[FIC B.A.P] Countdown (dae x up)

ตอนที่ 18 : Countdown [16]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 282
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    26 ก.พ. 57

[16]

 

 

 

ทุกสรรพสิ่งรอบกายนิ่งสงัน หากแต่รู้สึกได้ถึงการจ้องมองจากอะไรบางอย่าง ร่างสูงที่ยืนอยู่ใจกลางป่าเหลือบตามองซ้ายทีขวาทีก่อนจะหันกายไปตามเสียง ฝีเท้ามากมายเหยียบย่ำลงบนพื้นที่เต็มไปด้วยใบไม้แห้ง ท้องฟ้ามืดครึ้มทำทีเหมือนฝนจะตก ปรากฏแค่สายลมกรรโชกดั่งใบมีดบาดผิวแก้มของเขา

 

 

ใบหน้าคมก้มลงมองที่หน้าท้องของตนก่อนจะพบว่ามีปลายวัตถุสีเงินเสียบทะลุมาจากข้างหลัง เลือดสีเข้มไหลทะลักออกมาจากปากแผล พอรู้ตัวอีกทีเขากลับเห็นร่างสีทมึนนั้นทรุดลงกับพื้น บนคอนั้นไร้ศีรษะ ใช่ ส่วนหัวของเขาอยู่บนพื้นพร้อมกับตาเบิกโพลง

 

 

“...แด...ยอน...แด..” น้ำเสียงที่ขาดหายเป็นช่วง ปลุกเขาให้ตื่นจากความฝัน

 

 

เปลือกตาหนักอึ้งหรี่ขึ้นเพื่อจะมองต้นเสียงที่คุ้นเคย กาฬเหงื่อผุดตามใบหน้าจนรู้สึกเปียกชื้นไปหมด และหางตาที่เต็มไปด้วยของเหลวใส

 

 

“แดฮยอน...” ทันทีที่เห็นใบหน้าของเด็กหนุ่ม แดฮยอนรีบลุกขึ้นมาสวมกอดทันทีโดยไม่สนว่าแผลที่หลังจะเปิด

 

 

“...” ยิ่งกอดนานเท่าไหร่ จงออบก็เริ่มรู้สึกว่าตนหายใจไม่ออก ถึงอยากจะแงะคนตรงหน้ามากแค่ไหน เขาก็ไม่ทำเมื่อรับรู้ถึงอาการสั่น

 

 

“ไม่สบายเหรอ?” จงออบพูดอู้อี้เนื่องจากไหล่อีกคนปิดปากเขาไว้

 

 

“..ฮึ” ร่างสูงตอบด้วยเสียงในลำคอเป็นเชิงปฏิเสธ

 

 

“ฝันร้าย? แดฮยอนฝันร้ายใช่มั้ย?” เด็กหนุ่มหันหน้าไปเฉียดกับลำคอคนตรงหน้าก่อนจะจับให้แดฮยอนมองหน้าตัวเอง

 

 

“...”

 

 

“แดฮยอนอา...”

 

 

“...”

 

 

“ตอบผมมาสิ ฝันร้ายใช่มั้ย?”

 

 

“...อือ” ความจริงแดฮยอนไม่อยากให้จงออบเห็นว่าเขาเป็นเหมือนเด็ก แต่ความฝันแบบนี้พึ่งเคยเกิดขึ้นครั้งแรก แถมยังเกิดในเวลาแบบนี้ด้วย

 

 

“ฝันว่าอะไรเหรอ?” ขณะที่ถามจงออบก็เลือกที่จะจับมือร่างสูงไว้

 

 

“...”

 

 

“แดฮยอนอา ถ้าไม่อยากเล่าก็ไม่เป็นไรนะ” สุดท้ายก็จบด้วยกันที่แดฮยอนถูกจงออบลูบผม แต่อาการสั่นนี้ยังไม่หายไป ทั้งที่ทำงานเป็นนักฆ่ามานาน ความฝันแค่นี้กลับทำให้เขาหวาดกลัว แดฮยอนไม่เคยกลัวตาย เพียงแต่ตอนนี้เขามีเป้าหมายในชีวิตแล้ว

 

 

อยากหายจากคำสาป อยากอยู่กับ...

 

 

ความคิดแดฮยอนขาดช่วงเมื่อริมฝีปากรับรู้ถึงความนิ่มจากเรียวปากของอีกคน จุมพิตที่ได้รับอย่างไม่ทันตั้งตัวทำให้สมองของเขาว่างเปล่า อาการสั่นเมื่อครู่ก็หายเป็นปลิดทิ้ง แม้จะเป็นการจูบที่ริมฝีปากแตะกัน มันก็สามารถทำให้หัวใจอบอุ่น

 

 

“จูบรักษาอาการกลัวได้นะ...หายแล้วใช่มั้ย?” พอละริมฝีปากออกมา จงออบก็เลือกที่จะมองมือตนเองแทนที่จะสบตาคู่สนทนา

 

“ถ้าฉันบอกว่ายังไม่หายละ?” ร่างสูงเชยคางคนหน้าให้เข้ามาใกล้

 

