[FIC B.A.P] Countdown (dae x up)

ตอนที่ 14 : Countdown [12]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 398
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    24 ก.ย. 56

[12]

 

 

 

“คิดถึงมาโทกิอะพี่ดำ” จุนฮงบ่นอุบอิบหลังจากปลีกวิเวกออกมาจากรั้วโรงเรียนได้ ถ้าเป็นคนทั่วไปไม่มีทางเลยที่จะปีนออกมา แต่เผอิญพวกเขา ไม่ธรรมดา งานโรงเรียนเมื่อหลายวันก่อนทำให้แดฮยอนคิดไม่ตกกับบุคคลที่จ้องเขาอย่างไม่วางตา พอเดินเล่นแถวธรรมเนียบกลุ่มบันนี่เก่าก็ทำให้รู้ว่าชายร่างสูงนั่นคือ หัวหน้ากลุ่มเก่า ชื่อว่า คริส แต่มันก็มีอีกคนที่เขาไม่ชอบ ผู้ชายผมดำซอยสั้นใส่หมวกหันปีกไปด้านหลัง รายนั้นดูขี้เล่นและกวนประสาทพอๆกับจุนฮงเลยทีเดียว

 

 

“นี่พี่แดฮยอน เมื่อไหร่เราจะออกจากโรงเรียนนี้ละ? มาเพื่อหลบพวกนั้นไม่ใช่หรือไง?” ร่างโปร่งพูดไปพลางหยอกเล่นกับชูการ์ไลเดอร์ไปด้วย

 

 

“ลาออกเร็วเกินไปมันก็ผิดปกติไม่ใช่หรือไง?” แดฮยอนวิเคราะห์

 

 

“มันก็จริงแหละ แต่แบบถ้าพวกนั้นรู้ว่าเราอยู่ที่ไหน มันก็ต้องตามมาเก็บดิ แล้วจะไม่มีคนโดนลูกหลงเหรอ?” พูดอีกก็ถูกอีก ทางที่ดีพวกเขาควรจะออกห่างจากผู้บริสุทธิ์มากที่สุด

 

 

จงออบ...

 

 

อยู่ๆชื่อนี้ก็ปรากฏขึ้นมาในความคิด เขาไม่รู้ตัวเลยว่าจงออบกลายเป็นบุคคลที่อยู่ใกล้ตัวเขามากที่สุดไปแล้ว และเมื่อคนตัวเล็กรู้ว่าเขาเป็นแบบนี้ คงต้องหาทางช่วยเป็นแน่ เขาไม่อยากให้จงออบล้ำเส้นเข้ามามากเกินไป เพราะยิ่งถลำลึกมันก็ยิ่งเจ็บปวด

 

 

“ทำหน้าเครียดทำไมอะ? เป็นไรพี่ดำ?” เด็กกวนประสาทเลิกคิ้วก่อนจะเอนหลังพิงกำแพงโรงเรียน

 

 

“เปล่า กำลังคิดอยู่ว่าจะหายไปยังไงดี” คนอายุมากกว่าหลบสายตาไปอีกทาง

 

 

“เซลโล่คิดว่าอันนี้น่าจะเด็ดพอนะ ค่ายกลุ่มบันนี่ไง” จุนฮงยิ้มแป้น เขาแอบไปอ่านเอกสารหลายๆอย่างบนโต๊ะของยองแจมา นับว่าคุ้มค่าอยู่ที่ไปอยู่ห้องเด็กเนิร์ด ทั้งได้แกล้งได้ข้อมูลอะไรตั้งมากมาย ซึ่งเป็นประโยชน์ต่อพวกเขาทั้งสอง

 

 

“ค่ายกลุ่มบันนี่?” แดฮยอนทวนคำ

 

 

“ใช่เลยแหละ แต่เราต้องเข้าไปอยู่กลุ่มนี้ให้ได้ก่อนภายใน 2-3 วันนี้ ไม่งั้นโควต้าจะหลุดไปยาวถึงเทอมหน้า เป็นทางเดียวที่ได้ออกจากโรงเรียนโดยไม่โดนสงสัย” เด็กหนุ่มยกแขนขึ้นให้สัตว์เลี้ยงของตนไต่ไปมาก่อนจะคลานขึ้นมาอยู่บนหัวของเขา

 

 

“แล้วต้องทำยังไง?”

 

 

“ง่ายๆเลย ทำตัวเด่นเข้าไว้ ถ้าจะให้ดีนะ พี่ต้องโค่นหัวหน้าใหญ่ของกลุ่มก่อน” ซึ่งก็เดาไม่ยากเลย

 

 

“บัง ยงกุก..” และดูท่าคนคนนั้นจะไม่ชอบขี้หน้าแดฮยอนเอาซะเลย

 

 

“ปิ๊งป่อง แต่เซลโล่คิดว่าไม่น่าจะยากนะ กวนประสาทไปนิดหน่อยก็โบ้มแล้ว” แต่ใครจะไปสามารถอย่างจุนฮงละ กวนใครเขาไปทั่วโดยไม่กลัวตาย ก็จะให้กลัวตายทำไมละ ไหนๆก็ต้องการแต้มมาสะสม

 

 

“ชมรมหรืองานอะไรที่ยงกุกคนนั้นต้องทำต่อหน้าอาจารย์ พี่ก็ต้องลงให้หมด” การที่จุนฮงพูดแบบนี้ดูเหมือนจะง่าย

 

 

“ง่ายเนอะ นายไม่ได้ทำอะไรเลยนี่...” แดฮยอนมองอีกคนด้วยสีหน้านิ่งเฉย

 

 

“ปั๊ดโธ่ อย่าพึ่งขัดดิพี่ดำ เซลโล่ก็ต้องทำเหมือนกันแหละน่า ยังไงก็ต้องออกไปด้วยกันให้ได้อยู่ดี” เด็กกวนประสาทวิ่งไปตั้งหลักให้ห่างจากกำแพงก่อนจะพุ่งเข้าใส่กระโจนขึ้นไปบนกำแพง แม้จะเป็นวันเสาร์นักเรียนก็ยังต้องอยู่ในโรงเรียน รวมถึงพวกเขาด้วย

