”พันธสัญญาระหว่างเธอกับแม่มดตนนี้กลายเป็นเรื่องผิดพลาดไปเสียแล้ว

 

 

“แม่! แม่ฮะ!!!”ตอนแรกเขายื้อไม่ยอมไปแต่พอตัวพ้นประตูห้องเขาก็ต้องวิ่งออกไปจากบ้าน ในห้องนั้นเขาเห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังแสยะยิ้มและมีการแต่งกายเหมือนแม่มด และเธอก็ได้มาอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว เด็กน้อยที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวตัดสินใจวิ่งไปอีกทางแต่ก็โดนดักเสียก่อน

 

 

“สวัสดีหนุ่มน้อย น่าเสียดายจังที่แม่เธอต้องมาด่วนจากไปเพราะสามีของตัวเอง หึหึหึหึหึ”

 

 

“อยากรู้มั้ยว่าเวลาตายมันรู้สึกยังไง? เด็กอย่างเธอคงไม่มีวันได้รู้ไปอีกหลายปี งั้นก็ลองมารู้สึกซักหนึ่งล้านครั้งเลยเป็นไง?”แม่มดตนนั้นปรายยิ้มออกมาอย่างชั่วร้าย ไม้กายสิทธิ์โบกสะบัดไปมาพร้อมกับคำสาปที่ติดตัวไปจนกว่าจะแก้มันออกได้

 

 

ไม่ว่าจะทำยังไงก็ไม่ยอมตาย ฆ่าตัวตายเท่าไหร่ก็ฟื้นขึ้นมา ทรมานจนเริ่มรู้สึกด้านชา...

 

 

เกลียด เกลียดแม่มดนั่นที่มาล้อเล่นกับความรู้สึกของคนอื่น เกลียด!!!!

 

 

 

 

 

“นี่นาย ถึงโรงเรียนแล้วนะ”ฮิมชานเขย่าตัวเด็กหนุ่มที่อ้างว่ารู้จักกับแดฮยอนและจะมาสมัครเรียนที่นี่ บัดนี้เอาแต่นอนน้ำลายยืดอยู่บนเฮลิคอปเตอร์ที่จอดนิ่งสนิทแล้ว ตอนนี้เหล่าบอดี้การ์ดก็กำลังขนของลงมาโดยลำเลียงไปยังหอประชุม อีกไม่นานจะมีนักเรียนเข้ามารับออเดอร์ของตัวเอง

 

 

“พอดีเลย ยองแจ ยู ยองแจ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”จู่ๆฮิมชานก็ตะโกนเสียงแปดหลอดไปทักคนตัวเล็กที่อยู่ในชุดพิธีมิซซา คนที่ถูกเรียกก็แทบจะไม่อยากเข้าไปใกล้

 

 

“ครับรุ่นพี่?”

 

 

“มีเด็กมาสมัครเรียน เห็นว่ารู้จักกับจอง แดฮยอน”หนุ่มใบหน้าหวานอธิบายสั้นๆก่อนที่จะมีเครื่องหมายคำถามเต็มหน้ายองแจ

 

 

“แล้วยังไงครับ?”ก็เขาไม่เข้าใจจริงๆว่าฮิมชานต้องการจะสื่ออะไร

 

 

“ก็ไม่แล้วยังไงหรอกครับคุณเลขาฯบันนี่ -_-” คนที่เป็นหน้าเป็นตาของกลุ่มใช้มือดันหัวอีกฝ่ายจนสะบัดไปอีกทาง

 

 

“เอ้า อะไรละครับรุ่นพี่!! นี่ผมยังต้องไปดูการจัดดอกไม้ที่ห้องประชุมอาจารย์ ไหนจะทำเอกสารประชาสัมพันธ์งานวิชาการในเดือนหน้านี้ กีฬาสีอีกละครับ? ติวสอบของพวกปีสาม รายงานของจองแดฮยอน แล้วก็ต้องไปดูแป้นบาสของโรงยิมที่รุ่นพี่ยงกุกพึ่งทำแตกไปเมื่อกลางวัน เครื่องแบบที่ต้องปรับปรุงที่ชายแขนเสื้อ โอ๊ย ไหนจะสวน พิธีรับศีลในสัปดาห์ถัดมา รุ่นพี่รู้มั้ยครับว่าผมต้องทำอะไรบ้าง?”

 

 

นายก็พูดออกมาหมดแล้วไม่ใช่หรือไงยู ยองแจ...

