[FIC B.A.P] Countdown (dae x up)

ตอนที่ 12 : Countdown [10]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 596
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    30 มิ.ย. 56

[10]

 

 

คงถึงเวลาที่จะบอกความจริง โกหกไปก็ไม่รู้ว่าจะได้อะไรขึ้นมา เพียงแค่ว่า...คนตรงหน้าจะเชื่อเขาหรือไม่ ก็เท่านั้นเอง สายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยกำลังจ้องมองมาที่เขาราวกับจะเค้นขอคำตอบ กลิ่นคาวเลือดก็ยังคงคละคลุ้งบนเตียง แต่คนทั้งสองกลับไม่ได้ใส่ใจมันเลยซักนิด

 

 

“จำเรื่องที่โบสถ์ได้หรือเปล่า? เกี่ยวกับตำนานแม่มด

 

 

“ผมว่าไม่น่าจะเกี่ยวกับรุ่นพี่นะครับ บอกผมเถอะ...รุ่นพี่เป็นใครกันแน่?” เมื่อจงออบพูดจบ ร่างสูงที่นั่งอยู่บนเตียงผลุบตามองพื้นก่อนจะช้อนมองใบหน้าอีกคน

 

 

“ตำนานแม่มดและคำสาป” แดฮยอนเว้นช่วง เขาสังเกตเห็นได้เลยว่าจงออบกำลังตั้งใจฟังเขา

 

 

“ที่ฉันทำแบบนี้เป็นเพราะคำสาป”

 

 

“คำสาปอะไรกันที่ถึงต้องกับฆ่าตัวตาย? รุ่นพี่ทำแบบนั้นจะหลุดพ้นงั้นเหรอ?” ยิ่งฟังก็ยิ่งสร้างความไม่เข้าใจให้กับจงออบ ร่างเล็กกลัวว่าแดฮยอนจะแกล้งหลอกตัวเองเท่านั้น

 

 

“แม่มดชอบล้อเล่นกับรู้สึกกับคนอื่น ใช่มั้ยละ? ฉันกำลังโดนแบบนั้นอยู่นี่ไง” ขณะที่จงออบมองนัยน์ตาดำขลับอีกฝ่ายก็ถึงกับรู้สึกได้เลยว่ามันกำลังวูบไหว ราวกับคนตรงหน้าจะร้องไห้ออกมา แดฮยอนเจ็บปวดเรื่อยมาทุกทีที่ก้าวผ่านช่วงเวลาในอดีตจนมาถึงปัจจุบัน เขาลืมอายุของตัวเองไปแล้ว

 

 

“คำสาป? คำสาปแบบไหนกันที่รุ่นพี่โดน?” ปกติแล้วเวลาคนฟังเรื่องแบบนี้มักจะหัวเราะ และบอกว่าเขาเป็นคนบ้า

 

 

“ตายครบ 1 ล้านครั้ง” แดฮยอนเอ่ยออกมาก่อนจะรอเวลาที่คนฟังหัวเราะออกมา ใช่ มันเหมือนเรื่องตลกที่ใครๆก็พูดได้ มันเป็นเรื่องที่ไม่เป็นเรื่อง นี่มันสมัยวิทยาศาสตร์แล้ว ไม่มีคนเชื่อเรื่องแบบนี้หรอก และจงออบก็คงเป็นแบบนั้น คงคิดว่าเป็นเรื่องหลอกเด็ก

 

 

“ทำไม...” คนตัวเล็กขมวดคิ้วอย่างกังวล

 

 

หัวเราะออกมาสิ หัวเราะให้กับความทรมานมาตลอดหลายร้อยปี

 

 

“ผมไม่รู้จะพูดออกมายังไง ผมไม่กล้าจะพูดว่า ไม่เป็นไรนะ เพราะรู้ว่ารุ่นพี่ต้องเจ็บปวดมากแน่ๆ” แต่แล้วสิ่งที่เขาคิดเอาไว้กลับเป็นตรงกันข้าม น้ำเสียงสั่นเครือของจงออบพร้อมกับหยดน้ำร่วงหล่นมาที่ผ้าห่มทำให้แดฮยอนต้องเงยหน้าขึ้นมา

 

 

ดวงตาเรียวกำลังมีน้ำสีใสไหลลงมาตามรูปแก้มโดยที่ไม่คิดจะเช็ดมันออก เพราะเจ้าตัวรู้ดีว่า ถึงจะเช็ดมันออกก็คงต้องเปรอะเปื้อนอีกอยู่ดี

 

 

ทำไมไม่หัวเราะละ? ทำไมไม่บอกว่ามันตลก? ทำไม? ทำไมละ?

 

 

“ร้องไห้ทำไม?” แดฮยอนถามอย่างไม่เข้าใจ

 

 

“ผะ..ผม ผม...” ยิ่งโดนถามจงออบกลับสะอื้นมากกว่าเดิม “รุ่นพี่..อึก ต้องทรมานมากแน่ๆ”

 

 

“ฉันเป็นคนที่ทรมาน ไม่ใช่นายซักหน่อย จะร้องทำไมกัน?”

 

 

“คนที่เดินข้ามกาลเวลามานาน มันก็ต้องเจอความสูญเสีย...ไม่ว่าจะเป็นคนที่เรารัก หรือจะเป็นเรื่องอื่น”

 

 

 

“อยู่กับฉันตลอดไปนะ...” แดฮยอนเอ่ยออกมาขณะกุมมือหญิงสาวอันเป็นที่รัก บัดนี้วัยของเธอได้ล่วงเลยมาจุดสุดท้ายของชีวิต มีเพียงเขาที่ยังคงหนุ่มเช่นเดิม เธอเป็นผู้หญิงคนเดียวที่เชื่อและรักเขาหมดหัวใจ ผู้ที่นอนอยู่บนเตียงนุ่มหันมายิ้มให้เล็กน้อยก่อนจะหลับตาลงไป

 

 

ได้โปรดอยู่กับฉัน...

 

 

ได้โปรดอย่าพาเธอไป...