 

 

“ไปละน้า” จุนฮงอตะโกนมาจากภายในโรงเรียนต่างกับแดฮยอนที่ยังอยู่ข้างนอก หมอกบางๆที่ปกคลุมป่าสนทำให้รู้สึกหนาวอย่างบอกไม่ถูก นานมากแล้วที่แดฮยอนไม่มีความรู้สึกต่อสิ่งรอบกาย มือหนาสัมผัสลงบนลำต้นสีน้ำตาลก่อนจะรูดมือลงมาอย่างรวดเร็ว เป็นผลให้เกิดบาดแผลและความเจ็บแสบเหมือนครั้งที่ยังเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง ร่างสูงถอดหายใจออกมาก่อนจะปล่อยมือไว้สภาพนั้น

 

 

เส้นทางตรงนี้นับว่าคุ้นตามาก ราวกับเขาเคยได้เดินผ่านมาแล้วเมื่อหลายวันก่อน ใช่ มันคือเส้นทางไปสุสาน แม้ม่านหมอกจะทำให้ทัศนวิสัยการมองแย่ลง แต่เขาก็เลือกที่จะเดินตรงไป บางทีสถานที่ดูน่ากลัวอาจจะดูเงียบสงบสำหรับเขาก็ได้

 

 

ทันทีที่ปัดกิ่งไม้ออกเขาก็เห็นป้ายหินมากมายพร้อมกับช่อดอกไม้ป่าที่วางเรียงไว้อย่างสวยงาม เพราะที่แห่งนี้มีคนเข้ามาดูแลอยู่เสมอมา เสียงฝีเท้าที่ดังมาจากอีกฝั่งก็ปรากฏร่างของเด็กหนุ่มนัยน์ตาเรียว สองมือนั้นเต็มไปด้วยดอกไม้หลากสี

 

 

“รุ่นพี่แดฮยอน...” ดูเหมือนอีกฝ่ายจะตกใจไม่น้อย เนื่องจากปกติจะไม่อนุญาตให้เด็กนักเรียนออกมาข้างนอก

 

 

“...” ร่างสูงยืนนิ่งอยู่พักใหญ่ก่อนจะเดินเข้าไปหา

 

 

“คือ...โรงเรียนเรามีกฎว่า...” ไม่ทันที่คนตัวเล็กจะพูดจบแดฮยอนขัดขึ้นมาก่อน

 

 

“ชู่...” และเมื่อได้ยินเสียงเช่นนี้ก็เป็นการบอกว่าให้เงียบเสียงลง มือหนายกขึ้นหยิบดอกไม้สีขาวออกจากศีรษะบลอนด์ของร่างเล็ก เขานำมันมาจรดที่ปลายจมูกตัวเอง กลิ่นหอมนั้นทำให้เปลือกตาเลื่อนลงมาปิด ความบริสุทธิ์ที่เขาไม่ได้สัมผัสมานานทำให้เกิดความรู้สึกโหยหามากกว่าเดิม อยากเจอ อยากเห็นมากกว่านี้ ไม่ใช่เอาแต่จมปลักอยู่กับสิ่งที่มืดมัวมองไม่เห็นหนทาง

 

 

แต่เขาว่ากันว่า ยิ่งเจอบริสุทธิ์สวยงามเท่าไหร่ สุดท้ายก็จะจบด้วยความเจ็บปวด

 

 

“...” คนตัวเล็กจ้องร่างสูงโดยไม่อาจละสายตาได้ เขาไม่เคยเห็นแดฮยอนเป็นแบบนี้มาก่อน จงออบเงยหน้าขึ้นไปมองอีกคนจนระยะห่างเหลือไม่กี่เซน ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่แดฮยอนลืมตาขึ้นมาพอดี ดวงตาคมมองลึกเข้าไปในนัยน์ตาซื่อก่อนจะเริ่มโน้มใบหน้าลงไป

 

 

ดอกพลัมสีขาวที่เคยอยู่ตรงปลายจมูกร่างสูงกลับเลื่อนลงมาที่ริมฝีปากอย่างช้าๆพร้อมกับองศาใบหน้าที่เข้าใกล้ร่างเล็ก กลีบดอกเย็นชื้นแตะลงริมฝีปากบางของอีกฝ่าย แต่ไม่นานสัมผัสอันอบอุ่นจากเรียวปากร่างสูงก็ส่งผ่านกลีบดอกพลัม แม้จะไม่ได้สัมผัสริมฝีปากกันโดยตรง แต่มันก็ทำให้หัวใจของคนทั้งสองเต้นไม่เป็นจังหวะ โดยเฉพาะแดฮยอน เขากลับมาได้ยินเสียงหัวใจที่กำลังซูบฉีดอย่างรวดเร็วราวกับเกิดความรู้สึกอะไรบางอย่าง

 

 

ความรู้สึกแบบนี้...

 

 

แต่แล้วคนที่ผละออกก่อนคือ จงออบ เด็กหนุ่มก้าวถอยหลังออกห่างแดฮยอนก่อนจะก้มหน้าลงปิดซ่อนใบหน้าของตัวเองเอาไว้

 

 

“...ฉันแค่จะบอกว่ามีดอกไม้ติดบนหัวนายเท่านั้น” ร่างสูงส่งดอกพลัมสีขาวคืนใส่มืออีกคน แดฮยอนเดินไปยังพื้นที่โล่งก่อนจะนั่งลง ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยเมฆทำให้แสงอาทิตย์ยามบ่ายไม่สามารถสาดส่องลงมาได้เลย รอบสุสานนี้ถูกล้อมรอบไปด้วยต้นสน

 

 

แม้จะนั่งหันหลังให้กับเด็กหนุ่ม หัวใจของแดฮยอนกลับยังรู้สึกอยากจะจุมพิตริมฝีปากนั้นโดยตรง เพราะขนาดมีดอกไม้คั่นเอาไว้ ความรู้สึกมากมายยังประดังเข้ามาขนาดนี้ หากมากกว่านั้น เขาก็อยากรู้ว่ามันจะมีอะไรเกิดขึ้นกับหัวใจของเขาอีก

