[FIC B.A.P] Countdown (dae x up)

ตอนที่ 11 : Countdown [09]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 536
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    24 พ.ค. 56

[09]

 

 

ความรัก ทำให้ทุกอย่างเป็นไปได้ ก็เหมือนกับ ความเกลียดชัง เมื่อมันก่อตัวขึ้น คนคนนั้นจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้สิ่งที่ตนเองต้องการเกิดขึ้น ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็ตาม มันก็แค่เส้นบางๆที่คั่นระหว่างสองความรู้สึกนี้ เปรียบเหมือนกับ ความเป็น และ ความตาย

 

 

ใช่ เขากำลังอยู่บนเส้นแบ่งนั้น...หรือเปล่า?

 

 

“เซลโล่เกือบจะตายแหน่ะจงออบ” ชเว จุนฮง หรือที่รู้จักกันในนาม เซลโล่ เอ่ยออกมาพร้อมหายใจหอบ จะไม่ให้มีจังหวะหายใจแบบนี้ได้อย่างไรละ ก็เล่นให้ไปแข่งกับเด็กกีฑาระดับประเทศขนาดนั้น ความจริงแล้วไม่มีสิทธิ์ที่จะชนะคนนั้นได้เลย ถ้าไม่...โกง และวิธีการโกงของจุนฮงก็ออกแนวใสใส โดยการให้สัตว์เลี้ยงน่ารักชูกาไลเดอร์บินโฉบไปเกาะหน้านักกีฑาเต็มๆ ไหนจะปีนป่ายไปทั่วตัว แอบมุดเข้าเสื้อทะลุลงกางเกงบ้าง สุดท้ายนั้นก็ขึ้นอยู่กับความอึดถึกของจุนฮงเองว่าจะวิ่งกลับไป ณ จุดที่จงออบบอกได้หรือเปล่า

 

 

“ไม่ถึงขนาดนั้นซักหน่อยครับ ฮ่า” จงออบยิ้มร่าก่อนจะเดินนำขึ้นหอพัก

 

 

ไม่ถึงขนาดนั้นได้ยังไงละ ตัวเองไม่ได้วิ่งนี่นาถ่อ...

 

 

สรุปการประเมินเข้าโรงเรียนของจุนฮงก็ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี และหลังจากนี้ก็เตรียมตัวพบกับผู้ดูแลสุดโหดได้เลย เพียงแค่ก้าวเท้าเข้าห้อง ก็สามารถรับรู้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่กระจายออกมาได้เต็มพิกัด

 

 

“รุ่นพี่ยงกุกครับ ผมพาเด็กใหม่มาแล้ว” ทันทีที่อีกฝ่ายเห็นหน้าจงออบก็เรียกได้ว่ารังสีดิบเถื่อนนั้นได้หายไป แต่มันก็แค่ชั่ววูบ เพราะเมื่อลากสายตามองไปด้านหลังคนตัวเล็กนั้นก็ปรากฏหน้าตากวนประสาทของเด็กเข้าใหม่แล้ว ยงกุกหันหน้าเมินไปทางอื่นก่อนจะรอรับแฟ้มความประพฤติ

 

 

“ชเว จุนฮง ปี 1 อยู่ในความดูแลของรุ่นพี่ครับ” จงออบเดินเข้าไปใกล้อีกฝ่ายพร้อมวางแฟ้มลงบนโต๊ะให้ ร่างสูงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ลุกขึ้นยืนจึงเผยให้เห็นว่าเขาใส่เพียงเสื้อกล้ามสีดำเท่านั้น ยงกุกวางมือลงบนผมสีบลอนด์ของคนตัวเล็กอย่างอ่อนโยน

 

 

“ขอบใจ” เสียงพูดนั้นก็เอ็นดูจงออบเสียจนจุนฮงแอบสงสัยไม่ได้

 

 

ทำไมเมื่อกี้มองเราโห๊ดโหด แต่ดูสิ มองจงออบยังกับลูกแมว เซลโล่ไม่เข้าจายยยยย (-_-?)

