[FIC B.A.P] Countdown (dae x up)

ตอนที่ 7 : Countdown [05]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 878
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    4 พ.ย. 55

[05]

 
 

ไม่ว่าใคร.. ถึงจะเป็นนักเรียนที่ย้ายเข้ามากลางคัน ก็หนีไม่พ้นการทำข้อสอบเพื่อวัดไอคิวและความรู้ความสามารถ ว่าเหมาะสมกับการเข้าสถานศึกษาสุดหฤโหดของโรงเรียน คริสเตียนลัคซูเรียส หรือไม่ หนึ่งในนั้นก็คงเป็น จอง แดฮยอน ที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำข้อสอบอย่างไม่รีบร้อน แล้วไหนจะมีข้อเขียนแสดงวิธีทำอีก วิชาพื้นฐานของโรงเรียนนี้ที่ต้องสอบทุกคน เห็นว่าจะเป็น คณิตศาสตร์ ภาษาอังกฤษ และภาษาที่สาม ส่วนความสามารถพิเศษทั้งหลายก็อาจเป็นตัวตัดสินด้วยก็ได้ หากแต่ต้องมีการดวลกันบ้างกับนักเรียนในโรงเรียน

 

 

หนึ่งในกลุ่มบันนี่อย่างยองแจก็ต้องมานั่งคุมสอบ จ้องอีกคนตาไม่กระพริบก่อนจะละไปมองข้อสอบและกระดาษคำตอบ แค่ใช้สายตามองบางข้อ คนตัวเล็กก็สามารถคิคคำนวณคำตอบออกมาได้อย่างง่ายดาย และดูเหมือนว่าแดฮยอนจะตอบถูกไปหลายข้อทีเดียว แต่ก็มีบางอย่างที่ผิดปกติจนยองแจสามารถสังเกตเห็น ปลายปากกาที่จะกากคำตอบที่ถูกมักจะเปลี่ยนไปเลือกข้อที่ผิดแทน เหมือนกับว่า ทำได้ทุกข้อ แต่อยากจะให้มีข้อผิดบ้างเพื่อจะได้ไม่เป็นที่สงสัย เท่านี้คนคุมสอบอย่างเขาก็ถึงกับถอนหายใจออกมา

 

 

ทำได้ทั้งหมด แต่แกล้งทำผิดบ้างเนี่ยนะ!

 

 

“เสร็จแล้ว”เสียงนุ่มเอ่ยขึ้นแล้วยื่นกระดาษข้อสอบพร้อมกระดาษคำตอบให้ยองแจ

 

 

“เอ่อ..อื้ม ต่อไปก็สอบข้อเขียนภาษาอังกฤษ”คนตัวเล็กรับกระดาษไว้แล้วหันไปหยิบสมุดเปล่ามาวางบนโต๊ะ “จริงๆ ต้องมีคนอื่นมาคุม แต่คาบนี้เขาไม่ว่าง ฉันเลยอยู่แทน นี่เป็นข้อเขียน ให้เขียน...ประวัติศาสตร์สากล ประเทศไหนก็ได้มา 1 เรื่อง แล้วก็เขียนให้เกินครึ่งเล่มสมุดนี้ด้วยนะ”

 

 

“อืม”อีกคนพยักหน้ารับแล้วลงมือเขียน จังหวะการลงปากการาวกับเป็นเครื่องปริ้นเตอร์ รวดเร็ว และตัวอักษรเรียงกันเหมือนพิมพ์ออกมา ข้อนี้ยองแจก็อดที่จะอึ้งไม่ได้อีกรอบ เขาต้องทำการนั่งคุมสอบวิชานี้ให้เสร็จ ถึงจะได้ไปเตรียมจัดงานพิธีรับศีลของวันพรุ่งนี้ และตอนนั้นก็คงมีคนมาคุมสอบแทนเขาแล้วละ

 

 

“ไม่ต้องรีบก็ได้..”ยองแจพูดขึ้นเมื่อเห็นอีกคนเขียนไปเกือบจะถึงครึ่งสมุดแล้ว แต่ดูเหมือนว่าร่างสูงจะไม่ฟังเลย

 

 

หน้าคุ้นๆเหมือนเคยเห็นที่ไหน...

 

 

ขณะที่เจ้าของผมบ๊อบบลอนด์ทองกำลังคิดก็มีเสียงเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับผู้ชายหน้าสวยคนหนึ่ง จะเป็นใครไปไม่ได้ที่จะสามารถเข้าห้องสอบแบบนี้ได้นอกจากสมาชิกกลุ่มบันนี่

 

 

“รุ่นพี่มาแล้วเหรอครับ? ดูเหมือนว่าเขาจะสอบข้อเขียนภาษาอังกฤษจะเสร็จแล้วละ”ยองแจทักขึ้นแล้วเงยมองบุคคลที่มาใหม่

 

 

“ฉันก็จะมาสอบภาษาที่สามไง นี่ นายน่ะ จะสอบภาษาอะไร?”ผู้มากความสามารถทางภาษาถามขึ้น

 

 

“บลาซิล”เมื่อได้ยินถึงชื่อประเทศ เขาก็แทบอยากจะหงายท้องลงไปนอนตาย

 

 

“งานหนักเลยนะครับรุ่นพี่ฮิมชาน”ยองแจแอบหัวเราะ

 

 

“โอ้ ไม่ๆ เอาที่มัน... ประเด็นคือ เอาภาษาที่ฉันพูดได้ด้วยเซ่! -__-.”ฮิมชานลากเก้าอี้มานั่งเพิ่ม

 

 

“แล้วพูดอะไรได้บ้างละ..?”คนที่ถูกว่าก็เงยหน้ามาสบตาเล็กน้อยก่อนจะก้มลงเขียนต่อ

 

 

ตกลงใครสอบใครกันแน่ว้ะเนี่ย!!