 

 

“เอ่อ...รุ่นพี่ออกมาทำไมน่ะครับ?” จงออบเปิดประเด็นขึ้นหลังจากเงียบกันไปนานสองนาน เหล่าช่อดอกไม้ต่างถูกจัดวางไว้อย่างดีตามหน้าหลุมศพ

 

 

“หาวิธีตายแบบใหม่มั้ง?” ร่างสูงตอบปัด

 

 

“ไม่เอานะรุ่นพี่...” เด็กหนุ่มแสดงสีหน้ากังวล หากแต่แดฮยอนยังคงนั่งหันหลังอยู่เช่นเดิม

 

 

“ทำไม?” แดฮยอนเอนหลังลงนอนบนผืนหญ้า ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับจงออบเดินมานั่งข้างๆ

 

 

“ก็มีคนอีกตั้งหลายคนที่อยากมีชีวิตอยู่แต่ก็ต้องตายก่อนวัยอันควร ในเมื่อรุ่นพี่มีชีวิตอยู่ก็อย่าพยายามตายเลย” จงออบพูดอธิบาย

 

 

“มีชีวิตอยู่งั้นเหรอ...?” ทุกวันนี้ก็เหมือนตายทั้งเป็นมากกว่า

 

 

“ใช่ครับ มีชีวิตอยู่กับคนที่รุ่นพี่รัก ไม่ก็...อยู่เพื่อให้คนที่เขารักรุ่นพี่” ประโยคสุดท้ายของจงออบทำให้ร่างสูงหันกลับไปมอง

 

 

“แต่สุดท้ายสิ่งที่อยู่กับฉันตลอดไปคือ คำสาป” สิ่งที่จงออบเห็นตอนนี้คือของเหลวใสในนัยน์ตาของร่างสูง ความรู้สึกอัดอั้นในหัวใจของแดฮยอนกำลังจะถูกระบายออกมา ทั้งที่แต่ก่อนประตูบานนี้ได้ถูกปิดตายไปตั้งแต่โดนคำสาป แล้วเหตุใดกันที่ความรู้สึกมากมายกลับมาอีกครั้ง

 

 

“มันต้องแก้คำสาปได้สิครับ...” พอเห็นแบบนี้ จงออบก็ไม่รู้จะพูดยังไงให้มันดีขึ้น เพราะเมื่อมองหน้าแดฮยอน เขาก็อยากจะร้องไห้ออกมา

 

 

“มัน...ไม่มีวันนั้นหรอกถ้าฉันไม่ตายให้ครบ” รอยยิ้มเหยียดปรากฏขึ้นบนใบหน้าคม ทั้งที่น้ำตาจะไหลออกมาอยู่ร่อมร่อ เขาเลือกที่จะยิ้มออกมาด้วยความสมเพชตัวเอง

 

 

“ถ้าสิ่งที่จะอยู่กับรุ่นพี่ตลอดไปคือคำสาป.... ผมก็ขอจะเป็นคำสาปที่อยู่กับรุ่นพี่จนวันสุดท้าย จะได้มั้ยครับ?” ขณะที่พูดไปน้ำตาของจงออบก็ไหลออกมาโดยไม่ทันตั้งตัว แม้กระทั่งตอนที่พูดเขาก็ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ากำลังร้องไห้อยู่ คนที่ได้ฟังเช่นนั้นก็แสดงสีหน้าที่อ่อนลง ริมฝีปากกดยิ้มน้อยๆก่อนจะยันตัวลุกขึ้นดึงร่างเล็กเข้ามาอยู่ในอ้อมกอด

 

 

“เด็กโง่...”

 

 

 

 

 

บางทียู ยองแจอาจจะต้องมีหน้าที่เพิ่มขึ้นมาอีก 1 นั่นก็คือตามดูแลจัดการเด็กกวนประสาทคนนึงที่อยู่ไม่สุข แค่ในห้องก็ป่วนมากพอแล้ว นี่เขายังต้องตามไปเก็บกวาดตามสถานที่ต่างๆอีกด้วย!

 

 

ขอลาหายใจซัก 1 ปีจะได้มั้ย...

 

 

เพราะเพียงแค่หน้าที่เลขาฯประจำกลุ่มก็ยุ่งจะแย่อยู่แล้ว ไหนจะต้องกลายเป็นประธานในองค์ประชุมเวลาที่หัวหน้ากลุ่มบันนี่อู้ไม่ยอมเข้าร่วม ไม่ใช่อะไรหรอก บัง ยงกุก เป็นคนที่ถ้าสิ่งนั้นมันธรรมดาไม่น่าสนใจ เขาก็ไม่ยอมให้ความร่วมมือง่ายๆ และตอนนี้เขาก็พึ่งกลับมาจากการขนเอกสารไปที่ห้องผู้อำนวยการ โชคดีที่ว่ามันไม่ได้เยอะแยะอะไรมากมาย อย่างน้อยมันก็ไม่ได้ทำให้เขาปวดแขนอย่างงานที่แล้วมา

 

 

ขณะที่เดินไปตามทางชั้นสองของหอพัก เขาก็เห็นใครบางคนกำลังนั่งอยู่บนระเบียง มันจะไม่มีอะไรน่ากลัวเลยถ้าหากมันมีหลังคารองรับอยู่ เผอิญ...มันไม่มี

 

 

“ชเว จุนฮง! ไปนั่งอะไรตรงนั้น!!!” ยองแจตะโกนขึ้นก่อนจะรีบวิ่งเข้ามาใกล้ แต่ร่างโปร่งก็ทำสัญญาณมือเป็นเชิงบอกว่าอย่าเสียงดังนะ แต่จะพูดเบาได้ยังไง ถ้าตกลงไปก็แขนขาหักกันพอดี แล้วนี่ก็อยู่ในเขตดูแลรับผิดชอบของเขาด้วย เกิดเรื่องขึ้นมาคนที่รับเต็มๆคือ ยู ยองแจ!!!

