[FIC B.A.P] Countdown (dae x up)

ตอนที่ 2 : Countdown [01]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,091
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    14 ก.ค. 55

[01]

 

กรุงโซลเมืองที่เต็มไปด้วยสีสัน ประชากรมากมายของประเทศเกาหลีมักจะมารวม ณ ที่นี่ และเทคโนโลยีล้ำสมัยที่ทำการพัฒนาตลอดเวลาก็ต้องอยู่ที่เมืองหลวงเช่นนี้ กระนั้นท่ามกลางตึกสูงระฟ้าหากมองออกมาภายนอกทางด้านแถบภูเขา ป่าสนที่ให้บรรยากาศราวกับเป็นอเมริกาขนาดย่อม ลึกเข้าไปเป็นโรงเรียนคริสต์เตียนชายล้วนที่นับว่าหรูหราทีเดียว หากแต่มันเป็นโรงเรียนประจำที่ไม่อนุญาตให้นักเรียนเข้าออกเด็ดขาดจนกว่าจะถึงเปิดเทอมใหญ่

 

 

ประตูรั้วเหล็กขาวสะอาดตาสูงตระหง่านโดยทั้งสองข้างถูกก่อสร้างด้วยอิฐหนาราคาแพงและความสูงค่อนข้างจะเรียกได้ว่าไม่มีทางปีนออกไปได้ง่ายๆ อีกทั้งวงจรปิดที่ติดไว้ที่หน้าประตูรั้ว ระบบไฮเทคทั้งหลายที่แทบไม่จำเป็นต้องมี รปภ. เฝ้าเลยแม้แต่น้อย หากเปิดประตูเข้าไปข้างด้านในที่มีสระน้ำพุขนาดใหญ่ที่ถูกเปิดให้สายน้ำหลั่งไหลออกมาโดยมีลูกเล่นที่พริ้วไหว ใจกลางสระนั้นประดับด้วยหุ่นกามเทพสามองค์ ต้นไม้พุ่มเตี้ยถูกตัดแต่งอย่างดีจนมีลักษณะเป็นลูกบาศก์เรียงกันยาวตามทางเดิน

 

 

กามเทพน้อยถูกหันหน้าออกมาทางประตูโรงเรียน รอยยิ้มน่ารักนั้นไม่ค่อยเป็นที่สนใจของนักเรียนที่นี่นัก เป็นเพราะมันเป็นโรงเรียนชายล้วน ที่มีแค่เพศชายเท่านั้น แม้แต่อาจารย์หรือพนักงานในโรงเรียน ล้วนไม่มีผู้หญิงเลยซักคนเดียว ตึกเรียนถูกแบ่งออกเป็นสามตึกโดยมีสระน้ำเป็นใจกลาง ทิศตะวันออกเป็นของนักเรียนชั้นปี 1 ทิศตะวันตกเป็นของนักเรียนชั้นปีที่ 2 ส่วนนักเรียนชั้นปีที่ 3 จะได้รับสิทธิพิเศษกว่าใครเพราะมีสิทธิ์เข้าเรียนตึกใดก็ได้ เหตุเกิดมาจากโรงเรียนนี้จะมีการสอนที่เนื้อหาเยอะมากในช่วงปี 1-2 และปีสุดท้ายมีหน้าที่ตามทบทวนเอาเอง ฉะนั้นตึกทิศใต้นั้นจึงเป็นตึกกิจกรรม หอประชุม ลานแสดงใต้ตึก ห้องสมุด ห้องประธานนักเรียน หรือแม้กระทั่ง ห้องว่างไว้ให้ทำชมรม

 

 

โรงเรียนคริสต์เตียนนี้มีชื่อว่า คริสต์เตียน ลัคซูเรียส เปรียบดั่งสวรรค์หากใครได้มองภาพลักษณ์ แท้จริงแล้วมันเหมือนกับคุกขังนักโทษดีๆนี่เอง

 

 

“ผมจะร้องไห้แล้วนะ ฮือออออออ”ชายผมบลอนด์เดินออกมาจากตึกเรียนปีสองพร้อมจะทำท่าใกล้หมดลมหายใจเกินทน  โชคดีที่เขามีเรียนคาบเช้าเพียงวิชาเดียว

 

 

ตอนสอบก็อ่านหนังสือแทบตายกว่าจะเข้าโรงเรียนนี้ได้ แล้วพอเข้าได้ก็มาตายเพราะเรียนหนักกว่าโรงเรียนอื่น นี่ขนาดอยู่ปี 2 แล้ว แทบอยากจะปีนรั้วโรงเรียนหนีด้วยซ้ำ ถ้าไม่ติดว่า...มันโคตรสูงแบบนั้น!

 

 

“วันนี้ฉันได้ยินแกพูดแบบนั้นจะพันรอบแล้วนะยองแจ -__-“น้ำเสียงต่ำของรุ่นพี่ปี 3 อย่าง บัง ยงกุกเอ่ยออกมาด้วยท่าทางเบื่อหน่ายกับคำพูด หากมองเขาคนนี้ภายนอกแล้วละก็ถือว่าหน้าตาโหดและเถื่อนใช้ได้แม้จะใส่ชุดนักเรียนสีขาวก็ตามที ร่างสูงบิดขี้เกียจหน่อยๆก่อนจะเดินตามยองแจไปนั่งบนเก้าอี้ยาวใต้ต้นไม้ขนาดใหญ่

 

 

