[FIC B.A.P] Countdown (dae x up)

ตอนที่ 8 : Countdown [06]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 805
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    30 ธ.ค. 55

[06]

 

 

“รุ่นพี่แดฮยอน เช้าแล้วนะครับ”น้ำเสียงรูมเมทของห้องเอ่ยขึ้นขณะที่เจ้าตัวกำลังคว้าผ้าเช็ดตัวมาพาดบ่าเพื่อไปอาบน้ำ จงออบมองแผ่นหลังของแดฮยอนก่อนจะละสายตาเดินเข้าห้องน้ำไปอย่างเงียบๆ แท้จริงแล้วแดฮยอนไม่ได้หลับทั้งคืนเลยมากกว่า ปกติแล้วเขาก็ไม่ได้พักผ่อนมาหลายร้อยปีแล้ว อย่างมากก็แค่งีบหลับไม่เกิน 10 นาที ในใจร่างสูงตอนนี้กำลังคิดเกี่ยวกับแผนลอบฆ่าเป้าหมายที่ตัวเองพลาดไปจนต้องมาซ่อนตัวอยู่ในโรงเรียนแห่งนี้ แล้วไหนจะคู่หูตัวเองที่ยังไม่สามารถติดต่ออะไรได้เลย

 

 

แดฮยอนพลิกตัวหันออกมาจากกำแพงแล้วจ้องมองไปรอบห้อง แม้จะมีแค่แสงไฟสลัวๆแต่เขาก็ยังสามารถเพ่งมองข้าวของเครื่องใช้ในความมืดได้ สิ่งที่เขาหาก็คือ โทรศัพท์มือถือ เพราะสำหรับเด็กที่อยู่หอประจำเช่นนี้ก็ต้องมีการโทรติดต่อผู้ปกครองบ้าง แต่สำหรับจงออบแล้ว มันไม่จำเป็นเลย ถึงกระนั้นร่างเล็กก็ยังมีมือถือติดตัวเอาไว้เผื่อกลุ่มบันนี่ทำการติดต่อเร่งด่วนหรือลับเฉพาะโดยที่ไม่ประกาศเรียกตัวตามห้องส่งสัญญาณ

 

 

แต่ปัญหาในตอนนี้คือ จงออบเอามือถือไปเก็บไว้ที่ไหน แดฮยอนยังไม่อยากรื้อของตอนนี้ ไม่งั้นอาจจะเกิดเสียงจนจงออบสงสัยได้ อีกอย่างเขากำลังโดนคุมประพฤติตลอด 1 เดือน

 

 

ในตู้เสื้อผ้า ตู้หนังสือ หรือเก๊ะ?

 

 

ความคิดแดฮยอนสิ้นสุดลงเมื่อจงออบเดินออกมาจากห้องน้ำ ดวงตาเรียวมองไปยังคนที่นอนอยู่บนเตียงก่อนจะผงะหัวราวกับจะขอโทษที่ออกมาในสภาพที่ยังไม่ได้แต่งตัวเลย สิ่งที่ปกปิดร่างกายจึงมีเพียงผ้าขนหนูสีขาวที่พันท่อนล่างเอาไว้

 

 

“ขอโทษนะครับรุ่นพี่ เดี๋ยวผมจะรีบแต่งตัวเดี๋ยวนี้”จงออบเปิดบานประตูของตู้เสื้อผ้าออกกว้างหมายจะให้เป็นฉากกั้นในเวลาตัวเองแต่งตัว ผ่านไปไม่นานขณะที่เขากำลังจะสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวก็ได้ยินเสียงแดฮยอนเดินลากเท้าเข้าห้องน้ำไปแต่ประตูนั้นยังไม่ได้ปิดสนิท เสื้อสูทสีดำตัวนอกก็ถูกสวมทับพร้อมกับร่างเล็กเดินไปที่โต๊ะอ่านหนังสือประจำตัว มือเล็กไขกุญแจเก๊ะหมายจะหยิบมือถือขึ้นมาเพื่อดูว่ามีใครส่งข้อความเรียกตัวหรือไม่ พอเห็นว่ากล่องข้อความว่างเปล่า จงออบก็ปิดเก๊ะดังเดิม

 

 

อยู่ในนั้นนั่นเอง เดาไม่ผิดจริงๆ

 

 

ดวงตาคมที่มองผ่านช่องประตูพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะดันบานประตูให้ปิดสนิทโดยไร้ซุ่มเสียง เสียงที่ตามมาอีกทีก็คือหยดน้ำมากมายกระทบลงพื้นกระเบื้อง การสระผมตอนเช้าในวันอากาศเย็นมันอาจจะทำให้เป็นหวัดได้ แต่เขาจำเป็นต้องให้หัวโดนน้ำ แผน...กำลังจะเริ่ม

 

 

“รุ่นพี่สระผมเหรอ? ห้องผมไม่มีไดร์ด้วยสิ”จงออบทักขึ้นเมื่อเห็นว่าผมสีบลอนด์นั้นชุ่มไปด้วยน้ำ

 

 

“ห้องอื่นจะมีมั้ย? ช่วยไปหาให้หน่อย กลัวว่าจะแห้งไม่ทัน”ร่างสูงว่าก่อนรอให้จงออบวิ่งออกนอกห้องไป นับว่าเป็นแผนที่ดูดีไร้ที่ติ โรงเรียนชายล้วนแบบนี้จะมีซักกี่คนที่จะมีไดร์เป่าผม จงออบคงได้วิ่งวุ่นหาไปทั่วทั้งหอพัก เท่านี้เขาก็มีเวลาในการโทรไปหาเจ้าเด็กตัวป่วนแล้ว มือแกร่งเปิดเก๊ะที่ยังไม่ถูกไขกุญแจล็อคก่อนจะคว้ามือถือเครื่องสีเทาออกมาหมายจะกดเบอร์ลงไป

 

 

[ตรู๊ด...ตรู๊ด...] เสียงที่บ่งบอกว่าให้รอสายยังคงดำเนินต่อ

 

 

“รุ่นพี่มีไดร์เป่าผมมั้ยครับ?”จงออบเดินไปห้องข้างๆก่อนจะสอบถาม รุ่นพี่ที่พึ่งตื่นนอนจากการปลุกด้วยเสียงเคาะประตูส่ายหัวเบาๆพร้อมหาวปากกว้าง

 

 

[โย่ว วอทซัพเบบี้!] น้ำเสียงที่ร่าเริงผิดปกติดังขึ้น เพื่อบ่งบอกว่าปลายสายกดรับเรียบร้อยแล้ว

 

 

“ตายมากี่รอบแล้วละ...”แดฮยอนเอ่ยถาม

 

 

[ไม่กี่รอบเอ๊ง ไม่ต้องห่วง ไม่ล้ำหน้าพี่หรอกน่า โด่ว] เซลโล่ตอบด้วยน้ำเสียงเซ็งๆ

 

 

“ตอนนี้อยู่ไหน?”