 

 

อดีตที่ใกล้เลือนลางได้กลับมาอีกครั้งพร้อมน้ำตาของผู้ชายที่ชื่อ จอง แดฮยอน หัวใจที่ด้านชาได้กลับมาบีบรัดจนหายใจไม่ออก เขากำลังกลับมามีความรู้สึกอีกครั้ง เจ็บปวดเจียนตาย ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ไม่ได้สิ่งที่รักกลับคืนมา มันผิดที่เขาเองที่ไม่ยอมตายเสียที

 

 

“รุ่นพี่...” จงออบเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบาเมื่อเห็นน้ำตาของอีกคนไหลลงมา และดูเหมือนร่างสูงจะไม่รู้ตัวเลย

 

 

“รุ่นพี่ร้องไห้ทำไมครับ? รุ่นพี่... รุ่นพี่ครับ” สัมผัสอุ่นของฝ่ามือเล็กได้ส่งมาที่รูปหน้าแดฮยอน น้ำตากำลังถูกเช็ดออกทีละน้อย

 

 

“รุ่นพี่อย่าร้องไห้เลย” แม้จะพูดอย่างนั้น น้ำตาคนตรงหน้ากลับไหลออกมาไม่หยุด

 

 

“ฉันไม่ได้ร้อง...”

 

 

“แต่น้ำตารุ่นพี่ยังไหลอยู่นะ” ในเวลาแบบนี้จงออบไม่รู้จะทำอย่างไร ได้แต่ตกใจเท่านั้น

 

 

ทำไมรู้สึกเจ็บปวดแบบนี้...

 

 

“จงออบ...” มือหนาจับข้อมืออีกฝ่ายเอาไว้ก่อนจะพูดต่อ “กอดฉันที”

 

 

แทบจะทันทีที่คนตัวเล็กโผร่างเข้ามากอดเขา ในตอนแรกแดฮยอนก็ไม่รู้จะทำตัวอย่างไร เพียงแค่รู้ว่าต้องการความอบอุ่นยามที่อ่อนแอ และตอนนี้จงออบก็ยังคงร้องไห้เหมือนกับเขา ก็คงต้องการการปลอบโยนเหมือนกัน ดังนั้น การกอดตอบคงไม่เป็นอะไร

 

 

 

 

 

เช้าวันอาทิตย์ที่ดูเหมือนจะเป็นวันว่างของนักเรียนหลายคน อาจจะรวมถึงหนึ่งในกลุ่มบันนี่คนนี้ก็ได้ ผู้ต้องฝึกการพูดหน้ากระจกทุกวัน ดูแลตัวเองอย่างกับผู้หญิง และฐานะทางบ้านเรียกได้ว่าติดอันดับ TOP 10 มหาเศรษฐีในเกาหลีใต้

 

 

งานอดิเรกประจำวันอาทิตย์สุดท้ายของเดือน คือ...สอยตุ๊กตา ไม่ต้องตกใจไปว่าเป็นสอยดงสอยดาวที่ไหน เพียงแค่ออกไปยืนหน้าระเบียงแล้วชะโงกดูห้องข้างๆเท่านั้นก็จะเห็นตุ๊กตาเสือสีส้มที่ถูกตากจนเกือบแห้ง มันจะเป็นของใครไปไม่ได้นอกเสียจากเจ้าของห้องนั้น แม้จะมีหน้าตาน่ากลัว และท่าทีโหดร้ายปานจะล้มหมีได้ แต่ก็แอบมีมุมน่ารักๆ ฮิมชานจับด้ามไม้กวาดมาหมายจะสอยมันมาพร้อมกับไม้แขวนเสื้อ

 

 

“เจ้าเสือน้อย!” เมื่อได้มันอยู่ในมือ คนหน้าสวยก็แกะไม้หนีบออกพร้อมกอดไว้แน่น เพราะความนุ่มนิ่มนี่เองทำให้เขาหลงหัวปรักหัวปรำ

 

 

คนสอยตุ๊กตารู้ว่าเจ้าของห้องคือใคร แต่เจ้าของตุ๊กตาไม่รู้ว่าโดนใครจิ๊กไปกอดเล่น

 

 

ร่างโปร่งเดินเข้าห้องนอนเพื่อหนีลมหนาวจากระเบียง อีกทั้งตั้งเจ้าเสือสีส้มเอาไว้บนเตียงก่อนจะคว้าเสื้อไหมพรมแขนยาวสีขาวมาใส่ เพียงเท่านี้ก็สร้างความอบอุ่นให้กับเขาแล้ว ในเวลารุ่งเช้าแบบนี้ห้องข้างๆย่อมไม่อยู่ห้องแน่นอน เพราะมักจะออกไปวิ่งจ๊อกกิ้งบ้าง ออกกำลังกายบ้าง แม้อากาศจะเย็นลงก็ตาม

 

 

จริงอยู่ที่ตุ๊กตาแบบนี้หาซื้อได้ทั่วไป แต่เขาก็เลือกที่จะแอบขโมยมาเล่น เหตุผลนั้นก็ง่ายแสนง่าย ตามตัวเจ้าตุ๊กตานี้มีกลิ่นเจ้าของมันอยู่

 

 

แต่จะให้ด่วนสรุปว่าเขาชอบยงกุกก็ใช่เรื่อง เขาชอบแค่กลิ่นตัวเท่านั้น แม้มันจะถูกซักแล้วก็ตาม

 

 

“เดี๋ยวอีก 10 นาทีค่อยเอาไปคืนละกัน” ฮิมชานทิ้งตัวลงนอนบนเตียงโดยไม่ลืมที่จะคว้าสิ่งที่แอบไปสอยมาไว้ในอ้อมกอดด้วย การที่ทำเช่นนี้หารู้ไม่ว่ากลิ่นของฮิมชานก็ติดไปกับตุ๊กตาด้วย

 

 

 

 

 

“ผ่านมาหลายวันขนาดนี้ สัญญาจ้างโดนยกเลิกแล้วแน่ๆ แถมเราติดต่อกลับไปไม่ได้ซะด้วย” คนอายุมากกว่าเอ่ยขึ้นขณะที่นั่งอยู่ในห้องพัก ผิดกับเด็กโตเกินวัยที่เอาแต่กลิ้งไปกลิ้งมากับพรมบนพื้น แก้มนั้นก็อมลมด้วยความขัดใจ โดนจ้างให้ฆ่าถึง 2 ราย แต่ก็ไม่สำเร็จซักราย ไม่แน่อาจจะกลายเป็นบุคคลสูญหายแล้วด้วยซ้ำถ้าไม่ได้ปลอมเอกสารการเรียนขึ้นมาแบบมั่วซั่ว