“ก็ไม่ต่างกับพวกที่ลงมาจากตึกหรอกน่า - -+”ยองแจมองไปที่ตึกพวกปี 2 ห้อง A กำลังทยอยลงมาพักกันข้างล่าง ต่างคนต่างบ่นกันด้วยท่าทางหมดแรงกับบทเรียนสุดหินที่โดนอัดใส่สมอง

 

 

“แล้วพี่ไม่ไปเรียนหรือไง? โดด? ระวังสอบไม่ติดมหาลัยนะ”ว่าแล้วยองแจก็รัวกระสุนปืนใส่กับเด็กปีสุดท้าย

 

 

“เปล่า กะว่าจะไปเรียนคาบบ่ายทีเดียวยาวเลย แกสิไม่ไปเตรียมตัวมิสซาตอนเก้าโมงหรือไง?”เพียงแค่ได้ยินคำว่ามิสซา ยองแจก็เด้งตัวลุกขึ้นหมุนรอบตัวเองอย่างลุกลี้ลุกลนมองซ้ายมองขวาว่าจะเริ่มไปตรงไหนก่อนดี และสุดท้ายเขาก็วิ่งแจ้นออกไปทางด้านหลังตึกปี 1 ที่ที่เป็นสถานที่ตั้งของโบสถ์ประจำโรงเรียน ขณะนี้เหลือเพียงยงกุกคนเดียวที่นั่งอยู่บริเวณตึกปี 2

 

 

และเด็กหนุ่มที่วิ่งไปยังโบสถ์นั้นคือ ยู ยองแจ หนึ่งใน 4 บันนี่แห่งลุคซูเรียสที่มีคนจับตามอง เพราะความฉลาด มันสมองเป็นที่หนึ่งใน 4 บันนี่ หากแต่เขาจะเป็นคนที่ลุกลี้ลุกลนไปเสียหน่อยหากมีอะไรคับขัน เป็นคนที่ตื่นตกใจกับสิ่งแปลกใหม่ได้อย่างง่ายดาย ยองแจเป็นนักเรียนที่เรียนติดทอปอันดับหนึ่งของห้องและเขาต้องทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยบาทหลวงในเวลามีพิธีการสำคัญ เต็มไปด้วยความฉลาดและน้ำใจดีพร้อมสมกับเป็นสมองของกลุ่มบันนี่

 

 

ส่วนกลุ่มบันนี่คือกลุ่มที่รวมคนที่เต็มไปด้วยความสามารถไม่ว่าจะเป็นทางสมอง วาจา ร่างกาย หรือจิตใจที่พร้อมจะรับได้ทุกสถานการณ์ มีไว้เพื่อออกไปแข่งขันกับต่างโรงเรียน บันนี่รุ่นแรกมีน้อยนิด หากแต่ บันนี่รุ่นนี้มีมากที่สุด และเมื่อออกไปแข่งขันก็จะนำชัยชนะกลับมาทุกครา ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเรียน เทคโนโลยี หรือจิตวิทยา ผู้ที่อยู่ในกลุ่มบันนี่จะได้รับสิทธิพิเศษเพียงคนละ 1 อย่างเท่านั้น

 

 

อย่าง ยู ยองแจ เขาเลือกที่จะเข้าหอกี่โมงก็ได้ไม่จำกัด พูดง่ายๆก็คือ เข้าออกเมื่อไหร่ก็ตามใจตัวเอง ไม่มีใครสามารถขัดได้

 

 

อีกหนึ่งคนที่ลืมไม่ได้คือหัวหน้ากลุ่มบันนี่ บัง ยงกุก ผู้เต็มไปด้วยกำลังทางกาย หาแล้วไม่การคิดวิเคราะห์ของเขาแทบจะติดลบ เวลาทำอะไรมักจะไม่ค่อยสำเร็จหรือไม่ก็ดูเถื่อนเกินไป ชายคนนี้นับว่าเป็นผู้กล้าของกลุ่มบันนี่ หากแต่ความเถื่อนของเขาทำให้ทุกคนเริ่มมองกลุ่มบันนี่เป็นกลุ่มอันธพาลขนาดย่อม ยามใดมีสงครามทางการต่อสู้ไม่ว่าจะเป็นยูโด คาราเต้ มวยสมัครเล่น หรือแม้แต่ยิงปืนและธนู บัง ยงกุกไม่เคยพลาดที่จะได้ที่ 1 มาครอบครอง

 

 

สิทธิที่ยงกุกเลือกคือ สามารถฝึกการต่อสู้ได้ไม่จำกัดสถานที่และเวลา นับว่าเป็นการเลือกสิทธิได้ตามกำลังสมองจริงๆ

 

 

หากมองเข้าไปที่ใต้ตึกหนึ่งหน้าล็อคเกอร์สีขาวมีร่างของชายคนหนึ่งกำลังเดินตรงมาที่น้ำพุ ผิวขาวดุจหิมะ ดวงตากลมดั่งเม็ดแอลมอนด์ ผมทองนุ่มราวกับแพรไหม แต่ผิดคาดที่เดินสะดุดขาตัวเองหัวปักลงสระน้ำอย่างไม่ได้ตั้งใจ ยงกุกผู้เห็นเหตุการณ์ไม่มีท่าทีตกใจแม้แต่น้อย ได้แต่ทำหน้านิ่งๆแทนที่จะเข้าไปช่วย

 

 

“แค่ก แค่ก! ไอ้บ้าห้อยตาปิด ไม่คิดจะช่วยกันหรือไง!”ทันทีที่หน้าพ้นน้ำเสียงก่นด่าก็เริ่มบรรเลง

 

 