 

 

ฮิมชานคิดในใจก่อนที่ยองแจจะยื่นเอกสารที่แดฮยอนกรอกเสร็จมาให้อ่านรายละเอียดคร่าวๆ ร่างสูงเขาลงไว้ว่าพึ่งกลับมาจากต่างประเทศ จะมาสอบเข้า ปี 2 ของที่นี่

 

 

“งั้นสอบภาษาฝรั่งเศส พูดได้มั้ย?”สุดท้ายภาษาที่ฮิมชานเลือกก็เป็นฝรั่งเศส

 

 

“อะไรก็ได้...”แต่ก็ได้รับคำตอบมาเหมือนต้องการจะสื่อว่า ฉันพูดได้ทุกภาษา

 

 

 

 

 

 

“เอาละ พอกันที -__-.”และแล้วฮิมชานก็พาตัวนักเรียนที่สอบเข้าไปหาหัวหน้ากลุ่มบันนี่ด้วยความหมดอาลัยตายอยาก เพราะสกิลการพูดภาษาฝรั่งเศสของแดฮยอนมันน่ากลัวเกินไป อย่างกับเจ้าของภาษามานั่งสอบสัมภาษณ์เขามากกว่า

 

 

“ต่อจากนี้ นายต้องไปสอบความสามารถกับเจ้ากอลิล่าหน้าเถื่อนคนนึง”คนหน้าสวยกว่าจดรายละเอียดการสอบลงในกระดาษที่มีแบบฟอร์มให้เรียบร้อยแล้ว ที่เหลือเขาก็ต้องส่งต่อให้บัง ยงกุก เป็นคนสุดท้าย

 

 

“เห้ย บัง ยงกุก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”และแล้วก็เกิดการแหกปากเรียกข้ามหัวกลุ่มนักเรียนที่กำลังเล่นบาสในโรงยิม และดูเหมือนว่าเสียงของฮิมชานก็สามารถส่งถึงคนหน้าดุที่นั่งอยู่บนแสตนเชียร์อย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว ในมือนั้นยังมีไม้เคนโด้หักๆราวกับไปฟาดหัวใครมานับร้อยครั้ง ถึงจะได้ยินคนเรียก แต่ดูท่ายงกุกจะไม่ให้ความสนใจเลยแม้แต่น้อย

 

 

“ลงมานี่นะเว้ย!!!!!!!!!!! ให้ความร่วมมือกันหน่อย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”เมื่อเห็นอีกคนไม่ขยับเขยื้อน เขาจึงจำต้องลากแดฮยอนเข้าไปใกล้ๆแล้วกวักมือเรียกเป็นพลันวัน

 

 

“อะไร..?”น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาก่อนจะยกไม้เคนโด้ขึ้นมาพาดบ่าตัวเอง

 

 

“มีนักเรียนใหม่จะมาสอบความสามารถพิเศษ”คำว่านักเรียนใหม่เป็นที่ดึงดูดความสนใจของเหล่านักเรียนที่เล่นบาสกันอยู่ จริงๆแล้วพวกเขาก็จับตามองการแต่งตัวของแดฮยอนตั้งแต่ฮิมชาตะโกนเรียกคนบนแสตนเชียร์แล้ว เมื่อฮิมชานพูดเช่นนั้น ไม่แน่แดฮยอนอาจจะได้เข้ามาอยู่ในโรงเรียนนี้ หากผ่านการสอบความสามารถของยงกุกไปได้

 

 

“อ้อเหรอ.. เจ้าเด็กเนี่ย?”ว่าแล้วเขาก็ใช้ปลายไม้เคนโด้ชี้ไปที่หน้าแดฮยอน

 

 

“เออ จะให้เป็นเหงือกนายหรือไงว้ะ?”ฮิมชานส่ายหัวหน่ายๆ “ลงมารับใบรายละเอียดด้วยสิเว้ย!   

 

 

“ไม่จำเป็น เพราะไม่แน่ว่าอาจจะโดนฉีกเร็วๆนี้”คำพูดของยงกุกทำให้คนทั้งโรงยิมเริ่มส่งเสียงฮือฮากันยกใหญ่ เพราะเวลายงกุกเอาจริง แทบจะไม่มีนักเรียนเข้าใหม่เลย

 

 

“งั้นก็เอาไปถือเองเซ่! ไม่ได้เป็นขี้ข้านายซักหน่อย เห้ย! บัง ยงกุกโว้ยยยยยยยยยย ลงมา!!! ไอ้บ้าเอ้ย!!”ฮิมชานโวยวายเมื่อเห็นว่าร่างสูงลุกขึ้นแล้วเดินขึ้นไปนั่งสูงกว่าเดิม แล้วยิ่งใบหน้าดุนั้นมองลงมา สายตานั้นก็เหมือนเป็นพระราชาที่กำลังจะตัดสินใจว่าควรประหารคนคนนี้ดีหรือไม่

 

 

