[FIC B.A.P] Countdown (dae x up)

ตอนที่ 13 : Countdown [11]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 518
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    15 ก.ค. 56

[11]

 

 

ภาพบนฝาผนังสามารถบ่งบอกเรื่องราวในอดีต แม้จะไม่ชัดเจนเท่าไหร่นัก ทว่ามันก็ยังเห็นภาพว่าใครเป็นใครถึงจะระบุชื่อไม่ได้ก็ตาม ดั่งภาพที่ปลายนิ้วกำลังลากผ่านอยู่นี้ หญิงสาวที่มีใบหน้าชั่วร้ายแสดงออกมาเป็นภาพสีน้ำประดับบนกำแพงที่เคยเป็นสีขาว ผู้คนมากมายที่มีใบหน้าแห่งความทุกข์ทรมาน สืบเนื่องมาจากคำสาป คำสาปจากหญิงที่ขึ้นชื่อว่า แม่มด

 

 

ทาสรับใช้จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากปิศาจร้ายที่ถูกลั่นวาจาใส่ว่า ต้องเป็นทาสรับใช้ไปจนกว่าคำสาปจะหมดอายุขัย ผู้ที่ควบคุมเวลาของพวกเขาทั้งสองคน ค็อก ทำหน้าที่เป็นนาฬิกาปลุกให้ตื่นจากความตายทุกครั้งที่หมดลมหายใจ

 

 

“ทำไมภาพมันมีน้อยจังละพี่?” เด็กหนุ่มยีผมสีบลอนด์ของตัวเองอย่างเซ็งๆ เพราะตั้งแต่เข้ามาดูมันก็ไม่เห็นมีอะไรเลยนอกจากภาพ 2-3 ภาพ

 

 

“เพดาน” เพียงเท่านั้นจุนฮงก็เงยหน้าขึ้นทันที ก็ปรากฏเป็นภาพวาดที่เลือนลางแล้ว ซึ่งดูเหมือนจะไม่มีความเกี่ยวข้องกับพวกเขาเลย เพราะมันมีรูปนัยน์ตา 2 สี ใบหู ปลายจมูก ริมฝีปาก ร่างกาย และซาตาน หลังจากที่จุนฮงยืนมองภาพบนเพดานเสร็จก็เลิกสนใจมันไปโดยปริยาย

 

 

“ไม่น่าจะเกี่ยวกับเราป่ะ? ผมว่าที่นี่ไม่มีวิธีแก้คำสาปหรอก ไม่เห็นจะมีตัวช่วยอะไรเลยอะ...” และมันก็ถูกของจุนฮง

 

 

ที่นี่มันไม่มีอะไรเลยจริงๆ

 

 

 

 

 

หน้าประตูโรงเรียนที่เขาเคยอยู่มันจะถูกประดับด้วยรูปปั้นนักบุญ รั้วที่สูงเกินที่ปีนข้ามได้ได้ขังนักเรียนชายไว้เป็นจำนวนมากเพื่อศึกษาเล่าเรียน อีกทั้งยังเคร่งในการปฏิบัติตนตามหลักศาสนา บัดนี้ได้มีผู้คนมากหน้าหลายตาหลั่งไหลเข้ามาในโรงเรียน ป้ายผ้าสีขาวถูกตกแต่งด้วยอักษรหรูหราสีทอง งานวิชาการโรงเรียนลัคซูเรียสประจำปี 2013’ บุคคลที่เฝ้าประตูจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากรุ่นน้องที่ชอบทำหน้าโหดเถื่อนอยู่ตลอดเวลา

 

 

“รุ่นพี่คริสนี่นา สวัสดีครับ!” รุ่นน้องที่เขาไม่รู้จักต่างโค้งตัวทักทายกันจนแทบรับไม่ทัน

 

 

ร่างสูงทำได้แค่เพียงยิ้มกลับไปไม่ก็โบกมือ ก่อนที่สายตาจะหยุดลงที่หัวหน้ากลุ่มบันนี่ บัง ยงกุกยังคงแสดงสีหน้าเอาเรื่องอยู่เหมือนเคย

 

 

“ว่าไงหัวหน้ากลุ่มบันนี่” สิ่งที่เขากำลังพูดมันกลับมีเสียงดังขึ้นผิดกับตอนที่เห็นอนาคต “ทำหน้าแบบนี้มีคนที่ไม่ถูกใจอยู่ในกลุ่มหรือไง?” คริสพูดต่ออย่างรู้ทัน ก่อนสายตายงกุกจะเหล่มองไปยังบุคคลที่ทำให้เขาต้องหยุดมองไปด้วย ผู้ชายผมหน้าม้าสีบลอนด์ทอง แถมยังใส่มาร์กปิดปากเอาไว้ ในเวลาไม่นาน คนทั้งสองก็ได้สบตากันแม้จะอยู่ห่างไกลกันเกือบช่วงตึก

 

 

“ยังไม่ได้เข้ากลุ่ม แต่ผอ.ดูเหมือนอยากได้มาก” แม้หูจะฟังยงกุกแต่สายตาคมยังคงจับจ้องไปยัง จอง แดฮยอน

 

 

“อืม...”