 

 

“ลองไปถามรุ่นพี่ยองแจดีกว่า”จงออบเดินกลับไปอีกทางหนึ่งแล้วมองหาป้ายห้องที่มีชื่อ ยู ยองแจ ติดเอาไว้ที่บานประตู เวลาเช้าขนาดนี้ยองแจก็ตื่นขึ้นมาทำเอกสารเตรียมให้พวกกลุ่มบันนี่เหมือนทุกๆวัน แค่มีเสียงเคาะประตู ยองแจก็ละออกมาจากกองเอกสารแล้วไปต้อนรับเด็กหนุ่มตาตี่ที่อยู่นอกห้อง

 

 

[ในเมืองน่ะสิ ตาแก่นั่นเอางานมาให้ทำเพิ่ม] เด็กกวนประสาทก้าวขึ้นบันไดที่ทรุดโทรมใกล้ถล่มอย่างไม่กลัวว่ามันจะพังลงมาตอนที่ก้าวขึ้นเสร็จแล้ว

 

 

“ทำงานให้เสร็จแล้วก็อย่าทำอะไรเปรี้ยงปร้างกระทบคนอื่นละ”แดฮยอนกำชับ

 

 

“รุ่นพี่ยองแจมีไดร์เป่าผมมั้ยครับ?”คำถามแรกตั้งแต่เจอหน้ากันทำให้คนฟังถึงกับงงเล็กน้อย เพราะปกติจงออบเป็นคนที่ไม่ใช้ไดร์เป่าผม

 

 

“ไม่มีนะ ลองไปถามรุ่นพี่ฮิมชานดู รายนั้นน่าจะมี”พอได้ยินคำแนะนำ จงออบก็พยักหน้าหงึกๆแล้วทำท่าจะเดินลงบันไดไปอีกชั้น แต่ก็ถูกยองแจเรียกเอาไว้ก่อน

 

 

[ใส่ที่กันเสียงแล้วน่า ไม่พลาดๆ] เซลโล่พูดไปพลางเปิดประตูชั้นดาดฟ้าออก

 

 

“เสร็จงานนี้ อีกวันนึงจะมีผู้ชายที่ทำตัวเว่อร์ๆขับเฮลิคอปเตอร์เข้าเมือง รู้สึกว่าจะชื่อ คิม ฮิมชาน ทำยังไงก็ได้ให้เขายอมให้นายขึ้นเครื่องมาด้วย” แดฮยอนร่ายยาว ในเวลาแบบนี้เขาต้องการที่ซ่อน เพราะคนพวกนั้นปล่อยข่าวว่าเขาตายแล้ว จะให้โผล่ไปตอนนี้ก็ใช่เรื่อง

 

 

“ฮัดเช่ย!!”จู่ๆบุคคลที่มีมาร์กอยู่บนหน้าก็จามออกมาขณะที่จงออบกำลังรอรับไดร์เป่าผมจากอีกฝ่าย

 

 

“ป่วยเหรอครับรุ่นพี่ฮิมชาน?”เมื่อไดร์อยู่บนมือตัวเอง คนตัวเล็กก็ถามขึ้น

 

 

“ไม่นะ สงสัยมีคนนินทา”ฮิมชานทำจมูกฟุดฟิดก่อนจะขอตัวกลับเข้าห้องดังเดิม ส่วนจงออบก็เดินขึ้นบันไดมาพร้อมไดร์เป่าผม

 

 

[ตอนนี้พี่อยู่ไหนเนี่ย?] ปลายสายวางปืนพาดลงที่ขอบระเบียงดาดฟ้าก่อนจะย่อตัวลง

 

 

“โรงเรียนคริสเตียนลัคซูเรียส”

 

 

“รุ่นพี่แดฮยอน ผมหาไดร์เป่าผมให้ได้แล้วครับ”จงออบพูดขึ้นขณะเปิดประตูห้องเขามา เป็นจังหวะเดียวกันที่แดฮยอนกำลังใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวพอดี บทสนทนาระหว่างคู่หูจบลงด้วยการตัดสายและลบประวัติการโทรอย่างรวดเร็วก่อนที่คนตัวเล็กจะเดินลงมาจากบันไดเสร็จ

 

 

“โอ๊ะ ขอโทษครับ เดี๋ยวผมออกไปรอข้างนอก”จงออบวางไดร์เป่าผมที่โต๊ะเล็กก่อนจะก้าวถอยหลัง ถ้าไม่ติดว่าแดฮยอนคว้าข้อมือของจงออบเอาไว้ เขาคงออกไปข้างนอกแล้ว

 

 

“ไม่ต้องออกไป”ไม่เพียงแค่จะจับข้อมือ ร่างสูงยังกระชากร่างนั้นเข้ามาข้างในจนศีรษะหม่นนั้นกระแทกเข้าที่อกตัวเองพอดี

 

 

“แต่...แต่รุ่นพี่แต่งตัวอยู่”จงออบผละออกมาจากแผงอกอีกฝ่ายก่อนจะก้มหน้าเพื่อหลบสายตาที่จ้องมองมา

 

 

“ฉันไม่ถือ อยู่ในนี้แหละ”แดฮยอนค่อยๆคลายมือออกจากข้อมือที่ตัวเองจับเอาไว้เมื่อครู่

 

 

“ครับ!”คนตัวเล็กโค้งตัวลงก่อนจะเดินไปนั่งที่เก้าอี้ โดยที่จะไม่ลืมที่จะหันหลังให้