“จะมาสอบอะไร?”ตอนนี้ทุกคนในโรงยิมถึงกับเงียบเสียงลง รอคอยว่าอีกฝ่ายจะตอบว่าอะไร                         

 

 

“อะไรก็ได้...”แดฮยอนกอดอกมอง

 

 

“ไหนๆก็อยู่ในโรงยิมแล้ว พวกบาสทีมชาติก็อยู่...”เมื่อสายตาคมเปรยมองไปที่กลุ่มบาสทีมชาติ คนพวกนั้นถึงกับหลบตาแล้วเดาะลูกบาสต่อ

 

 

“ไม่แรงไปหน่อยหรือไง ไอ้ซุปมังกร -__-.”ฮิมชานคว้าลูกบาสสีส้มที่กลิ้งมาข้างตัวเองแล้วปาขึ้นไปบนแสตนเชียร์ หมายจะให้โดนคนข้างบน

 

 

“งั้นก็เตรียมฉีกกระดาษนั้นออกได้เลย”สายตานิ่งๆนั้นแทบจะทำให้คนหลายคนที่มองอยู่ถึงกับตายได้

 

 

“เฮ้อ โชคร้ายหน่อยนะ...วนมาที่ไอ้บ้านี่ทีไร ไม่มีนักเรียนเข้าใหม่ซักที”ฮิมชานถอนหายใจอย่างหมดหวังแล้วแตะไหล่แดฮยอนเบาๆเพื่อให้กำลังใจ ส่วนตัวเขาเองก็ต้องไปหาที่นั่งบนแสตนเชียร์เหมือนกัน แต่ไม่มีทางจะอยู่ใกล้เจ้าคนที่เขาเป็นคู่อริเด็ดขาด

 

 

ปกติแล้วเวลามีนักเรียนเข้ามาใหม่ ยองแจจะมีหน้าที่สอบวิชาคณิตศาสตร์ ฮิมชานคุมภาษาอังกฤษและภาษาที่สาม ส่วนยงกุกก็รับสอบพวกความสามารถพิเศษ และจงออบจะคอยช่วยแนะนำสถานที่ การเรียน และคุมความประพฤติตลอด 1 เดือน ซึ่งจะมีการวนหน้าที่กันในแต่ละครั้งที่มีนักเรียนเข้าใหม่ และคราวนี้ยงกุกก็ได้เป็นคนสอบความสามารถพิเศษ เป็นการสอบที่ยาก เพราะเขาเล่นเอาแต่พวกระดับทีมชาติมาสอบด้วย

 

 

“บาสทีมชาติ เลือกมา 1 คน แข่งกับเด็กใหม่นี่...”ยงกุกเอ่ยออกมาขณะที่พวกทีมบาสทำการโหวตใครคนใดคนหนึ่งออกมา และผลก็คือ กัปตันทีม ต้องเป็นคนออกมาแข่ง

 

 

“ขอ 10 คะแนนก็พอ เพราะคิดว่า...คงทำไม่ถึง

 

 

“ไอ้ปากหมา -__-.

 

 

 

 

 

 

เอกสารเกี่ยวกับรายละเอียดเด็กใหม่ของ จอง แดฮยอน ถูกทำการเซ็นต์อนุมัติให้เข้าเรียนอย่างง่ายดาย เมื่อทำการแข่งบาสกับนักกีฬาทีมชาติรอดมาได้อย่างหวุดหวิด นั่นอาจจะเป็นเพราะแดฮยอนมีความไวและมีประสบการณ์มาเกือบร้อยปี จึงสามารถอ่านเกมคนที่กำลังแข่งกับตัวเองได้โดยสมบูรณ์แบบ งานต่อมาก็จะถูกส่งต่อให้กับจงออบที่นอนพักอยู่ในห้อง

 

 

“ให้ตายสิ ทำไมต้องเรียกตัวกันแบบนี้ด้วย!”ยองแจบ่นออกมาก่อนจะขยี้หัวตัวเอง เพราะเมื่อครู่โดนประกาศเรียกให้มารับแดฮยอนไปหอพัก ทั้งๆที่เขาก็กำลังทำหน้าที่จัดแจกันดอกไม้อยู่ ทำให้เนื้อตัวเต็มไปด้วยกลีบดอกไม้และเศษใบไม้ติดเต็มชุดเครื่องแบบสีขาว

 

 

“ตอนแรกนายเกือบจะได้อยู่ห้องเดี่ยวแล้ว แต่ห้องของจงออบมันว่าง 1 เตียง ฉะนั้น ผอ. เขาให้นายพักห้องเดียวกันกับจงออบ”คนตัวเล็กเดินนำพร้อมถือแฟ้มเอกสารไปด้วย

 

 

“แล้วก็เรื่องเครื่องแบบ จงออบบอกว่า เด็กเก่าเขาเอาเก็บไว้ให้อย่างดีในตู้เสื้อผ้า พรุ่งนี้ใส่เครื่องแบบสีดำ”

 

 

“...?”แม้สีหน้าของแดฮยอนจะนิ่ง แต่เป็นใครก็จะสงสัยว่าทำไมจู่ๆให้เปลี่ยนเป็นเครื่องแบบสีดำ

 

 

“มันจะเข้าหน้าหนาวแล้ว ควรจะใส่สีดำ มันจะได้ดูดความร้อนไง”ยองแจไขข้อข้องใจให้แล้วเปิดประตูเข้าไปในหอพักที่ในขณะนี้ก็เริ่มมีนักเรียนเดินเข้าๆออกๆบ้างแล้ว