“ฉัน?”ยงกุกชี้มาทางตัวเองแล้วเลิกคิ้วขึ้น

 

 

คนออกจะเยอะแยะทำไมต้องเป็นกูวะ? -__-

 

 

“เออน่ะสิ! ที่นั่งตรงหน้าฉันก็มีแค่นายนี่หว่า!”ผ้าเช็ดหน้าขาวถูกดึงขึ้นมาซับน้ำออกจากหน้าเจ้าของมัน ผมประกายทองถูกลู่ลงมาตามแก้ม

 

 

“เด็กปี 2 เยอะแยะไป”ร่างสูงยังคงนั่งนิ่งไม่ขยับกาย

 

 

“ฉันจะรู้จักมั้ย? เอาปากคิดหรือไงวะ - -

 

 

“แล้วใครให้แกเอาฟันไปเฉาะทำรูระบายให้สระน้ำวะ? คิม ฮิมชาน”ยงกุกขยับคอไปมาเบาๆราวกับเซ็งกับการกระทำของคนตรงหน้า เมื่อได้ยินเช่นนั้นทำให้คนที่ถูกเรียกชื่อเต็มถึงกับเดินถ่อไปหาทันที

 

 

“มันเรียกว่าฟันกระต่ายเว้ย! ฉันเป็นหนึ่งในบันนี่เลยนะ”พูดจบเจ้าตัวก็เชิดหน้าขึ้นราวกับจะบอกว่าตัวเองเป็นหัวหน้ากลุ่ม ซึ่งมันก็ไม่ใช่ หัวหน้ากลุ่มกำลังนั่งมองเจ้าคนบ้าขาดสติเดินเอาหัวปักสระน้ำที่กำลังยอตัวเองว่าอยู่ในกลุ่มที่เป็นที่จับตามองของคนในโรงเรียนและต่างโรงเรียน

 

 

“ฟันกระต่ายอะไรเอาไปขุดดินได้วะ?”ร่างสูงนั่งกอดอกมองปฏิกิริยาที่กำลังจะปะทุของฮิมชาน

 

 

คิม ฮิมชาน หนึ่งในบันนี่ที่เรียกได้ว่าเต็มไปด้วยความหลงตัวเอง ความรั่ว ความเกรียน ความ...มันเยอะมากจนไม่สามารถบรรยายได้หมดในหนึ่งหน้ากระดาษ สรุปคือเขาเป็นบุคคลหนึ่งที่กลุ่มบันนี่ขาดไม่ได้ราวกับเป็นกระดาษทิชชู่ที่เอาไว้สั่งน้ำมูกเวลาป่วยนั่นเอง(?) ฉะนั้นเวลาไม่ป่วย ทิชชู่อย่างฮิมชานจึงหมดความสำคัญลดลงไปใช้เช็ดขี้หมาที่เหยียบติดรองเท้าก็พอ

 

 

ความสามารถของเขาคนนี้ยังไม่ปรากฏแน่ชัดนัก แต่ทว่าเมื่ออยู่ในกลุ่มบันนี่แล้วสิทธิพิเศษเหล่านั้นเขาต้องได้รับแน่นอน เขาเลือกที่จะสามารถออกนอกโรงเรียนได้ทุกสุดสัปดาห์ด้วยเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวที่พ่อเขาส่งมาให้ เมื่อได้ยินเช่นนี้หลายๆคนคงจะรู้แล้วว่าการที่ฮิมชานออกจากโรงเรียนได้ พ่อเขานั้นเงินใหญ่ขนาดไหน

 

 

“ตายซะเถอะบัง ยงกุก - -“ฮิมชานคว้ากิ่งไม้บริเวณนั้นมาก่อนจะฟาดเขาที่แขนเป้าหมายดัง ผวะ ขนาดของไม้ต้องไม่ธรรมดาแน่นอน

 

 

“มีแรงแค่นั้นเหรอ? เก็บแรงไว้เกลี่ยหน้าดินดีกว่ามั้ย?”และทุกครั้งที่ฮิมชานเข้าไปหาเรื่องยงกุก ก็จะโดนสวนกลับมาตลอด และผู้แพ้ก็คือ คิม ฮิมชาน อย่างไม่ต้องสงสัย

 

 

“เดี๋ยวจับเฉาะหัวแม่ง พูดอยู่ได้เรื่องฟัน - -+

 

 

“ลองสิ จะจับขยี้ปากให้หายจอบเลย -__-“สีหน้ายงกุกยังคงนิ่งไม่เปลี่ยน ผิดกับฮิมชานที่ต้องเงียบเสียงลงแล้วฟาดกิ่งไม้ใส่ยงกุกอีกสามทีก่อนจะโยนกิ่งไม้น่าสงสารอันนั้นไป

 

 

“ไปศัลยกรรมปากมาให้เรียวบางก่อนเถอะแล้วค่อยมาขยี้!