 

 

ก็น่าสนใจดีอยู่หรอก

 

 

เพียงเสี้ยววินาทีที่นัยน์ตาร่างสูงแปรเปลี่ยนเป็นสีท้องฟ้าพร้อมกับสมาธิที่จดจ่อ แม้จะมีผู้คนมากมายเดินเฉียดชนแค่ไหนเขากลับไม่รู้สึกตัว

 

 

เสียงห่ากระสุนกระหน่ำเข้ามาทุกบริเวณ สถานที่ที่ปิดทึบราวกับโกดังเก็บของมีฝีเท้าของคนจำนวนมากวิ่งไปมาราวกับหาบางสิ่ง ชายหนุ่มผมบลอนด์ใส่มาร์กปิดปากสีดำวิ่งหลบอยู่ด้านหลังตู้รถคอนเทนเนอร์ แต่แล้วเขาก็เห็นผู้ชายร่างสูงคนหนึ่ง ผมสั้นสีดำใส่หมวกหันปีกไปทางข้างหลัง ดวงตากลม และรอยยิ้มเหยียด

 

 

คริสดึงสติตัวเองกลับมาจากภาพเมื่อครู่อย่างรวดเร็ว ด้วยเหตุว่า ภาพในอนาคตมันมีคนที่เขาไม่อยากเห็นหน้า คนคนนั้นมักจะเป็นคนที่คอยเปลี่ยนอนาคตที่เขาเห็นอยู่เสมอ

 

 

อนาคตของเด็กนักเรียนทำไมมีแต่เสียงปืน ต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่

 

 

“ทำแบบนี้มันไม่ดีนะคริส” ภาษาจีนที่ถูกพูดออกมาทำให้คนที่ยืนบริเวณนั้นฟังไม่ออก และแทบไม่รู้ตัวเลยว่าคนตัวเล็กนี้เข้ามาในงานตั้งแต่เมื่อไหร่

 

 

“พอดีความอยากรู้มันไม่เข้าใครออกใครไงซิ่วหมิน” ว่าแล้วเจ้าตัวก็ตอบด้วยภาษาจีนกลับไป

 

 

“นายพูดถึงคนเดียวกับฉันหรือเปล่า? คนที่...ใส่มาร์กปิดปากตรงนั้น” ขณะที่พูด ซิ่วหมินก็แสดงสีหน้าที่ไม่สู้ดีออกมา

 

 

“คนนั้นแหละ” คริสละสายตาออกมาก่อนจะหันไปสนทนากับรุ่นน้อง “งั้นเดี๋ยวฉันไปก่อน ไว้เจอกันละยงกุก”

 

 

ตั้งแต่ที่จบจากโรงเรียนนี้ไป ผู้ที่มีสัมผัสที่หกอย่างซิ่วหมินก็ไม่เคยเจออะไรที่น่าพิศวงเท่ากับวิญญาณในสุสานที่นานๆทีจะโผล่ออกมาเดินเล่นไม่ก็ทำกิจวัตรประจำวันเหมือนตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ แต่ตอนนี้สิ่งที่เขากำลังเห็น มันทำให้เขากลัวอย่างบอกไม่ถูก ไอวิญญาณที่ควรจะเป็นสีขาวบริสุทธิ์กลับมีเค้าความน่ากลัวจนมีสีดำทมึนกำลังห้อมล้อมบุคคลที่คริสยืนจ้องมองเมื่อครู่

 

 

“คริส...มันไม่ปกติเลยนะเด็กคนนั้น” ในระหว่างที่เดินออกมาซิ่วหมินก็เริ่มเปิดประเด็น

 

 

“ใช่ มันไม่ปกติเลยที่เห็นเจ้านั่นอยู่ในเหตุการณ์อนาคตด้วย” และเจ้านั่นที่ว่าของคริสจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากคนที่ไม่ถูกชะตาด้วย

 

 

“ก็คนรู้จักของจงออบนี่...ไม่แน่อาจจะมางานวันนี้ก็ได้” ซิ่วหมินเดินอ้อมไปดักหน้าเพื่อนตัวเองเพื่อให้หยุดเดิน

 

 

“มันไม่มาหรอก ฉันตรวจสอบแล้วเมื่อคืน” การตรวจสอบที่ว่าคือการเพ่งสมาธิมองภาพอนาคต

 

 

“อย่าลืมสิ เขาชอบทำให้อนาคตนายเปลี่ยนไม่ใช่เหรอ?”

 

 

ในส่วนหน้าที่รับผิดชอบของมุน จงออบ คือการดูแลตรวจตราในพื้นที่ที่เรียกว่าไม่มีคนพลุ่กพล่าน หากแต่...มันอาจจะมีคนมามีเรื่องชกต่อยกันได้ ในเรื่องจัดการงานวิชาการของห้องก็เป็นหน้าที่ของแดฮยอนไป ในการเฝ้าบูธอยู่เงียบๆ และมันก็เงียบจริงๆ รายนั้นเล่นเอามาร์กมาปิดปากตั้งแต่เช้าจนกระทั่งตอนนี้ก็ยังคงใส่อยู่เหมือนเดิม ขณะที่คนตัวเล็กยืนพิงเสาก็มีมือใครบางคนมาวางบนบ่า พอหันกลับไปก็เป็นใบหน้าของคนคุ้นเคย

 

 

“พี่ชานยอล!” เด็กหนุ่มตาตี่อุทานออกมาด้วยความตกใจ เพราะนานมาแล้วที่ไม่ได้เจอกัน ซึ่งผู้ชายคนนี้ค่อนข้างจะสนิทกับจงออบพอสมควร มิฉะนั้นจงออบคงไม่เรียกว่า พี่ คนที่ถูกเรียกส่งยิ้มให้เล็กน้อยก่อนจะยีหัวคนที่ตัวเล็กกว่าตนเอง

 

 

“สบายดีมั้ยครับ?!” จงออบเอื้อมมือไปจับมืออีกฝ่ายก่อนจะเขย่าไปมาอย่างน่าเอ็นดู ส่วนชานยอลก็พยักหน้ารับ

 

 