 

“ขี้โม้...” จงออบบุ้ยปาก

 

 

“ทำปากแบบนี้อยากให้ฉันจูบใช่มั้ย?” ว่าแล้วแดฮยอนก็ชิมลางจุ๊บไปหนึ่งที

 

 

“มั่ว..” คนเด็กกว่าเม้มปากตัวเองหนีทันทีที่โดนจุ๊บไปเมื่อครู่

 

 

“สงสัยอยากจะจูบฉัน?” แดฮยอนแกล้งเป็นหลับตาพริ้มรออีกฝ่ายเข้ามาจูบ

 

 

“ไม่ใช่ซักหน่อย” ถึงปากจะพูดแบบนั้น คนที่เด็กกว่าก็จุ๊บแล้วเบือนหน้าหนี

 

 

“แล้วที่ทำเมื่อกี้คืออะไรละเนี่ย?” ร่างสูงยิ้มพลางดึงดึงจงออบมาอยู่ในอ้อมกอดจากข้างหลัง เขาสังเกตได้ว่ากระเป๋าเดินทางในห้องมันแปลกไป กระเป๋าสีแดงเพลิงได้หายไปจากห้อง เปลี่ยนเป็นสีเขียวเลม่อนแทน และยิ่งสมบัติส่วนตัวอย่าง ทิกเกอร์ ก็ได้ถูกอัญเชิญออกไปจากห้องแล้ว

 

 

“น่าให้ฝันร้ายร้อยรอบ...”

 

 

“งั้นก็ต้องจูบฉันร้อยที” แดฮยอนตั้งกฎขึ้นเอง

 

 

“เอะอะก็จูบ...” คนตัวเล็กพึ่งรู้สึกว่าตนเองเสียเปรียบเลยลงมือแกะอ้อมแขนนี้ออกจากการพันธนาการ

 

 

“แต่ก็ชอบนี่” ร่างสูงกอดแน่นกว่าเดิม เป็นผลให้จงออบพยายามมุดหนีลงด้านล่างแทน

 

 

“บอกตอนไหนเล่า!” เจ้าของดวงตาเรียวหันไปค้อนใส่ ปกติจงออบเป็นคนไม่ค่อยแสดงสีหน้าเท่าไหร่นัก แต่สำหรับแดฮยอน นี่เป็นกรณีพิเศษ

 

 

“นี่ไง ชอบใช่มั้ย?” ว่าแล้วเรียวปากนั้นก็ถูกครอบครองอีกครั้ง คนตัวเล็กร้องเสียงอื้ออึงประท้วง นั่นกลับกลายเป็นว่ายอมรับ...ยอบรับว่าชอบ

 

 

“อื้อ!” จงออบพยายามถอยหน้าหนีแต่มือหนานั่นก็ยกขึ้นมากดท้ายทอยไม่ให้ดิ้นหลุด พอสมใจอยากร่างสูงถึงผละออกอย่างเนิบช้า

 

 

“ขี้โกง”

 

 

“เปล่าเลย...” รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดที่มุมปาก

 

 

“เปลืองตัวจะแย่แล้ว...” เพราะตั้งแต่แรกพบ เขาก็ถูกจูบ และไปๆมาๆก็โดนจูบนับครั้งไม่ถ้วน ตอนแรกเขาไม่ได้คิดอะไร หากแต่ตอนนี้หัวใจมันกำลังเปลี่ยนไป

 

 

“กับฉันแค่คนเดียวก็พอ” แดฮยอนหัวเราะ พลันเสียงบางอย่างที่มนุษย์ไม่ได้ยินก็แล่นเข้าสู่โสตประสาท เสียงแห่งความสุขจึงหยุดชะงัก ดวงตาคมเหม่อมองออกไปนอกประตูระเบียง ในจุดที่ห่างไกลจากที่พัก สถานที่ที่เต็มไปด้วยป่ากำลังสั่นไหว

 

 

“?” ใบหน้าอ่อนเยาว์เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม

 

 

“เดี๋ยวฉันมา...” ร่างสูงกดจูบลงที่หน้าผากก่อนจะลุกไปที่ระเบียงด้านนอก แต่ก็ถูกดึงชายเสื้อไว้ราวกับรั้งไม่ให้ไป จงออบก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม มือเขาขยับไปเอง

 

 

“...เอ่อ”

 

 

“ไม่นานหรอก แป๊บเดียวเอง” ทันทีที่จงออบปล่อยมือ แดฮยอนก็หันกลับไปยังระเบียง แผ่นหลังนั้นห่างสายตาจากคนตัวเล็กออกไปทุกขณะ ภาพเมื่อครู่ทำให้เด็กหนุ่มต้องหลับตาแน่นก่อนจะลืมขึ้นอีกครั้ง เพราะเขาไม่อยากให้ภาพที่เห็นนั้นเป็นจริง

 

 

ร่างที่ไร้ศีรษะ ร่างที่ท่วมไปด้วยเลือด

 

 

 

 

 