 

 

“เงินก็ไม่ได้ เซ็งอะโด่ -_-.” เซลโล่บ่นพึมพำ

 

 

“ทางนั้นต้องส่งใครซักคนมาตามหาเรา” เจ้าของผมหน้าม้าสีบลอนด์สว่างหลับตาครุ่นคิด

 

 

“ตามมาฆ่าอ่าดิ?” เด็กน้อยนอนแผ่หลาเต็มพื้นก่อนจะกลิ้งกลับมาเป็นนอนคว่ำ

 

 

“ก็ใช่ แต่ต้องเป็นสถานที่ที่มิดชิดหน่อย ไม่งั้นตายฟื้นตายฟื้นจนคนอื่นตกใจกันไปหมด” ที่พูดแบบนี้แปลว่าคนทั้งสองเต็มใจมาตั้งนานแล้วว่าให้ฆ่าได้

 

 

“เป็นคำสาปที่น่าเบื่อชะมัดถ่อ”

 

 

“มันไม่มีวิธีแก้คำสาปเหรอรุ่นพี่?” จงออบถามอย่างสงสัย แต่ถ้ามันมีวิธี เขาก็คงแก้มันไปได้ตั้งนานแล้ว

 

 

หรือว่ามันมี...

 

 

“เซลโล่” จู่ๆแดฮยอนก็เรียกอีกฝ่าย

 

 

“อะไรพี่ดำ?” หลังจากที่เด็กน้อยพูดจบประโยคไม่เท่าไหร่ก็โดนหมอนปาใส่หน้าแทบจะทันที

 

 

“มันมีวิธีแก้คำสาปหรือเปล่า?” ราวกับเป็นคำถามโง่ๆ แต่เขารู้สึกคลับคล้ายคลับคลาว่ามันเคยมีวิธีแก้คำสาป แต่มันเลือนลางเหลือเกิน หรือเป็นเพราะเวลาล่วงเลยมาเป็นร้อยปีจนเขาจำมันไม่ได้ และเมื่อพยายามนึก สมองก็ว่างเปล่า

 

 

“คงมีอะมั้ง?” เซลโล่โยนหมอนกลับก่อนจะเลิกคิ้ว “ต้องไปถามคนสาปเรา”

 

 

“คงไม่ได้แล้วละ”

 

 

“ก็เล่นย่างสดจนเดี้ยงขนาดนั้น รอดได้ก็โคตรมหากาฬท่านแม่มดล้างผลาญโลกแล้วละพี่” เซลโล่วาดมือไปมาราวกับจะแสดงให้เห็นว่ามันยิ่งใหญ่อลังการแค่ไหน

 

 

“ถ้างั้นก็เหลือแค่ ค็อก

 

 

“จะว่าไปก็คิดถึงเสียงนาฬิกาปลุกนะ ไม่ได้เจอมาซักพักละ คงเหงาเป็นหมาหงอยไปแล้ว” เป็นอย่างที่ว่า ตั้งแต่เข้าโรงเรียนนี้มา ก็ไม่เคยได้ตายแบบจริงๆจังๆซักที

 

 

“เจอแต่เส้นแบ่ง” แค่คิดก็รู้สึกเจ็บ เขาได้ไปเยือนสถานที่ที่เรียกว่าเส้นแบ่งระหว่างความเป็นกับความตายมา 2 ครั้งติดกัน

 

 

“เส้นแบ่ง? พี่ไปเจอมาเหรอ?” การที่เซลโล่ได้ยินเช่นนี้นับว่าเป็นเรื่องที่ไม่น่าสบายใจเลยซักนิด

 

 

“อืม ใช่” และเป็นเวลานานมาแล้วที่มีคนมาขัดขวางการตายของเขา

 

 

“งั้นกว่าแต้มจะครบเราไม่ต้องอายุ 400-500 ปีเลยหรือไงเนี่ย?” เซลโล่ยันตัวขึ้นมานั่งขัดสมาธ

 

 

“ฉันว่า...เราต้องไปดูรูปภาพที่โบสถ์”

 

 

“ทำไมอะ? ทำไมต้องไปโบสถ์” เพราะคำว่า โบสถ์ ทำให้เซลโล่นึกถึงยองแจ

 

 

“จะพาไปชมสิงโตมั้ง”

 

 

“ตึ่งโป๊ะ...” ไม่วายเซลโล่ก็เล่นคำต่อท้าย

 

 

 50%






 

 ส่วนคนที่เด็กน้อยนึกถึงก็กำลังทำหน้าเครียดอยู่ในห้องประชุม ความจริงแล้วนั่งคุยกันในห้องก็ได้หากจะมีผู้ร่วมประชุมไม่ถึง 10 คน แต่ทว่ามันก็ต้องทำตามระเบียบกันเล็กน้อย จัดองค์ประชุม เลขาฯ และประธาน ผู้ที่ดำรงตำแหน่งนี้ก็ดันไม่ยอมเข้าร่วมการหารือ ทำให้เลขาฯประจำกลุ่มบันนี่ถึงกับลุกขึ้นยืนโดยไม่ลืมที่จะฟาดมือลงบนพื้นโต๊ะจนเกิดเสียงดัง พาให้คนที่นั่งอยู่ในห้องสะดุ้งโหยงเป็นแถบ

 

 

“เอาละ เราจะประชุมกันแค่นี้ เดี๋ยวฉันจะเป็นประธานเอง เปิดการประชุมได้” ยองแจขมวดคิ้วอย่างเสียอารมณ์ก่อนจะยืนสมุดจดให้จงออบรับหน้าที่เป็นเลขาฯแทนตัวเอง

 

 

“หัวข้อที่เราจะคุยกันวันนี้คือ งานวิชาการของโรงเรียน” พอหัวเรื่องได้ถูกพูดออกมา ทุกคนต่างพยักหน้ารับ

 

 