“พี่ไปต่อมหาลัยที่ไหนเหรอ? ตั้งแต่จบออกไปยังไม่ได้บอกผมเลย” พอได้รับคำถามที่เอ่ยออกมาเป็นคำพูดไม่ได้ ร่างสูงจึงหยิบมือถือขึ้นมาก่อนจะพิมพ์ตอบ

 

 

/ มหาลัย S น่ะ พอดีตอนนั้นวุ่นวายเรื่องหาหอพักอยู่เลยไม่ได้ติดต่อกลับมา /

 

 

“ลำบากมั้ยครับพี่? แล้วปกติเวลาคุยกับคนอื่นต้องพิมพ์แบบนี้ตลอดเหมือนเดิมเหรอ?” จงออบถามด้วยความเป็นห่วง ชานยอลก็พยักหน้ารับ เพราะเวลาเขาจะคุยกับใครก็ต้องพิมพ์แบบนี้ตลอด

 

 

“ผมมีเรื่องอยากปรึกษาพี่...” จู่ๆจงออบก็เสียงค่อยลง ซึ่งเป็นจังหวะที่คนตัวเล็กก้มหน้าลงไป ทำให้เขาเห็นใครบางคนที่อยู่ระหว่างซอกตึก ชายหนุ่มตัวสูงและคนตัวเล็กแก้มป่องอีกคน ทันทีที่สายตาประสานเข้ากับคริสก็ทำให้ชานยอลยิ้มเหยียดออกมาทันที

 

 

คริสมาที่นี่ ต้องมีเรื่องอะไรน่าสนุกแน่

 

 

“พี่เชื่อเรื่องคำสาปมั้ย?” ความจริงเรื่องนี้ชานยอลก็ไม่ค่อยสนใจ หากแต่จงออบเป็นคนพูด ทำให้เขาสนใจ

 

 

“คำสาปที่ไม่มีทางแก้ไขได้ ผมควรจะทำยังไงดี?”

 

 

/ ไหนลองเล่ามาแบบละเอียดให้พี่ฟังหน่อย อย่างน้อยนายจะได้ระบาย /

 

 

ไม่เพียงพูดเปล่า ชานยอลยังวางมือลูบศีรษะมนนั้นเบาๆอย่างเอ็นดู การกระทำแสนอบอุ่นนี้ คนใสซื่ออย่างจงออบไม่รู้เลยว่ามันออกมาจากใจจริงของร่างสูงคนนี้หรือเปล่า เพียงแต่เขาไว้ใจมากจึงได้เล่าเรื่องเกี่ยวกับคำสาปออกไปอย่างไม่ปิดบัง

 

 

/ ได้เล่าให้ใครฟังหรือเปล่า? / มาถึงจุดนี้เขาก็อยากรู้ว่ามีใครได้ยินเรื่องแบบนี้ไปบ้าง สรุปคือจงออบส่ายหัวเบาๆ เท่ากับว่าคริสได้พลาดเรื่องนี้ไปโดยปริยาย

 

 

“ผมพึ่งได้เล่ากับพี่คนแรกครับ”

 

 

/ เป็นห่วงเขาเหรอ? แฟนนาย? / ชานยอลเลือกที่จะไม่ถามว่า เรื่องจริงเหรอ? หรือ โกหกพี่หรือเปล่า? เพราะในโลกแห่งความเป็นจริง ความพิศวงสามารถเกิดได้ทุกคน และยิ่งไปกว่านั้น คำว่า คำสาป ยังดูเบาะๆหากให้เทียบกับเขา เขายังมีอะไรซ่อนอยู่อีกเยอะแยะ

 

 

“เปล่าครับ! เขาไม่ใช่แฟนผมซักหน่อย” แต่การแสดงสีหน้าและท่าทางนับว่าเป็นห่วงเอามากๆ

 

 

/ งั้นอย่าไปเล่าให้ใครฟังนะ พี่จะพยายามหาทางช่วยเอง / การแสดงสีหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม ทำให้จงออบถึงกับวางใจและทำตามที่บอก

 

 

“แล้วเราจะได้เจอกันอีกมั้ยครับ?” จงออบเอ่ยถามขณะที่เห็นว่าชานยอลจะก้าวออกจากบริเวณนี้แล้ว ร่างสูงหันกลับมาพยักหน้าให้เล็กน้อยก่อนจะหันหลังกลับไปเดินต่อ

 

 

“จริงๆนะครับพี่ชานยอล?!” เมื่อระยะห่างมากขึ้น จงออบจำเป็นต้องตะโกนไล่หลัง คนที่ได้ยินถึงกับยิ้มกว้าง ร่างสูงเดินเอื่อยเฉื่อยก่อนที่จะขยับริมฝีปากเอ่ยคำพูดออกมาด้วยน้ำเสียงโทนต่ำ เสียงที่ไม่ว่าใครก็ไม่เคยได้ยิน เขาจะไม่สนทนากับใครด้วยวาจาเพราะมิฉะนั้นมันจะ...เป็นจริง

 

 

“เราได้เจอกันอีกแน่นอน”

 

 

คำพูดสัมฤทธิ์ผล

 

 

 

 

 

“ใครให้เอาผู้หญิงเข้ามาในหอพักชาย ไม่สิ เข้าโรงเรียนมาได้ยังไง!” ผู้ที่เป็นหัวหน้าห้องระดับชั้นประถม 5 เอ่ยออกมาอย่างหงุดหงิด

 

 

“อะไรนะ?” คนที่ถูกกล่าวหาทำหน้าเหวอทันที

 

 

“เธอไง ใครให้เข้ามา ออกไปเลย ไม่งั้นฉันจะบอกอาจารย์” เด็กชายที่สูงกว่าผลักร่างเล็กนั้นออกจากห้องนอนตัวเอง

 

 

“จะบ้าเหรอ?! ฉันผู้ชาย! ฉันชื่อ คิม ฮิมชาน!!