 

 

“หันมาก็ได้”แดฮยอนมองแผ่นหลังของจงออบ คนตัวเล็กกว่าได้แต่ส่ายหัวแรงๆเพราะไม่อยากจะเสียมารยาท

 

 

“ฉันบอกว่า ฉันไม่ถือไง หันมาสิ”ร่างสูงเริ่มไม่สนใจที่จะติดกระดุมให้เรียบร้อย เป็นผลให้เห็นแผงอกลงมาจนถึงหน้าท้อง เมื่อเห็นว่าจงออบไม่มีทีท่าจะหันมา เขาเลยเป็นคนที่เดินเข้าไปหาแทนก่อนจะจับใบหน้าอีกคนให้หันมาทางตัวเอง

 

 

“รุ่นพี่!”จงออบสะดุ้งตกใจก่อนจะหลับตาแน่น

 

 

“ทำไม? หุ่นฉันมันไม่น่าดูขนาดนั้น?”ดวงตาคมมองไปที่เปลือกตาที่ปิดสนิทอีกคนก่อนจะปล่อยมือออกจากแก้มใส ในตอนแรกจงออบคิดว่าร่างสูงได้เดินออกไปจากที่ตัวเองนั่งแล้วจึงหรี่ตาขึ้นมามอง แต่แท้จริงแล้ว แดฮยอนยังยืนอยู่ไม่ไปไหน จงออบจึงตัดสินใจหลับตาอีกครั้ง

 

 

“งั้นก็ไม่ต้องดู...”แดฮยอนเอ่ยขึ้นก่อนจะกระตุกยิ้ม มืออุ่นคว้ามืออีกคนมาทาบที่คอของตัวเองแช่ไว้ “จับเลยก็แล้วกัน”

 

 

แดฮยอนบังคับมือคนตรงหน้าเลื่อนลงมาสัมผัสช่วงแผงอกก่อนจะต่ำลงมาเรื่อยๆ ทุกขณะที่เขาเลื่อนมือของจงออบให้สัมผัสไปทั่วก็รู้สึกได้เลยว่า มือของคนตัวเล็กนี้สั่น อีกทั้งริมฝีปากนั้นก็เม้มเข้าด้วยความประหม่าก่อนจะเปลี่ยนเป็นกัดริมฝีปากล่างตัวเอง คิ้วที่ขมวดเข้าหากันนั้นก็ยิ่งทำให้เขาอยากแกล้งมากกว่าเดิม จากการให้สัมผัสแผงอกไปทั่วก็เลื่อนขึ้นมาที่ริมฝีปากตัวเองก่อนจะเม้มปลายนิ้วนั้นอย่างแผ่วเบา

 

 

“เห้ย!!!!!!!!!!!!!!!!!! ไอ้เด็กใหม่อยู่ไหน!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”น้ำเสียงดังราวกับฟ้าผ่าบังเกิดขึ้นหน้าห้องของจงออบหลังจากมีเสียงเปิดประตูเข้ามา ห้องข้างเคียงก็ต่างเปิดประตูชะโงกหัวออกมาดู แต่พอรู้ว่าเป็นหัวหน้าของกลุ่มบันนี่ พวกเขาก็รีบปิดประตูกลับห้องตามปกติ

 

 

“อ๊ะ.. รุ่นพี่!”จงออบลืมตาก่อนจะชักมือกลับ

 

 

“อยู่นี่เองสินะ”นัยน์ตาดุเหลือบมองไปยังบุคคลที่ยังแต่งตัวไม่เรียบร้อย อีกทั้งผมก็ยังไม่แห้ง

 

 

“อรุณสวัสดิ์ครับรุ่นพี่ยงกุก”คนตัวเล็กลุกขึ้นยืนแล้วโค้งตัวให้อย่างสุภาพ

 

 

“แก ตามฉันมา”ยงกุกพูดทิ้งท้ายเอาไว้ก่อนจะเดินกลับไปที่บันได

 

 

“เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ?”เมื่อเห็นอีกฝ่ายกำลังจะก้าวขึ้นบันไดขั้นแรก จงออบก็วิ่งตามไปเพื่อฟังคำตอบ

 

 

“หลอดไฟตรงทางเดินมันเสีย เรียกมันไปเปลี่ยนเฉยๆ”

 

 

ตกลงเด็กใหม่นี่...เป็นเบ๊ของหัวหน้ากลุ่มบันนี่ใช่มั้ย?

 

 

 

 

 

 

ห้องเรียนที่แดฮยอนต้องทำการแกล้ง เรียนหนังสือไปวันๆก็คือห้องของจงออบ อาจจะเป็นเพราะจงออบกำลังควบความประพฤติจะได้อยู่ใกล้ชิดและจับตามองได้ง่าย แค่คาบแรกก็ทำให้แดฮยอนไม่อยากเรียนซะแล้ว วิชาเคมี และต้องเข้าห้องแลป ร่างสูงทำได้เพียงมองหนังสือ ผิดกับจงออบที่ตั้งใจฟังสิ่งที่อาจารย์กำลังอธิบายเพื่อจะนำไปปฏิบัติได้อย่างถูกต้อง ถ้าเป็นไปได้แดฮยอนก็อยากจะหลับในจะแย่อยู่แล้วถ้าจะมาฟังอะไรที่น่าเบื่อขนาดนี้

 

 

“รุ่นพี่แดฮยอน เข้าใจมั้ยครับ? ถ้าไม่เข้าใจก็ถามผมได้นะ”จงออบหันมามองอีกฝ่ายที่เอาแต่จ้องหนังสือราวกับตั้งใจเรียน

 

 

“อืม เข้าใจ...”

 

 

สมมติว่าเข้าใจ...