“งานนี้จะเปิดให้เด็กโรงเรียนอื่น รวมทั้งคนนอกเข้ามาในโรงเรียน ปัญหาอยู่ที่เรื่องความปลอดภัย” คนที่พูดก็กล่าวออกมาเนิบๆโดยให้เด็กข้างกายตัวเองจดตามทัน

 

 

“ในแต่ละปียอมรับว่าไม่มีเรื่องใดๆเกิดขึ้น นั่นเป็นเพราะมีรุ่นพี่คริสคอยดูแลให้” ยองแจเว้นช่วงเพื่อดูสีหน้าของแต่ละคน “ซึ่งทุกคนก็รู้อยู่ว่ารุ่นพี่คริสเป็นคนที่ใจเย็นมาก ผิดกับผู้นำบันนี่ของเราในปีนี้... ฉันเปล่าแซะหรือด่าลับหลังนะ ใครๆก็รู้ใช่มั้ยละ? เอ่อ จงออบ ไม่ต้องจดเรื่องนี้นะ”

 

 

“งั้น...” หนึ่งในตัวแทนของแต่ละห้องยกมือขึ้นมาก่อนจะพูดต่อ “แบ่งให้กรรมการดูแลเป็นจุดๆไปดีมั้ยครับ?”

 

 

“กรรมการเรามีไม่ถึง 10 คนนะ คงไม่ทั่วถึงทั้งโรงเรียน ตามจุดอับจุดที่คนมองไม่ค่อยเห็น” บริเวณที่ว่าก็คือห้องน้ำ หลังโรงเรียน และโบสถ์ หากจะมีเรื่องต่อยตีกันก็คงเป็นที่ตรงนั้น ยองแจภาวนาว่าคนที่จะไปมีเรื่องวิวาทคงไม่ใช่หัวหน้ากลุ่มบันนี่

 

 

เอาไปขังซักวันจะได้มั้ยเนี่ย...

 

 

“กลุ่มบันนี่ก็ทำหน้าที่นี้ด้วยสิครับรุ่นพี่” จงออบหยุดมือที่จดอยู่แล้วมองหน้าบุคคลที่เป็นประธานการประชุม

 

 

“มันแน่นอนอยู่แล้ว แต่ติดที่ว่า...” ยองแจฉุกคิดออกมาเป็นภาพ ถ้ายงกุกคุมละก็ มีหวังได้ชวนตีกันให้ตายไปข้างนึง

 

 

ชื่อเสียงโรงเรียนป่นปี้หมด...

 

 

“ถ้างั้นก็ให้รุ่นพี่ยงกุกอยู่ตรงหน้าทางเข้าสิครับ ผมว่าไม่น่าจะมีปัญหา อาจารย์อยู่เยอะแยะ” นับว่าเป็นข้อเสนอที่ดี ซึ่งจงออบเป็นคนพูดออกมาเอง

 

 

“ก็โอเคนะ เราต้องรีบทำงานแล้วละ อีก 1 อาทิตย์เท่านั้นเอง นาย...” ยองแจหรี่ตาเล็กน้อยก่อนชี้ไปยังเด็กหนุ่มใส่แว่น “จัดการเรื่องวางคนดูแลพื้นที่ ฉันขอเดี๋ยวนี้เลย ระบุเป็นจุดๆ เป็นชื่อ แล้วฉันจะไปเบิกหูฟังสำหรับการติดต่อให้ สรุปจำนวนด้วยละ”

 

 

“ปัญหาต่อมา โรงเรียนจุคนได้จำนวนมากก็จริง แต่ต้องจัดระเบียบ โดยเฉพาะที่โรงอาหาร ตรงนั้นขอคนคุมเยอะหน่อย เป็น...วินเทอร์”  วินเทอร์ คือ บุคคลธรรมดาทั่วไป แต่เมื่อมีงานก็ต้องไปตามคำเรียกพร้อมกับใส่ปลอกแขนสีขาวแสดงสถานะของตน แต่อำนาจจะน้อยกว่ากรรมการนักเรียน ซึ่งมีจำนวนค่อนข้างมาก เพียงแต่เวลาไม่ได้ปฏิบัติหน้าที่ก็จะแต่งตัวเหมือนนักเรียนทั่วไป

 

 

“เรื่องความปลอดภัยไม่น่าจะมีปัญหาแล้วนะ” ขณะที่ยองแจกำลังจบหัวข้อย่อยนี้ ก็มีคนยกมือขึ้น

 

 

“โซนกิจกรรมละครับ?”

 

 

“ปีนี้มีแค่ 20 โซน ลดจากปีที่แล้ว งบประมาณมันมากเกินไป” พอได้รับคำตอบ เด็กหนุ่มคนนั้นก็พยักหน้ารับ

 

 

“กิจกรรมวิชาการขอเป็นครึ่งหนึ่งเลยนะ เพราะอาจารย์ขอมา ปีที่ผ่านๆมาเน้นเกมซะส่วนใหญ่” ยองแจว่าต่อก่อนจะหันไปมองว่าจงออบจดตามที่ตัวเองบอกทันหรือเปล่า

 

 

“อย่าลืมไปกระจายหัวข้อให้แต่ละห้องรับผิดชอบด้วย” สุดท้ายยองแจก็มอบหมายหน้าที่ให้ตัวแทนห้อง

 

 

“รุ่นพี่ยองแจ คิดว่ารุ่นพี่คริสจะมามั้ย?” จงออบแอบกระซิบข้างหูคนที่นั่งข้างตัวเอง

 

 

“คิดเหรอว่ารายนั้นจะพลาด?”

 

 

“...” ประตูห้องถูกเปิดด้วยแรงที่เรียกได้ว่า...แรงสุดๆ บานประตูสไลด์ไปด้านข้างจนเกือบหลุดออกมาจากรางเลื่อน การเปิดประตูแบบนี้จะเป็นใครไปไม่ได้นอกเสียจากหัวหน้ากลุ่มบันนี่

 

 

“มาแล้วเหรอครับรุ่นพี่ยงกุก...” ยองแจมองใบหน้าเรียบเฉยนั้นเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้นเพื่อคืนตำแหน่งให้

 

 

ไม่มาซะตอนจบประชุมเลยละครับ?