 

 

“นี่ กลับขึ้นมาเลยนะ ใครใช้ให้ไปนั่งตรงนี้!” คนตัวเล็กกว่าพยายามจะดึงเสื้ออีกฝ่ายจากข้างหลัง

 

 

“อย่าพึ่งดิ เดี๋ยวอดดูของดีนา” จุนฮงพยายามยื้อร่างอีกคนเข้ามาใกล้ด้วย ตอนแรกยองแจขัดขืนไม่ยอมทำตาม แต่เมื่อก้มลงไปเห็นบุคคลด้านล่าง ทำให้เขาไม่ดิ้นขลุกขลักอีกต่อไป

 

 

“รุ่นพี่ฮิมชานนี่นา” คนตัวเล็กขมวดคิ้วเมื่อเห็นฮิมชานนั่งอยู่ที่ม้านั่งด้านล่าง

 

 

“ดูต่อสิ” เด็กหนุ่มพูดราวกับรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อจากนี้

 

 

“จะเอาไปให้ตรงๆงั้นเหรอ? ตลกดิ ไม่เอาๆ” ชายใบหน้าสวยคิม ฮิมชาน พูดพึมพำอยู่คนเดียวพร้อมกับมองถุงกระดาษสีน้ำตาล และหากนั่งอยู่ในมุมของจุนฮงก็จะทำให้เห็นตุ๊กตาเสื้อสีส้ม ใช่เลย มันคือ ทิกเกอร์ เสือสีส้มจากวินนีย์เดอะพูล

 

 

“รุ่นพี่เขาเป็นอะไรน่ะ...” ยองแจขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ

 

 

“ก็เหมือนจะเอาของไปให้ใครซักคนนี่แหละ แต่คงไม่กล้า” จุนฮงยิ้ม

 

 

“ของ? ของอะไร?”

 

 

“ในถุงนั่นไง” ร่างโปร่งชี้นิ้วลงไป

 

 

“ไม่เห็นนี่นา ไหนๆ” ยองแจพยายามจะเขย่งชะโงกลงไปดู แต่สุดท้ายก็โดนอีกคนโอบเอวขึ้นไปซบในมุมที่มองเห็นถนัดตา

 

 

“เห็นยัง?” สายตาเจ้าเล่ห์ของจุนฮงมองลงไปที่ศีรษะหม่น

 

 

“อ้อ เห็นแล้ว มีตุ๊กตาด้วย” แต่ดูเหมือนความสนใจของยองแจกลับไปอยู่ด้านล่างจนไม่ทันรู้สึกเลยว่ามือของเด็กหนุ่มนี่ไม่อยู่สุขเอาเสียเลย ทั้งวางไว้บนเอวและไล้มือไปตามรูปกาย

 

 

“น่ารักเนอะ...”

 

 

“ใช่ๆ สีส้ม” สิ่งที่จุนฮงหมายถึงคือ ยองแจ แต่เจ้าตัวก็ยังไม่รู้ตัว

 

 

“นุ่มนิ่มด้วย...” ปลายนิ้วเรียวไล่สัมผัสตั้งแต่ไหล่จรดเอว

 

 

“ก็คงจะนิ่มแหละ ไปจับมาแล้วเหรอ?” สายตายองแจเอาแต่จับจ้องบุรุษหน้าสวยที่เอาแต่พูดพึมพำไม่ได้ศัพท์ ราวกับสาวน้อยพึ่งเคยมีความรัก

 

 

“จับอยู่ หอมอีกตะหาก...” พอจุนฮงสูดความหอมจากปอยผม นั่นก็ทำให้ยองแจเริ่มตะหงิดใจ

 

 

“แล้วมันหนักมั้ย? -_-”

 

 

“นิดนึง พอทนได้” เท่านี้เด็กจอมกวนก็โอบไหล่คนอายุมากกว่าอย่างถือวิสาสะ

 

 

“มันกัดป่ะ? -_-” คนตัวเล็กพยายามจะมุดออกมาจากการเกาะกุม แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

 

 

มือคนหรือหนวดปลาหมึก! ปลาหมึกยักษ์ด้วย ไม่ยักษ์ธรรมดา อัพเกรดเป็นเสาไฟฟ้าด้วย!!!

 

 

“เซลโล่ว่า มันไม่น่าจะกัดนะ” ความจริงยองแจก็อยากจะผลักเจ้าเด็กนี่ออกไปจากตัว แต่มันติดที่ว่า ตรงนี้มันขอบระเบียง ถ้าผลักคือ ตก อาจจะไม่ได้ตกคนเดียว ตกคู่!!!

 

 

“แต่ฉันว่ากัด” ทั้งพยายามงัดแงะก็แล้วแสดงท่าทีว่าจะไปก็แล้ว สุดท้ายก็ยังอยู่ท่าเดิม

 

 

“ไม่หรอกน่า น่ารักออกขนาดนี้ ไม่กัดแน่นอน” คนที่เด็กกว่าหัวเราะในลำคอ

 

 

“ลองมั้ยละ?”

 

 

“ลองอะไรเหรอ?” จุนฮงเอียงคอลงมาดูสีหน้าอีกคน

 

 

“ลองให้กัดไงเล่า!” ถ้าเป็นไปได้ ตอนนี้ยองแจอยากจะใส่เขี้ยวสิงโตแล้วงาบหัวเจ้าเด็กกวนประสาทนี่ซะ

 

 

“ไม่เอาดิ ไม่เร้าใจเลยถ่อว์” ร่างโปร่งส่ายหัวไปมาก่อนจะฝังปลายจมูกลงแก้มนุ่มอีกคน “แบบนี้สิเร้าใจกว่า”

 

 

“เห้ย!!!!!!!!!!!!!! อุ๊บ!” ร้องโวยวายไม่ได้ทันไรก็โดนเอามือมาปิดปาก อย่าลืมสิ พวกเขาสองคนกำลังสังเกตการณ์คิม ฮิมชานอยู่

 

 

“เสียงดังเป็นไซเรนรถตำรวจผสมหน่วยกู้ภัยเลยนะยูยอง ไม่สิ รุ่นพี่ยองแจ คึ!” เขาไม่ค่อยถนัดเรียกใครว่าพี่เท่าไหร่นัก เพราะเขามีอายุเป็นร้อยๆปีแล้ว