 

 

“แล้วคิดเหรอว่าผู้หญิงจะไม่มีชื่อ คิม ฮิมชาน? ตลกละ ออกไปๆ”

 

 

“เออ! เดี๋ยวฉันจะสอนให้ว่าตลกมันเป็นยังไง!” หลังจากจบประโยค กำปั้นหนักๆก็ซัดเข้าแก้มขวาของ บัง ยงกุก ทันที

 

 

 

เด็กห่ามๆติดตุ๊กตาทิกเกอร์ -_-

 

 

ฮิมชานมองตุ๊กตาเสือสีส้มในมือก่อนจะเดินขึ้นหอพักไป เจ้าตุ๊กตานี้เขาพึ่งได้มันมาจากการเล่นเกมวิชาการของฐานใครซักคนที่เป็นรุ่นน้อง ซึ่งโดยปกติแล้วเขาไม่ค่อยสนใจอะไรที่มันดูน่ารักแบบนี้ แต่ติดที่ว่า เมื่อเห็นแล้ว มันทำให้นึกถึงใครบางคน และก็เป็นดั่งคาดไว้ ห้องนอนของหัวหน้ากลุ่มบันนี่ไม่ได้ล็อคประตูไว้อย่างเคย ทำให้ฮิมชานแทรกตัวเข้าไปภายในห้องได้อย่างง่ายดาย

 

 

“ดูแลเจ้าของห้องแกด้วยละ” คนหน้าสวยก้มลงไปพูดกับทิกเกอร์ตัวที่พึ่งวางลงไปบนที่นอนของร่างสูง

 

 

ความจริงหน้าที่ที่ได้รับวันนี้ก็คือพิธีกรแนะนำบูธต่างๆในโรงเรียนในภาคเช้า และตอนบ่ายก็ต้องไปเฝ้าสังเกตการณ์พื้นที่บริเวณตึกเรียน แต่ขอเขาพักซักหน่อย ร่างโปร่งทิ้งตัวนอนลงเตียงของยงกุกอย่างถือวิสาสะก่อนจะหยิบตุ๊กตาเสือสีส้มตัวที่เจ้าของห้องกอดเป็นประจำมาวางไว้บนหน้าตัวเอง

 

 

“หอพักคงไม่มีอะไรหรอกมั้ง...” น้ำเสียงแหบเสน่ห์บ่นออกมาพึมพำก่อนจะสังเกตได้ว่าประตูห้องหัวหน้ากลุ่มตัวเองได้ถูกแง้มทิ้งไว้ ใจก็อยากเข้าไปปิดแต่ติดที่ว่า มีเสียงใครบางคนอยู่ในห้อง ทำให้เลขาฯประจำกลุ่มถึงกับเงี่ยหูฟัง

 

 

“ชอบไปได้ไง?” ดูเหมือนว่าเสียงและจังหวะการพูดแบบนี้ทำให้ยองแจอยากรู้เข้าไปอีกว่าเป็นใคร และใช่คนเดียวกับคนที่เขากำลังคิดอยู่หรือเปล่า เป็นผลให้คนตัวเล็กพยายามมองผ่านช่องเล็กๆของประตู ภาพที่เห็นเบื้องหน้าจึงเป็นใครบางคนนอนอยู่บนเตียงพร้อมกับคุยกับทิกเกอร์ แต่ติดที่ว่า เจ้าตุ๊กตามันดันบังหน้าคนคนนั้นเต็มๆ

 

 

“เสือส้มๆหน้าตาประหลาดแบบนี้ ติดไปได้ยังไงกัน?” ขณะที่พูด ฮิมชานก็เขย่าตุ๊กตาไปด้วย

 

 

ใครกันนะ? เสียงแบบนี้

 

 

“หรือเพราะมันหอม?” ว่าแล้วฮิมชานก็วางมันลงบนหน้าตัวเอง จะว่าหอมมั้ย มันก็หอม แต่มันเป็นกลิ่นของ บัง ยงกุก ล้วนๆ

 

 

“โตป่านนี้ยังกอดมันอยู่อีก?” คนหน้าหวานมองไปยังเด็กผู้ชายที่เอาแต่นอนกอดตุ๊กตาทุกคืน ผิดกับเขาที่ปีนขึ้นไปนอนบนเตียงชั้นสองโดยมีแค่หมอนกับผ้าห่มเท่านั้น ชีวิตในโรงเรียนประจำของเขาเริ่มขึ้นตอนประถม 5 และดันเจอรูมเมทสุดกวนประสาท ยังดีที่ในห้องพักมี 4 คน ไม่งั้นเขาคงได้ฆ่ายงกุกไปตั้งแต่วันแรกที่เจอกันแล้ว

 

 

“เด็กหนอเด็ก” ขณะที่หัวถึงหมอน ฮิมชานก็บ่นอยู่คนเดียวเบาๆ แต่ก็ไม่วายที่จะแอบชะโงกหน้าลงไปดู

 

 

“จะมีวันไหนที่นายจะพูดดีๆบ้างมั้ย? ฉันจะได้ไม่ต้องกัดตอบตลอดแบบนี้”

 

 

“ไม่..มี” หารู้ไม่ว่านั่นคือเสียงละเมอของยงกุก

 

 

“งั้นก็ตายซะเถอะไอ้บ้าเอ๊ย!!!!!!!!!!!” สุดท้ายแล้วฮิมชานก็อัดหมอนจากเตียงชั้นบนใส่บุคคลที่นอนอยู่ชั้นล่าง ทำให้เพื่อนคนที่เหลือถึงกับสะดุ้งตื่น

 

 

 

“ไปตรวจตราพื้นที่ดีกว่า” จู่ๆฮิมชานก็เด้งตัวลุกขึ้นมา เป็นผลให้บุคคลที่แอบดูอยู่ข้างนอกถึงกับตาเบิกโพลง เขาไม่เคยคิดว่านั่นจะเป็นฮิมชาน คนที่กัดยงกุกตลอดกาลตั้งแต่เข้ามาในโรงเรียน หารู้ไม่ว่าสองคนนี้รู้จักกันมา 7-8 ปีแล้ว ความสัมพันธ์จึงยากที่จะเข้าใจ

 

 

นั่นมันรุ่นพี่ฮิมชานจริงๆเหรอ?!