 

 

“ไม่อะ...แม่งปากเรียวๆ...ขยี้ไม่เร้าใจหรอกคิม ฮิมชาน”ยิ่งมองหน้านิ่งๆของยงกุกมากเท่าไหร่ คนที่ได้รับแต่กระสุนคำพูดแทบจะเข้าไปตะปบหัวอยู่ร่อมร่อถ้าไม่ติดว่ามีเด็กน้อยปี 2 เดินเข้ามา รอยยิ้มสดใสพร้อมกับการโค้งตัวทำความเคารพรุ่นพี่อย่างเรียบร้อย

 

 

มุน จงออบ บันนี่คนสุดท้ายที่เข้ามา มีผลการเรียนที่สูงพอที่จะเรียนเทียบ ฉะนั้นเขาจึงเรียนอยู่ชั้นเดียวกับยองแจหากแต่อยู่ห้อง B แทน เพราะการคัดเด็กเก่งไว้ห้องเดียวกันมากเข้า คะแนนห้องอื่นอาจจะลดฮวบได้ อย่างห้อง B จึงต้องอาศัยคะแนนของจงออบดึงขึ้นมา และนิสัยจงออบจะดูเป็นคนที่เรียบร้อยมากถึงมากที่สุด พูดจาสุภาพ ขี้อายไม่ค่อยเข้าสังคม เวลาว่างหลังเลิกเรียนเขาจะทำหน้าที่ดูแลสุสานหลังโรงเรียนที่ไม่มีคนกล้าเข้าไปเพราะมันอยู่ในป่าลึกพอสมควร และเมื่อมีคนหลงเข้าไป จงออบนี่แหละจะเป็นคนที่เข้าไปหาเจอก่อน ฉะนั้นเขาชำนาญในเส้นทางไปสุสานมาก มุน จงออบจึงเป็นนักเรียนคนเดียวที่ได้รับอนุญาตออกไปหลังโรงเรียนได้ และห้ามออกจากป่าเพื่อทำการหนีเข้าตัวเมืองเด็ดขาด มิฉะนั้นจะติดทัณฑ์บน แม้จะอยู่ในกลุ่มบันนี่ก็ตาม

 

 

ความสามารถของจงออบจะเป็นแนวกับยองแจ หากแต่เขาจะไม่ค่อยชอบวิเคราะห์อะไรนัก จึงยังเป็นรองยองแจอยู่ หากแต่ความจำเขาแม่นยิ่งกว่าอะไร จึงทำการตอบอะไรได้แม่นราวกับเครื่องถ่ายเอกสาร เพียงแต่ เขาชอบตอบอะไรที่มันดูน่ารักไปหน่อย จะให้พูดก็คือ ตอบเหมือนเด็กน้อยซื่อๆ

 

 

สิทธิที่เขาได้รับตั้งแต่ปี 1 ยังคงว่างอยู่เช่นเดิม เพราะเขาไม่รู้จะเอาไปทำอะไร อีกอย่างการที่เขาออกหลังโรงเรียนได้ก็ถือว่าเป็นสิทธิพิเศษอยู่แล้ว สิทธินั้นของจงออบจึงยังว่างอยู่

 

 

“รุ่นพี่ไม่มีเรียนคาบเช้าเหรอครับ?”เสียงแผ่วๆราวกับลมพัดเบาๆของจงออบเข้าสู่โสตประสาทของคนทั้งคู่ การฟัดกันทางวาจาจึงยุติลง

 

 

“ฉันจะเรียนคาบบ่ายยาว”ยงกุกตอบ

 

 

“เหมือนมัน - -“ฮิมชานชี้ไปที่คนนั่งเก้าอี้อยู่ใต้ต้นไม้

 

 

“ลอกนี่หว่า”

 

 

“ใครลอก อย่าพูดจาหมาๆแบบนี้นะเว้ย!

 

 

“เอ่อ...คือทำไมรุ่นพี่ฮิมชานถึงเปียกแบบนี้ละ ระวังจะเป็นหวัดนะครับ”จงออบเหลือบมองหยดน้ำที่ร่วงหล่นมาจากปลายผม

 

 

“พอดีล้างหน้ามา/มันเอาฟันไปเจาะรูระบายน้ำในสระ”ทั้งฮิมชานและยงกุกแทบจะประสานเสียงเถียงกันท่ามกลางความงงของจงออบที่อยู่ระหว่างกลาง คนทั้งคู่หันมามองกันขวับจนจงออบคิดว่าเสียงลมพัดเมื่อกี้เป็นพายุไซโคลนพัดมา

 

 

“ปากแบบนี้ถึงเย็บติดกันก็ยังไม่สะใจ - -

 

 

“ฟันแบบนี้ทำยังไงก็ไม่หายจอบหรอก -__-

 

 

“อาทิตย์นี้ถ้าฉันเข้าในตัวเมืองอย่าหวังว่าจะฝากซื้ออะไรจากฉันเลย บัง ยงกุก!!!!!!!!!”ฮิมชานกราดนิ้วไปที่หน้ายงกุกที่แสดงความเฉยชาแต่แววตานั้นยังแฝงความดิบเถื่อนไว้ไม่น้อย

 

 

“ชีวิตนี้ฉันเคยหวังพึ่งคนอย่างนายด้วยเหรอ คิม ฮิมชาน”

 

 

ประโยคเดียวเจ็บจี๊ดไปถึงขั้วหัวใจ

 

 

จบคำพูดของยงกุกทำให้ฮิมชานคว้าคอจงออบแล้วลากออกจากพื้นที่นั้นตอนแรกอาจจะดูทุลักทุเลไปบ้างเพราะจงออบตามความคิดของผู้ที่ลากเขาออกมาไม่ทัน แต่พอประมวลความคิดได้ก็ตามออกไปแต่โดยดี และในที่สุด...พื้นที่นี้ก็เหลือแค่ยงกุกคนเดียวเท่านั้น

 

 

“แม่ง...อยู่คนเดียวอีกละ? -__-

 

 

 

 

 