สองผู้ที่มีอายุมากที่สุดในกลุ่มบันนี่ยืนนิ่งอยู่หน้าประตู้ห้องอยู่นานสองนาน และนานพอที่จะได้ยินบทสนทนาของคนที่อยู่ในห้อง ยงกุกขอสลับห้องกับจงออบ ด้วยเหตุผลที่ว่า รำคาญเสียงแดฮยอนละเมอ แค่ตอนเย็นยังละเมอขนาดนี้ ตอนกลางคืนเขาคงเตะแดฮยอนออกไปนอนนอกระเบียงให้ยุงเจาะกินเลือดจนเป็นไข้ป่าตายไปข้างนึง ซึ่งตอนแรกขอสลับกับฮิมชาน รายนั้นกลับบอกว่าขี้เกียจยกเครื่องประทินโฉมลงไป เพราะได้จัดเรียงไว้บนโต๊ะเรียบร้อย พอไปเคาะห้องยองแจ เจ้าเด็กมีปัญหานั่นก็ไม่ยอมเป็นการใหญ่ สุดท้ายจึงเหลือเพียงจงออบเท่านั้นที่ยอม ถึงจะไม่ชอบเวลาจงออบแดฮยอนอยู่ด้วยกันเท่าไหร่ แต่เขาก็ไม่คิดว่าความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่จะเป็นไปอย่างก้าวกระโดดขนาดนี้

 

 

ฮิมชานพยายามสังเกตสีหน้าของคนอายุเท่ากันก่อนจะมองจงออบที่เหลืออยู่ในห้องคนเดียว สมองของเขาตีความไปต่างๆนานา

 

 

ฉันไม่สามารถแทนที่จงออบได้สินะ เข้าใจแล้ว ฉันแพ้

 

 

สายตาที่นิ่งสงบยากที่จะคาดเดา หากแต่ฮิมชานคิดไปแล้วว่ามันคือ สายตาแห่งความเจ็บปวด ยงกุกไม่ได้คิดอะไรเพียงแต่จะเข้าไปเอาแปรงสีฟันเท่านั้น ประตูที่เปิดแง้มไว้ถูกผลักเข้าไปแต่แล้วยงกุกก็โดนร่างโปร่งฉุดกระชากให้เดินออกมา

 

 

“เฮ้ย?” ยงกุกส่งเสียงเรียกคนที่ดึงข้อมือตัวเองไป

 

 

“...”  ฮิมชานเอาแต่เดินโดยไม่สนใจว่าอีกคนจะรู้สึกยังไง พอลงมาในส่วนที่ปลอดคน เขาก็หยุดทันที ส่วนยงกุกนั้นก็สะบัดมืออีกฝ่ายออก

 

 

“เป็นอะไร?” เป็นคำถามแรกที่เขาอยากรู้

 

 

“นายไม่ต้องทนหรอก...” พอได้ยินเช่นนั้นยงกุกก็รู้สึกเหมือนโดนอะไรซักอย่างฟาดหน้า เขางง งงสุดชีวิตนี้จะหาไม่ว่าฮิมชานต้องการจะสื่ออะไร

 

 

“หือ?”

 

 

“ฉันรู้ว่านายเจ็บ...” ฮิมชานพูดไปมองพื้นไป ส่วนคนที่ฟังก็พยายามนึกว่าตัวเองไปบาดเจ็บอะไรตอนไหน พอคิดได้ว่าก่อนมาค่ายได้ไปซ้อมคาราเต้จนแขนเดาะไปหนึ่งวันเต็มๆ

 

 

“อืม” ว่าแล้วก็เออออไปกับเขาด้วย

 

 

“ถ้าอยากจะร้อง ก็ร้องออกมาเถอะ” คำพูดแต่ละอย่างของฮิมชานทำให้ยงกุกรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเด็กสามขวบ เขาทำให้เพียงทำหน้าเหวอประกอบฉาก

 

 

“เรื่องแค่นี้เอง จะร้องทำไมวะ?” ยงกุกกรอกตาไปมา

 

 

“แต่...ฉันไม่อยากเห็นนายเจ็บ” คีย์เสียงคำพูดของฮิมชานเริ่มไม่ปกติ เป็นผลให้ยงกุกจำต้องผลักไหล่อีกฝ่ายให้หน้าเงยขึ้น สิ่งที่เขาไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นกลับปรากฏอยู่ตรงหน้า ใบหน้าสวยที่เต็มไปด้วยน้ำตา คนที่เห็นถึงกับอึ้งกับสิ่งที่เกิดขึ้น

 

 

แค่แขนเดาะถึงกับร้องไห้เลยเอ่อ? ตอนนั้นคุณกูหัวแตกยังไม่เห็นจะร้องไห้ฟูมฟายเลย

 

 

“เฮ้ย...มันก็ไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่” ยงกุกตบบ่าฮิมชานเป็นการปลอบให้หยุดร้อง

 

 

“ฉันรู้ว่ามันสำคัญต่อนาย” เป็นครั้งแรกที่ฮิมชานไม่เอ่ยสรรพนามแปลกประหลาดใส่ยงกุก

 