 

 

ขนาดเห็นด้วยสายตาตัวเองเขาก็ไม่อยากจะเชื่อ แต่แล้วก็ต้องรีบดึงสติกลับมาเพราะฮิมชานเริ่มจะเดินออกมาบริเวณประตูห้องแล้ว ยองแจจึงจำเป็นที่ต้องวิ่งไปหลบห้องข้างเคียงที่ไม่ได้ล็อคเหมือนกัน สิ่งที่ยืนยันว่านั่นคือฮิมชานคือท่วงท่าการเดินและรูปร่างหน้าตา แค่นี้ก็คอนเฟิร์มได้ 100% แล้วว่าคนที่แอบไปอยู่ในห้องพักยงกุกเป็นใคร แล้วไหนจะคลุกคลีกับเหล่าตุ๊กตานี่อีก

 

 

“มันเรียกว่า โลกแตก ได้มั้ยนะ? -_-;

 

 

 

 

 

เวลาล่วงเลยมาถึงภาคบ่าย แต่เหล่าผู้คนจากโลกภายนอก(?)ก็ยังไม่หยุดที่จะหลั่งไหลเข้ามาดูงาน แต่ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือ เข้ามาดูเด็กหนุ่มหน้าตาดีจากโรงเรียนชายล้วน มากกว่า และการที่แดฮยอนใส่มาร์กปิดปากสีดำก็สร้างความสนใจให้กับนักเรียนหญิงอย่างมาก ส่วนจุนฮงก็อีกคน ร่าเริงสดใส แสดงการเล่นสเกตบอร์ดให้ดูจนกลายเป็นบุคคลป๊อบปูล่าร์ไปในพริบตา แล้วไหนจะสัตว์เลี้ยงแสนน่ารักอีก

 

 

“มันชื่อว่า ปิก้า บินได้ด้วย ดูนะๆ” ชูการ์ไลเดอร์ตัวโปรดก็เอาแต่ไต่ไปทั่วแขนของจุนฮงก่อนจะกระโดดบินโฉบไปมาแล้วหยุดลงจอดที่ศีรษะผู้เป็นเจ้าของ

 

 

“ว้าว น่ารักจังเลย นายชื่ออะไรเหรอ?”

 

 

“เรียกผมว่า เซลโล่ นะครับพี่สาว คึ!” ไม่เพียงพูดเปล่า จุนฮงยังแอบขยิบตาใส่ จนคนที่พบเห็นละลายไปตามกัน

 

 

ร่าเริงได้ตลอดเลยนะ

 

 

คนที่ดูอยู่ห่างๆของแดฮยอนแอบถอนหายใจเล็กน้อยก่อนสายตาจะหันไปพบกับบุคคลที่จ้องเขาเมื่อเช้า หากแต่ตอนนี้ไม่มีซิ่วหมินอยู่ข้างกายแล้ว แดฮยอนรู้สึกไม่ค่อยพอใจกับการที่ถูกมองเช่นนี้ ราวกับมองเห็นทะลุไปถึงในจิตใจ ดังนั้นเขาจึงเลือกที่จะหลบสายตาก่อน

 

 

“พี่แดฮยอน เป็นอะไร? มาเล่นด้วยกันดิ” ใจจริงเขาอยากยืนอยู่คนเดียวมากกว่า แต่ในเมื่อถูกมองแบบนี้ เลือกไปอยู่ในกลุ่มผู้คนยังจะดีกว่า

 

 

“อืม” แดฮยอนส่งเสียงในลำคอก่อนจะเริ่มถอดมาร์กปิดปากออก ซึ่งเรียกความสนใจให้กับนักเรียนหญิงที่ห้อมล้อมคนทั้งสองอยู่

 

 

“พี่ชื่ออะไรเหรอคะ? น่ารักจัง!” และจุนฮงก็รู้ดีกว่าแดฮยอนต้องไม่ตอบแน่

 

 

“เรียกเขาว่าพี่ดำ เอ้ย พี่แดฮยอน ครับ คนนี้พูดน้อย” ขณะที่พูดจุนฮงก็ยังทำเป็นหยิกแก้มคนที่อายุมากกว่า

 

 

“จะเล่นอะไรก็เล่นสิ” แดฮยอนขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะหยิบมืออีกคนออกจากแก้ม แต่ขณะที่กำลังจะฟังวิธีการเล่นของจุนฮง ด้วยความสูงที่มากกว่าผู้หญิงที่รายล้อม ทำให้เขาเห็นใครอีกที่เฝ้ามองเขาจากตึกชั้น 2 คนคนนั้นมากับคริส แต่ได้แยกกันเดิน ด้วยเหตุผลที่ว่า ซิ่วหมินไม่อยากอยู่ใกล้แดฮยอนมากเกินไป แต่คริสต้องการที่จะเข้าไปใกล้ให้มากกว่าเดิม

 

 