 

 

“งั้นผมขอตัวกลับห้องก่อนนะครับรุ่นพี่” เพียงแค่ยงกุกพยักหน้า คนตัวเล็กก็รีบออกจากห้องทันทีโดยที่ยงกุกได้แต่สงสัยเท่านั้น

 

 

“...” และทั้งห้องก็ตกลงสู่ความเงียบ คนอายุมากกว่านั่งนิ่งไม่ขยับปล่อยให้แขกผู้มาใหม่ยืนหัวโด่ ณ จุดเดิม

 

 

แหง่ะ...เซลโล่เมื่อยนะเออ

 

 

“...” ไม่ว่าจุนฮงจะพยายามส่งความคิดภาพกระแสจิตดูเหมือนจะไม่เป็นผล เพราะท่าทางของอีกคนจะปิดกั้นจิตซะเต็มเหนี่ยว อาจจะใส่กลอนล็อคกุญแจเพิ่มรหัสเซฟและติดกล้องวงจรปิด

 

 

จุ๊กกรู่! รับรู้หน่อยว่ามีคนอยู่ตรงนี้ ปิ้วปิ้ว (-_-; )

 

 

สุดท้ายแล้วจุนฮงก็ต้องเดินเข้าไปแต่เพียงไม่กี่ก้าว ยงกุกก็ยกมือขึ้นเป็นการบอกว่าให้หยุดอยู่ตรงนั้นและห้ามเข้ามาใกล้

 

 

“รุ่นพี่ยวงกวก เซลโล่เมื่อยอ้า...” เด็กกวนประสาทย่อตัวลงไปนั่งยองๆ

 

 

“เมื่อกี้แกเรียกฉันว่าอะไร?” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นแต่หน้าก็ยังไม่หันมา

 

 

“รุ่นพี่หยวกกล้วยไง”

 

 

เรียกผิดตรงไหนกัน? ความจำเซลโล่เป็นที่หนึ่งนะ โอ๊ยเขิน ชมตัวเอง -..-

 

 

“ไหนลองพูดอีกที...” คราวนี้ยงกุกหันเก้าอี้กลับมามองด้วยสายตาที่เรียกได้ว่า ขวาง สุดๆ

 

 

“รุ่นพี่ยิงปลวก

 

 

ผึ่ง...ไม่ต้องสงสัยว่าเป็นเสียงอะไร สติของยงกุกขาดแล้วเรียบร้อย แต่โชคดีที่ยังคุมอารมณ์อยู่จึงได้แค่ฟาดมือลงกับโต๊ะจนเกิดเสียงดังทะลุไปห้องข้างเคียงเท่านั้น ทำให้บุคคลที่เดินอยู่ภายนอกถึงกับหันขวับไปมองที่ประตูห้องอาถรรพ์ของบัง ยงกุก

 

 

“อ้าว เซลโล่เรียกผิดหรอกเหรอ? ไม่ใช่ยิงปลวก งั้นก็คงเป็น ยุงป่วย?” ยิ่งจุนฮงพูดชื่อมากเท่าไหร่ ความร้อนในตัวของยงกุกก็พร้อมจะระเบิดออกมา

 

 

“โถ่วววววว ชื่อนี้ก็ไม่บอก” ร่างโปร่างยักไหล่กวนประสาทก่อนจะหันไปนั่งลงบนเตียงชั้นล่าง

 

 

“เกิดอะไรขึ้นครับรุ่นพี่ยงกุก? เสียงดังไปถึงข้างนอกเชียว” ผู้ที่อยู่ภายนอกเปิดประตูเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารแทบกองสูงท่วมหน้า

 

 

แพะรับบาปมาเสิร์ฟถึงที่

 

 

“ว่างใช่มั้ยยองแจ?”

 

 

ถามแปลกๆนะครับรุ่นพี่ เห็นอะไรในมือผมมั้ย?!!!!!!!!!!!!!!