 

“เดี๋ยวก็ไม่เป็นไรแล้วน่า ซักพักก็จะชินไปเอง” เขาอยู่สายกีฬา การที่เจ็บตัวบ่อยๆก็เป็นเรื่องปกติ แต่ประเด็นคือ สองคนนี้พูดกันคนละเรื่อง

 

 

“ฉันขอโทษที่ช่วยอะไรนายไม่ได้เลย...” ฮิมชานรู้สึกผิดที่ทำให้จงออบชอบยงกุกไม่ได้

 

 

“ถ้ามันจะเกิดซ้ำอีกก็ไม่เห็นเป็นไร” ยิ่งเห็นคนตรงหน้าร้องไห้หนัก ยงกุกก็เริ่มรู้สึกว่ามันไม่ปกติ

 

 

“คนที่เจ็บคือนายนะ นายต้องเสียใจมากแค่ไหนละ? แค่นี้ฉันก็อยากจะเจ็บแทนนาย” เจ้าของใบหน้าสวยร้องไห้ฟูมฟายใส่

 

 

“ของแบบนี้มันเจ็บแทนกันไม่ได้หรอก” พอหนักเข้า ยงกุกก็เลือกที่จะดึงฮิมชานเข้ามาสวมกอด

 

 

“ทำไมเป็นคนแบบนี้วะ...” แม้ปากจะเริ่มพูดหยาบแต่น้ำตาก็ยังไม่หยุด เขาไม่ชอบเลยที่หัวใจมันเต้นรัวเวลาอยู่ใกล้ๆ และนี่เป็นการกอด ทำให้เขาทำตัวลำบาก

 

 

“อ้าว.. อะไร? ไหนเมื่อกี้บอกให้ฉันร้อง ทำไมร้องเอง?” ยงกุกแซะ

 

“ก็มันทนไม่ได้นี่หว่า!!” กำปั้นหนักๆกระหน่ำตีหลังคนที่กอดตนเอง

 

 

“อ่อนวะ” คนที่สูงกว่าลูบผมปลอบแต่คำพูดกลับตรงข้าม

 

 

“อ่อนก็อ่อน ไอ้กาก...” คำพูดจิกกัดยังคงพ่นใส่กันขณะที่ต่างคนต่างไม่ยอมแยกออกจากอ้อมกอดนี้ ผิดกับคนที่บังเอิญมาเห็นเหตุการณ์ เลขาฯประจำกลุ่มบันนี่นั่งยองๆแอบดูอยู่หลังเสา ผิดกับเด็กโย่งที่เต๊ะท่าเป็นอ่านหนังสือพิมพ์อยู่กลางสนามหญ้า ซึ่งมันไม่ใช่วิธีการพลางตัวที่ดีเลยซักนิด

 

 

“คู่นี้เขามีซัมติงอะไรกันนะ..” ยองแจพยายามคิดออกมาเป็นภาพแผนผังในสมอง

 

 

“ตั้งแต่ตุ๊กตาแล้ว” จู่ๆจุนฮงก็เข้ามากระซิบที่ข้างหู ทำให้ฝ่ามือพิฆาตฟาดอั่กเข้ากลางหลัง

 

 

“มาให้ซุ่มให้เสียงหน่อยก็ดี -_-.” คนตัวเล็กเขยิบหนี แต่ก็โดนตามติดไม่ห่าง ดังนั้นการเดินหนีจึงเป็นวิธีที่เร็วที่สุดสำหรับยู ยองแจ

 

 

“จะไปไหนอะ?”

 

 

“กลับขึ้นห้องน่ะสิ” ยองแจเดินนำไปที่บันได ขณะที่เดินขึ้นก็สวนทางกับซิ่วหมินพอดี

 

 

“น้ำในตู้เย็นกินได้ป่ะ?” คนที่ถูกถามก็นึกภาพตอนที่เปิดตู้เย็น น้ำที่มีอยู่เพียงขวดเดียว มัน...คือของเขา! เขาซื้อมันมาเอง

 

 

“ไม่!” ยองแจตอบทันควัน

 

 

“อยากกินอ้า!” จุนฮงงอแงใส่พลางดันประตูห้องให้พ้นทาง ยองแจชิงไปหยิบน้ำจากตู้เย็นมากอดทันที สุดท้ายก็เกิดศึกชิงน้ำดื่มกันได้ในห้อง ห้องที่แสนจะสงบก็กลายเป็นสงครามกลางเมืองในทันใด เสียงโวยวายดังเล็ดลอดออกไปถึงระเบียงด้านหลังปลุกให้ใครบางคนตื่นจากการงีบหลับ

 

 

ใบหน้าได้รูป จมูกโด่งเป็นสัน นิสัยเย็นชาขี้แกล้ง เปลือกตาถูกยกขึ้นมองทัศนียภาพเบื้องหน้าก่อนจะยกหนังสือที่ตนคว่ำหน้าเอาไว้บนตักขึ้นไปวางที่โต๊ะแทน อู๋ อี้ฟาน ลุกนั่งหลังตรงพลางทอดสายตามองไปที่ผืนป่า มันมีการเคลื่อนไหวที่แปลกประหลาด ฝูงนกบินแตกรัง เสียงลมที่พัดก็ชวนให้ปวดหู พลันนัยน์ตาสีเข้มกับแปรเปลี่ยนเป็นสีเดียวกับท้องฟ้า