 

 

“พวกปี 2 จะพักอยู่ชั้น 2 ชั้นล่างเป็นของพวกปี 3”คนตัวเล็กเลี้ยวขึ้นไปทางบันได โชคดีที่ห้องพักของจงออบแทบจะไม่ต้องเดินไกลเลย เพราะขึ้นมาก็ถึงหน้าประตูห้องที่มีชื่อสอดเอาไว้ที่ป้าย

 

 

“จงออบ...”ประโยคแรกที่ยองแจพูดขึ้นเมื่อเปิดประตูห้องเข้าไปและเห็นเด็กหนุ่มตาตี่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่

 

 

“อ๊ะ สอบเป็นไงบ้างครับ?”จงออบวางหนังสือลงแล้วถามไถ่อย่างเป็นห่วง

 

 

“ก็เกือบแย่น่ะ รุ่นพี่ยงกุกเป็นคนคุมความสามารถพิเศษ นายก็น่าจะรู้”ยองแจส่ายหัวก่อนจะยื่นแฟ้มเอกสารให้

 

 

“ดีใจด้วยนะครับ”เมื่อได้รับแฟ้มมาในมือ จงออบก็เงยขึ้นไปมองหน้าแดฮยอนแล้วส่งยิ้มให้

 

 

“หมอนี่อยู่ปี 2 แต่ดูท่าจะอายุมากกว่านายอีกแล้วละ”คนที่เป็นรุ่นพี่พูดทิ้งท้ายไว้ก่อนจะขอตัวออกไปจัดการของในโบสถ์ต่อ

 

 

“อ่า...รุ่นพี่แดฮยอน”คนตัวเล็กก้มดูชื่อของร่างสูงที่แฟ้มก่อนจะเปิดดูรายละเอียดภายใน  สอบคณิตศาสตร์ได้เกินเกณฑ์ ภาษาอังกฤษก็ได้เต็ม แล้วไหนจะภาษาที่สามที่ฮิมชานยังคอมเม้นท์ไว้ว่า เก่งเหมือนเจ้าของภาษา สุดท้ายก็เรื่องกีฬาที่ยงกุกเขียนไว้คำเดียวว่า ผ่าน ด้วยปากกาสีแดงหัวใหญ่

 

 

“ขอต้อนรับสู่โรงเรียนคริสเตียน ลัคซูเรียส นะครับ ผมมุน จงออบ จะเป็นคนดูแลรุ่นพี่ตลอด 1 เดือน จากนี้ผมจะขอเล่าประวัติและรายละเอียดเล็กๆน้อยๆของโรงเรียนให้ฟังก่อน โรงเรียนเราถูกก่อตั้งมามากกว่า 50 ปี โบสถ์ที่อยู่ถัดไปจากตึกเรียนก็ถูกสร้างไว้ก่อนโรงเรียน คาดว่าอายุไม่ต่ำกว่า 100 ปี มีคัมภีร์ เรื่องเล่า และภาพวาดบนเพดานไว้มากมาย สามารถเข้าไปอ่าน และเยี่ยมชมได้ กลับมาที่โรงเรียนเรานะครับ ในโรงเรียนจะมีกลุ่มที่ชื่อว่า บันนี่ รวมผู้เป็นเลิศในทุกๆด้านเพื่อทำการควบคุมดูแลโรงเรียนและคัดกรองนักเรียนใหม่”

 

 

ใช่พวกที่ทำการสอบแน่ๆ..

 

 

แดฮยอนคิดชั่วครู่ก่อนจะทรุดตัวลงไปนั่งบนพื้นแล้วเงยฟังร่างเล็กพูดต่อ แต่ดูเหมือนว่าจงออบจะตกใจที่แดฮยอนลงไปนั่งบนพื้นจึงรีบลงไปนั่งบนพื้นเหมือนกัน เพื่อความเท่าเทียม เขาไม่ชอบที่ให้คนอายุมากกว่าเงยหน้ามองตัวเอง มันดูเหมือนเขาไม่ให้ความเคารพ

 

 

“หัวหน้ากลุ่มคือ รุ่นพี่บัง ยงกุก อยู่ปี 3 เขาเก่งด้านกีฬาแทบทุกชนิด แต่ที่เด่นๆก็คือเคนโด้ ยิงปืน และเขาก็เคยเป็นกัปตันทีมบาสมาก่อน ตอนนี้ก็สละให้รุ่นน้องไปแล้ว เพราะไม่งั้นถ้าเขาออกจากโรงเรียนไปก็จะไม่มีคนสืบทอดต่อ รุ่นพี่เขาจะเป็นคนตรงๆ ดูน่ากลัว แต่ใจดีนะ”

 

 

ใจดี...? มันอยู่ส่วนไหนนะ?