ณ ตัวเมืองกรุงโซล รถสปอตสีดำขลับถูกจอดไว้บนชั้นจอดรถสุดหรูในโรงแรมสุดไฮโซระดับห้าดาว และเจ้าของรถนั้นได้เข้าไปอยู่ในห้องพักราคาแพงที่สุดบนชั้นสูงที่สุด ชั้นนี้สามารถมองได้ทั่วกรุงโซล เวลาเช้าขณะนี้ผู้ที่ยังไม่ยอมตื่นขึ้นจากนิทรามีแต่คนผู้นี้ งูเห่าสีขาวเลื้อยขึ้นไปบนตัวเจ้าของมันอยากเอื่อยเฉื่อย ลิ้นสองแฉกของมันแลบออกมาเป็นระยะและบางทีก็สัมผัสโดนกายเนื้อของบุคคลบนเตียงที่ไม่ขยับกายแม้แต่น้อย

 

 

ผ้าม่านสีขาวถูกเปิดออกมาโดยเด็กหนุ่มหน้าตาน่ารัก หาแล้วไม่ความน่ารักไม่อาจซ่อนสันดานดิบในจิตใจได้ ทันทีที่แสงแดดสาดส่องเข้ามาถึงเตียง กระปอกปืนก็ค่อยๆเล็งไปยังคนที่นอนบนเตียงหายใจอย่างสม่ำเสมอ และในอีกไม่กี่วินาที ลมหายใจนั้นอาจหยุดลง

 

 

ปัง! เสียงปืนดังขึ้นในขณะสายตาจับจ้องไปยังร่างที่ลุกขึ้นหลบหลีกวิถีกระสุน อีกฝ่ายไม่ยอมที่จะโดนยิงอยู่ฝ่ายเดียว ใบมีดคัทเตอร์ข้างหัวเตียงถูกเจ้าของมันปาออกไปราวกับดาวกระจาย เครื่องเรือนอย่างเฟอร์นิเจอร์ถูกคมมีดปักเรียงกันจำนวนมาก ทำให้ใยสังเคราะห์เหล่านั้นปริออกมา รวมไปถึงดอกไม้ประดับห้องที่กำลังจะกลายเป็นแค่เศษพลาสติกฟุ้งกระจายเต็มห้อง

 

 

ผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่าอย่าง ปืน ก็ไม่หยุดแค่เพียงกระสุนนัดเดียว แต่เมื่อจะลั่นไกมันกลับส่งเสียงแปลกๆแทน เสียงที่บ่งบอกว่า ไม่มีกระสุนบรรจุอยู่ในขณะนี้

 

 

“เสียใจด้วยเซลโล่ ฉันเอากระสุนออกจากปืนนายไปตั้งแต่เมื่อวานแล้วละ”

 

 

“ขี้โกงนี่นาพี่แดฮยอน ~”เซลโล่จ้องเข้าไปในกระบอกปืนแล้วสะบัดไปมาก่อนจะโยนทิ้ง

 

 

“ใครโกงกันแน่ ทำไมสภาพมีดพับฉันถึงได้ถูกชำแหละขนาดนั้น”ร่างสูงมองไปที่โต๊ะกินข้าว บนนั้นมีมีดพับที่ถูกชำแหละออกมาจนไม่สามารถประกอบกลับเข้าไปใหม่ได้อีกเลย ผู้ที่เด็กกว่ายักไหล่อย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวแล้วเดินไปหยิบใบมีดนั้นอย่างรังเกียจ

 

 

“มีดเน่าๆแบบนี้ไม่ต้องใช้หรอกน่า”เซลโล่ปาไปทางกระจกใส ปลายมีดจึงปักอยู่เช่นนั้นแม้กระจกจะเริ่มร้าวแล้วก็ตามที

 

 

“ปืนเก่าคร่ำครึแบบนั้นก็ไม่จำเป็นต้องใช้หรอก”แดฮยอนเตะกระปอกปืนออกไปนอกหน้าต่างที่มันถูกปิดเอาไว้ หากแต่แรงกระแทกขนาดนั้นก็ทำให้กระจกแตกจนด้ามปืนบินออกไปสู่โลกกว้างแล้ว ส่วนที่มันจะตกไปโดนหัวใครนั้นก็ไม่อาจจะเดาได้เลย

 

 

“ในที่สุดก็ได้ใช้เงินซักทีสินะ กำลังอยากได้ปืนใหม่เลย ~”คนหน้าหวานกว่าแสดงอาการเด็กที่อยากได้ของเล่นใหม่ออกมาทันที

 

 

“อยากได้ปืนใหม่เลยเอาปืนเก่ามายิงฉัน?”พอได้ยินดังนั้นเจ้าเด็กน้อยก็พยักหน้ารัวอย่างน่ารักน่าชัง แต่สำหรับแดฮยอนแล้วละก็อัปกิริยาเช่นนี้ มันทำให้เขาอยากเอามีดคว้าลูกตามันออกมาแล้วสับเล่นให้เป็นชิ้นๆ ทางที่ดีไปกว่านั้นต้องเอาไปปั่นด้วยเครื่องปั่นน้ำผลไม้ก่อนจะเอาไปกรอกปากเจ้าไวเปอร์

 

 

แต่กลัวมันจะท้องเสียแฮะ - -

 

 

“หาเรื่องกันตั้งแต่ตื่นนอนเลยนะ เซล-โล่”แดฮยอนย้ำสองคำสุดท้ายแล้วมองอีกคนนิ่ง

 

 

“อะไรกัน อะไรกัน ~ จริงๆแล้วพี่ตื่นก่อนผมซะด้วยซ้ำ อย่าแกล้งทำเป็นหลับไปหน่อยเลยน่า~”เด็กน้อยพูดราวกับรู้ว่าแดฮยอนตื่นก่อนตนตั้งแต่ตี 4 แล้วด้วยซ้ำ เป็นเพราะแดฮยอนไม่ชอบนอนเยอะ วันๆนึงเขานอนอย่างมากแค่ 4 ชั่วโมง และน้อยที่สุดคือ 10 นาที

 

 

“อย่ามานอกเรื่อง วอนตายแต่เช้าสินะ...”