 

 

ริมฝีปากเรียวเอ่ยคำพูดออกมาในขณะที่สีตากลับมาเป็นปกติอีกครั้ง

 

 

“วันนี้ถึงวันตายของนายแล้วสินะ”

 

 

 

 

 

อาวุธที่พอจะติดมือไปได้บ้างก็มีเพียงมีดดาบที่ยาวเกินครึ่งของส่วนสูงเขา ดาบญี่ปุ่นอย่างดีที่เขาฝากไว้ในกระเป๋าเดินทางของจุนฮง เจ้าเด็กกวนประสาทนั่นอ้างกับใครต่อใครว่างคือกระเป๋าไม้กอล์ฟ แต่การที่จะมาตีกอล์ฟกลางป่า มันก็คงดูแปลกไปไหน ถึงจะเป็นเช่นนั้นก็ต้องเอามาให้ได้อยู่ดี เพราะนอกจากดาบแล้วก็ยังมีปืนไรเฟิลที่หนักแสนหนักนั่นอีก

 

 

ร่างสูงเลือกมาคนเดียวเพื่อตรวจสอบสถานที่ก่อน ตามทางเดินเต็มไปด้วยหินภูเขา ต้นไม้ขนาดใหญ่ และหญ้ารก หากเดินเข้าไปมั่วซั่วมีสิทธิ์ที่จะหลงทางได้ง่ายๆ เขาจึงทำเครื่องหมายไว้ตามต้นไม้ไว้นำทางเขากลับออกมา ตอนแรกจงออบทำท่าจะตามมา หากแต่...เขาไม่อยากให้จงออบมาเจออะไรที่มันอันตราย

 

 

ถึงกระนั้นแดฮยอนก็พลาด

 

 

พวกเขาทั้งสองยังมีจุดที่เชื่อมกันเอาไว้ พันธสัญญา ที่ผูกจิต ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็สามารถหากันเจอได้โดยง่าย ร่างสูงลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท เพราะคิดว่าจงออบเป็นเพียงคนธรรมดาทั่วไป ไม่ใช่แหล่งพลังชีวิตเหมือนกับสัตว์ที่แล้วมาของเขา

 

 

“...แปลก” แดฮยอนเอ่ยออกมา เขาวนอยู่ตรงจุดที่ต้องสงสัยมานานหลายนาที แต่กลับไม่พบใคร

 

 

 

“หรือจะเป็นทางนั้น” เขาไม่อยากเดินสะเปะสะปะนัก ยิ่งเข้าไปในป่าลึกเท่าไหร่ อันตรายมันก็ยิ่งมาก ไม่ทันที่จะตัดสินใจดี เงาวูบหนึ่งก็วิ่งตัดด้านหลังร่างสูงไป มือที่ชื้นไปด้วยเหงื่อกำด้ามจับดาบแน่น แต่ก็ยังไม่ถอดมันออกจากฝัก ผมบลอนด์ทองปลิวไปตามกระแสลมอ่อน

 

 

ฉึก! เสียงแรกที่ได้ยินดังขึ้นที่ด้านหลังของเขาเอง พอหันดูก็พบกับมีดสั้นด้ามเพียงไม่กี่เซนแถมยังบางเฉียบปักที่ช่วงไหล่ หากแต่มันสร้างความเจ็บปวดราวกับยาพิษที่กระจายเข้าร่างอย่างรวดเร็ว แดฮยอนรีบถอนมันออกทันที ส่งผลให้เลือดที่ไหลออกมาเป็นสีดำปนแดง

 

 

อาวุธแบบนี้อีกแล้ว..

 

 

การที่ร่างกายตอบสนองต่อสิ่งที่เป็นพิษย่อมแสดงให้เห็นว่าผู้ที่มาเยือนเป็นพวกเดียวกันกับที่ป่าสน แถมครั้งนี้ยังมาจำนวนไม่น้อยด้วย ร่างสูงยืนนิ่งสงบฟังเสียงฝีเท้าที่วิ่งตัดกันไปมาราวกับไม่ยอมแสดงตัวตน ผิดกับพวกไร้ฝีมือครั้งที่แล้ว ไม่น่าเชื่อว่าเจ้านายเก่าต้องการจะเก็บเขามากขนาดนี้

 

 

“..อึก” แดฮยอนแทบจะล้มหน้าคว่ำทันทีที่โดนใบมีดปักกลางหลัง ราวกับจะย้ำแผลเก่าที่ยังไม่หายดี

 

 