 

 

“จะฝากเด็กคนนี้ไปสอบเฉยๆ ไม่หนักหนาสาหัสใช่ป่ะ?”ความจริงแล้วมันไม่ได้มีอะไรยากเลยถ้าเด็กคนนั้นไม่ใช่ ชเว จุนฮง

 

 

“ฝากตัวด้วยนะครับรุ่นพี่”เด็กตัวสูงกระโดดลงมาจากเฮลิคอปเตอร์ก่อนจะยกมือขึ้นมาตะเบ๊ะ รอยยิ้มเหมือนเด็กน้อยแต่ก็แฝงไปด้วย.. ความกวนประสาท




____________________________________________________________________________

คัมแบคสเตจ(?) ในที่สุดเคาท์ดาวน์ก็กลับมา อีกซักพักชิฟท์ก็จะตามมาแบบติดๆ บิบิ <3
ยังคิดถึงเรื่องนี้กันอยู่มั้ย T T;

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

508 ความคิดเห็น

  1. #454 Babys Lynn (@myzelo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 มีนาคม 2557 / 22:59
    แม่มดตนเดียวกันนี่เอง ทำไมถึงร้ายกาจแบบนี้ TT^TT  แล้วถ้าเกิดได้ตายจริงๆๆพอถึงตอนนั้นมันไม่อยากตายแล้วจะทำไงล่ะ จะทำยังไง!!!!
    #454
    0
  2. #435 Dami's (@9328987) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 มีนาคม 2557 / 19:59
    แดฮยอนฆ่าแม่มดตายแต่คำสาปยังอยู่ฮืออออแม่มดสาปล้านครั้งมันโหดไปป่ะ ดีใจด้วยนะโล่แกเจอแด้แล้ว5555
    #435
    0
  3. #379 Victory'BAP (@krkrse003) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2556 / 16:17
    ทะไมแม่มดต้องสาปจูด้วย จูไปทำอะไรให้ งอแงงงงง
    #379
    0
  4. #337 nan (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2556 / 11:50
    ยงกุกเกียดแด้เพราะแกชอบจงออบช่ายป่ะ!

    ก้เรยหมั่นไส้แด้ที่ยุใกล้กะออบอ่ะ ฉานรุทันแกนะ!

    จุนฮงงอแงน่ารักมาก แต่ก้กวนประสาทนะ >///<

    ชอบฮิมรุกนี้มากกกกก น่ารักดี

    แร้วตกลงจุนฮงคู่คัย แจป่ะ!!??
    #337
    0
  5. #325 shshshx (@shxtaop) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2556 / 08:14
    หนูโล่จะร้องไห้น่ารัก
    ยองแจงานแกเยอะไปป่ะทั้งร.ร.มีแกคนเดียวหรอ
    #325
    0
  6. #304 MicKy (@MP_mick) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2556 / 15:15
    ในที่สุดจุนฮงก้อมาถึงโรงเรียนซะที คราวนี้มาเป็นแพ็คคู่ จะเป็นยังงัยต่อนะ



    แต่คำสาปของแม่มดนั่นดูน่ากลัวมากเลยอ่ะ เพราะอะไรทำไมแม่มดต้องทำแบบนี้

    แด้คือคนที่โดนคำสาปที่ก่อนใช่ป่ะ คือต้นเหตุของเรื่องคำสาปนี้เลยใช่มั๊ยเนี้ย หรือเราคิดไปเอง
    #304
    0
  7. #283 noonekhow (@noonekhow) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2556 / 03:12
    จุนฮงมาที่ ร.ร สำเร็จแล้ว จะเปนยังไงต่อน้า......
    #283
    0
  8. #252 Sasoshi (@sasoshime) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 เมษายน 2556 / 23:30
    คนที่โดนสาปก็ยืนอยู่ข้างๆหนูนั่นหล่ะ_ _
    #252
    0
  9. #229 ถั่วหวาน (@emmysweetpea) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 เมษายน 2556 / 23:21
    แดออบ!! แล้วโล่มาแล้วววววววววววว

    โล่คู่ใครล่ะเนี่ย?? ฮิมหรือแจ?
    ดูจากประโยคสุดท้ายแล้วน่าจะแจ?

    ชอบมากอ่ะ น่าตื่นเต้นที่สุด!
    เดาว่าต้องมีดราม่ากับการตายของแดโล่แล้วละ หลังจากนี้!
    โอย! มาต่อไวๆเถอะ
    รีดเดอร์ขอร้อง!
    อยากอ่านต่อแล้วววว
    #229
    0
  10. #222 ฝนตกซ่าๆ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 เมษายน 2556 / 19:21
    คืดมากเลยล่ะค่ะ = ='
    #222
    0
  11. #218 / -turnitup (@vedeegunempross) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 มีนาคม 2556 / 00:17
    รออยู่นะไรท์เตอร์ T___________T
    #218
    0
  12. #217 chanmo (@chanmo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 มีนาคม 2556 / 19:57
    จุนฮงแม่ง ประสาท ทำตัวเป็นเด็ก ขี้อ้อน ขี้งอแง ง๊องแง๊ง ติดตลก ไม่ค่อยเอาจริงเอาจัง ที่สำคัญ!!!น่ารักดี~~(เกี่ยว??)

    รู้และที่มาของคำสาป แม่มดคนนี้แปลกมาก อยากรู้ว่าแม่จุนฮงไปทำสนธิสัญญา(?)อะไรกะคุณแม่มด พ่อจุนฮงกลายเป็นซอมบี้เฉย?

    แต่ว่านะแล้วมาโทกิของโล่อะ??? ...อ๋อ มีรีโมทเรียกได้....ใช่ป๊ะ???