 

 

“ประชุมเรื่องอะไรกัน?” แต่ดูเหมือนเจ้าตัวไม่รู้เรื่องการประชุมเลย

 

 

“งานวิชาการยังไงละครับรุ่นพี่ ผมว่า...ผมบอกแล้วนะ” ใช่สิ เขาเป็นคนเดินไปเคาะประตูห้องเมื่อคืนแล้วบอกกับปากเองเลยว่า เช้าวันอาทิตย์มีประชุมตอน 6.00 น. นะครับขณะที่คิด ภาพก็ปรากฏเป็นฉากๆ ชุดนอนสีเหลืองลายเป็ดน้อยของตัวเองช่างตัดกับเสื้อกล้ามสีดำกางเกงสีแดงของยงกุกเสียจริง

 

 

และเจ้าตัวก็ตอบกลับมา อืม โอเค หรือที่ตอบกลับมาเป็นเสียงละเมอ จะว่าไปตอนที่กำลังคุยกัน ในอ้อมกอดของยงกุกก็มีตุ๊กตาเสือสีส้มอยู่ แต่ตาก็ยังลืมอยู่ไม่ใช่หรือไง...

 

 

แล้วทำไมมันเป็นแบบนี้!!!!!!!!!!!!!!

 

 

“บอกตอนไหน?” น้ำเสียงต่ำๆถามขณะกระแทกประตูปิดเสียงดังส่งท้าย โดยมีคนในห้องตกใจส่งเสียงอุทานออกมาเป็นสเต๊ป

 

 

“เห้ยแม่ง”

 

 

“ชิบหาย”

 

 

“พ่องตาย..อุ๊บ”

 

 

“เมื่อคืนไงละรุ่นพี่ ผมบอกแล้วนะ!!” ยองแจอ้าปากหวอ

 

 

“ทำไมฉันไม่เห็นจะรู้เรื่อง?”

 

 

“ผมว่า...รุ่นพี่ละเมอแล้วละครับ =_=;” บทสรุปก็จบลงประการนี้

 

 

“ละเมออะไร? ฉันไม่เคยละเมอ”

 

 

ครับ ไม่ละเมอเลย ไม่เค๊ยไม่เคย...อย่าให้ผมอัดคลิปนะ!!!!!

 

 

 

 

 

เปลือกตาที่ปิดสนิทแม้แสงแดดจะส่องลงมา อาจจะเป็นเพราะมีต้นไม้คอยให้ร่มเงากับเขา เก้าอี้ตัวยาวตัวนี้เขาได้นั่งเพื่องีบหลับมาเป็นเวลาหลายนาที และเมื่อใบไม้สีน้ำตาลร่วงหล่นลงมากระทบบริเวณแก้มของตัวเอง ทำให้ต้องตื่นจากภาพแห่งความฝัน เขาค่อยๆหรี่ตาขึ้นมา เผยให้เห็นนัยน์ตาสีฟ้าใสราวกับลูกแก้ว แต่พอลืมตาเต็มที่แล้วเหมือนภาพเมื่อครู่เป็นแค่สิ่งลวงตา สีฟ้าอ่อนกลายเป็นน้ำตาลเข้มอย่างรวดเร็ว

 

 

“กี่โมงแล้วนะ..” ภาษาเกาหลีเปล่งๆถูกเอ่ยออกมาก่อนจะก้มดูนาฬิกา

 

 

ร่างสูงยกมือขึ้นมายีหัวตัวเองอย่างขี้เกียจ สุดท้ายแล้วเขาก็นั่งอยู่ที่เดิม รูปหน้าที่ไร้ที่ติเงยขึ้นไปมองบนกิ่งไม้ สายลมวูบไหวเป็นผลให้มีใบไม้ร่วงหลุดออกมาจากที่มันเคยอยู่ พลันสายตาของเขาก็จดจ่อที่มันอย่างมีสมาธิ เป็นผลให้นัยน์ตาสีเข้มแปรเปลี่ยนเป็นสีฟ้าอีกครั้ง

 

 

หน้าประตูโรงเรียนที่เขาเคยอยู่มันจะถูกประดับด้วยรูปปั้นนักบุญ รั้วที่สูงเกินที่ปีนข้ามได้ได้ขังนักเรียนชายไว้เป็นจำนวนมากเพื่อศึกษาเล่าเรียน อีกทั้งยังเคร่งในการปฏิบัติตนตามหลักศาสนา บัดนี้ได้มีผู้คนมากหน้าหลายตาหลั่งไหลเข้ามาในโรงเรียน ป้ายผ้าสีขาวถูกตกแต่งด้วยอักษรหรูหราสีทอง งานวิชาการโรงเรียนลัคซูเรียสประจำปี 2013’ บุคคลที่เฝ้าประตูจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากรุ่นน้องที่ชอบทำหน้าโหดเถื่อนอยู่ตลอดเวลา

 

 

“รุ่นพี่คริสนี่นา สวัสดีครับ!” รุ่นน้องที่เขาไม่รู้จักต่างโค้งตัวทักทายกันจนแทบรับไม่ทัน

 

 

ร่างสูงทำได้แค่เพียงยิ้มกลับไปไม่ก็โบกมือ ก่อนที่สายตาจะหยุดลงที่หัวหน้ากลุ่มบันนี่ บัง ยงกุกยังคงแสดงสีหน้าเอาเรื่องอยู่เหมือนเคย

 

 

“...” สิ่งที่เขากำลังพูดมันกลับไม่ได้ยินเสียง ผิดกับเสียงจอแจรอบข้าง เห็นเพียงแค่ปากขยับเท่านั้นก่อนสายตายงกุกจะเหล่มองไปยังบุคคลที่ทำให้เขาต้องหยุดมองไปด้วย ผู้ชายผมหน้าม้าสีบลอนด์ทอง แถมยังใส่มาร์กปิดปากเอาไว้ ในเวลาไม่นาน คนทั้งสองก็ได้สบตากันแม้จะอยู่ห่างไกลกันเกือบช่วงตึก

ชั่วอึดใจ ภาพที่เห็นก็สลายไปเหลือเพียงฉากสีดำ

 

 

“เป็นแบบนี้อีกแล้วเหรอ?” ขณะที่พูด สีของลูกตานั้นก็ได้กลับมาปกติดังเดิม การที่เขาหลุดออกจากภาพที่เห็นนั้น เป็นเพราะได้สบตากับคนคนนั้นแล้วเกิดให้ความสนใจ อีกทั้งยังตั้งสมาธิแน่วแน่ จึงเป็นเหตุให้เห็นภาพอนาคตซ้อนอนาคต ซึ่งมันเป็นไปไม่ได้ สุดท้ายฉากละครที่ใกล้จะมาถึงก็ต้องหยุดลง

 

 

เด็กผู้ชายคนนั้นเป็นใครกัน ทำไมต้องสนใจขนาดนี้ด้วย?