 

 

“ตอบว่า ว่างสิยองแจ...” และก็มักจะกดดันคนอื่นผ่านน้ำเสียงเสมอ

 

 

“คือ...” ใจมันก็ไม่อยากจะตอบรับซักเท่าไหร่ เพราะงานตัวเองก็ท่วมอยู่แล้ว เขายังไม่อยากจมงานตายหรอกนะ

 

 

ว่าง ใช่มั้ย?” ยองแจแทบอยากจะหายตัวไปจากตรงนี้ ตอนนี้ก็โดนลากไปซ้อมเคนโด้ ไหนจะเป็นคู่ซ้อมคาราเต้ อย่าให้เท้าความกลับไปเลย ตั้งแต่มาอยู่กลุ่มบันนี่ก็โดนใช้เยี่ยงทาสปางตายอยู่แล้ว ตำแหน่งเลขาฯ มันก็เป็นเบ๊อยู่กลายๆนั่นแหละ

 

 

“เอ่อ...ผมต้องไปจัดเอกสาร แยกแฟ้ม ร่างกฎระเบียบใหม่ ปรับปรุงเครื่องแบบ เพิ่มโซนอาหารและเตรียมหัวข้อการประชุมระหว่างอาจารย์-นักเรียน ลาก่อนครับ...” เมื่อพูดจบยองแจก็รีบก้าวถอยหลังออกจากห้องทันที แต่ประตูนั้นก็ถูกคว้าด้วยมือของยงกุกที่ไม่รู้ว่าวิ่งมาหน้าประตูตั้งแต่เมื่อไหร่

 

 

“ต้องการผู้ช่วยมั้ย?”

 

 

“หะ?” แค่คิดก็งงแล้ว ถ้ายงกุกมาเป็นผู้ช่วย เกาหลีใต้คงมีจิ้งจกเต็มประเทศ

 

 

“ไม่ใช่ฉัน” เมื่อร่างสูงพูดจบก็หันไปทางเด็กคนหนึ่งที่กำลังเล่นปลุกปล้ำอยู่กับหมอนข้างและผ้าห่ม ดูกลายๆแล้วเหมือนกับเด็กอนุบาล แต่ขนาดตัวดูเหมือนจะไม่ใช่

 

 

“เด็กใหม่น่ะเหรอครับ?” เพียงแค่เห็นทรงผมหยิกหยอยก็ทำให้รู้ทันทีเลยว่านั่นคือใคร

 

 

“ใช่ ฉันยกให้”

 

 

ถามผมซักคำก่อนมั้ยครับว่าอยากได้หรือเปล่า... ยู ยองแจอยากพ่นไฟจังเลยครับ -_-

 

 

“ปกติมันเป็นคิวรุ่นพี่ดูแลไม่ใช่เหรอครับ?” เพราะในกฎมันก็วนมาถึงระดับหัวหน้ากลุ่มบันนี่แล้ว

 

 

“ฉัน-ยก-ให้” ยงกุกยื่นหน้าเข้าใกล้อีกฝ่ายก่อนจะเน้นทีละคำ ทำให้ยองแจยืนอึ้งค้างราวกับถูกสาปให้เป็นหิน ช่วงเวลานั้นร่างสูงจึงเดินเข้าไปหยิบแฟ้มคุมประพฤติมาวางบนแฟ้มเอกสารที่เลขาฯกลุ่มแบกเอาไว้ เท่ากับวางเป็นการโอนหน้าที่ไปแล้วเรียบร้อย

 

 

“หา?”

 

 

“ไม่ต้องหา มันอยู่นี่” ยงกุกยังคงมองไปที่เตียงด้านล่างที่ใกล้เละเต็มที

 

 

“โอ๊ะ คุณทิกเกอร์!” จู่ๆคนที่เล่นอยู่บนเตียงก็หยิบตุ๊กตาสีส้มลายเสือขึ้นมา ทำให้ยงกุกถึงกับหันขวับ

 

 

ของฉัน -_-!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

 

 

 

 

ตอนนี้ยองแจรู้สึกว่างานมันดูเยอะกว่าปกติเมื่อมีคนบางคนเข้ามาอยู่ในห้องพักของตัวเองด้วย มันจะดีกว่าหากอีกฝ่ายไม่เดินจับนั่นดูนี่รื้อโน่นจนห้องเละเทะไปหมด หรือบางทีก็ชวนคุยด้วยไม่หยุดปาก หัวข้อเสนอเรื่องการเรียนก็มีเรื่องที่พวกเขาคุยกันปนกันไปด้วยจนต้องเขียนใหม่เป็นแผ่นที่ 20 แล้ว แม้จะเลี่ยงไม่ตอบ สุดท้ายก็โดนเค้นออกมาจนได้ ทำให้ยองแจอยากซัดพาราซัก 2-3 กระปุก

 

 