 

 

“ต่อมาก็คือ รุ่นพี่คิม ฮิมชาน อยู่ปี 3 เหมือนกับรุ่นพี่ยงกุก สองคนนี้เขาไม่ค่อยถูกกันเท่าไหร่ แต่พอทำอะไรจริงจังก็จะสามารถร่วมมือกันได้อย่างดีเลย รุ่นพี่ฮิมชานเก่งการแสดงและพูดได้ 7 ภาษา ภาษาหลักที่เขาเก่งก็คือ อังกฤษ ฝรั่งเศส ญี่ปุ่น และอิตาลี เขาเป็นคนเดียวที่สามารถออกไปนอกโรงเรียนได้ในวันสุดสัปดาห์ และจะมีคนจำนวนมากฝากซื้อของจากเขา มีอะไรก็ฝากรุ่นพี่ฮิมชานได้  แต่เขาไม่ได้ไปด้วยรถหรอกนะครับ...ต้องรีบหน่อยถ้าจะฝากซื้อของ”

 

 

“แล้วไปด้วยอะไรละ?”แดฮยอนขมวดคิ้วมอง

 

 

“เฮลิคอปเตอร์ครับ”

 

 

“เอ่อ..ฉันเข้าใจละ จบยัง?”ร่างสูงเอนพิงกำแพงก่อนจะเห็นว่าจงออบส่ายหัวเบาๆเป็นเชิงบอกว่ายังเล่าไม่จบ      

 

 

“คนต่อไปก็คือรุ่นพี่ยู ยองแจ รุ่นพี่เขาต้องทำงานเป็นผู้ช่วยบาทหลวงและเข้าออกโบสถ์ประจำ พี่เขาเก่งเรื่องคิดคำนวณและวางแผน แชมป์คณิตศาสตร์เหรีญทองโอลิมปิก 2 สมัยซ้อน รุ่นพี่ยองแจมักจะขี้กลัวและตื่นตกใจได้ง่าย อย่าไปแกล้งรุ่นพี่เขานะครับ..”จงออบทำสีหน้าขอร้อง นั่นก็ทำให้แดฮยอนพยักหน้ารับเล็กน้อย เพราะปกติเขาก็ไม่ใช่คนอย่างนั้นอยู่แล้ว คนที่เป็นน่าจะ...ใช่เจ้าเด็กกวนประสาทที่ตอนนี้ไม่รู้ไปอยู่ที่ไหนแล้วมากกว่า

 

 

“และสุดท้ายก็คือผม มุน จงออบ จริงๆแล้วผมควรจะอยู่ปี 1 แต่ระดับสมองผมโดนให้ขึ้นมาอยู่ปี 2 รางวัลการแข่งขันอะไรของผมก็ไม่ได้เยอะแยะอะมากแค่ได้เหรียญทองชีววิทยาโอลิมปีกเท่านั้นเองครับ หน้าที่หลักของผมก็คือไปทำความสะอาดสุสานและตอนนี้ก็ดูแลรุ่นพี่แดฮยอน”ดูเหมือนว่าคนตัวเล็กจะเล่าเรื่องจบแล้ว ก็ทำให้แดฮยอนลุกขึ้นเดินไปหาจงออบใกล้ๆแล้วเชยคางอีกคนขึ้น

 

 

“งั้นเหรอ...ดูแลฉันดีๆละ มุน จงออบ”

 

 

 

 

 

 

ใครจะไปรู้ว่าในโกดังเก็บของเก่าๆจะมีร่างโชกเลือดของเด็กหนุ่มผมดัดสีบลอนด์ถูกทิ้งเอาไว้ท่ามกลางเครื่องจักรขึ้นสนิม และดูเหมือนว่าเขาจะโดนลากมาทิ้งที่นี่เมื่อหลายชั่วโมง แม้ใบหน้าจะซีดเซียวแต่ก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม รอยยิ้มที่บ่งบอกว่ากำลังมีความสุขกับความตายที่ได้รับ

 

 

ในมุมๆหนึ่งที่ปกคลุมไปด้วยความมืด ซากปรักหักพังและซากต้นไม่สีดำทมึนราวกับโดนไฟแผดเผามานานแล้ว เด็กหนุ่มที่นอนหลับตาอยู่กำลังได้ยินเสียงฝีเท้าอันแผ่วเบาที่เข้าใกล้ตัวเองเรื่อยๆ ริมฝีปากเรียวนั้นจึงเปิดออกแล้วเอ่ยคำพูดออกมา

 

 

“หยุดเลยค็อก ขอนอนต่ออีก 10 นาที อย่าพึ่งเปิดนาฬิกาปลุกนะ ดีมาก เย้”เด็กกวนประสาทพูดไปหลับตาไป เพราะเขากลัวว่า หากลืมตา อาจจะได้ตื่นไปโลกแห่งความเป็นจริงเร็วขึ้น

 

 

“อีกนานเท่าไหร่นะที่จะหลุดพ้นจากคำสาปนี้...”น้ำเสียงเอื่อยเฉื่อยพูดออกมา โทนเสียงแบบนี้ช่างคุ้นเคย

 

 

“แม่...”เซลโล่โพล่งออกมา แต่ดวงตานั้นยังคงปิดสนิท

 

 

“แม่ผิดเอง...แม่ขอโทษ ถ้าตอนนั้น...แม่ไม่...”หญิงสาวเริ่มส่งเสียงสะอื้นออกมาขณะคว้าร่างของเด็กหนุ่มขึ้นมากอดเอาไว้แนบอกตัวเอง

 

 

“แม่ไม่ผิด...แม่อย่าโทษตัวเองแบบนี้ แล้วแม่ แม่มาได้ยังไง?”เจ้าของผมบลอนด์พยายามยกมือขึ้นมาสัมผัสใบหน้าที่เย็นยะเยือกของอีกฝ่ายแล้วลูบมันอย่างแผ่วเบา

 

 

“แม่...อึก!!”ไม่ทันที่ผู้เป็นแม่จะได้พูดอะไรต่อก็ถูกปลอกคอเหล็กอันหนักอึ้งล็อคที่คอแล้วกระชากไปข้างหลังอย่างแรง แรงดึงมหาศาสเช่นนี้ก็ทำให้เซลดล่ถึงกับเซตามจนแทบปลิวไปด้วย การกระทำป่าเถื่อนเช่นนี้จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากผู้คุมการตื่น

 

 

“ค็อก”นี่เป็นครั้งแรกที่เขายังไม่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นโดยทันที “ทำอะไรน่ะ!! เมื่อกี้ทำอะไร!