    แด้กะโล่คงตายจนด้านชาหมดแล้วมั๊ง~~  

    อยากให้แจแจ้เป็นแหล่งพลังงานใหม่ของโล่มั้งอะ คึคึ คงมันส์น่าดู อย่่างยองแจาคงโวยวายบ้านแตก ชัว!!!!!!
    #217
    0
  13. #209 alleen14 (@reborn29340) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 มีนาคม 2556 / 13:12
    ชอบจุนฮงลุคนี้ กวนซะสะใจเลย 55555 
    ยงกุกโคตรโหด อยากรู้จังถ้าเจอโล่จะเป็นไง วะฮะฮ่า 
    มันส์มากเนื้อเรื่อง รออ่านๆ 
    #209
    0
  14. #207 love (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 มีนาคม 2556 / 09:16
    เย้ๆๆๆๆ อัพแล้วววว

    คิดถึงไรท์เตอร์ที่สู๊ดดดดด
    #207
    0
  15. #206 RYEOPLOYWOOK (@ryeoploywook) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 มีนาคม 2556 / 21:48
    อ่านรวดเดียวเลย
    รอตอนต่อไป เย่ !
    #206
    0
  16. #204 My spring roll (@piano-pooh) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 มีนาคม 2556 / 18:00
    โล่เเจหรอ ? (เทอไปอยู่ไหนมาเนี้ย ?)
    กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก >< ชอบอิมเมจน้องโล่
    #204
    0
  17. #196 kct (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 มีนาคม 2556 / 18:19
    มาอัพแล้ว แล้วก็มาอัพอีกเร็วๆนะคะ555^^



    จุนฮง จุนฮง จุนฮง ทำตัวน่ารักอะไรอย่างนี้นะ!>
    #196
    0
  18. #195 Follow96 (@hellome96) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 มีนาคม 2556 / 13:20
    แง ;_; อัพแล้วคิดถึง
    อิมเมจน้องชเวกวนมากจ้ะ ยิ่งตอนลงไปนั่งร้องไห้นี่แบบ... #ให้พี่เข้าไปปลอบมั้ยจ้ะ
    กวนไม่พอยังไปด่าพี่แด้ว่าดำอีกนะแกร 55555555555555555555555555
    นี่พี่บังชอบน้องมุนชิปะ ? ทำไมดูอ่อนโยนกับน้องมุนจังเลยอ่ะ ?
    แต่ไม่ได้หรอกน้องมุนเป็นของพี่แด้ อรั้ย -/-
    #195
    0
  19. #193 ภรรยาฮยอกแจ (@kunbright) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มีนาคม 2556 / 12:13
    เย้ ไรเตอร์มาอัพแล้ว T///T 
    จูนงนินทาแด้ โคตรทำร้ายเลย 5555 
    ที่แท้แม่มดก็เป็นคนสาปไว้เหรอเนี่ย 
    เฮียบังท่าจะไม่ชอบแด้มันจริงๆนะเนี่ยนะ 
    รอเรื่องนี้อยู่นะคะ ไรเตอร์มาอัพบ่อยๆน้าาา ~ 

    #193
    0
  20. #192 bua (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มีนาคม 2556 / 00:49
    มาอัพแบ้ววววววววกรี๊ดดดดดดดด

    คิดถึงเรื่องนี้สุดๆจริงๆอ่านจากไหนบอร์ดใหญ่เมื่อปีที่แล้วเพิ่งกลับมาอ่านใหม่ไม่นานเองง

    แง้เจลโล่น่ารักอ่ะ T_______________T

    แต่แบบชอบนิสัยยองแจสุดๆYy'

    จงออบใสไปนะะะะะะะะ

    แฮร่ ขอบคุณค้าาาาาาาา
    #192
    0
  21. #190 JaJaChiBi (@0841181431) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 มีนาคม 2556 / 14:56
    รอไรเตอร์มาอัพจนรากงอกละ ในที่สุดก้ออัพสักที ตกลงคู่ใครเนี่ย ยังเดาไม่ออกเลยง่ะ
    #190
    0
  22. #189 Mona Lisa_Melody (@monalisa-melody) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 มีนาคม 2556 / 12:23
    ไรท์มาแล้วววววววววววว กรี้ดดดดดดดดดดดด
    รออยู่ ฉันรอเธออยู่น้าาาาาาาาาาาาาา
    ฮืออออออออ ในที่สุดดดดดดดดดดดดดดด!!!

    #189
    0
  23. #188 mailody (@mailody) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 มีนาคม 2556 / 10:32
    อ้ากกกกกกกก โล่น่ารักมากเลยยย เหมือนเด็ก 555555
    #188
    0
  24. #187 TAO Color (@miaexo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 มีนาคม 2556 / 08:46
    ดีใจมากกก  เพราะรอเรื่องนี้อยู่จริงๆ
    #187
    0
  25. #186 มอมอ' มงจุนเฮีย (@byulahmm) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 มีนาคม 2556 / 08:11
    ดีใจมาก!! ไรท์กลับมาอัพแล้ว
    #186
    0