 

 

“ระวังเรื่องการใช้กรดกันด้วยละนักเรียน”อาจารย์กล่าวทิ้งไว้ก่อนจะโดนเรียกตัวออกไปจัดการเรื่องการแข่งขันทางวิชาการ ตอนนี้จึงมีแค่ผู้ช่วยห้องปฏิบัติการมาดูแลเพียงคนสองคน

 

 

“รุ่นพี่ครับ เดี๋ยวช่วยเทกรดใส่บีกเกอร์หน่อยนะ ผมจะไปเติมน้ำก่อน”จงออบยื่นขวดแก้วที่มีกระดาษติดข้างขวดว่า กรดไฮโดรคลอริกเข้มข้น เพียงแค่แดฮยอนเปิดฝาออกมาก็ได้กลิ่นกรดฉุนจมูก ร่างสูงเทมันลงในบีกเกอร์จนสูงระดับครึ่งหนึ่ง อันที่จริงแล้ว เขาไม่รู้เลยว่าต้องเทเท่าไหร่

 

 

“น้ำมาแล้วครับ เทน้ำกับกรดผสมกันให้เจือจางนะรุ่นพี่ โอ๊ะ ทางนั้นไม่มีบีกเกอร์เหรอ? เดี๋ยวไปเอาให้นะ”บีกเกอร์ใสสองอันวางข้างกันก็แยกไม่ออกแล้วว่าอันไหนกรดหรือน้ำ คนตัวเล็กวิ่งไปทางกลุ่มที่ขาดแคลนบีกเกอร์แล้วปล่อยให้แดฮยอนยืนเดาว่าอันไหนกรดอันไหนน้ำ ถ้าผสมผิดแบบ มันก็จะระเบิดทันที แล้วยิ่งกรดเข้มข้นปริมาณขนาดนี้ ไม่อยากจะคิดภาพเลยว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น

 

 

“อันไหนกรด...”แดฮยอนพึมพำกับตัวเองก่อนจะยื่นมือไปหยิบบีกเกอร์ซ้ายมือก่อนจะเปลี่ยนใจละมือขึ้นมา

 

 

ถ้าเอาน้ำใส่กรด มีหวังระเบิดแน่ๆ...

 

 

“น่าจะเป็นอันนี้”ร่างสูงตัดสินใจหยิบบีกเกอร์อันเดิมขึ้นมาแล้วเทมันลงผสมกับอีกบีกเกอร์ที่เขาคิดว่ามันคือน้ำ แต่สิ่งที่เขาคิดมันอาจจะผิด เมื่อปฏิกริยามันเริ่มแสดงออกมา ฟองแก๊สและการปะทุมันกำลังแรงขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งมีเสียงระเบิดเกิดขึ้น สิ่งแรกที่แดฮยอนรู้สึกเลยก็คือเศษแก้วบาดมือจนแสบไปหมด แล้วไหนจะกรดที่กำลังกัดมือลามขึ้นไปถึงแขน ยังดีที่เขาหันหน้าหลบทัน จึงมีเพียงรอยแผลบนแก้มเล็กน้อยเท่านั้น

 

 

“รุ่นพี่!”จงออบร้องอย่างตกใจก่อนจะทิ้งทุกสิ่งลงบนโต๊ะแล้ววิ่งมาหาแดฮยอนที่ทรุดลงไปบนพื้น กลุ่มควันที่เกิดขึ้นทำให้ทุกคนมองไม่เห็นว่าบุคคลตรงนั้นเป็นอย่างไร มีเพียงจงออบเท่านั้นที่ฝ่าควันสีขาวนั้นเข้าไปพยายามจะประคองร่างแดฮยอนขึ้นมา

 

 

“ไม่ต้อง..”ถึงกระนั้นร่างสูงก็กดไหล่ของจงออบลงมา

 

 

“แต่เลือดออกซะขนาดนี้ ผมว่า...”เสียงของจงออบขาดช่วงไปเป็นเพราะริมฝีปากของร่างสูงได้เข้าไปประกบอย่างพอดี คนที่กำลังจะพูดก็ได้แต่งงกับสิ่งที่เกิดขึ้นจนไม่กล้าขยับตัว จนแอบคิดไม่ได้ว่าทำไมแดฮยอนต้องจูบตัวเองเหมือนกับตอนแรกที่เจอหน้ากันด้วย

 

 

“ฉันไม่เป็นอะไร”หลังจากที่ถอนริมฝีปากออกก็เป็นจังหวะพอดีกับควันค่อยๆจางลง บาดแผลที่โดนน้ำกรดก็สมานตัวเข้าหากันอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงบาดแผลจากเศษกระจกเท่านั้น ยังดีที่เลือดยอมหยุดไหลไม่งั้นอาจจะทำให้เสียเลือดไปมากกว่าเดิม

 

 

“นักเรียน เธอเป็นอะไรหรือเปล่า?”เจ้าหน้าที่แลปต่างเข้ามาช่วยประคองให้แดฮยอนลุกขึ้นมาจากเศษบีกเกอร์

 

 

“ไม่ครับ แค่โดนเศษแก้วนิดหน่อย”แดฮยอนยืนขึ้นก่อนจะปัดเศษต่างๆออกจากตัว

 

 

“แต่เมื่อกี้...โดนระเบิดใส่เต็มๆเลยไม่ใช่เหรอ? โดนกรดหรือเปล่า?”เจ้าหน้าที่แลปคนหนึ่งพลิกดูมือแดฮยอนก่อนจะตรวจรอบตัว ก็พบว่าไม่เป็นอะไรเลย มีแค่แผลที่มือเท่านั้น

 

 

“ผมไม่เป็นอะไร”ร่างสูงยังคงยืนยันคำเดิม แต่บริเวณที่เศษแก้วบาดยังคงแสบอยู่นิดๆ

 

 

“งั้นผมขออนุญาตพารุ่นพี่เขาไปห้องพยาบาลนะครับ”จงออบอาสาก่อนจะประคองตัวอีกฝ่ายไป อันที่จริงแล้วการที่ตัวอยู่ใกล้กันขนาดนี้แผลที่มือของแดฮยอนก็แทบจะหายไปหมดสิ้นอยู่แล้ว ถ้าไปห้องพยาบาลก็อาจจะทำให้ไม่มีร่องรอยของบาดแผลหลงเหลือ แดฮยอนจึงจำต้องเดินนำลิ่วไปข้างหน้าจนจงออบต้องวิ่งตาม

 

 

 

 

 