 

 

“เฮ้ๆนี่มันจะเที่ยงแล้ว เช้าอะไรของพี่เนี่ย มั่วชะมัด ~”เซลโล่ชี้ไปทางนาฬิกาเรือนใหญ่ ที่บ่งบอกว่าอีกไม่กี่นาทีจะเที่ยงแล้ว แต่ชั่วอึดใจหน้าปัดนาฬิกาก็ถูกสิ่งมีคมปักลงไปจนหยุดเดิน ร่างบางหันกลับไปมองผู้ที่ปามีดไปโดยไม่เงยมองไปที่เป้าหมาย หากแต่มันแม่นยำจนน่ากลัว ราวกับหลับตาก็ปาถูกเป้าหมาย

 

 

“มัน-หยุด-เดิน-แล้ว”

 

 

เมื่อผู้ที่ถูกหาเรื่องแต่เช้าเกิดฟิวขาด เซลโล่ก็กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พลางคิดในใจตนเองไปด้วย

 

 

นี่ ต้องตายรอบแรกของวันใช่มั้ย?

 

 

วัตถุหนึ่งบินผ่านหน้าของแดฮยอนไป ก่อนมันจะหยุดเกาะอยู่บนหัวของเซลโล่ สัตว์เลี้ยงน่ารักของเด็กน้อยนั่นเอง

 

 

“ปิก้า ดูสิพี่แดฮยอนจะฆ่าฉันแหละ”เซลโล่เบะปากก่อนจะทำเสียงสะอึกสะอื้น

 

 

แดฮยอนละความสนใจจากเจ้าเด็กซนตรงหน้าแล้วมองไปที่ i-Phone ของตัวเอง ข้อความถูกเด้งเข้ามา 1 ข้อความ เจ้าตัวเดินไปกดดูเนื้อความข้างใน ปรากฏออกมาเป็นประโยคสั้นๆพร้อมรูปถ่าย 2-3 รูป

 

 

เป้าหมายครั้งนี้ XXXXXXX สถานที่ XXXXXX รูปประกอบ 3 รูป

ค่าตัว 3,XXX,XXX วอน กำหนดเสร็จภายใน 3 วันหลังจากได้รับข้อมูล

หากงานสำเร็จเงินจะถูกส่งไปยังที่จุดนัดพบเช่นเดิม

หวังว่าจะเห็นงานสำเร็จเหมือนครั้งที่แล้วมา

 

 

“อะโหว ไม่ค่อยจะกดดันเลย ไอ้ตาแก่นี่ ใช้งานเราตั้งแต่มันหนุ่มจนจะลงโลงแล้ว คุ้มจริง!”เซลโล่โพลงขึ้นขณะอ่านเนื้อความจบ หลายคนอาจจะงงว่าทำไมเซลโล่ได้อ่าน เป็นเพราะช่วงที่แดฮยอนอ่านอยู่จึงไม่ทันสังเกตว่าเซลโล่แอบเข้ามาใกล้ตัวเองตั้งแต่เมื่อไหร่

 

 

“พวกเรามากกว่าที่ใช้งานมันคุ้ม”

 

 

“คุ้มที่ได้ตายเพราะงานพลาดน่ะเหรอ?”เซลโล่ถาม

 

 

“พลาดบ่อยๆก็ดีจะได้ไม่ต้องมาทะเลาะฆ่ากันเอง มันน่าเบื่อ”แดฮยอนโยน i-Phone ลงบนเตียงนุ่มก่อนจะหันหลังปลดชุดนอนสีขาวออกมา ขณะที่เสื้อร่นลงมาถึงข้อมือ นาฬิกาเรือนสีหิมะแสดงเป็นตัวเลขดิจิตอลบอกเวลาในขณะนี้และอีกหน้าที่หนึ่งของมันก็คือตรวจจับชีพจร

 

 

“แต่อีกตั้งนานกว่าจะตายครบ 1 ล้านครั้ง น่าเบื่อชะมัดยาดเลย!

 

 

“มันเป็นเพียงทางเดียวที่เราจะหลุดพ้น...จากคำสาปนี้”แดฮยอนพูดเนิบช้า เขาหันมาเหลือบมองสายตาของเซลโล่ที่แสดงช่วงวันเวลาอันทรมานที่รอความตาย เพียงชั่วครู่เสื้อขาวนั้นก็ลงไปกองที่พื้น ร่างสูงเดินเข้าไปในห้องน้ำทันทีโดยปล่อยให้อีกคนนอนเล่มเกมใน i-Phone รอไปพลางๆ

 

 

“เฮ้ พี่แดฮยอน เข้าไปอาบน้ำหรือสร้างห้องน้ำหา ~”น้ำเสียงเบื่อหน่ายของเซลโล่เริ่มบ่นมากขึ้นทุกที เป็นเพราะผู้ที่เข้าไปในห้องน้ำนั้นกำลังคว่ำอยู่ในอ่างน้ำราคาแพง ร่างนั้นนิ่งไม่มีการขยับแม้แต่นิดเดียว ลมหายใจขาดหายไป เด็กน้อยที่ยืนรอหน้าห้องน้ำเงี่ยหูแนบกับประตูฟังการเคลื่อนไหวก่อนจะถอนหายใจออกมา