รายละเอียดข้อเสนอปรับการเรียนการสอน

ปรับเวลาเรียนตอนเช้าให้เร็วขึ้น 10 นาที เพราะช่วงบ่ายนักเรียนจำนวนมากจะมีคาบว่างและคาบการกีฬามีชั่วโมงครบถ้วนเรียบร้อย ดังนั้นจึงจะเสริมคาบเรียนให้มากขึ้น ส่วนในรายวิชาต้องมีการเปลี่ยนเนื้อหาความรู้ให้ทันสมัยปีต่อปีเพื่อเนื้อหาที่ตรงกับข้อสอบกลาง และข้อสอบเก่า กระปุกใส่เหรียญสีฟ้า จะแบ่งออกให้เป็นแบบฝึกหัดเสริมนอกเวลา แบ่งเกรดเด็กออกเป็น 2 ประเภท คือ หนังสือเตรียมสอบแพทย์ และงานกีฬาสีปีนี้ จึงจะทำให้อาจารย์สอนได้ง่ายขึ้น

 

 

เดี๋ยวนะ...ทำไมมันแปลกๆ...

 

 

กระดาษบนโต๊ะถูกหยิบขึ้นมาอ่านเป็นรอบที่ 2 เมื่อเห็นข้อความที่สร้างความผิดพลาดออกมา มันมีคำที่อยู่ในบทสนทนาของยองแจและเด็กเข้าใหม่ สุดท้ายกระดาษแผ่นที่ 20 ก็ต้องถูกโยนลงกล่องกระดาษรีไซเคิล ยองแจขยี้หัวตัวเองจนฟูอย่างอารมณ์เสีย

 

 

“ยองแจอา ยองแจอา อันนี้มันอะไรน่ะ?” และก็ถูกเรียกอยากสนิทสนมทันที

 

 

“เดี๋ยวๆ ขอฉันเขียนรายงานให้เสร็จก่อนสิ!” คราวนี้ยองแจไม่คิดแม้แต่จะหันไปมอง

 

 

“มันคืออะไรอา เซลโล่ไม่รู้งะ” และสิ่งนั้นมันก็ยื่นมาที่หน้ายองแจโดยอัตโนมัติ เดลิเวอรี่ยิ่งกว่าอะไรดี

 

 

“เอ่อ...ซีดีวอคแมน” เครื่องที่ใช้ฟังเพลงโดยใส่แผ่นซีดีลงไปเป็นนวัตกรรมแรกก่อนที่จะมีเอ็มพีสามให้ออกมาใช้ ยองแจดันมันออกไปจากหน้าตัวเองก่อนจะเริ่มตั้งสติเขียนใหม่อีกครั้ง

 

 

 

รายละเอียดข้อเสนอปรับการเรียนการสอน

ปรับเวลาเรียนตอนเช้าให้เร็วขึ้น 10 นาที เพราะช่วงบ่ายนักเรียนจำนวนมากจะมีคาบว่างและคาบการกีฬามีชั่วโมงครบถ้วนเรียบร้อย ดังนั้นจึงจะเสริมคาบเรียนให้มากขึ้น ส่วนในรายวิชาต้องมีการเปลี่ยนเนื้อหาความรู้ให้ทันสมัยปีต่อปีเพื่อเนื้อหาที่ตรงกับข้อสอบกลาง และข้อสอบ....

 

 

“ยองแจอา! เซลโล่ต้องใส่ชุดไหนเหรอ สีดำหรือสีขาวอา” คราวนี้ถึงกับเอามือมาจับไหล่ทั้งสองข้างของยองแจ จนทำให้คนตัวเล็กสะดุ้งด้วยความตกใจ อีกทั้งปากกาก็ตวัดจนเละไปหมด

 

 

อยากจะร้องไห้ ฮือ...

 

 

“สีดำ....ครับ” พอจุนฮงได้ยินเช่นนั้นก็ดี๊ด๊าวิ่งไปทางตู้เสื้อผ้าแล้วหยิบออกมาทาบตัวเอง ซึ่งเป็นเครื่องแบบของยองแจ

 

 

“ยองแจอา มันเล็กไป เซลโล่ใส่ไม่ได้”

 

 

“ใส่ได้ก็แปลกสิ -_-…” ยองแจบ่นอุบอิบก่อนจะเดินไปคว้าไม้แขวนเสื้อจากมือจุนฮงออกมา เป็นจังหวะเดียวกันกับประตูห้องถูกเคาะเบาๆ บุคคลคุ้นเคยโผล่หน้าเข้ามาพร้อมกับสีหน้าตกใจ

 

 

“อ้าวเด็กนี่หลับนอนห้องนายเหรอยองแจ?”