“ทำอีท่าไหนเนี่ยกรดระเบิดใส่ ดีนะยังไม่เป็นอะไรมาก”อาจารย์ประจำห้องพยาบาลเอ่ยขึ้นขณะที่นำผ้าพันแผลมาพันรอบมือของแดฮยอน โดยมีจงออบนั่งอยู่ข้างๆมองตามมืออาจารย์

 

 

“เสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอเป็นนักเรียนใหม่ใช่มั้ย? ไม่ค่อยคุ้นหน้าเลย”เมื่อถูกถามเช่นนั้น แดฮยอนจึงพยักหน้ารับ

 

 

“ขอบคุณนะครับอาจารย์”จงออบเอ่ยขึ้นมาก่อนจะโค้งตัวเล็กน้อย

 

 

“ไม่เป็นไรหรอก มันเป็นหน้าที่”อาจารย์ยิ้มให้ก่อนจะกลับไปสนใจเอกสารที่อยู่บนโต๊ะ เมื่อเห็นเช่นนั้นแดฮยอนจึงลุกขึ้นทำทีจะออกไปจากห้อง คนตัวเล็กจึงเดินตามหลังไปอย่างกับลูกเป็ดน้อย ตอนแรกร่างสูงก็เดินตรงๆอย่างดี แต่เหมือนเขาจะคิดอะไรได้จึงแกล้งเป็นเซจนเกือบล้ม

 

 

“รุ่นพี่เป็นอะไรหรือเปล่า?”จงออบรีบเข้าไปประคองตัวอีกคนไว้ แต่น้ำหนักของแดฮยอนก็ใช่ว่าจะน้อยๆ

 

 

“ฉันมึนหัว...”จริงอยู่ถ้ามนุษย์ทั่วไปได้รับแก๊สขนาดนั้นก็อาจจะทำให้น็อคได้ ผิดกับแดฮยอนที่...ไม่ใช่มนุษย์ อากาศที่เป็นพิษเหล่านั้นจึงไม่มีผลกับเขาเลย

 

 

“ฉันอยากกลับไปนอนที่ห้อง”แดฮยอนทำทีเป็นหายใจหอบแล้วหลับตาลง

 

 

“ได้ครับ เดี๋ยวผมพารุ่นพี่ไปเอง”คนตัวเล็กค่อยๆประคองแดฮยอนเดินไปตามทาง ยังดีที่ตอนนี้ยังไม่ใช่ช่วงพักทำให้ไม่มีนักเรียนเดินเพ่นพ่านไปทั่ว พอจะเดินขึ้นไปชั้นสอง เขาทั้งสองก็เจอยองแจกำลังอยู่ในชุดทำมิซซา ชุดขาวราวกับนักบุญแต่เขาเป็นได้แค่ผู้ช่วยเท่านั้น

 

 

“อ้าว เกิดอะไรน่ะจงออบ?”ยองแจเดินเข้ามาใกล้ก่อนจะสะดุดชายเสื้อคลุมตัวเองจนเกือบหน้าคว่ำ

 

 

“พอดี กรดมันระเบิดน่ะรุ่นพี่”คนที่พยุงร่างสูงเอาไว้ตอบแทน

 

 

“แย่จัง เรียนวันแรกก็เกิดเรื่องแล้วเหรอเนี่ย สงสัยเมาแก๊สอยู่แน่เลย”ยองแจสำรวจสภาพของแดฮยอนก่อนจะเข้าไปช่วยประคองขึ้นไปด้านบนด้วย

 

 

“จริงๆแล้วผมก็เป็นคนผิดด้วย ตอนนั้นถ้าผมไม่วางน้ำไว้ข้างๆบีกเกอร์ที่มีกรดละก็ รุ่นพี่แดฮยอนคงไม่หยิบผิด”จู่ๆจงออบก็พูดขึ้นมา ทำให้คนทั้งคู่หันกลับไปมอง แม้แต่ยองแจที่กำลังจับลูกปิดประตูก็หันมาสนใจ จงออบเป็นคนที่ซื่อและเมื่อรู้ว่าตัวเองทำผิดอะไรก็จะพูดออกมาเองโดยอัตโนมัติ

 

 

“ไม่หรอก ฉันจำไม่ได้เอง”แดฮยอนเอ่ยขึ้นก่อนจะใช้มือที่ไม่ได้รับบาดเจ็บดันประตูเข้าไป

 

 

“ค่อยๆเดินนะนาย”คนที่อยู่ในชุดผู้ช่วยบาทหลวงค่อยๆพาแดฮยอนไปนั่งลงที่เตียง และมีจงออบเป็นผู้ที่ปิดประตู

 

 

“เช้านี้มีมิซซาไปแล้วเหรอครับรุ่นพี่?”จงออบถามขึ้น

 

 

“ใช่เลย เดี๋ยวฉันก็ต้องไปประชุมจัดการเรื่องเอกสารอีก เห็นว่ารุ่นพี่ยงกุกก็โดนเรียกตัวไปเมื่อก่อนเข้าเรียนคาบแรก”ยองแจพูดยาวรวดเดียวก่อนจะเหลือบมองแดฮยอนที่กำลังเอนตัวลงนอนโดยไม่ลืมที่จะหันหลังให้คนทั้งคู่ เมื่อเห็นเช่นนั้นยองแจก็ขอตัวไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมเข้าประชุม

 

 

“รุ่นพี่แดฮยอนอยู่คนเดียวได้หรือเปล่าครับ?”ผ่านไปไม่กี่นาทีจงออบก็ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะหลับไปแล้ว

 

 

“อืม...”