 

 

“เอาเข้าไป ฆ่าตัวตายอีกแล้ว ฆ่าได้ทุกวี่ทุกวัน”เซลโล่ขยี้หัวตัวเองแล้วจับลูกบิดประตูเปิดเข้า เพราะปกติแดฮ

ยอนไม่เคยล็อคประตูเพื่อให้คนข้างนอกที่ต้องการลอบสังหารเข้ามาได้ง่ายๆ และเขาจะได้ทำแต้มตายได้เร็วๆด้วย

 

 

เซลโล่เดินเข้าไปมองร่างของบุคคลที่เขานับถือเป็นเหมือนพี่และเป็นผู้ร่วมชะตากรรมนอนคว่ำอยู่ในอ่างน้ำท่อนล่างเหลือเพียงกางเกงนอนสีขาวตัวเดียวเท่านั้น ประตูห้องน้ำที่ถูกแง้มไว้เป็นช่องทางสำหรับไวเปอร์ในการเข้ามาหานายของตน มันเลื้อยเข้ามาในขณะที่เซลโล่ทึ้งผมทองๆของแดฮยอนขึ้นมา เป็นจังหวะเดียวกับไวเปอร์เข้าไปพันรอบแขนเจ้านายตน

 

 

“ทำอะไรไม่เคยจะ...บอก!

 

 

“ฆ่าตัวตายก็ไม่เคย...บอก!

 

 

“วุ่นวายรู้มั้ยคุณ...จอง!

 

 

ตลอดการกระแทกเสียงคำสุดท้ายจะเป็นการทุบหลังอีกคนจนแทบหักแต่ไม่วายก็เริ่มเขย่าร่างนั้นอย่างไม่มีหยุด จนขากางเกงของเซลโล่ชุ่มไปด้วยน้ำเพราะตนไปนั่งบนขอบอ่าง

 

 

“เป่าให้ดับอีกรอบดีมั้ยน้า~ โอ๊ะ ลืมไป ปืนหายไปแล้วนี่นา~

 

 

“แค่ก...แค่ก! อึก แค่ก!”เสียงสำลักน้ำของแดฮยอนทำให้คนที่ประคองนั้นก้มลงไปดูสีหน้าที่เริ่มจะมีเลือดขึ้นมาบ้างหลังจากซีดเล็กน้อย ไวเปอร์ส่งเสียงขู่ฟ่อๆจนชูการ์ไลเดอร์ตัวน้อยวิ่งวุ่นไปทั่วร่างของเซลโล่ มุดเข้าตามคอเสื้อบ้าง วิ่งไปบนหัวบ้าง

 

 

“เป็นไงละ สะใจดีมั้ยพี่แดฮยอน”

 

 

“อย่างน้อยก็ตายเพิ่มละน่า...”รอยยิ้มผุดขึ้นที่มุมปากร่างสูง หากแต่สายตานั้นเศร้าสร้อยเพราะความทรมานแห่งการรอคอย

 

 

เมื่อไหร่จะได้ตายอย่างสงบซักที

 

 ______________________________________________
มาอัพแล้วจ้า ' '
ห่างหายไปหลายวัน มีอะไรสามารถถามไรทเตอร์ได้เน้อ ยกเว้นเนื้อเรื่อง(?)
เพราะจะเเอบสปอยเรื่อยๆ -..............-

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

508 ความคิดเห็น

  1. #500 เจ้าบ้าไอติม (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 กันยายน 2557 / 18:40
    คำสาป? คล้ายๆกับเจ้าชายอสูรอะไรประมาณนี้หรือเเปล่า//โดนถีบ
    #500
    0
  2. #449 Babys Lynn (@myzelo) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มีนาคม 2557 / 20:13
    คำสาปอัลไล?? ทำไมต้องตายด้วยอ่ะ?? คือที่ฆ่ากันเองบ่อยๆนี่เก็บแต้มหรอ โหยยยย โหดอ่ะ ><
    #449
    0
  3. #429 Dami's (@9328987) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มีนาคม 2557 / 15:03
    มันคือคำสาปเหรอ แด็โล่ไปทำอะไรกันมาอ่ะ ถึงโดนคำสาป
    #429
    0
  4. #331 nan (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2556 / 14:59
    คำสาป!!??

    บังชาน กัดกันตลอด 5555
    #331
    0
  5. #315 shshshx (@shxtaop) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2556 / 11:50
    คำสาปอะไรอ่าา
    เมื่อไรพี่บังจะเจอน้องโล่
    #315
    0
  6. #307 GwaJeuB 과즙HottesT (@gwajeub) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 กันยายน 2556 / 14:02
    คำสาปอะไรอ่ะ น่าสนุก
    #307
    0
  7. #297 MicKy (@MP_mick) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2556 / 11:46
    มันคือคำสาปอะไรที่ทำให้แด้กับโล่ต้องเป็นแบบนี้ ดูท่าทั้งคู่คงจะทรมานกับมันไปนานแสนนาน