 

 

“รุ่นพี่ครับ ขอคำที่มันงามกว่านี้ได้มั้ย?”

 

 

“เอ่อ เขาร่วมเตียงกับนายใช่ป่ะ?”

 

 

“รุ่นพี่ฮิมชาน...” ยิ่งมากคำความหมายก็ยิ่งไปทางติดเรท ฮิมชานหัวเราะเล็กน้อยก่อนจะเข้ามาในห้อง มือนั้นถือไม้แขวนเสื้อที่มีพลาสติกคลุมสูทเอาไว้ นั่นเป็นเครื่องแบบของจุนฮงที่ฮิมชานไปเลือกดูให้ที่ห้องหัตถกรรม ซึ่งโชคดีมากที่มีเหลือ และมันก็เป็นตัวสุดท้ายที่เป็นไซส์ใหญ่

 

 

“อะ นี่ของนาย ชเว จุนฮง” คนหน้าหวานยื่นชุดให้ก่อนจะมองภาพรวม หากจุนฮงได้ใส่ “มันเหมาะกับนายนะสีดำ แต่ดูเหมือนเป็นซาตานน้อยเลย”

 

 

“ซานต้าอะไรรุ่นพี่? -_-?” ยองแจเหล่มองคนที่ยืนข้างตัวเอง

 

 

“ซาตานครับซาตาน ยังไม่ถึงคริสต์มาสเลย อย่าพึ่งรีบดิ” ขณะที่คนทั้งคู่สนทนากัน เด็กร่างสูงก็จัดแจงเอาเสื้อสูทมาลองใส่คลุมเสื้อยืดลายกราฟฟิก ประกอบด้วยรอยยิ้มร้าย เขาเหมาะกับคำว่า ปิศาจน้อย มากๆเลยทีเดียว ต่างกับยองแจที่ใส่เครื่องแบบสีขาวก็เหมือนกับเป็นเทวดา

 

 

“นี่ๆรุ่นพี่ฮิมชาน ทำผมทรงโมฮอกได้ป่ะ?”

 

 

“เดี๋ยวจะจับโกนให้ เอาที่มันสุภาพก็พอ” ยองแจแขวะใส่ก่อนจะเดินกอดอกไปนั่งที่โต๊ะทำงานตัวเอง

 

 

“แล้วพี่ดำผมอะ?”

 

 

“หือ?/หา?”สองเสียงนี้จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากฮิมชานและยองแจ

 

 

“จอง แดฮยอนน่ะ”

 

 

“อ๋อ รายนั้นอยู่ชั้นนี้แหละ ห้องของจงออบ” ฮิมชานยิ้มเล็กน้อยก่อนจะชี้มือชี้ไม้บอกว่าอยู่ทางซ้ายถัดจากนี้ไปอีก หลังจากนั้นไม่นานฮิมชานก็ขอตัวกลับห้อง ทิ้งให้ซาตานน้อยกับเทวดาจอมวีนอยู่ด้วยกันท่ามกลางสงครามน้ำลายและกระดาษรายงาน

 

 

“หยุด อย่าพึ่งถามอะไรตอนนี้” แม้ยองแจจะยกมือห้าม อีกฝ่ายก็เหมือนทำหูทวนลมและแกล้งไม่มอง

 

 

“ยองแจอา จุนฮงอยากนอนข้างบน”

 

 

“ตามสบายเลย อยากนอนตรงไหนก็นอน”

                                                              

 