 

 

“ไม่จำเป็นต้องตอบคำถามผู้ที่มีคำสาป จงตื่น..”เมื่อได้ยินคำว่าให้ตื่น เซลโล่ถึงกับรีบเอามือมาอุดหูตัวเอง

 

 

“ไม่มีประโยชน์ เพราะยังไงก็ต้องตื่นอยู่ดี..”

 

 

คลิ๊ก..เสียงกดปุ่มให้นาฬิกาโบราณเรือนโตถูกให้ทำงาน น้ำเสียงแหบแห้งของค็อกค่อยๆเลือนหายไป แปรเปลี่ยนเป็นเสียงนาฬิกาแทน

 

 

กริ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

 

 

 

 

ร่างโปร่งกระตุกเฮือกขึ้นมาสูดอากาศเข้าปอดอย่างรวดเร็วราวกับจะขาดออกซิเจน บาดแผลที่ถูกรถชน โดนลากไปซ้อม ไหนจะโดนยิงตัวเกือบพรุน เขาจึงรีบมองหาสัตว์เลี้ยงของตัวเองไปทั่ว ไม่นานนักชูการ์ไรเดอร์ตัวโปรดก็โผล่ออกมาจากเครื่องจักรเก่าๆตัวหนึ่ง มันรีบวิ่งเข้าไปหาเจ้าของอย่างเคย พอได้สัมผัสตัวเท่านั้น บาดแผลทั้งหลายก็เริ่มสมานย์ตัวกัน ส่วนที่โดนลูกกระสุนก็ขับมันออกมาหล่นลงพื้นดังแกร๊งนับสิบครั้ง

 

 

“ดูท่าครั้งนี้จะตายคุ้ม...คุ้มพอที่จะได้เจอแม่”เซลโล่กำหมัดแน่นก่อนจะยันตัวลุกขึ้น มือก็ล้วงเข้าไปหยิบมือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกง เมื่อได้เห็นก็ไม่แสดงสีหน้าตกใจเลยแม้แต่น้อย เพราะรู้อยู่แล้วว่ามันต้องหน้าจอร้าว ไม่ก็ปุ่มพังจากการโดนรุมกระทืบ

 

 

“โอ๊ะโอ ข้อความเข้านี่นา”แม้หน้าจอจะร้าว แต่ก็ทำให้เขาอ่านข้อความได้บ้าง

 

 

 

เป้าหมายครั้งนี้  XXXXXXX สถานที่ XXXX รูปประกอบ 2 รูป

ค่าตัว 1,XXX,XXX วอน กำหนดเสร็จ 1 วันหลังจากได้รับข้อความ

งานเก่าเลื่อนให้เป็น 1 เดือน และเพิ่มค่าหัวอีก 4,XXX,XXX วอน

 

 

 

“อะไรของตาแก่นี่ อยู่ๆก็เพิ่มงาน อยู่ๆก็เลื่อนงาน แม่ไม่รักเหรอคร้าบ”เซลโล่เบะปากก่อนจะพูดต่อ “เป้าหมายอยู่ในตัวเมืองเชียว...สงสัยต้องซุ่มแบบสไนเปอร์ซะแล้วสิ”

 

 

ร่างโปร่งพาตัวเองออกไปจากโกดังทั้งๆที่เสื้อผ้ายังเต็มไปด้วยเลือดที่แห้งกรัง โชคดีที่รีโมทเรียกรถมอเตอร์ไซต์อัตโนมัติยังไม่เป็นอะไร เท่านี้เขาจะได้ไม่ต้องเดินตามหาเจ้ามาโทกิสีดำลายฟ้าให้เมื่อยตุ้ม เสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มเข้ามาใกล้พร้อมฝุ่นคลุ้ง มาโทกิยานพาหนะสำคัญจอดลงข้างหน้าเซลโล่ก่อนจะดับเครื่องลง เด็กหนุ่มอ้อมไปเปิดเกราะแต่งรถด้านข้างออกแล้วหยิบเสื้อแจ็คเก็ตสีดำขลับออกมาสวมใส่ทับเสื้อตัวเก่าก่อนจะรูดซิปขึ้นปกปิดรอยเลือด

 

 

ลำดับต่อไปก็คือตรวจเช็คของสำคัญที่อยู่ใต้เบาะ เซลโล่ปิดเบาะขึ้นมาก็เผยให้เห็นผ้าปกคลุมปิดเอาไว้ และพอสัมผัสลงไปก็รู้สึกถึงวัตถุแข็งแรงและดูอันตราย เป็นของที่เซลโล่แอบซ่อนเอาไว้ให้พ้นสายของแดฮยอน เพราะหากมีเหตุจำเป็น และแดฮยอนไม่อยู่ เขาก็คงต้องใช้มัน

 

 