    แล้วจะไม่มีทางไหนมาช่วยให้หลุดพ้นได้เร็วๆ บ้างเหรอ แสดงว่าสองคนนี้อยู่กันมานานแล้วใช่มั๊ย
    #297
    0
  8. #287 'BaBesTyB.OY2ST (@krkrse001) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2556 / 15:20
    แด้โล่ไปทำไรมานิอยากรู้จริงๆ น๊า โดนคำสาปต้องตายตั้งล้านรอบกว่าจะได้ไปสงบเนี้ย qwq ทรมานแทน
    #287
    0
  9. วันที่ 24 พฤษภาคม 2556 / 05:04
    เนื้อเรื่องน่าสนใจมากเลยอะ แด้ โล่ เปนอะไร ทำไมถึงโดนสาบ บังชาน ฮากระจายมาก 555555
    #261
    0
  10. #245 Sasoshi (@sasoshime) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 เมษายน 2556 / 22:55
    เเกจะรีบตายทำไม?มาใช้ชีวิตคู่กับฉันก่ิอน ....
    #245
    0
  11. #228 ถั่วหวาน (@emmysweetpea) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 เมษายน 2556 / 21:51
    เฮ้ย!!!

    แล้วงี้ถ้าเจอออบก็คงไม่อยากตายแล้วอ่ะดิ...



    #228
    0
  12. #211 chanmo (@chanmo) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 มีนาคม 2556 / 12:08
    โอย~~~ทำไมถึงทำอะไรน่ากลัวจัง ตกใจหมด ทำไมสองคนนี้เค้าถูกใครสาบอะ ถ้าจะน่ากลัวนะ ของแจนี่น่ารักจัง ฮิมชานกะยงกุกฮาดีชอบ เรื่องนี้จงออบอึนอีกและ ฮ่าๆฮ่าๆ!! แล้วแดกะโล่จะจะเจอกะแจกะออบยังไงอะ ไม่น่าอะ ไม่รู้ดิ
    #211
    0
  13. #197 My spring roll (@piano-pooh) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 มีนาคม 2556 / 18:42
    ยังชานสะใจดี ด่ากันกระจายเลย >< 

    #197
    0
  14. #162 ฝนตกซ่าๆ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2556 / 15:18
    น่าสงสารอิแด้กะโล่ บางทีลองจุมพิตเค้าดูสิเผื่อจะตายแบบไม่ฟื้นก็ได้ หุหุ
    #162
    0
  15. #148 ภรรยาฮยอกแจ (@kunbright) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 มกราคม 2556 / 22:09
    แอร๊กกกกก บังชานๆๆๆๆ >////////////<
    ขยี้ไม่เร้าใจ <<<ตายแล้ว เราจะตายอยู่แล้วววว -////////- *ระเบิดตัวเอง*
    #รอแด้ออบให้มาเจอกัน ~ 
    คำสาป O.O 
    #148
    0
  16. #140 RinKi (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มกราคม 2556 / 13:16
    เปิดตัวกลุ่มบันนี่ได้ครบรสดีแท้ ภาพลักษณ์ของแต่ละคน สุดๆกันจริงๆ



    คำสาป ที่สร้างความทรมานให้กับทั้ง แดฮยอน และ เซลโล่ ดูเป็นเรื่องที่รุนแรงมาก



    ถึงกับต้องตายกันเป็น ล้าน ครั้งเลยทีเดียว คงแค้นฝังหุ่นกันสุดๆ



    แล้วนี่ กลุ่มบันนี่ของโรงเรียนประจำอย่าง คริสต์เตียน ลัคซูเรียส



    กับ นักฆ่า ที่อยู่โรงแรมห้าดาวกลางกรุงโซล จะเจอกันได้ไงนะ รอลุ้น
    #140
    0
  17. #132 ice (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 มกราคม 2556 / 22:43
    555 ยืมฟันเฮียฮิมมาขุดดินปลูกต้นไม้หน่อยได้ม่ะ

    คำสาปอะไรกันเนี่ยตายครบล้านครั้ง โว๊ะ!!!!
    #132
    0
  18. #124 love (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 มกราคม 2556 / 11:30
    อยากตายแต่ไม่ตาย อุตัวไรหว่าาา
    #124
    0
  19. #92 yu.mea_i.kea (@yukea-imea) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2555 / 19:19
    ฟัน...เฮียฮิม...เอิ่ม ๆ ๆ ๆ
    ว่างๆ ยืมมาไถหญ้าได้มะ
    .....
    OMG!! 1,000,000 ครั้ง มันเยอะแท้เหลา-,-
    #92
    0
  20. #76 000 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2555 / 19:28
    ฆ่าตัวตาย แต่ไม่ตาย

    ตัวไรนิ
    #76
    0
  21. #64 แดออบแดบัก! (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2555 / 20:14
    ว่าแล้ว! คำสาปนี่เอง

    จะสงสารหรือยังไงดี?

    สองคนนี้โหดและจิตมาก!

    ตายครบล้านครั้ง?

    นี่มันน่ากลัวววว =[]=!!

    #64
    0
  22. #54 ~PrIeWii~ (@superpriew) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2555 / 16:49
    แดโล่สู้ๆนะ เราเป็นกำลังใจให้ในการฆ่าตัวตายอีก2แสนกว่าครั้ง - -
    5555555555555555555555555
    #54
    0
  23. #39 ≡LolliGa (@U-gi-_-) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 กันยายน 2555 / 18:07
    ตายล้านครั้ง ฟังแล้วหดหู่เลย ดาร์คดรม่าเลยอ่ะ
    #39
    0
  24. #35 Miss Mhee~ (@byulahmm) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2555 / 20:45
    โดนคำสาปอีก เอากันเข้าไป-..-<br />
    #35
    0
  25. #24 ดุงดุงงี่>>3 (@janejibi) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2555 / 17:22
    คำสาบบ ??
    #24
    0