รายละเอียดข้อเสนอปรับการเรียนการสอน

ปรับเวลาเรียนตอนเช้าให้เร็วขึ้น 10 นาที เพราะช่วงบ่ายนักเรียนจำนวนมากจะมีคาบว่างและคาบการกีฬามีชั่วโมงครบถ้วนเรียบร้อย ดังนั้นจึงจะเสริมคาบเรียนให้มากขึ้น ส่วนในรายวิชาต้องมีการเปลี่ยนเนื้อหาความรู้ให้ทันสมัยปีต่อปีเพื่อเนื้อหาที่ตรงกับข้อสอบกลาง และข้อสอบเก่า ในแต่ละปีจะแบ่งออกให้เป็นแบบฝึกหัดเสริมนอกเวลา แบ่งเกรดเด็กออกเป็น 2 ประเภท คือ เกรด 3.50-4.00 เป็นกลุ่ม A และ เกรด 3.00 เป็นกลุ่ม B จึงจะทำให้อาจารย์สอนได้ง่ายขึ้น มีการแบ่งตามรายวิชาและ...

 

 

“นอนกับยองแจอาได้ป่ะ?” ประโยคนี้ทำให้ยองแจถึงกับเซจนปลายปากกาตวัดไปอีกทาง คนตัวเล็กจึงได้แต่นั่งกัดริมฝีปากล่างตัวเองแก้หงุดหงิด

 

 

แผ่นที่ 35 แล้วนะยู ยองแจ!!!!!!!!!!!

 

 

ที่รีบร้อนไม่มีอะไรหรอก

ที่รีบร้อนก็แค่นึกถึงคนที่อยู่ในห้อง

ที่รีบร้อนเป็นเพราะกลัว

ที่รีบร้อน....ด้วยเหตุว่า เป็นห่วง

ไม่ใช่เพราะสงสาร

 

 

มือที่จับลูกบิดหมุนคลายล็อคออกก่อนจะดันเข้าไปด้านใน ห้องที่ไม่ได้เปิดไฟทิ้งไว้ทำให้มันมืดสลัว ยังดีที่มีแสงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาทางหน้าต่างบ้าง ถึงอยากจะเปิดไฟแค่ไหน เขาก็ไม่อยากรบกวนคนที่นอนพักอยู่ ความจริงต้องส่งโรงพยาบาลด้วยซ้ำไป จงออบก้าวย่างเข้าไปใกล้เตียงชั้นล่างอย่างเงียบเชียบเพราะกลัวคนอายุมากกว่าจะตื่น และพอทรุดตัวลงไปนั่งที่ขอบเตียงเขาก็สังเกตเห็นได้เลยว่าใบหน้านั้นเป็นอย่างไร

 

 

ซีดจัง...ขาดเลือดเหรอ?

 

 

จงออบขมวดคิ้วเข้าหากันก่อนจะแตะมือที่ถูกพันผ้าแผลยาวตั้งแต่ข้อมือมาถึงนิ้ว ความเย็นบนมือนั้นแทบทำให้คนที่สัมผัสถึงกับสะดุ้งเฮือก

 

 

ตัวเย็นจัง เป็นเพราอากาศหรือเปล่า?

 

 

“รุ่นพี่ รุ่นพี่แดฮยอน” ผ้าห่มที่ถูกดึงขึ้นมาจนถึงริมฝีปากแสดงให้เห็นว่าอากาศหนาวแตแท้จริงแล้ว นั่นไม่ใช่เหตุผลหลัก เพียงแค่คนตัวเล็กดึงสิ่งที่ปกปิดปากอีกคนลงก็ทำให้เห็นว่ามุมปากนั้นมีเลือดออกอีกทั้งไหลลงมาเป็นทางยาวถึงคอ เลือดที่ออกมาเช่นนี้ต้องมีต้นตอจากภายในไม่ใช่แผลภายนอก เมื่อเห็นดังนั้นจงออบจึงรีบถกผ้าห่มลงไปกองที่หน้าท้องแดฮยอน

 

 

ลำคอยาวนั้นถูกปาดโดยฝีมือตนเอง เลือดเก่าและเลือดใหม่ไหลปนกันจนแห้งกรังติดหมอนและผ้าปูที่นอน รวมไปถึงผ้าห่มที่เลอะเพียงเล็กน้อย

 

 

“รุ่นพี่! รุ่นพี่แดฮยอน รุ่นพี่แดฮยอน!!” แม้ในใจก็รู้ว่าสายไปเสียแล้วกับการปลุกให้ร่างเย็นเฉียบนี้ให้ฟื้นขึ้น มือเล็กเข้าไปประคองแก้มทั้งสองข้างนั้น ยิ่งทำให้เขาใจเสียมากกว่าเดิม

 

 

ทำไม? ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย?!