 

 

“งั้นผมไปเรียนก่อนนะ ถ้ามีงานอะไรผมจะมาบอกตอนเย็น”คนตัวเล็กเปิดประตูห้องก่อนจะแทรกตัวออกไปช้าๆเป็นจังหวะเดียวกันกับที่แดฮยอนหันมาตะแคงอีกข้าง

 

 

จริงๆก็แค่ขี้เกียจเรียนเท่านั้นเอง

 

 

 

 

 

ณ ตึกที่เรียกว่าเป็นระดับ V.I.P กำลังมีนักเรียนจากกลุ่มบันนี่ถึง 2 คนกำลังรอการประชุมที่ใกล้จะถึง ซึ่งปกติแล้วตึกนี้จะมีเพียงแค่อาจารย์เท่านั้นที่สามารถเข้ามาได้ แต่ยังไงกฎนั้นก็มีข้อยกเว้น สมาชิกจากกลุ่มบันนี่เท่านั้นที่จะเข้ามาได้ บัง ยงกุก หัวหน้ากลุ่มบันนี่ ยู ยองแจ เจ้าหน้าที่เอกสารซึ่งเป็นผู้จ่ายงานและลิตส์รายการแข่งขันต่างๆนานาให้กับกลุ่ม

 

 

“การประชุมจะเริ่มแล้ว พวกเธอเข้าไปข้างในได้”อาจารย์ประจำเคาน์เตอร์เอ่ยขึ้นก่อนที่ประตูห้องประชุมจะเปิดออกให้เห็นห้องประชุมภายในที่หรูหราราวกับห้องประชุมในพระราชวัง ที่หัวโต๊ะนั้นก็มีผู้อำนวยการโรงเรียนนั่งรออยู่ซักพักหนึ่งแล้ว

 

 

“สวัสดีครับท่านผู้อำนวยการ”ยงกุกเอ่ยขึ้นพร้อมกับยองแจ ชายผู้ที่ดูมีอายุผายมือไปยังเก้าอี้ทั้งสองตัวเพื่อให้คนทั้งคู่นั่งลงไป

 

 

“เรื่องที่ฉันเรียกมาประชุม เกี่ยวกับเด็กนักเรียนใหม่ที่ชื่อ จอง แดฮยอน”พอได้ยินเช่นนั้นยงกุกก็พอจะเดาออกว่าผู้อำนวยการต้องการอะไร ถึงจะเดาใจออกแต่พวกเขาทั้งสองยังไม่พูดอะไรออกมาจนกว่าจะได้รับอนุญาต สีหน้าที่แสดงออกมาก็ต้องนิ่งไร้การคอมเม้นท์ใดๆ

 

 

“กลุ่มบันนี่ควรจะมีนักเรียนเข้าไปเพิ่มได้แล้ว”ยิ่งได้ฟังประโยคนี้ทำให้พวกเขาคิดไม่ผิดจริงๆเรื่องการเพิ่มสมาชิกเข้าไป

 

 

“จอง แดฮยอน ก็น่าสนใจ ดูโดดเด่นกว่านักเรียนคนอื่นมาก”ผู้อำนวยการพลิกแฟ้มประวัติดูว่าแดฮยอนได้รับการทดสอบอะไรมาบ้าง

 

 

“พวกเธอมีความเห็นกันว่ายังไงบ้าง?”แฟ้มนั้นถูกเปิดลงพร้อมความเงียบ

 

 

“ผม...ผมคิดว่าเขาเป็นคนที่มีความสามารถ ตอนที่ผมไปคุมสอบวิชาคณิตศาสตร์ มีหลายข้อที่เขาทำได้แต่เลือกกากข้อที่ผิด”ขณะที่พูดไปภาพก็ขึ้นเต็มหัวยองแจเต็มไปหมดในตอนที่แดฮยอนแกล้งกากข้อผิด มันดูแล้วรู้สึกหมั่นไส้ยังไงก็บอกไม่ถูก

 

 

“แล้วก็เรื่องภาษา รุ่นพี่ฮิมชานก็ยังยืนยันเรื่องการพูดการโต้ตอบ ไม่แน่ เขาอาจจะพูดได้หลายภาษาและอาจจะเก่งกว่ารุ่นพี่ฮิมชานซะอีก”ยิ่งผู้อำนวยการฟังก็เริ่มรู้สึกอยากได้แดฮยอนมาอยู่ในกลุ่มนี้ โชคดีแค่ไหนแล้วที่มีคนมากความสามารถมาอยู่ในโรงเรียนตัวเอง

 

 

“แต่ผมไม่เห็นด้วยถ้าจะให้เข้ากลุ่มบันนี่ง่ายๆแบบนี้”จู่ๆยงกุกก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงต่ำจนน่ากลัว

 

 

“แล้วเธอต้องการจะให้เขาทำอะไร? บัง ยงกุก”ผู้อำนวยการเอนพิงพนักเก้าอี้หนังก่อนจะมองหน้าของหัวหน้ากลุ่มบันนี่ด้วยสายตาที่เดาไม่ออกว่าต้องการจะสื่ออะไร

 

 

“ต้องเป็นอะไรที่คนทั้งโรงเรียนยอมรับ ไม่งั้นพวกเด็กเก่าอาจจะไม่พอใจที่จู่ๆเด็กใหม่ก็ได้อยู่ในกลุ่มบันนี่ ไม่งั้นกลุ่มบันนี่ก็กลายเป็นกลุ่มที่เข้าง่ายออกง่าย ไร้ความเกรงขาม ผมไม่ยอมเด็ดขาด...”แม้สีหน้ายงกุกจะนิ่งแต่มือที่อยู่บนตักก็กำเข้าหากันแน่น

 

 

“ก็แล้วแต่การตัดสินใจของเธอ แต่ฉันสนใจเด็กคนนี้มาก ต้องให้อยู่ในกลุ่มให้ได้”ผู้อำนวยการยกแก้วกาแฟขึ้นมาจิบเล็กน้อย

 

 

“ผมว่าคำพูดนั้นท่านเอาไปพูดกับเขาเองดีกว่าครับ”เมื่อใดที่ยงกุกรู้สึกไม่พอใจ เขาก็จะพูดจาเหมือนจะประขดแล้วลุกขึ้นเดินออกจากห้องไปอย่างง่ายดาย ส่วนความเคารพในตอนแรกเขาก็ลืมมันไปจนหมดสิ้น ตอนนี้จึงเหลือเพียงยองแจที่ยังนั่งอยู่

 

 

คนที่เดินออกมาจากตึกก็ได้แต่ปะทุอยู่ในใจ แม้แต่รุ่นน้องที่เดินเปลี่ยนตึกก็แทบไม่กล้าสบตาคู่นี้เลย เพราะมันทั้งน่ากลัวราวกับจะฆ่ากันทางสายตา ยงกุกยืนหยุดที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ก่อนจะระเบิดอารมณ์ออกมาด้วยความไม่พอใจผ่านกำปั้นจนเปลือกไม้ถึงกับปริแตกออกมา ขนาดยองแจที่ตามมาทีหลังก็อดตกใจตามไม่ได้ เขาก็พอจะรู้อยู่ว่ายงกุกเป็นคนที่ไม่ชอบให้ใครได้อะไรมาง่ายๆโดยไม่ลงแรง เพราะแต่ก่อนกว่ายงกุกจะเข้ามาอยู่ในกลุ่มบันนี่ได้ก็แทบจะกระอักเลือด

 

 

แกไม่มีทางได้เข้ากลุ่มง่ายๆหรอก จอง แดฮยอน!!!!!!!!!!!