 

 

“แล้วใครใช้ให้นายทำแบบนี้เล่า!” พอแกะมืออีกฝ่ายออก ยองแจก็ยอมที่จะกระซิบ

 

 

 “ก็จะกัดผมก่อนอะ...” จุนฮงยักไหล่กวนประสาท “จุ๊ๆ อย่าพึ่งจะกัดผมเลย เก็บไว้คืนนี้ มาดูคนข้างล่างดีกว่า”

 

 

“อะ...อ้าว รุ่นพี่ฮิมชานหายไปไหนแล้ว? เพราะนายเลย!” คนตัวเล็กพยายามมองหาคนที่เคยนั่งอยู่กับถุงกระดาษสีน้ำตาล แต่สุดท้ายก็หาไม่เจอ ปลายนิ้วสะกิดไหล่เล็กเบาๆ เป็นผลให้ยองแจต้องหันกลับไปมองเจ้าเด็กตัวต้นเหตุ

 

 

“งั้นมากัดเซลโล่ต่อ (:

 

 

 

 

 

ปฏิบัติการลับฉบับ คิม ฮิมชาน กำลังจะเริ่มต้นขึ้น นั่นก็คือการลอบ(?)เอาตุ๊กตาเสือสีส้มนามว่าท่านทิกเกอร์เข้าไปไว้ในห้องชายฉกรรจ์หน้าเถื่อนนามว่า บัง ยงกุก ไม่น่าเชื่อว่านิสัยห่ามๆบวกกับการชอบใช้กำลังเหงือกและการในการตัดสินใจปัญหาทุกเรื่อง

 

 

จะทำไงได้ละ เขารู้จักกับเจ้าคนนี้มาตั้งแต่สมัยเรียนประถม แล้วก็เจอกันเสมอ เริ่มจากการเป็นคู่กัดในเรื่องเล็กๆจนกระทั่งแข่งขันในเรื่องการเรียนและสร้างผลงาน ทำให้ฮิมชานและยงกุกเป็นดั่งเส้นตรงที่เคลื่อนไปพร้อมกัน แม้กระทั่งตอนนี้ก็ยังอยู่โรงเรียนและกลุ่มเดียวกัน ส่วนเรื่องการแอบชอบเขาก็ไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ เพราะตั้งแต่จำความได้ เขาก็ชอบแอบไปนอนบนเตียงยงกุกแล้วเอาทิกเกอร์มาเล่น

 

 

จนบางทีก็แอบขโมยไปนอนกอด

 

 

ฮิมชานหวังว่าอีกฝ่ายจะไม่รู้ว่าเป็นตัวเองที่ชอบจิ๊กทิกเกอร์ไป เพราะมันมีอยู่ครั้งหนึ่ง ยงกุกโวยวายหาทิกเกอร์ตลอดคืน แต่คิดเหรอว่าคนอย่างเขาจะคืนให้ง่ายๆ ตอนเช้านั่นแหละ ทิกเกอร์อิสคัมแบค

 

 

แต่พอหลังจากเหตุการณ์ครั้งแรกที่ทิกเกอร์โดนฮิมชานขโมยไป ครั้งต่อๆมากลับไม่มีเสียงเรียกร้องหาทิกเกอร์ เพราะเจ้าตัวเหมือนจะรู้ว่า ตอนเช้ามันจะกลับมาอยู่ในห้องนอนดังเดิม ถึงกระนั้นฮิมชานก็อดกังวลไม่ได้ว่า รายนั้นจะรู้หรือเปล่าว่าตนเป็นคนเอาไป

 

 

“ไม่รู้หรอกน่า... ระดับคิม ฮิมชานแล้ว” ร่างโปร่งพูดกับตัวเองตลอดทางขณะที่มือก็หิวถุงกระดาษสีน้ำตาลไปตามบันไดขึ้นหอพัก

 

 

การที่เขาซื้อทิกเกอร์มาเพิ่มมันก็ไม่ใช่อะไร แค่เห็นว่าตัวเก่าของยงกุกมันขาด ก็เลยจะแอบเอาไปซ่อมให้แต่จะให้ตัวนี่ไปนอนกอดแก้เหงา

 

 

แกร็ก...ประตูห้องของหัวหน้ากลุ่มบันนี่ถูกเปิดออกโดยชายหนุ่มที่รวยที่สุดในโรงเรียน ร่างโปร่งแทรกตัวเข้าไปในห้องนอนที่เงียบสนิท นี่ก็เป็นอีกวันที่ยงกุกออกไปหัวฟัดหัวเหวี่ยงพวกนักกีฬาตัวจริงของโรงเรียนให้ฝึกซ้อมรับวันแข่งระดับเขตที่จะมาถึงเร็วๆนี้

 

 

“ว่าไงทิกเกอร์ พุงขาดไส้ไหลเลยนะเนี่ย” ฮิมชานหยิบเจ้าเสือส้มตัวใหม่ขึ้นมาวางแทนที่ตัวเก่า

 

 

“นี่ฉันต้องซ่อมนายให้สวยๆเหมือนใหม่ใช่ป่ะเนี่ย? ถ้าเจ้าของห้องจะไม่พอใจก็คงจะแย่เนอะ” แต่ความจริงแล้วเรื่องเย็บปักนี่ ไม่ใช่สิ่งที่ชายชาตรีอย่างฮิมชานถนัดเอาเสียเลย

 

 

“อยากรู้จริงๆ เอาเหงือกไปเฉาะพุงนายหรือไงเนี่ย ทำไมเป็นรูขนาดนี้” ร่างโปร่งสำรวจจุดบกพร่อง

 

 

“เอาเถอะ เดี๋ยวนายก็กลับมาดูดีเหมือนเดิม....มั้งนะ” ว่าแล้วเจ้าเสือส้มที่ชำรุดก็ถูกยัดลงถุงกระดาษสีน้ำตาล เท่านี้ฮิมชานก็ทำภารกิจเสร็จสิ้น สุดท้ายเขาก็ต้องกลับไปที่ห้องถัดจากยงกุก ใช่ ก็แค่มีผนังกั้นเอาไว้ระหว่างกัน เขาต้องซ่อมแซมตุ๊กตาที่มีนุ่นสีขาวไหลออกมาให้เสร็จสิ้น

 

 

ทำไม...มันเย็บยากแบบนี้ ตอนนั้นน่าจะตั้งใจฟังคุณแม่ก็ดีสิ ร้องไห้แป๊ปนะ

 

 

คิม ฮิมชาน อยากจะคร่ำครวญออกมาเป็นภาษาฝรั่งเศสเสียจริง นี่เขาโดนเข็มทิ่มนิ้วเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้ ไหนจะด้ายหลุดออกจากรูเข็ม อีกทั้งยังร้อยเข้าไปเหมือนเดิมได้ยากเย็นแสนเข็ญ จะหมดด้ายเป็นหลอดแล้วด้วยซ้ำ บ้านเขาไม่ได้ผลิตด้ายซักหน่อยเถอะ!