“น้องไรเฟิลของเซลโล่ยังอยู่ดีใช่มั้ย เดี๋ยวเราจะไปผจญภัยกันนะเบ่เบ๋”เซลโล่ยิ้มร่าก่อนจะปิดเบาะลงไปเช่นเดิม

 

 

เด็กตัวสูงขึ้นไปคร่อมเบาะนั่งก่อนจะสตาร์ทเครื่องอีกครั้ง มือจับแฮนด์ไว้แล้วบิดเร่งเครื่องจนเกิดเสียงดัง ไม่กี่ชั่วอึดใจก็ทะยานตัวออกมุ่งไปยังตัวเมืองแต่แล้วเซลโล่ก็เบรคหยุดชะงักด้วยเหตุผลอะไรบางอย่าง เขาหันกลับไปมองด้านหลังของตัวเองแล้วพูดเบาๆ

 

 

“ปิก้า มานี่เร็ว!”และนี่คือเหตุผลของเขา เขาเกือบจะลืมสัตว์เลี้ยงตัวสำคัญเอาไว้ที่นี่แล้วเชียว


_________________________________________________________________________________________
โฮกก มีแต่คนอยากให้อัพเรื่องนี้ ; _ ;
อัพแล้วจ้าอัพแล้ว
ฝากเรื่องใหม่หน่อยนะ ม้วฟ!

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

508 ความคิดเห็น

  1. #504 บันนี่เกรียน (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 กันยายน 2557 / 07:27
    'ดูแลชั้นดีๆล่ะ มุนจงออบ'

    แด้จะสื่ออะไรรรร
    #504
    0
  2. #452 Babys Lynn (@myzelo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มีนาคม 2557 / 22:05
    คือถ้ามีซาวประกอบคาดว่าหูคงดับเพราะเสียงฮิมชาน -_- ยงกุกทนได้ไงหรือว่าหูดับไปแล้ว.....
    #452
    0
  3. #433 Dami's (@9328987) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มีนาคม 2557 / 16:51
    แดฮยอนเมพไปป่ะพูดได้ทุกภาษา มีแววว่าจะได้เข้ากลุ่มบันนี่และต้องกัดกับยงกุกก็เป็นได้..............
    #433
    0
  4. #336 nan (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2556 / 07:07
    แด้ แกเก่งมากประสบการณ์100 ปี มันช่วยได้อ่ะ!!

    แจนี้ช่างสังเกตนะ!

    โล่ลืมปีก้าได้งัย!!!
    #336
    0
  5. #324 shshshx (@shxtaop) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2556 / 07:50
    โล่น่ารักอ่ะ อยากให้โล่คู่พี่บังอ่ะโหดกับโหดดี

    แด้ออบเหมาะกันมาก ออบซื่อได้อีก
    #324
    0
  6. #302 MicKy (@MP_mick) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2556 / 14:16
    แด้นายจะเมพไปเก่งเกินไปแล้วนะ ประสบการณ์สั่งสมมาเป็น 100 ปี

    แต่ยองแจนี่ช่างสังเกตคนเก่งจริงๆ เลย แอบสงสารคนอื่นๆ ที่เคยมาสอบเข้าจริง

    เจอแค่เฮียคนเดียวก็คงจะจอดกันหมดอยู่แล้วล่ะ เมื่อไหร่โล่จะเข้าตามแด้มาซะทีนะ 
    #302
    0
  7. #292 'BaBesTyB.OY2ST (@krkrse001) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2556 / 10:15
    แด้แก.. จะเมพไปไหนฟร้ะ ถ้าผมเปนคนคุมสอบคงสะพรึง 5555.
    #292
    0
  8. #281 noonekhow (@noonekhow) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2556 / 17:29
    แดบัก !! หนุกมากเลย ไรตสู้ ๆ นะ เลิปยู ^3^
    #281
    0
  9. #250 Sasoshi (@sasoshime) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 เมษายน 2556 / 23:21
    เเด้เเก่เเล้วก็ต้องเก่งเป็นธรรมดา=,.=
    #250
    0
  10. #215 chanmo (@chanmo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 มีนาคม 2556 / 17:59
    โอ๊ะ ทำไมแจไม่เป็นแหล่งพลังงานให้โล่บ้างอะ ฮ่าๆๆ (ก็ยังไม่เจอกันเลยบ้า)

    แต่แบบว่าทำไมแด้ไม่เล่าเรื่องอะไรให้ออบเลยอะ แล้วถ้าถึงวันที่แด้ต้องออกมาข้างนอกแล้วออบจะยอมตามมามั๊ยเนี๊ย

    แล้วจงออบตอนโดนแด้จูบทำไมไม่รู้สึกจะขัดขืนเลยรึไง หรือไม่ก็รู้สึกว่ามันแปลกๆอะไรประมานนั้นอะ

    เราว่าเจลโล่กว่าจะเจอแด้คงอีกนานนน
    #215
    0
  11. #202 My spring roll (@piano-pooh) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มีนาคม 2556 / 16:45
    ไรเฟิล = [] =
    #202
    0
  12. #167 ฝนตกซ่าๆ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2556 / 19:27
    อื้มมม โล่จ๋าพกไรเฟิล = ., =

    แหม.. อิแด้ทำเป็นถ่อมตัวทำไมไม่จัดเต็มไปเลย = =

    #167
    0
  13. #155 ภรรยาฮยอกแจ (@kunbright) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มกราคม 2556 / 15:14
    แด้นี่อย่างเทพ -0- 
    ดูแลแด้ดีๆนะออบอ่าา >////< ส่วนเราขอระเบิดตัวเองตายแป๊บ -////////-