จู่ๆแดฮยอนก็ลากเก้าอี้ไปนั่งกลางวง เหตุผลนั้นก็เดาออกได้ง่ายดายมาก เขาไม่ชอบสายตาของคนสองคนที่กำลังจ้องมา จึงจำเป็นที่ต้องให้กลุ่มคนพวกนี้เป็นกำแพงปิดกั้นซะ

 

 

“คนแก่ก็งี้แหละพี่สาว ให้เขานั่งซะบ้างเดี๋ยวกระดูกเปราะขึ้นมาแล้วจะแย่” จุนฮงพูดออกมาเรียกเสียงหัวเราะ ผิดกับคนอายุมากกว่าที่เอาแต่นั่งหน้านิ่ง

 

 

“ถ้าพี่สาวคนไหนตอบคำถามผมได้ ผมจะให้รางวัล อันนี้!” และแล้วตุ๊กตาคิตตี้ตัวเท่าคนก็ถูกยกออกมา นับว่าเป็นรางวัลที่ใหญ่ที่สุด

 

 

“แต่ถ้าตอบผิด พี่สาวต้องโดนพี่แดฮยอนแปะแป้งนะครับ เอ่ หรืออยากตอบผิดกันนะ?!” ใช่ ดูเหมือนสาวๆพวกนนี้อยากจะตอบผิดมากกว่า ยิ่งอธิบายเกมมากเท่าไหร่ ผู้คนก็ไหลเข้ามาทางฐานนี้กันจนเนื่องแน่น และจำนวนคนขนาดนี้ทำให้บดบังรัศมีการมองเห็นของคริส ร่างสูงคนนี้จึงจำยอมถอยออกมา และสถานที่คริสและซิ่วหมินนัดเจอกันก็เป็นชั้น 2 ของตึกที่คนตัวเล็กอยู่

 

 

“ไม่ธรรมดาจริงๆ” ประโยคแรกของซิ่วหมินหลุดออกมาเมื่อคริสเดินมาถึงแล้ว คนตัวเล็กหันกลับไปมองเพื่อนก่อนจะเอนพิงขอบระเบียง

 

 

“ฉันบอกแล้ว เด็กอีกคนหนึ่งก็ด้วย แต่ดูเหมือนเขาไม่ยอมสบตากับฉันเลย” คนตัวสูงกว่าเหลือบมองลงไปด้านล่าง

 

 

“ที่ไม่ธรรมดาฉันหมายถึงคนที่มีมาร์กปิดปากสีดำ” ซิ่วหมินแทบไม่กล้าจะหันกลับไปมอง

 

 

“ทำไม?”

 

 

“วิญญาณจำนวนมากเกาะกินพลังชีวิตเขาอยู่ แต่แปลกมากที่ทำไมเขาไม่ตาย” ดวงตาเรียวผลุบมองพื้น “ถ้าจะให้บอกจำนวนละก็...มากกว่า 20 ตน ทั้งถ่วงความโชคดีและนำพาความโชคร้ายเข้ามา เขาอาจจะเป็นคนที่ทำให้โรงเรียนเราเกิดเรื่องไม่ดีก็ได้”

 

 

“ฉันก็เป็นห่วงเรื่องนี้ ในฐานะที่เราเคยเป็นกลุ่มดูแลคนในโรงเรียน” คริสเม้มริมฝีปากเขาหากันด้วยความเป็นกังวล พลันสายตาก็ไปหยุดอยู่ที่บุคคลใต้ร่มไม้ ชายหนุ่มผมดำใส่หมวกหันปีกไปข้างหลังกำลังกอดอกยืนพิงลำต้นมองพวกเขาเช่นกัน ไหนจะยิ้มหยียวนกวนประสาท บุคลิกท่าทางที่ดูคุ้นเคยทำให้เห็นภาพซ้อนในอดีต

 

 

“ชาน...ยอล...” สายตาที่เรียบเฉยกลายเป็นดุดันภายในพริบตา ไหนจะน้ำเสียงเค้นเรียกชื่ออีกฝ่าย

 

 

“ไหน?” แม้กระทั่งซิ่วหมินก็ยังตกใจไปตามๆกัน ดูท่าการคาดเดาของเขาจะถูกต้อง ชานยอล บุคคลที่ทำให้อนาคตทุกอย่างเปลี่ยนไป นี่ก็เป็นเหตุผลหนึ่งที่คริสเกลียด และอยากขยี้อีกฝ่ายให้ตายคามือ แต่ชานยอลอยู่เหนือกว่าพวกเขา

 

 

“ฉันเดาไม่ผิดจริงด้วย การที่เขาทำหน้าแบบนี้ ต้องมีอะไรแน่เลย” คนตัวเล็กกว่าเอามือแตะบ่าเพื่อนตัวเองเพื่อให้ใจเย็นลง

 

 

“หวังว่าจะไม่ใช่เรื่องเดียวกับเรา ถ้ามันเป็นอย่างนั้นอีก ฉันจะเก็บมันซะ”

 

 

แล้วนายเคยทำได้หรือไงคริส?