 

 

“เลือดจะหมดตัวแล้วนะนาย นี่ๆ ยังหายใจอยู่ป่ะ? ฉันกำลังช่วยชีวิตนายจากอุบัติเหตุเหงือกชนพุงนะ” ฮิมชานใช้นิ้วจิ้มๆปลายจมูกตุ๊กตา

 

 

ถ้านายรู้ว่าเป็นฉัน จะรังเกียจกันมั้ย?

 

 

“โอ๊ย!!” ในตอนที่กำลังเหม่อ ปลายนิ้วชี้ก็โดนเข็มจิ้มรอบที่พันกว่า

 

 

“เลือดจะหมดตัวแทนการเป็นไข้เลือดออกแล้วเนี่ยโธ่เอ๊ย” ฮิมชานคว้าทิชชู่มาเช็ดเลือดที่ปลายนิ้วก่อนจะหันไปเปิดโคมไฟให้แสงสว่างเพิ่ม

 

 

“คราวหลังฉันจะซื้อเกราะมาให้นายใส่นะทิกเกอร์”

 

 

 

 

 

ในเวลาเย็นเช่นนี้ เหล่านักกีฬาตัวจริงต่างแยกย้ายกันกลับเข้าหอ บ้างก็ไปอาบน้ำชำระร่างกายก่อน ยงกุกก็เป็นหนึ่งในนั้นที่เลือกจะกลับหอเลย ไม้เบสบอลแบกมาตามรายทางสร้างความน่ากลัวและความเกรงขามไปในตัว หากใครไม่หลบหลีกหรือไม่เชื่อฟัง กะโหลกคงได้บุบกันไปข้างนึง

 

 

ห้องนอนเดี่ยวที่ไร้แสงสว่าง ร่างสูงไม่คิดจะเปิดมันอยู่แล้ว เขาคิดเพียงแค่ว่าได้อาบน้ำซักนิดก็คงจะสบายตัว ฉะนั้นเป้าหมายแรกคือเปิดไฟห้องน้ำ

 

 

ทันทีที่แต่งตัวเสร็จเรียบร้อย ไฟในห้องก็ถูกเปิดสว่างโร่ ปรากฏให้เห็นรูปถ่ายของเด็กหนุ่มนัยน์ตาเรียวตั้งอยู่บนโต๊ะ แต่แท้จริงแล้วภาพที่ถูกปิดบังเอาไว้คือ เด็กหนุ่มหน้าหวานคนหนึ่ง ยงกุกเอ็นดูจงออบมาตั้งแต่รู้ว่าเด็กคนนี้เสียทั้งพ่อทั้งแม่ มันก็อดไม่ได้ที่จะเป็นพี่ชายคอยปกป้อง พลันสายตาเขาก็ไปหยุดที่เตียงนอนทำให้เห็นเจ้าสิ่งสีส้มใหม่ที่เข้ามาอยู่ในห้อง

 

 

“หือ?” แม้กระทั่งเจ้าของห้องยังแปลกใจ

 

 

ไม่มีรอยขาด?

 

 

แต่พอก้มลงไปดมกลิ่น ก็ทำให้เขารู้เลยว่ามันเป็นของใหม่ เสียงกระดาษดังกร็อบแกร็บด้านหลังทำให้เขาต้องพลิกดู มันเป็นกระดาษที่ถูกปริ้นออกมา ไม่ใช่ลายมือเขียน

 

 

เอาตัวนี้ไปกอดแก้เหงาก่อนนะ

ตัวเก่ากำลังอยู่ในห้องผ่าตัด วี้ว่อ O:

 

 

คำพูดสุดท้ายทำให้บุคคลยิ้มยากอย่างยงกุกถึงกับกดมุมปากตนเองอย่างเสียไม่ได้ เขาวางเสือสีส้มลงบนเตียงดังเดิมก่อนจะเปิดประตูระเบียงห้องนอนออกไป แม้จะเป็นเวลาเพียง 6 โมง แต่ท้องฟ้ากลับมืดสลัวราวกับ 2-3 ทุ่ม ร่างสูงในชุดเสื้อกล้ามสีดำยืนเท้ามือที่ขอบระเบียงก่อนจะยื่นหน้าชะโงกไปที่ห้องข้างตัวเอง

 

 

“สู้ๆละคุณหมอ”






_______________________________________________________
เหมือนพอยจะมาแบบผลุบๆโผล่ๆทุกฟิคเลยตอนนี้ มาอัพบ้างไม่อัพบ้าง
ม.6 แล้วเน้อ ถ้าหลุดจากช่วงมรสุมไปได้ อัพถี่เหมือนแรกๆที่เปิดเรื่องแน่จ้า <3
ใครสนใจจะสั่งจอง It's All Fic+ Vol.1 หรือ BABY dOLL เข้าไปดูรายละเอียดหน้าฟิคเลยนะ
ขอบคุณจ้า

508 ความคิดเห็น

  1. #459 Babys Lynn (@myzelo) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 มีนาคม 2557 / 11:00
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด พี่ยงกุกรู้อ่ะ เค้ารู้ค่ะฮิมชาน!!!!!!!! แต่แบบยงกุกเอ็นดูจงออบเฉยๆหรือว่าชอบจริงๆอ่ะ -0- ไม่ได้นะ ทำแบบนั้นฮิมชานก็อกหัหอ่ะดิ นี่อุตสาห์ให้เข็มทิ่มมือเลยนะ ฮิมชานจริงจังนะนั่น -0-