 

 

 

 

 

หมอก? ทางแยก? อีกแล้วงั้นเหรอ?

 

 

ร่างสูงที่เดินไปตามทางมานานหลายนาทีกลับหยุดยืนมองสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนไป เมื่อครู่ยังเป็นที่รกร้างอยู่แท้ๆ แดฮยอนรู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาที่บริเวณคอตัวเองก่อนจะพบว่าของเหลวกลิ่นสนิทได้ไหลออกมาเหมือนที่เขาอยู่ในโลกแห่งความเป็นจริง

 

 

“แค่ก..แค่ก!!

 

 

เจ็บ...

 

 

 

 

 

“รุ่นพี่...ผมขอโทษ ผมไม่น่าปล่อยให้รุ่นพี่อยู่คนเดียวเลย” จงออบเอ่ยออกมาอย่างรู้สึกผิด คนตัวเล็กค่อยๆประคองร่างอีกคนชึ้นก่อนจะโอบกอดเอาไว้ เป็นผลให้คอที่เต็มไปด้วยเลือดของแดฮยอนทาบลงที่บ่าจงออบจนเปรอะเปื้อนไปด้วย

 

 

“อึก...ผมขอโทษ รุ่นพี่ ผมขอโทษ...” น้ำตาแห่งความเสียใจไหลออกมา ทั้งๆที่พึ่งเคยเจอกันครั้งแรก แต่เป็นเพราะเขาที่ไม่ยอมอยู่กับแดฮยอน เหตุการณ์จึงต้องเป็นเช่นนี้

 

 

 

 

 

ความรู้สึกเริ่มเด่นชัดขึ้นเมื่อแดฮยอนถึงกับสำลักเลือดออกมา ไม่ว่าเขาจะพยายามใช้มือปิดรอยโดนบาดเท่าไหร่เลือดก็จะย้อนออกปากทั้งสิ้น

 

 

ทรมาน เมื่อไหร่จะหยุดซักที!!

 

 

ร่างสูงทรุดลงไปคุกเข่ากับพื้นอิฐก่อนจะเสียหลักล้มลงไปนอนกองกับพื้น ทั้งร่างของเขากำลังเกิดอาการช็อคที่เสียเลือด ภาพตรงหน้ากลายเป็นดำ สมองหมุนวนราวกับมีคนจับเขาแกว่งไปมา ประสาทรับความรู้สึกเริ่มเจ็บแปล่บเหมือนโดนไฟฟ้าช็อต

 

 

 

 

 

คนตัวเล็กที่กำลังกอดร่างสูงสะอื้นร้องไห้ไม่รู้สึกถึงปฏิกิริยาตอบสนองที่ปลายนิ้วร่างสูง หรือแม้กระทั่งเลือดที่เริ่มหยุดไหล ปากแผลสมานเข้าหากันในเวลาไม่ถึง 10 นาที มีเพียงอย่างเดียวที่แดฮยอนทำได้คือขยับนิ้วทีละ 2-3 นิ้วอย่างแผ่วเบา

 

 

 

 

 

ไม่ว่าจะกระเสือกกระสนดิ้นรนแค่ไหน ความทรมานแค่ 10 นาทีมันช่างยาวนานเหมือน 10 ปี แม้จะตายไปแล้วมนุษย์ก็ยังคงคิดว่าตัวเองหายใจอยู่ แดฮยอนจึงพยายามดึงอากาศเข้าปอดให้ได้มากที่สุด เพราะเขากำลังจะตายซ้ำซ้อน แต่ไม่ว่าจะทำยังไงเขาก็เหมือนหายใจไม่ออกอยู่ดี เหมือนรอบกายเขาเป็นสูญญากาศ หรือไม่หลอดลมเขาก็คงถูกอุดตันด้วยสิ่งที่เรียกว่า

 

 

คำสาป

 

 

 

 

 

“รุ่นพี่แดฮยอน...ผมผิดไปแล้ว ผมขอโทษ” จงออบรู้ดีว่าการสูญเสียมันเป็นอย่างไร เขาเคยได้รับมันมาแล้วเมื่อพ่อกับแม่ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต จนทั้งบ้านเหลือแค่เขาคนเดียว ญาติมิตรก็ไม่มี ยังดีที่โรงเรียนนี้ให้ทุนการศึกษาและได้เจอกับกลุ่มบันนี่

 

 

“แค่ก!!” จู่ๆเสียงไอโขลกก็ดังที่ข้างหู พร้อมกับเสียงการสูดหายใจเข้าปอด ราวกับไม่ได้หายใจมานานจนต้องเติมแก๊สเข้าไปให้เต็มปอด

 

 

เจ็บเป็นบ้าเลย...