_____________________________________________________________________________________________
ไรท์เตอร์ขอดรอปฟิคเรื่องนี้กับชิฟท์ไว้ก่อนนะ ขอแต่งเบบี้ดอลล์ให้จบแล้วจะมาต่อแน่นอนจ้า ; w ;
อาจจะไม่ค่อยปะติปะต่อซักเท่าไหร่เพราะห่างไปเป็นเดือน #โดนคิล
ฮิมบทน้อยมากตอนนี้ 55555555555
สังเกตนะ ทำไมมันอิโรติกขึ้น(?) ; O ;

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

508 ความคิดเห็น

  1. #505 บันนี่เกรียน (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 กันยายน 2557 / 08:09
    แด้ทำแต่ละอย่าง

    มันช่าง.....>///<

    #505
    0
  2. #453 Babys Lynn (@myzelo) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 มีนาคม 2557 / 22:46
    มีขุมพลังเป็นจงออบนี่แดฮอยอนมันคงอยากตายวันละร้อยรอบอ่ะ ><



    พี่ยงกุก ใจเย้นๆนะคะ แดฮยอนที่มันเก่งเพราะมันกร้านโลกแล้วค่ะ พี่ทดสอบอะไรมันก็ทำได้หมดแหละค่ะ อีกอย่างคือ...มันไม่ใช่คนค่ะ
    #453
    0
  3. #434 Dami's (@9328987) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 มีนาคม 2557 / 17:39
    จูบ จูบอีกแล้วมีวิธีรักษาแบบอื่นที่ีไม่ต้องจูบได้มั้ยเกรงว่าน้องออบจะกลายเป็นคนหื่นกาม แต่พี่แด้จูบออบก็ไม่คิดจะโวยวายหน่อยเหรอ ใส ใสมาก ใสมากเจงๆๆๆ 
    #434
    0
  4. #303 MicKy (@MP_mick) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2556 / 14:32
    ทำไมแด้ต้องมายั่วเด็กน้อยอย่างจงออบด้วยเนี้ย ไม่ไหวเลยนะ อิอิ

    แต่ดูน่าแด้น่าจะมีปันหาแล้วนะ ไปทำอะไรให้พี่บังเค้าขุ่นเคืองใจอ่ะป่าว
    เค้าถึงไม่อยากจะรับเข้ากลุ่มแบบนี้ สนุกมากๆ ชอบเรื่องนี้จริงๆ
    #303
    0
  5. #293 'BaBesTyB.OY2ST (@krkrse001) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2556 / 16:37
    ทำไมบังถึงไม่ชอบแด้อ่า....... หรือบังชอบแด้-....-??
    #293
    0
  6. #282 noonekhow (@noonekhow) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2556 / 17:49
    ออบใจง่ายนะเรานะ ปล่อยให้จูบ ไม่สงสัยเลยเหรอ ว่าจูบทำไม - -
    #282
    0
  7. #251 Sasoshi (@sasoshime) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 เมษายน 2556 / 23:25
    อาจจะมีบังเเด้ //ไม่ใช่ละ
    #251
    0
  8. #216 chanmo (@chanmo) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 มีนาคม 2556 / 19:15
    โอ้ววว~~คงต้องมีศึกครั้งใหญ่แน่ๆแท้......ยงกุก อย่าอคติไปนะ แต่ที่บังบอกก็ถูกแหละ คนเราไม่ควรได้อะไรมาง่ายๆ เนอ?? โล่กะแจจะได้เจอกันแล้ว!!!! *ดีใจๆ* แต่ขึ้นอยู่กะว่าโล่จะขึ้นคอปเตอต์ฮิมได้รึป่าวนะ ฮ่าๆๆ ตอนนี้ติดอิโรติกนิดจริงๆะแหละ ฮ่าๆๆ คือแบบเพราะแบบ..แด้อะแหละทำอะไรประหลาดๆอีกแล้วอะ จงออบก็บ้าไม่โวยวายเลย แต่ถ้ามีคนให้ลูบไล้ร่างกายฟรีๆเราก็คงไม่ปริปากหรอก ฮ่าๆๆ แต่ขอคนรูปร่างดีๆนะ ฮ่าๆๆ
    #216
    0
  9. #203 My spring roll (@piano-pooh) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มีนาคม 2556 / 17:37
    ฟิน มาก ค่ะ
    #203
    0
  10. #177 / -turnitup (@vedeegunempross) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มีนาคม 2556 / 16:14
    ไม่เคยอยากทวงฟิคเรื่องไหนเท่าเรื่องนี้เลย tt'
    อยากอ่านต่อแล้ววว 
    #177
    0
  11. #171 dreamsan (@sansaneenok) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 มีนาคม 2556 / 22:15
    อัพเย้วๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เค้าว้อนท์น
    ะ มันดูสนุกแบบแปลกๆ เราอยากอ่านแล้ว
    ออบน่ารักอ่ะ เราชอบที่ยงกุกกะชานกัดกันมันฟิน
    อยากรู้อ่ะถ้าแด+เซลโล่ครบล้านจะตายจริงๆอ๋อ ฟื้นได้ม๊า
    ขอบคุณที่แต้งเรื่องนี้ 555+
    #171
    0
  12. #170 crazyDevil8063 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 มีนาคม 2556 / 08:33
    โอ๊ะ แดแด้ เอะอะจับน้องมุนจูบนะ