ยังดีที่เขาใช้ดาบประคองค้ำเอาไว้ ทำให้ยังพอยืนได้ เสียงฝีเท้ายังดังสลับกับเสียงใบมีดร่อนมาตามแรงส่ง มันเชือดเฉือนลงกลางหลังอีกครั้ง ครั้งนี้แดฮยอนถึงกับทรุดลงไปกับพื้น มือที่เหลือก็พยายามไขว่ไปที่หลังเพื่อดึงสิ่งรบกวนจิตใจออก คราบเลือดเปรอะเปื้อนไปทั้งมือ อีกทั้งยังมีสีดำปนมา ผู้ไม่ประสงค์ดีปรากฏตัวออกมาพร้อมกับมีดดาบขนาดใหญ่ ใหญ่กว่าดาบญี่ปุ่นของเขาหลายเท่าตัว

 

 

ขาคู่นี้ประคองร่างให้ยืนอีกครั้งพร้อมสะบัดฝักที่ปกปิดดาบคมกริบให้เผยโฉมออกมา สิ่งที่แดฮยอนถนัดคือมีดสั้นและอาวุธขนาดเล็ก แต่ครั้งนี้ไม่มีทางเลือก จำต้องหยิบดาบเล่มนี้ออกมา มันจะดูอยุติธรรมไปหน่อยสำหรับร่างสูง เพราะขนาดที่เขากำลังฟาดฟันกับชายตรงหน้า เข็มเล่มบาง ใบมีดแหลมคมก็ส่งมาทำร้ายเขาอยู่ทุกขณะ

 

 

ทั้งตัวเต็มไปด้วยบาดแผล แม้จะจุดเล็กจุดน้อยก็ตาม เขาเสียเลือดไปเยอะพอควร ใบหน้าเริ่มซีดเพราะขาดเลือดแต่เขาก็ยังสู้ต่อไปจนกระทั่งหัวอีกฝ่ายขาดสะบั้น

 

 

“แค่ก..” เพียงแค่ไอเขาก็รู้สึกคลื่นไส้ที่ได้รับรสคาวเลือดมากเกินไป

 

 

บุคคลที่เหลืออีก 2 รายตรงเข้ามาอย่างพร้อมเพรียงไม่รอให้แดฮยอนได้พัก เขาเชื่อว่ายังไม่หมดเพียงเท่านี้แน่ ดาบญี่ปุ่นที่โชกไปด้วยเลือดกำลังจะเข้าไปปลิดชีพบุคคลที่ดูเหมือนไม่ใช่มนุษย์ ร่างสูงเอี่ยวตัวหลบลูกธนูก่อนจะใช้คมดาบรับด้ามค้อนยักษ์ที่มันจะหมายทุบหัวของเขา เป็นที่แน่นอนว่าแดฮยอนยังไม่อยากจบชีวิตตอนนี้ ในใจเขาคิดคำนึงหาเพียง

 

 

จงออบ..

 

 

“อึก” แดฮยอนกลั้นใจใช้แรงเฮือกสุดท้ายดันผู้ใช้ค้อนให้ออกห่างจากตัวเองก่อนจะตวัดดาบแทงจนทะลุไปถึงข้างหลัง พักหายใจได้ไม่นาน ลูกธนูก็พุ่งเข้าใส่กลางหลัง พวกมันรู้ว่านี่เป็นจุดอ่อนของแดฮยอน ยิ่งถูกทำร้ายซ้ำมากเท่าไหร่ เขาก็จะอ่อนแอลงเท่านั้น ร่างสูงถอนดาบออกจากร่างไร้วิญญาณก่อนจะจัดการหักลูกธนูให้สั้นลง เพียงแรงสั่นสะเทือนเล็กน้อยทำให้แผลเขาฉีกกว่าเดิม

 

 

สมองเริ่มเบลอ สติเริ่มจางหาย เรี่ยวแรงทั้งหมดกลายเป็นศูนย์ ในวินาทีที่เขากำลังจะล้มลงไป ภาพบางอย่างก็ปรากฏขึ้นในหัว รอยยิ้มที่สดใส ท่าทีที่แสดงว่าเด็กคนนั้นก็รักเขา แดฮยอนไม่อยากให้ภาพเหล่านี้หายไปขณะที่หัวใจเขาจะหยุดเต้น

 

 

“แดฮยอน!” เขาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่านี่เป็นเสียงในสมองหรืออะไรกันแน่ เพราะมันเข้ามาใกล้ทุกขณะ

 

 

“แดฮยอน แดฮยอน!” พอลืมตาอีกครั้ง เจ้าของเสียงก็อยู่ตรงหน้าแล้ว จงออบที่มีสีหน้าตื่นตระหนกพยายามเขย่าตัวของเขาอยู่ ตอนแรกคนตัวเล็กนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้อง แต่มันไม่มีสมาธิเอาเสียเลย สายตาก็เอาแต่จ้องมองไปที่ป่า แถมในหัวก็ได้ยินเสียงแดฮยอนเรียกชื่อตัวเองถี่มาก

 

 

ดังนั้นจงออบจึงแอบออกมาเพียงลำพัง เมื่อเห็นเครื่องหมายตามต้นไม้ก็ลองเดินมาเพราะหวังว่าจะทำให้เจอร่างสูง ยิ่งเดินเข้ามาลึก เสียงแดฮยอนก็ยิ่งดังขึ้น ทำให้เขามั่นใจว่ามาถูกที่แล้ว