 

 

ร่างสูงลูบคางตัวเองพร้อมกับใช้ความคิดไปด้วย ปกติแล้วเขาไม่ใช่คนที่สนใจใครง่ายๆ แสดงว่าคนที่เขาเห็นมันต้องมีอะไรที่พิเศษกว่าคนทั่วไป ในเวลานี้นักศึกษาบางวิชาก็ออกมาเดินกันให้ว่อนเพราะหมดเวลาเรียน ทำให้พื้นที่ที่เงียบสงบแห่งนี้กลายเป็นตลาดนัดเล็กๆเลยทีเดียว

 

 

งานวิชาการปีนี้พลาดไม่ได้จริงๆ

 

 

“ปิกาจู!!” ว่าแล้วเสียงตะโกนของเพื่อนตัวดีก็ส่งเข้ามาในโสตประสาทอย่างเต็มเหนี่ยว

 

 

“เล่นอะไรเนี่ย?” แต่เขาก็รู้ดีอยู่แล้วว่าเหตุการณ์นี้จะเกิดขึ้น

 

 

“ไม่ตกใจเลยเอ่อ? เสียใจนะเนี่ย...” คนที่หน้าตาไปทางจีนขมวดคิ้วใส่ก่อนจะมองไปรอบๆ

 

 

“ก็มาแบบนี้ทุกที”

 

 

ที่จริงเขาเห็นก่อนหน้านี้อยู่แล้ว

 

 

“ฉันบอกกี่ทีแล้วว่าอย่ามานั่งแถวนี้น่ะคริส..” คนตัวเล็กกว่าพลางกระชับสายสะพายกระเป๋าไว้แน่น อีกทั้งยังวิ่งเหยาะๆลุกลี้ลุกลน ราวกับจะเตรียมวิ่งเมื่อเจออะไรเข้า

 

 

“ทำไม? ไม่เห็นหรอกน่า”

 

 

“ไม่เห็นแต่สัมผัสได้ มาเป็นฉันป่ะ?” ดวงตาที่ยืนอยู่ล่อกแล่กไปมาอย่างกังวล

 

 

“อย่าปอดแหกไปหน่อยเลยน่าซิ่วหมิน” คริสว่าแล้วก็แกล้งเป็นหลับตาลงอีกครั้ง

 

“ลุกเลยนะ ไม่เอา ไม่นอนตรงนี้ดิ!!” หนุ่มน้อยแก้มป่องฟาดที่ไหล่เพื่อนตัวเองอย่างแรง แต่ดูเหมือนจะไม่มีผลอะไรเลย เพราะอีกฝ่ายก็คงหลับตาพริ้ม แต่ซิ่วหมินก็ยังไม่หยุดแค่นั้น เขายังกระหน่ำฟาดรวมถึงต่อยต้นแขนรัว และเมื่อกำลังจะปล่อยหมัดไปอีกชุดเขาก็เหมือนได้ยินเสียงอะไรที่มันไม่ใช่เสียงชกแขน

 

 

“เอาแล้วไง... คริส!! ฉันไม่เล่นนะเว้ย! มันจะมาแล้วนะ!!!” สุดท้ายแล้วเขาต้องส่งเสียงโวยวายมาเพื่อกลบเสียงที่ได้ยิน

 

 

“อะไรมา ไม่เห็นจะมีอะไรมาเลย” คริสหรี่ตาขึ้นมามอง

 

 

“นายไม่เห็นแต่ฉันเห็น ได้ยิน รู้สึก ทุกอย่างเลยนะ!!!!!!!!!!!!!!!!!” เมื่อเห็นว่าคริสกดยิ้มที่มุมปากก็รู้ทันทีว่าโดนแกล้ง ซิ่วหมินจึงตัดสินใจวิ่งออกไปจากบริเวณนั้นคนเดียว

 

 

ก็แค่ตรงนี้เคยมีนักศึกษากระโดดตึกฆ่าตัวตายเท่านั้นเอง ไม่เห็นจะมีอะไรเลยนี่?



_______________________________________________________________________________________________________

เปิดตัวคริสกับซิ่วหมินแห่ง EXO จริงๆต้องมีอีกคนที่เข้ามาเกี่ยวข้อง แต่ขออุบเอาไว้ก่อน <3
ให้เดากันไปว่าจะเป็นใครใน EXO ที่จะโผล่มาอีก การโผล่มาย่อมมีส่วนเกี่ยวข้องกันอย่างแน่นอน
อาจจะเป็นคนช่วยหาวิธีการแก้คำสาปก็ได้ - w - #สปอย
คริส - สามารถมองเห็นอนาคต
ซิ่วหมิน - มีสัมผัสที่ 6

ไม่ได้เป็นคู่กันแต่อย่างใด แค่จะให้มองออกว่าคนไหนคริสคนไหนซิ่วหมิน เผื่อใครไม่รู้จัก
คริส & ซิ่วหมิน