 

 

ใจจริงซิ่วหมินอยากจะพูดออกไป แต่หากทำแบบนั้น มีหวังโดนเหวี่ยงลงมาจากตึกแน่นอน คนตัวเล็กจึงทำให้แค่ลูบหลังร่างสูงเท่านั้น แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น ริมฝีปากของชานยอลขยับอย่างแผ่วเบา แต่พวกเขารู้ รู้ว่าอีกฝ่ายต้องเอ่ยออกมาเป็นเสียงแน่

 

 

เสียงลูกโปงตามรายทางระเบิดจนเกิดเสียงหวีดร้องไปทั่วงาน ไหนจะนกพิราบสีขาวบินผ่านมาเป็นฝูงใหญ่ ขนนกสีสะอาดบริสุทธิ์ร่วงหล่นตามรายทาง ทุกคนแตกตื่นตกใจยกเว้นคนที่เอ่ยคำพูดเมื่อครู่

 

 

“ลม” ชานยอลเอ่ยคำพูดออกมาพร้อมกับกระแสลมพัดเข้ามาแรงเรื่อยๆ “แรงอีก”

 

 

และนี่ก็เป็นการแสดงความสามารถของเขา ทำให้งานในโรงเรียนปั่นป่วน แต่ก็แค่ชั่วขณะเท่านั้น ชานยอลต้องการให้รู้ว่าใครถือไพ่เหนือกว่า

 

 

ใครที่จะเป็นผู้ชนะ

 

 

“เรื่องนี้ไม่ง่ายอย่างที่คิดแล้วสิ...” ซิ่วหมินพรูลมหายใจออกมาอย่างคิดไม่ตก ผิดกับเพื่อนของเขาที่เอาแต่กำขอบระเบียงแน่น

 

 

“ยังไงตอนจบของเรื่องนี้ต้องเป็นอย่างที่ฉันเห็น ไม่มีทางเปลี่ยนแปลงได้หรอก” คนที่มั่นใจในความคิดตัวเองส่งสายตาไม่พอใจใส่บุคคลที่เอียงคอยิ้มอยู่ใต้ต้นไม้ และการโบกมือบ๊ายบายเช่นนั้นไม่ได้หมายความว่าจะลาจากกันไปตลอดกาล พวกเขาต้องได้กลับมาเจอกันอีกแน่นอน




_____________________________________________________________________________________________
ไรท์เตอร์โดนฝาขวดน้ำบาดปลายนิ้วชี้มาจ้า แสบมากจ้า แต่ก็พิมพ์ฟิคสปีดเร็วมากขึ้นเลยจ้า(?) #บ้าไปแล้ว
สิ่งที่คริสพูด "ตอนจบของเรื่องนี้" = ตอนจบของฟิค Countdown นั่นเอง หว่ายยยยยยยย
ผู้เห็นอนาคตประกาศขนาดนี้แล้ว อยากรู้ตอนจบละสิ(?) ยังไม่จบง่ายๆหรอก = _ = 
ไม่ต้องรีบกันนะสาวๆ <3
โปรโมตฟิคหน่อยนะ 

508 ความคิดเห็น

  1. #458 Babys Lynn (@myzelo) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 มีนาคม 2557 / 10:40
    ชานยอลน่ากลัวไปนะ เล่นพูดอะไรแล้วเป็นจริงไปซะหมดเลยอ่ะ -0- แล้วตอนจบของพี่คริสมันเป็นยังไงอ่ะ?? เกี่ยวข้องกับแด้โล่ใช่ปะ??
    #458
    0
  2. #439 Dami's (@9328987) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 มีนาคม 2557 / 21:45
    แค่ให้ชานยอลพูดก็น่าจะถอนคำสาปแล้วใช่ป่ะ 
    #439
    0
  3. #385 Victory'BAP (@krkrse003) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2556 / 10:32
    ไม่มีคำบรรยายใดๆ กับตอนนี้ คือแบบ.. กำลังอึ้ง คริสหมิ่นฌาญทิพย์ .. อัลร๊ายยยยยยยย =[]=!!!!!!!!!
    #385
    0
  4. #377 chanmo (@chanmo) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2556 / 23:36
    เอ้อเหอออออ พ่อคุณแม่คุณแม่เจ้าพ่อเจ้า ป๊าดดดดดดดดดดดดด อะไรกันนี่่่~~~~~ ฝุดๆจริงๆเรื่องนี้ แบบ อย่ากมีความสามารถแบบนั้นมั้งอะ แต่ไม่เอาแบบซิ่วหมินนะ เอาแบบชานยอล  แต่ของคริสก็ดีนะ

    แต่แบบสามคนนี้อาจจะเป็นคนที่มีส่วนเกี่ยวอย่างมากกับการแก้คำสาปแน่เลยอะ

    แล้วที่โล่ไม่ยอมสบตานี่แสดงว่ารู้ตัวอะดี้ แต่งานนี้จัดที่ไหนเนี๊ย โคตอยากไปอะ อยากตอบคำถามผิด ฮ่าๆๆๆๆ นี่ไม่ได้พิศวาสอะไรแด้เลยนะ ( หรอ (- -) ) ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ

    แต่ฮามาดามอะ ความใกล้ชิดนี่นะ ฮ่าๆๆๆๆๆ ใครให้ผญเข้ามาหอผช ฮ่าๆๆๆๆ
    #377
    0
  5. #358 dreamsan (@sansaneenok) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2556 / 14:45
    เอาแล้วววว เอาแล้ววววววววว งานเข้า นะฮิมฮิ๋ม
    อยากให้บังฮิมเลิฟซีนมั่งของนานๆ 555555555555
    เข้มข้น
    ชานยอลลลลลลลลกรี๊ดดดดดดดดด
    #358
    0
  6. #356 natsu (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2556 / 23:11