 

 

พันธสัญญายังไม่หมดลง

 

 

ทันทีที่แหล่งพลังงานสัมผัสตัวของผู้เป็นนาย แดฮยอนก็รู้สึกหายใจคล่องขึ้น การมองเห็นก็แจ่มชัด เขาเห็นแม้กระทั่งใครบางคนกำลังเง้อดาบญี่ปุ่นของเขาหมายจะแทงเด็กหนุ่มจากข้างหลัง จงออบถูกผลักให้ไปอยู่ใต้ร่าง ด้วยความตกใจดวงตาคู่นั้นหลับแน่น เป็นจังหวะที่เลือดสีแดงสาดกระเซ็นใส่หน้า มันไม่ใช่ของเขา แต่เป็น...

 

 

“แดฮยอน!!!!!!!!!!” ดาบญี่ปุ่นนั่นทะลุจากด้านหลังมาถึงข้างหน้า เจ้าของดาบที่คร่อมร่างบุคคลอันเป็นที่รักกระอั่กเลือดออกมาแต่พยายามกลั้นเอาไว้ เสื้อผ้าสีขาวสะอาดของจงออบเต็มไปด้วยเลือดจากแดฮยอน จังหวะหัวใจของร่างสูงเริ่มสะดุดอีกครั้ง แต่เมื่อได้เห็นน้ำตาจากจงออบเขาก็อยากจะปกป้องคนคนนี้ไว้ ไม่ว่ายังไงเขาก็จะไม่ให้จงออบบาดเจ็บเด็ดขาด มือหนาที่สั่นเทาเอี้ยวไปด้านหลังเพื่อดึงดาบออก นิ้วทั้งห้าโดนคมดาบตนเองบาดจนเลือดอาบ และกว่าจะพ้นตลอดความยาวมันก็ทำให้อวัยวะภายในเสียหาย

 

 

ร่างสูงยันตัวขึ้นยืนโงนเงนก่อนจะเสียบแทงอาวุธใส่ศัตรูทันที เป็นผลให้ร่างตรงหน้าสิ้นใจโดยไม่ทันตั้งตัว และอาจจะรวมถึงแดฮยอน หากจงออบเข้าไปรับร่างไม่ทัน บาดแผลในร่างกายอาจจะฉีกขาดเสียหายมากกว่านี้ คนตัวเล็กพยายามเรียกสติให้กลับมา แต่ทว่านัยน์ตาคู่นั้นกลับเหม่อมองออกไปไกล

 

 

“แดฮยอน! แดฮยอนมองผมสิ! แดฮยอน!!!!!!!” ถึงจะยังหายใจ แต่มันก็รวยรินเหลือเกิน

 

 

“อึก...ผม มุนไลท์ไง มุนไลท์ของแดฮยอนน่ะ แดฮยอน ผมอยู่นี่!” สถานการณ์แบบนี้ทำให้เขานึกถึงวันแรกที่พบกัน แดฮยอนที่ถูกฝังอยู่ใต้ดินแล้วจู่ๆก็ลุกขึ้นมาจูบเขา เรียกจงออบว่า มุนไลท์ คืนที่มีดาวตก สถานที่ไม่โรแมนติกแต่เขากลับจำได้ขึ้นใจ

 

 

“ได้โปรด... มองผมสิ” จงออบก้มลงไปประทับจูบโดยไม่สนว่าปากของตนเองจะเลอะเลือดไปด้วย ปฏิหาริย์ที่ควรจะเกิดมันได้ปรากฏแล้ว ราวกับเจ้าหญิงนิทราที่รอให้เจ้าชายมาจุมพิตแก้คำสาป อกที่กระเพื่อมแผ่วเบากลับมาสม่ำเสมออีกครั้ง เปลือกตาลดระดับลงมาราวกับคนที่อยู่ในห้วงแห่งความฝัน

 

 

“...อึก” เมื่อเห็นอย่างนั้นจงออบก็เริ่มโล่งใจ ถึงกระนั้นเขาก็ยังร้องไห้ไม่หยุด บนต้นไม้สูงยังคงมีใครบางคนจับตามองอยู่ ปากบ่นพึมพำ หัวคิ้วแทบจะผูกกันเป็นโบว์ หมวกสีดำบนศีรษะถูกหันปีกไปด้านหลัง

 

 

“ดอกไม้จงบาน” เพียงแค่พูด บริเวณกองเลือดเหล่านั้นกลับกลายมีดอกไม้ผุดขึ้นมาแถมยังบานสะพรั่งโดยที่จงออบไม่ทันสังเกตเห็น

 

 

แล้วทำไมกับการแก้คำสาปถึงไม่ได้ผล...