    เดี๋ยวก็จับเดี๋ยวก็แตะ.แล้วนั่นทำอาร๊ายยยยยย



    ทำไมต้องให้ถูกตัวตลอด แหมมมมมมม



    เก็บอาการบ้าง //ควรบอกตัวเอง



    ไรท์จ๋า มาอัพเรื่องนี้โด้ยยยยยยยยยยยยย นะคะ



    เค้าจะนั่งรออย่างสงบ ไม่โวยวายเลย^^
    #170
    0
  13. #160 เมฆตกน้ำ*8018 (@thongmee) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2556 / 23:36
    จองแด้ คือนี่กะจะแกล้งหรืออยากจะทำมันจริงๆหืม-..-
    ต่อไปพลังงานอาจจะหมดไปซะดื้อๆ 
    เปลี่ยนจากจูบมาเป็ฯอย่างอื่นดีไหม หืมมม
    แผลอาจจะหายวับไปกับตาเลยก็ได้-..-
    #160
    0
  14. #158 *Faiichucream (@Apparition) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2556 / 19:48
    เม้มนิ้ว.................................................................................

    จูบ....................................................................................

    ลูบ.....................................................................................

    ตาย........................

    T////T
    #158
    0
  15. #157 Mona Lisa_Melody (@monalisa-melody) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 มกราคม 2556 / 20:10
    มาต่อไวไวนะไรเตอร์ จองแด้จะเทพเกินไปแล้ววว โล่นี้ก็ยังไง น่ารักจริงๆ(?) 55555
    #157
    0
  16. #156 ภรรยาฮยอกแจ (@kunbright) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มกราคม 2556 / 15:18
    กรี๊ดดดดดดดดดดด ชองแด >/////< ตอนนี้เป็นอะไรที่แบบ โอย โอยยย อย่ายั่วเซ่! >,,<
    เราตายแล้วจ้า เราตายแล้ว เผาเราที ฮรื้ออออออ จะไปเกิดใหม่เป็นนิ้วหนูออบอ่า >///<
    #ข้ามคห.นี้ไป ==;; จิตใจไม่สมประกอบ
    *ระเบิดตัวเองท่ามกลางทุ่งข้าวสาลี* ~ เอะอะจูบเอะอะจูบ ชอบอ่าาา 
    ไรเตอร์มาอัพเรื่องนี้เร็วๆน้าาา เค้าจะขาดใจ T^T 
    #156
    0
  17. #154 SU..JU (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 มกราคม 2556 / 20:09
    ออบน่ารักมากเลยอ่า -..-~~~~ ไปลูบอกจองแด้ด้วย ฟินโคตร!!! -///////////-b



    #บังโหดฟร่ะ ให้มันเขามาเถอะ จองแด้น่ะ (จะได้มาอยุ่กับออบ ^^)

    ##ถ้าโล่ได้เจอฮิม โล่ก็เข้ามาในรร.ใช่ป่ะ แอร๊ย~~~ ได้เจอแจ้แล้ว เย้ๆๆ

    ###ฮิม! คนที่ทำตัวเว่อร์ๆๆๆขี่ฮีลีคอปเตอร์ 5555
    #154
    0
  18. #146 RinKi (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 มกราคม 2556 / 15:55
    " ไม่ต้องดู ... จับเลยก็แล้วกัน " " การถ่ายเทพลังงานโดยใช้ริมฝีปากประกบ " แดฮยอนอา



    น้องมุนยังเป็นเด็กอยู่นะ แถมเป็นเด็กซื่อด้วยอะ แดออบนี่ควบคู่รวดเร็วทันใจดีจริงๆ





    เซลโล่ ... ที่ต้องทำยังไงก็ได้ให้ คิม ฮิมชาน ยอมให้ขึ้นเครื่องมาด้วย



    ยงกุก ... แกไม่มีทางได้เข้ากลุ่มง่ายๆหรอก





    เรื่อง เบบี้ดอลล์ ก็ตามอ่าน และก็ชอบมาก อยากเชียร์ให้จบมากๆเลย



    และเรื่องนี้ก็ชอบมากจริงๆ ไรท์เตอร์ลง เบบี้ดอลล์ จบแล้วมาต่อเรื่องนี้ให้ด้วยนะ



    รอเชียร์ แดออบ แด้ถูกใจมากกกกกกกก
    #146
    0
  19. #138 ice (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 มกราคม 2556 / 21:24
    ไรท์เตอออออออออออร์

    ค้างมว๊ากกกกกก

    อัพไวๆเน้อ
    #138
    0
  20. #130 love (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 มกราคม 2556 / 14:37
    หนุกมากไรเตอร์รีบมาอัพไวๆน่ะ:)
    #130
    0
  21. #122 i tee (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มกราคม 2556 / 21:36
    แด้ ออบ อิโรติก คือสิ่งที่เฝ้ารอ อิอิ

    จะรอนะไรต์
    #122
    0
  22. #121 ≡LolliGa (@U-gi-_-) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มกราคม 2556 / 18:41
    แด้แผนสูงตลอด
    #121
    0
  23. #120 Secret owl (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มกราคม 2556 / 10:29
    อ้ากกกกก!! พ่นไฟ

    เรื่องนี้น่ารักมากกกกกก

    รักไรเตอร์นะมาลงเร็วๆนะ รออยู่
    #120
    0
  24. #119 s.shaasha (@noochaiiz) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มกราคม 2556 / 00:25
    ตายนะ ; _ ; แดฮยอนทำอะไรคะมาเอามือน้องไปลูบตัวเองอย่างนั้นได้ยังไงคะกรี๊ดดดด แด้เพลย์บอยปะคะ ชอบนะนี่บอกเลย ; _ ; น้องมุนแบบใสมากโอ้ยป้าเพลีย ฉากจูบในห้องแล็ปมันสดยำยพรเสอสมากนะฮรืออออ แนะนำรวมเล่ม รวมเลยรวมเลยรวมเลย *-*
    #119
    0
  25. #118 i-tim-yine (@i-tim-yine) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 มกราคม 2556 / 17:29
    แดแกจะยั่วออบทำไม จัดการเลยยยยเอ่ยยโดนถีบกระเด็นนนนน
    มาต่อไวๆนะ
    #118
    0