    ดูเหมือนว่าเรื่องวุ่นวายจะเริ่มเข้ามาเรื่อยๆ แล้วสิ



    สิ่งที่จะถอนคำสาปได้จริงๆ แล้วคืออะไรกันแน่นะ



    แล้วงานนี้จงออบจะช่วยแดฮยอนได้มั๊ยเนี่ย



    เพราะดูเหมือนคนที่ไปขอให้ช่วย



    กลับเป็นคนที่ไม่สามารถระบุได้ว่าดีหรือร้าย



    #356
    0
  7. #355 ถั่วหวาน (@emmysweetpea) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2556 / 22:29
    คือลุ้นมาก! แล้วตกลง คริสกับซิ่วหมินเป็น?
    ไม่ใช่คำสาปอย่างแดกับโล่? แล้วเป็นอะไรอ่ะ
    ทำไมถึงมีพลังวิเศษแบบนั้น? แล้วยังชานยอลอีก?
    วาจาสิทธิ์ขนาดนั้นใครจะไปทำอะไรได้อ่ะ?
    แล้วตกลงคริสกับหมินคนดี? แล้วยอลโกง? หรือดีทั้งคู่ หรือเลวทั้งคู่?
    เดาไม่ได้เลยยยยย
    ออบเริ่มหวั่นไหวพี่แดแล้วหรอ? แล้วแดล่ะ?
    สรุปโล่แจ? บังชานนิไม่น่าโลกแตกนะแจ ออกจะปกติ 555
    แล้วขอบอกพี่คริสไว้ก่อนเลยนะ
    ตอนจบมันไม่เป็นอย่างที่พี่เห็นหรอก! เพราะมันต้องhappy ending!! 
    (ดักทางไรท์ไว้ก่อน~)
    #355
    0
  8. #353 ภรรยาฮยอกแจ (@kunbright) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2556 / 17:40
    บังชานอ่ะแง่มมมมมมมมมมม ฟหกกเ้ดด่้สา่ว >////<
    อยากเป็นทิกเกอร์ละเกิน #ผิด
    จูนงนี่ก็น่ารักจังเลยค่ะลูก 
    #353
    0
  9. #352 crazyDevil8063 (@crazy_devil8063) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2556 / 14:41
    โอ๊ยยยยยยยยยย บังชานๆๆๆๆ ชอบอ่ะ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    น้องมุนของเรานี่ก็ซื่อจริงๆเลยนะ

    เอ่อ แล้วสรุปว่าแดแด้กับจูนงจะเจอวิธีถอนคำสาปไม๊ล่ะเนี่ย

    แล้วหนุ่มๆสามคนแห่งEXO จะมาช่วยถอนคำสาปหรือขัดขวางกันนะ
    #352
    0
  10. #351 MicKy (@MP_mick) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2556 / 11:16
    มีคนเห็นฮิมชานเข้าห้องพักเฮียบังแล้วอ่ะ ใครๆๆๆๆๆ 
    ชานยอลเป็นคนดีมั๊ยอ่ะ แถมยังเป็นคนที่จงออบสนิทด้วยสิ
    ไม่รู้ว่าจะมาดีหรือร้าย แต่รู้ว่าอย่างเทห์อ่ะพลังพิเศษที่มี
    แสดงว่าทั่งคริส ซิ่วหมิ่น ชานยอลทั้งสามเคยรู้จักกันมาก่อน
    แล้วตกลงชานยอลจะทำเรื่องอะไรหรือป่าว
    #351
    0
  11. #350 Mona Lisa_Melody (@monalisa-melody) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2556 / 11:05
    ตื่นเต้นเว่อร์ อ๊ากกกกกกกกกก
    อีหยอยจริงด้วยอ่ะ ว่าละ 55555555
    ชอบๆๆๆๆ ไรท์มาต่ออีกเร็วๆ นะ เว้นทีหายไปเกือบเดือน อยากจะร้องไห้ TT^TT
    ชอบอ่าาา มีเอ็กโซมาแจ๋มจะแด๋มแจ๋มมมม
    นุ้งโล่ลุคนี้น่ารักมาก 555555555
    #350
    0
  12. #349 nan (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2556 / 08:55
    มาดาม! มีคนเหนซะแร้วสิ!!!

    จงออบน่ารักจัง แด้พูดน้อยเหมือนเดิม

    เซลโล่ก้น่ารัก ร่าเริงตลอดๆ

    ทำไมเฮียบังต้องไม่ชอบแด้ด้วย!

    ชานยอลเท่ห์จัง! ทีไม่พูดเพราะมันจะเปนจิงอย่างที่พูดสินะ!

    คริสกะหมินไม่ถูกกะชานยอลเหรอ!? ทำไมอ่ะ!?
    #349
    0
  13. #348 noonekhow (@noonekhow) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2556 / 04:03
    ซับซ้อนมากกกกก อยากรู้สุด ๆ เกิดอะไรขึ้น ?? ชานยอลทำไมถึงมีพลังแบบนี้อะ เปนตัวอะไรกันแน่ ? แล้วมีเบื้องหลังอะไรกับคริสและหมิน ?? ตื่นเต้นฝุด ๆ > <
    #348
    0
  14. #347 babydoubt_ (@meyme_ibp) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2556 / 19:00
    ชานยอลเท่ห์อ่ะ ฮืออออออ
    เป็นไปตามที่พูดทุกอย่าง
    ตกลงชานยอลเป็นคนดีมั้ยอยากรู้
    พี่คริสกับพี่หมินนี่มีซัมติงอะไรกับชานยอล
    พี่ฮิม มุ้งมิ้งอ่ะแบบเข้าไปห้องเฮียด้วย
    โดนจับได้แล้วนะมาดาม 5555555
    โลโล่มาน่ารักเหมือนเดิมเลย
    ชองแด มามุมเดิมพูดน้อยๆ
    แต่คำบรรยาหล่อเชียว ชอบแบบนี้นิ่งๆ เท่ห์ๆ
    แจออกน้อยจังงงงงง ;--;
    #347
    0
  15. #346 jumpup0411 (@jumpup0411) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2556 / 18:22
    เรื่องราวช่างลึกลับ ซับซ้อน!!!!!!
    #346
    0
  16. #345 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2556 / 17:41
    จงออบน่าฮัก -/- 
    #345
    0