 

 

“สงสัยต้องตายก่อนจริงๆนั่นแหละน้า”




________________________________________________________________________
ปวดหัวกับคู่บังชานมาก แต่งไปฮาไปแปป U _ U
คือร่ะ..คุยกันคนละเรื่อง พี่ชาร์ลไหวมั้ยเบ่เบ๋?
พน.มีสอบแหละ ยังไม่อ่านแหละ แต่งฟิคแหละ #แบน
ตอนที่ 16 ยังหนักขนาดนี้ ตอนจบจะขนาดไหนน้า #สปอย
คริคริคริคริคริคริ ถึงไม่มีคนอ่าน ก็จะอัพ -_-)/
ฟิคแดออบช่างหายากยิ่งนัก เห็นด้วยมั้ยเด็กๆ..

508 ความคิดเห็น

  1. #496 sunshy (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 เมษายน 2557 / 23:48
    ชอบเรื่องนี้มากกๆๆๆ

    #496
    0
  2. #489 MicKy (@MP_mick) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 เมษายน 2557 / 01:59
    แด้ออบทำฟินอีกแล้วอ่ะ ยิ่งอยู่ด้วยกันยิ่งน่ารักมากๆ เลยอ่ะ
    พี่แด้ฝันร้ายได้น่ากลัวมาก เริ่มรู้สึกไม่อยากให้พี่แด้แก้คำสาปแล้วอ่ะดิ
    อยู่แบบนี้กับน้องมุนไปเรื่อยๆ เลยได้ป่ะ 
    ว่าแต่บังชานเค้ายังไหวกันอยู่นะ คือคุยกันคนละเรื่องยังไม่รู้ตัวอีกเนอะ
    อยากจะบ้าจริงๆ ว่าแต่ที่ชานยอลพูดหมายความว่าไงต้องให้พี่แด้ตายก่อนจริงๆ เหรอ
    ถึงจะสามารถแก้คำสาปได้ แล้วใครจะอยู่ดูแลน้องมุนล่ะแบบนี้ไม่เอานะ
    #489
    0
  3. #471 Meaw Baby_B.A.P (@mameawbasatimaid) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 มีนาคม 2557 / 00:39
    บังชานคือระ พวงนางยังไหวกันรึป่าวเนี่ย -0-
    พี่ชานเรื่องนึง พี่บังเรื่องนึง แต่พวกนางก้ยังคุยกันรู้เรื่องเนอะ - -
    ปวดหัวกับคู่นี้มากมาย 
    #471
    0
  4. #463 Babys Lynn (@myzelo) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 มีนาคม 2557 / 12:03
    บังชานคาดว่าแกต้องถามกันก่อนนะ คือแค่ฟังก้รู้แล้วว่ามันไม่ใช่เรื่องเดียวกันอ่ะ แกบ้าไปแล้วหรอ??????????????

    ตกลงชานยอลก็จะช่วยใช่ปะ?? แต่ว่าถ้าตายแล้ว ออบล่ะทำไง?? ถ้าแด้ตายแล้วจะได้กลับมาใหม่มั้ย?? โฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ
    #463
    0
  5. #444 Dami's (@9328987) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 มีนาคม 2557 / 14:33
    พฮือออออออบังชานคนละเรื่องแล้วจะฮาก็ฮาดราม่าก็ดราม่าตกลงแบไหน? แด้ออบดูซึ้งดีนะออบมาช่วยทัน เออแล้วทำไมชานยอลพูดแล้วแก้คำสาปไม่ได้????
    #444
    0
  6. #427 natsu (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 มีนาคม 2557 / 21:09


    จะมาช่วยแก้คำสาปอะไรตอนนี้



    ให้แดฮยอนอยู่กับคำสาป และอยู่กับจงออบไปนาน ๆ ดิ



    จะได้คอยปกป้องจงออบด้วย



    ถ้าแดฮยอนเป็นอะไร จงออบต้องเสียใจมากมายแน่ ๆ



    #427
    0
  7. #423 cutezelo (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2557 / 08:49
    บังชานคู่นี้เหมือนจะดราม่านะ แต่แบบคุยกันคนละเรื่องไง

    นี่จะเอาฮากันใช่มั้ยเนี่ย - -

    จูนงยองแจก็กัดกันตล๊อดดดด

    แด้ออบช่างนี้หว๊านหวาน พี่แด้ชอบลวนลามน้องออบจุง (-////-)

    เรื่องของพี่แด้ก็ยังไม่คลี่คลายสักที เริ่มสงสารแล้วนะ

    ขอให้พี่แด้อย่าเป็นไรเลย ฮืออออออออออออ ㅠㅠ

    #423
    0
  8. #422 jumpup0411 (@jumpup0411) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2557 / 08:39
    ออบบี้!!!!! น่ารักเกินไปแล้ว ต้องจูบเยอะๆนะ อิแด้จะได้หาย ^^ บังชานนี่คือ????? 55555+++ เมื่อไหร่จะรู้ตัวว่าคุยกันคนละเรื่อง 555+++
    #422
    0
  9. #419 Lovelove (@yineny) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2557 / 00:45
    อ๊ายยยยยย พี่แดเราพาฟินแีกแล้ววว
    เอ๊ะ? มันยังไงใครทำอะไร สงสัย?
    #419
    0