    คาดว่าสองพี่น้องต้องคำสาปคงไม่อยากไปจากรร.นี้แล้วล่ะ ดูเหมือนจะติดใจคนในรร.ซะแล้วมั้ง5555555555555555
    #459
    0
  2. #440 Dami's (@9328987) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 มีนาคม 2557 / 22:04
    โล่แจน่ารักมว้ากกกกกก คู่แด้ออบเหมือนจะดราม่านิดๆ ส่วนเฮียก็รู้นานแล้วอ่ะดิปิ้งป่อง
    #440
    0
  3. #397 MicKy (@MP_mick) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 มกราคม 2557 / 19:18
    พี่บังรู้ใช่ไหมว่าเป็นฮิมชานอ่ะ อยากจะรู้จริงๆ พี่ฮิมจะทำหน้ายังงัยนะ
    "สู้ๆ นะุคุณหมอ" มุมน่ารักๆ ของพี่บัง 

    น้องโล่ทำไมถึงได้หื่นแบบนี้จ้า ยองแจพูดถึงทิกเกอร์ แต่เราดันพูดถึงยองแจ
    ฮ่าๆๆๆๆ เนียนเหลือเกิน พอฮิมหายไปมีการสะกิดยองแจให้มากัดเซลโล่ต่ออีก

    ส่วนคู่แด้ออบรู้สึกว่าทั้งคู่ดูผูกพันธ์กันมากเลยอ่ะ น่ารักแต่ดูเศร้าๆ หน่วงๆ 
    ปวดใจยังงัยไม่รู้ ชอบตอนที่แด้บอกว่า เด็กโง่อ่ะ ยิ่งฉากที่ดอกไม่ติดที่หัวออบอ่ะ
    ทำไมมันดูหวานละมุน ฟินแบบนี้นะ อยากให้คลายคำสาปได้เร็วๆ จัง
    #397
    0
  4. #390 natsu (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2556 / 18:06




    ดูเหมือนว่าความรู้สึกของแดฮยอนและจงออบที่มีต่อกันจะชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ แล้วนะ



    ส่วนของโล่แจนี่คงต้องให้น้องเค้าจีบพี่ยองแจไปก่อนละกัน



    แต่สงสัยว่าน้องมันอาจข้ามขั้นไปก่อนพี่ๆ เพราะเล่นมือไวเหลือเกิน



    คู่บังชานก็ปิดบังความรู้สึกกันเหลือเกิน แต่เหมือนว่าปิดไปก็เท่านั้นนะ



    เพราะว่ายงกุกรู้อยู่เต็มอกว่าฮิมชานทำไรไว้แบบนี้ ^^



    #390
    0
  5. #388 BaloBy ST (@parnbalobyst) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2556 / 15:06
    ต่อเร็วๆน่ะไรต์>< ฟินบังชานสุดไรสุดอ่ะเจรงงง-.,- โล่เเจก็แบบ แจ้แกผลักอีโล่ตกลงไปที><~ แด้ออบละมุนมากมรัยยยย>.<
    #388
    0
  6. #386 Victory'BAP (@krkrse003) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2556 / 11:08
    แด้อบบจะดราม่าตะไม ; __ ;
    ตอนแรกอ่านไป ไม่เคยสะกิดใจเลยว่าเป็นโล่แจ อร้ากกกกกกก ฟหกด่าสว
    พี่ปรังมุ้งมิ้งเฟ่อ t /// t
    #386
    0
  7. #378 Jol_lity (@doll-master) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2556 / 16:38
    กรี๊ดดดดดดดดดด บังรู้อยู่แล้วนี่นา
    คุณหมอตั้งใจต่อไปน๊า คู่นี้น่ารักสุดๆ TwT
    #378
    0
  8. #374 Som O Usanee (@pomelo8063) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 กันยายน 2556 / 20:00
    แด้ออบแบบดูเศร้านะ ไม่รู้ทำไมอ่ะ ดูหน่วงหัวใจ (เราคิดเยอะไปเองแน่เลย) โล่แจนี่น่ารักมากอ่ะ เด็กขี้แกล้งแถมหื่นมาก ฮ่าๆๆ ชีวิตแจจะได้มีสีสันเน๊อะ
    #374
    0
  9. #373 Som O Usanee (@pomelo8063) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 กันยายน 2556 / 19:56
    แล้วบังชานคือเมื่อไรจะรักกันล่ะคะทีนี้ คนนึงไม่กล้า อีกคนก็รู้แต่ไม่พูด อย่าต้องให้ถึงกับเสียไปแล้วมาเสียใจทีหลังน๊าาาาาาาาาาาา เชียร์ให้ชานชานนี่กล้าบอกยงกุกกี้สักที สู้ๆ
    #373
    0
  10. #371 GwaJeuB 과즙HottesT (@gwajeub) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 กันยายน 2556 / 16:14
    ฟินบังชาน ><
    #371
    0
  11. #370 N*nn:) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 กันยายน 2556 / 15:11
    ลีดเดอร์บันนี่ นี่มันจริงๆเลยนะ คู่นี้น่ารักจัง รู้มาตลอดสินะยงกุกไปบอกคุณหมอเค้าหน่อยเถอะ55555

    โล่แจก็น่ารัก เสาไฟฟ้าก็ลวนลามพี่ยองแจเลยนะ-/////- แด้ออบนี่อินเลิฟแบบดราม่า

    count downสนุกมากไรต์อัพต่อนะ หนุกมากๆ
    #370
    0
  12. #369 JBANG (@joe--babyvip) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 กันยายน 2556 / 20:51
    เหยดดด ตอนเเรกนึกว่าจะเป็น บังโล่ ก็เเอบหวั่นๆอยู่เพราะเชียร์โล่เมะ ;.,; เเหม่ โล่เเจชิบม้อยยย โอ้ว กอชชช ชั้นชอบจริง เเอร้ยยย 
    #369
    0
  13. #368 nan (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 กันยายน 2556 / 14:12
    เย้ๆๆๆๆๆๆ......ได้อ่านแร้ว....รอนานมาก ชอบเรื่องนี้มากๆๆๆๆๆๆ

    แต่ละคู่ก้น่ารักมุ้งมิ้งกันไปเนอะ....เอ๊ะ! ยงกุกรุ้ช่ายป่ะว่าเปนฮิมชานอ่ะ????