    #155
    0
  14. #145 RinKi (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มกราคม 2556 / 15:22
    น้องมุน ต้องดูแล รุ่นพี่แดฮยอน ดีๆละ พี่เค้าฝากตัวเอาไว้ (ฝากหัวใจด้วย คิดว่านะ)



    ที่มาของคำสาป คงทำให้ เซลโล่ ต้องเจ็บปวดปางตายกว่าการตายจริงๆเสียอีก



    โล่ ยังเป็นแค่เด็กกวนประสาทอยู่เลยนะ ค็อกจะแกล้งโล่ทำไมนักหนา ใจร้ายมาก



    ตาแก่ ผู้ว่าจ้างนี่ใช้งานตลอด เอาแต่ใจ ให้โล่ได้พักบ้างซิ โล่ยิ่งคิดอะไรไม่ค่อยเก่งอยู่ด้วย
    #145
    0
  15. #137 ice (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มกราคม 2556 / 21:09
    สนุกมากกกกกอ่ะ

    อัพต่อนะไรท์
    #137
    0
  16. #129 love (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 มกราคม 2556 / 14:23
    สนุกๆๆ

    ติดตามมม
    #129
    0
  17. #105 natsu (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2555 / 09:29


    เรื่องนี้สนุก พอ ๆ กับ Baby Doll เลยอ่ะ



    แล้วแดฮยอนกับเจโล่ก็เท่ห์มากกกกกก



    ให้ความรู้สึกอันตรายจริง ๆ แต่ก็ดูพระเอกมาก ^^



    แถมนางเอกเรื่องนี้ก็น่ารักได้ใจ น้องออบสไตล์ใสซื่อ เป็นอะไรที่ยากจะทนต่อความน่ารักจริงๆ ^^



    ถ้า Baby Doll จบแล้ว อย่าลืมมาต่อเรื่องนี้นะ ( เฝ้ารอคอยอย่างมีความหวัง ^^ )

    #105
    0
  18. #100 Mrs.mafia (@minnymai) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2555 / 03:20
    อยากอ่านต่อแย้วฮ๊าบบบบ
    จาดูแด้กะโล่เกรียน คิกคิก
    #100
    0
  19. #97 yu.mea_i.kea (@yukea-imea) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2555 / 19:29
    แด้ มานเก่งเเวอร์ อ่าาาาา-O-'''
    #97
    0
  20. #90 Kiss's Ocean (@tedtsu) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2555 / 13:43
    โหยแด้ ประสบการณ์ร้อยปีช่วยได้เยอะเว่อร์ ฮ่าๆๆๆๆๆ
    มีแอบแก้เป็นผิดด้วยนะ แหม่ หมั่นไส้จริงพ่อคนฉลาดเกิน -"-
    แต่เราก็เคยมีโมเมนท์นี้นะ ~ ตอนทำรีเทสแล้วจำคำตอบได้น่ะ อิอิ
    ฮิมชานแลอนาถมากเหอะ -___-;; จะทดสอบเขาทั้งทียังรู้น้อยกว่าเขาเลย กรั่กๆ
    กุกเกร้ดูมั่นใจมากว่าแด้ไม่มีทางชนะแล้วผ่านบททดสอบได้
    แต่เป็นไงล่า~ แด้มันกลับทำได้ ง่ายเยี่ยงนอนกระดิกเท้า = = 
    #90
    0
  21. #87 4EVER_NOMERCY (@4evergddh) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2555 / 20:15
    แด้เพราะแกแก่ใช่มั้ย ถึงทำข้อสอบได้ดี -0- 55555555555555555
    #87
    0
  22. #86 Dolphinnus (@dolphinnus) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2555 / 22:53
    แด้ดูเจ้าชายมากกกกก 555555

    โล่น้ารักอ่ะ แบบเรียกชื่อตัวเอง โฮรยยยย><

    รอติดตามเรื่องนี้นะค่ะ อัพบ่อยๆน้าาาา^^ 
    #86
    0
  23. #85 da_daehyun (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2555 / 17:48
    แบบแดฮยอนดูเทพอ่ะ 55555555

    ชอบเรื่องนี้มากเลย >
    #85
    0
  24. #84 ~PrIeWii~ (@superpriew) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2555 / 22:08
    แด้ เราขออะไรอย่างดิ ขอมันสมองของแก - - 55555555555
    คือเก่งไปป้ะ? -.- 
    แล้วอะไรคือการโล่ลืมเจ้าปิก้า - - 5555555

    สนุกเว่อร์ ~ มาอัพอีกๆ >< รักไรต์เตอร์ ~~ สุดติ่ง อิ่ง อิ่ง อิ่ง *0* #เอคโค่ 
    5555555555555555
    #84
    0
  25. #83 Joker (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2555 / 05:59
    อ๊ากกกกก ไรเตอร์~~~

    อิฮิมมันจะเก่งไปมั้ย พูดได้ตั้ง 7 ภาษา

    แต่ก็นะ ดักแด้ก็เก่งกว่าอยู่ดี อ๊ายยยย #อินี่เริ่มบ้า -_-;;

    อัพต่อเร็ว ๆ น้า ไรเตอร์สนุกมาก

    สู้ ๆ ค่ะ
    #83
    0