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

508 ความคิดเห็น

  1. #457 Babys Lynn (@myzelo) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 มีนาคม 2557 / 10:15
    อะไรคือวิธีแก้คำสาป??? ถ้าแกได้แดฮยอนกับโล่จะไม่ตายใช่มะ เริ่มงงละ ><
    #457
    0
  2. #438 Dami's (@9328987) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 มีนาคม 2557 / 21:23
    โอ้ยน้องออบจิตใจช่างงดงาม พี่แด้อย่าปล่อยไปนะ แล้วฮิมขานไม่ได้ชอบเฮียแต่ชอบดมกลิ่นงั้นดิ5555
    #438
    0
  3. #384 Victory'BAP (@krkrse003) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2556 / 10:20
    คือไง ชานนี่ขโมยอิเสือส้มมากอด -..- นี่ไม่ได้ขอบยงกุกเลยช้ะ ` แล้วถ้ามีวิธีแก้คำส่ปเราก้วนาให้พวกนายเจอมันเร็วๆ นะ , , พี่คริสแม่มเท่ T //// T
    #384
    0
  4. #375 pypiano (@piano-pooh) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2556 / 22:54
    อ๊ายยย พี่คริสมาคือเท่มาก /นี่ฟิคบีเอพีนะ 55555 
    มาติดตามต่อเเล้วค่ะ 
    #375
    0
  5. #357 dreamsan (@sansaneenok) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2556 / 14:05
    ไม่ได้ตามสองเดือน สนุกเหมือนเดิมเลย
    #357
    0
  6. #344 chanmo (@chanmo) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2556 / 16:18
    ฮ่าๆๆๆๆ ฮาซิ่วหมิน เราเมน~~~~

    แต่คริสแม่งเท่สาดอะ

    ฮิมชานมันต้องโรคจิตแน่ๆเลยอะ ฮ่าๆๆๆ แอบสอยตุ๊กตาของข้างห้องมากอด ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #344
    0
  7. #342 nan (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2556 / 19:44
    ชีวิตแด้น่าสงสารจัง! จงออบทำไมจิตใจดีขนาดนี้อ่ะ ร้องไห้ทั้งคู่เรย

    ฮิมชาน แกชอบทิคเกอร์หรึเจ้าของกันแน่ห๊ะ 55555

    มีคนเพิ่มมาอีกแร้ว ต้องมาช่วยแด้กะจุนฮงแน่ๆ เรยช่ายป่ะ!
    #342
    0
  8. #341 nan (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2556 / 19:35
    ชีวิตแด้น่าสงสารจัง! จงออบทำไมจิตใจดีขนาดนี้อ่ะ ร้องไห้ทั้งคู่เรย

    ฮิมชาน แกชอบทิคเกอร์หรึเจ้าของกันแน่ห๊ะ 55555

    มีคนเพิ่มมาอีกแร้ว ต้องมาช่วยแด้กะจุนฮงแน่ๆ เรยช่ายป่ะ!
    #341
    0
  9. #340 Som O Usanee (@pomelo8063) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2556 / 14:53
    โอ๊ยยยยยยยยยยยย

    โอ๋เอ๋ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ น๊า แดแด้

    ไปๆให้น้องมุนโอ๋น๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา

    คึคึ

    แนะนำให้แดแด้อ้อนหนูมุนบ่อยๆ คึคึ

    แล้ว ชานชานนี่ อะไร ยังไงคะ

    แหม มีไปสอยเจ้าเสือส้มของยงกุกนะจ๊ะ แหมๆๆๆๆๆๆ

    ยงกุกก็นะ ถึงจะชอบทำหน้าโหด แต่จริงๆแล้วเค้ามุ้งมิ้งนะ ฮ่าๆๆๆๆๆ น่ารักฝุดๆอ่ะ

    อ่า

    ความสามารถของคริสกับซิ่วหมินมันแบบว่า แอบน่ากลัวนะ

    โดยเฉพาะของซิ่วหมิ่นอ่ะ แง๊งๆๆๆ

    เอาล่ะ ไปค้นหาวิธีแก้คำสาปกันได้แล้วน๊าเด็กๆ
    #340
    0
  10. #329 ภรรยาฮยอกแจ (@kunbright) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2556 / 17:03
    เจ็บแทน T^T ด....แด้ร้องไห้ *วิ่งเข้าไปกอดด้วยคน* #ออบตบ #เอ่อะ มันใช่เวลามั้ย - - 
    แหนะะะ ฮิมชานนนน ชอบกุกกี้ล่ะสิ >,,< ไม่รู้อ่ะ เราเชียร์ละ 55555 #เอิ่ม 
    เฮียละเมอละ ทีหลังอัดคลิปไว้เลยนะยองแจ 55

    #329
    0
  11. #327 MicKy (@MP_mick) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2556 / 14:14
    แสดงว่าทั้งคริสและซิ่วหมินน่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับในการแก้คำสาปนี่ใช่มั๊ย

    แต่รู้สึกว่ายองแจก้อน่าจะมีส่วนร่วมเหมือนกันนะ เพราะเหมือนจะเคยเห็นภาพแบบนี้

    กลุ่มบันนี่แต่ละคนไม่ธรรมดาเลยนะ จะมีลักษณะเฉพาะตัวกันทุกคนเลย



    แต่ในโรงเรียนนี้ก็มีเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับคำสาปนี้ด้วยใช่มั๊ยล่ะ 

    อีกคนที่ว่าจะเป็นใครนะอยากรู้จัง ขอให้เป็นจงอินได้มั๊ย 
    #327
    0
  12. #326 Nam-Waan (@kazahaya56) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2556 / 08:56
    กี้สสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสส
    พี่คิสของนุ้ง ฮรือออออออ จะมาช่วยอิแด้กะจูนงโอปป้าแก้คำสาปสินะคะ
    พาซิ่วหมินมาด้วยอะ  โอ๊ยยยยยย ลุ้นสุด
    (ตอนแรกไรท์บอกว่าตัวเล็ก นึกว่าจะเป็นแบคฮยอนซะอีก)

    ว่าแต่พี่คิสนี่เคยเป็นหัวหน้ากลุ่มบันนี่มาก่อนหรือเปล่าคะ?
    แล้วซิ่วหมินคงจะเคยเป็นหนึ่งในกลุ่มบันนี่ด้วย
    กลุ่มนี่ไม่ธรรมดาจริงๆนะ มองเห็นอนาคต กับ สัมผัสที่6 
    ฮว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ฟิคเรื่องนี้น่าติดตามมากจริงๆ
    คือเราชอบอะไรที่มันแฟนซี เหนือจินตนาการแบบนี้มากค่ะ
    เป็นกำลังใจให้ไรเตอร์นะคะ