    แร้วยงกุกชอบออบเหมือนน้องคนนึงป่ะ แต่จิงๆก้ชอบฮิมชานป่ะ.....ก้เดากันไปอะเนอะ 555555

    แร้วแด้กะโล่จะหายจากคำสาปรึป่าวน้าาาาา.....ใครจะมาช่วยกันละ!!!! ติดตามๆๆๆ
    #368
    0
  14. #367 natsu (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 กันยายน 2556 / 12:40




    ตอนนี้แต่ละคู่ก็น่ารักกันไปคนละแบบเลยนะ



    แดออบก็แบบว่าซึ้ง ๆ ทำซะพี่แดฮยอนแทบอยากจะลากน้องเค้าเข้าไปกลิ้งเล่นในป่า



    โล่แจก็มาแบบเนียน ๆ แต่สงสัยว่างานนี้ยองแจคงโดนกัด แถมโดนงาบซะแน่ ๆ



    ส่วนคู่พี่ใหญ่ก็แบบว่ามุ๊งมิ๊งกว่ากันเชียว แถมดูท่าว่าความลับจะไม่มีในโลกอีกซะด้วย



    ^^



    #367
    0
  15. #366 ถั่วหวาน (@emmysweetpea) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 กันยายน 2556 / 22:11
    กรี๊ดดดดดดด มาแล้วววววววว
    มาแบบเรื่องกระเตื้องจึ๋งนึง... มาแบบละมุนก่อนเจอของหนักสินะ~
    แดออบแบบ.... โอยยยย สงสารอ่าาาา สรุปว่าแอบมีใจให้กันแล้วใช่ป่ะ?
    โล่แจน่ารักอ่ะ!!! อะฮิ้วววววววว
    คือรู้สึกตอนนี้ฟินโล่แจมาก ไอ่ปิก้าอ่ะ รีบๆตายแล้วเปลี่ยนมาเป็นแจได้แล่ว!!!
    (ไม่มีความเอ็นดูอาลัยต่อสัตว์โลกสักนิด - -)

    แต่... เห้ยยยยยยยย
    หักมุมสุด! พี่ชานหลงรักกุกกี้ โอยยยยย 
    คือมันน่ารักอ่ะ มีการเอาอิทิกไปกอด เอาอิทิกมาให้ เอาอิทิกไปซ่อม
    ดูที่เขียนโน็ตดิ น่ารักไปอ่ะ!! ไม่หลงก็ไม่ใช่คนละ
    และ เห้ยยยยยยย เห้ยยยยยยย เห้ยยยยยยยยย
    อะไรคือ สู้ๆล่ะคุณหมอ นี่มันก็รู้อยู่แล้วนี่!!!
    งั้นที่ไม่โวยวายเพราะรู้ว่าเป็นชานช้ะ!
    โอ๊ยยย จริงๆก็รักเขาเหมือนกันนี่ จะเงียบทำเพื่อ!! ทิ้งศักศรีก็จบละบังชานเอ้ยยยย

    ตอนนี้ฟินสามคู่เลยยยยย มาต่อไวๆนะ
    รอเสมอค่ะ!!

    #366
    0
  16. #365 RinKi (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 กันยายน 2556 / 14:04
    แดออบ เป็นความรู้สึกที่ทั้งอ่อนหวาน อบอุ่น และเจ็บปวดจริงๆ



    (เป็นคำสาปที่อยู่ด้วยกันจนวันสุดท้าย ...



    ตอนนี้ก็เป็นทั้งหัวใจ และลมหายใจอยู่แล้วอะ อีกนิด พี่แด้ก็จะกลืนน้องทั้งตัวแล้วรวมร่างกันเลย)



    โล่แจ ดูเป็นความสุขที่มีสีสันและความมันส์ในแบบที่เด็กแสบเจ้าเล่ห์เป็น



    (หนักมั๊ย ? ต่อให้ทับทั้งตัวไ.เด็กเสาไฟมันก็ไม่บ่นหรอก เชื่อซิ)



    บังชาน สงสัยยังต้องรออีกนาน 7 - 8 ปี ทำได้เท่านี้ อย่าหวังอะไรมาก



    (อะ ก็พี่บังก็เงียบ น้องฮิมก็แอบ งานนี้กว่าจะบรรจบสงสัยต้องร้องเพลง ... รอ)
    #365
    0
  17. #364 ภรรยาฮยอกแจ (@kunbright) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 กันยายน 2556 / 12:02
    แด้อยากจูบน้องก็บอก ถถถถถถถถถถ หื่นเนียนละเกิน 
    โอ๊ยฮิมชานนนนนนนนนนน น่ารัก ฟหดกดฟกเกด จะเอาา จะเอาฮิมชาน T/////////T #โดนพี่บังเตะ
    อยากเป็นทิกเกอร์สุดหูรูด โง๊ยยยยยยย ไม่ไหว พี่ปังทำฟิน สนใจกอดคุณหมอแทนทิกเกอร์มั้ยคะ T/////T 
    ลวนลามแต่เด็กเลยนะโล่ มีให้กัดต่อด้วย 555555 
    #364
    0
  18. #363 ภรรยาบีเอพี. (@maidaebabyz) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 กันยายน 2556 / 00:54
    บังชานอย่างฟิน..
    แดออบนี้แบบอู้ยชอบอ่ะเด็กโง่ๆๆๆๆๆ>____< เด็กโง่ของพี่แดฮยอนโอ้ยยยดำนดกื่ยนกไยก่ไหขบไๆรำท่ดแสน่ก-/- 
    โอ้ยอยากอ่านต่อแล้วไรท์รีบกลับมานะรอเรื่องนี้มาตลอดดดดดดฮรือTT__TT 
    #363
    0