    ขอบคุณที่สร้างสรรค์ฟิคดีๆแบบนี้ออกมานะคะ 
    #326
    0
  13. #323 noonekhow (@noonekhow) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2556 / 01:56
    ยองแจน่าจะรุ้เรื่องประวัติของคำสาปอะไรพวกนี้นะ จุนฮงลองไปถามพี่เขาดูสิ #ยุ 5555555555 จุนฮงกัดแด้ตลอดอะ
    #323
    0
  14. #321 Aemane Akor (@moonlight-12pm) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2556 / 01:21
    อีกคนเป็นจื่อเถาก็ดีนะ ลั๊ลลาาา
    จะได้สู้กับเซโล่ให้ตายกันไปข้าง ทายาทอสูร อุวะฮะฮะฮ่าาา
    #321
    0
  15. #319 melolo (@melolo_96) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2556 / 20:18
    ตึ่งโป๊ะ #หนูเป็นตลกเหรอคะจุนฮง
    #319
    0
  16. #318 ถั่วหวาน (@emmysweetpea) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2556 / 19:11
    อะไรอ่ะ? วิธีแก้? งั้นถ้าแก้ได้แล้ว อายุก็ตั้งเยอะ แดกับโล่ไม่ตายหรอ?
    ไม่เอานะ แล้วออบล่ะ?
    สรุปว่า โล่แจ? และบังชาน? 
    ชาน ยอมรับเหอะ แกหลงยงกุกขั้นเบื้องต้นแล้ว!
    โอ๊ยยยย อยากบอกว่ามันส์มาก!! 
    มาต่อไวๆนะะะ
    #318
    0
  17. #316 natsu (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2556 / 13:04


    จงออบอาจเป็นคนในอดีตของแดฮยอนที่เคยรักกันมากก็ได้



    เพราะตายไปแล้ว แล้วอาจจะกลับมาเกิดใหม่ เพื่อรักกับแดฮยอนอีกครั้ง



    โชคชะตาที่มาพร้อมกับพรหมลิขิต ให้แดฮยอนได้เจอกับจงออบ



    และทำให้จงออบกลายเป็นพลังของแดฮยอน



    ..............



    #316
    0
  18. #313 MicKy (@MP_mick) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2556 / 10:09
    ทำไมวงเวียนชีวิตแด้ถึงได้ดูน่าสงสารแบบนี้ ดีนะที่มีหนูมุนคอยปลอบ คอยอยู่เคียงข้าง จงออบจิตใจดี และคิดในแง่ดีตลอดๆ ที่แด้อยู่คาบเกี่ยวเส้นแบ่งเนี้ยมีส่วนเกี่ยวข้องกับจงออบมั๊ย ชอบเวลาที่แด้คุยกับโล่มากอ่ะ แบบว่าหนูโล่พาไปนอกเรื่องตลอด ต่างฝ่ายต่างกวน อยากจะรู้ว่าโล่แจ้เค้าจะมีซัมติ้งอะไรกันมั๊ย คำว่า " โบสถ์" ทำให้คิดถึงยองแจ้ อุ๊ยๆ ฮิมมี่แอบสอยตุ๊กตาคนข้างห้องมากอดแบบนี้ตลอดเลยหรอ คิดอะไรกับยงกุกใช่มั๊ย แล้วหนุ่มข้างห้องจะรู้มั๊ยนะว่ามีใครบางคนมาทำแบบนี้
    #313
    0
  19. #312 ภรรยาบีเอพี. (@maidaebabyz) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2556 / 07:14
    จงออบน่ารักอ่ะ TT//////////T เฟดเฟ่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ 

    เจลโล่นี้แซะดำตลอด.......

    #312
    0
  20. #310 Lovelove (@yineny) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2556 / 06:55
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดเป็น 50%ที่ทรหดมากกก
    แดฮยอนน่าสงสารมากอ่ะ อิมเมจนี้มันน่าเศร้าจัง
    แต่ยังดีที่มีน้องมุน คอยปลอบใจอยู่ข้างๆๆๆๆ
    ละมุนๆๆๆ น่ารักมุ้งมิ้งดีจริงๆๆ


    เส้นแบ่งนิ เจอแล้วการเวียนการตายจะมีผลอะไนรึเปล่าแล้วทำไมแดฮยอนถึงเจอกับตัว
    ตั้งสองครั้ง น่าสนใจๆๆๆ
    มาต่อไวๆนะ
    #310
    0
  21. #309 Nam-Waan (@kazahaya56) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2556 / 23:33
    ฮรือออออออออออออออออออออออ
    นุ่งมุนคือจิตใจดีมากกกกกก อยากบอกว่านุ้งเป็นคนโลกสวย
    แต่ฟังแลดูเหมือนแซะนุ้งเลอ คือนุ้งจิตใจดีมาก
    ชอบอะ ละมุนสุด สมเป็นนางเอก(?)สุด...

    และลแล้วนุ้งมุนก็ทำให้เอดัมกลับมามีความรู้สึกอีกครั้ง
    ถึงตอนนี้จะเป็นแค่ความเจ็บปวดจากอดีตก็เถอะนะ
    อีกหน่อยคงจะรู้สึก"รัก"ด้วยสินะ...ลุ้นสุดดดดดดดดดด

    แล้วก็อีกอย่างที่ชอบคือบทสนทนาของเอดัมกะจูนงอ่าา
    คือฮาสุด กร๊ากกกกกกกกก ต้องกวน ต้องแกล้งกันอ่านะ
    คุยกันดีๆไม่ได้ คนนึงจริงจัง แต่อีกคนพานอกเรื่องตัลหลอด
    แต่ว่าเราชอบมากเลยค่ะ อ่านไม่เบื่อเลอ รอคอยฟิคเรื่องนี้สุด
    แล้วแอบฟินโล่แจด้วยอะ...แค่นึกถึงโบสถ์แล้วนึกถึงยองแจ แค่นี้ก้ฟินไม่ไหวจะทนร้าว

    อีก50%มาไวๆ นะคะ ว่าแต่จะมีโล่แจในส่วนที่เหลือมั้ยอ่าาา

    นั่งรออย่างใจจดจ่อค่ะ

    #309
    0