 

 

“รุ่นพี่แดฮยอน...?” จงออบผละออกจากการสวมกอดก่อนจะลูบหลังอีกคนเบาๆ

 

 

“แค่ก แค่ก แค่ก!” เลือดที่ตกค้างในลำคอก็ถูกพ่นออกมาจนเลอะคนที่นั่งอยู่บนเตียงด้วยกัน แต่จงออบก็ไม่ถือโทษโกรธอะไร

 

 

จงออบอีกแล้วเหรอ?        

 

 

“ร้องไห้ทำไม?” น้ำเสียงแหบพร่าถูกเค้นออกมาอย่างยากลำบาก กลิ่นคาวเลือดมันคละคลุ้งเต็มปากจนรู้สึกเอียน

 

 

“ผม..ผมคิดว่า...รุ่นพี่ตายแล้ว” จงออบรีบเช็ดน้ำตาตัวเองออกทันทีเมื่อตอบคำถามเสร็จ

 

 

“งั้นเหรอ?”

 

 

ก็เกือบตายแล้วละ...อยู่ระหว่างเส้นแบ่งซ้ำสองจนได้

 

 

ขณะที่แดฮยอนยันตัวขึ้นพิงหัวเตียง ผ้าพันแผลที่ข้อมือก็รุ่ยออกทำให้เห็นว่าตรงที่สมควรจะมีบาดแผลอยู่มันกลับอันตธานหายไป และที่คอก็เช่นกัน เหลือไว้เพียงเลือดที่แห้งกรังติดอยู่เท่านั้น นั่นก็ทำให้จงออบหลุดปากถามอะไรบางอย่างออกไป

 

 

“รุ่นพี่เป็นใครกันแน่?”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

508 ความคิดเห็น

  1. #456 Babys Lynn (@myzelo) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 มีนาคม 2557 / 09:56
    โถ แดฮยอนอยากตายแต่ก็ไม่ได้ตาย ช่างน่าสงสารนัก ถ้าออบอยู่ใกล้ๆรับรองแกไม่ได้ตายหรอก 55555555555555555555555555555555555555555555

    โล่ก็กวนประสาทเนอะ เล่นเอายงกุกยังยอมแพ้ 55555555555555555555 ยองแจจ๋าทนกับเด็กนี่ให้ได้นะ ^^
    #456
    0
  2. #437 Dami's (@9328987) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 มีนาคม 2557 / 20:49
    หือจุนฮงน่ารักไปป่ะ แล้วไหนว่าความจำดีเรียกชื่อยงกุกจนฟิวส์ขาด5555
    #437
    0
  3. #383 Victory'BAP (@krkrse003) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2556 / 10:04
    นึกสภาพตอนจูถามแจ้ได้เลย คือเหมือนมีเด็ก3ขวบค้างบ้าน อยากจะยกทีวีทุ่มใส่หัวมันซะ 555555555555. ส่วนแด้ก้.. ทำใจเถอะ แกคงจะไม่ได้ตายอีกแล้วล่ะ 5555. ออบน้อยเป็นห่วง -..-
    #383
    0
  4. #343 chanmo (@chanmo) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2556 / 15:50
    ใครกันแน่ ใครกันแน่ เธอเป็นใครกันแน่ ฮ่าๆๆๆๆๆ
    #343
    0
  5. #339 nan (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2556 / 14:16
    จุนฮงน่ารักจัง! โตแร้วนะ แต่ก้ยังทำตัวเปนเด็กๆ

    ขี้สงสัยจังนะจุนฮง ทำแจปวดหัวเรยอะ แจนี้มีความอดทนสูงจิงๆ

    ฮิมชานพูดจาติดเรทนะเทอ เปนสาวเปนนาง อย่าพูกอย่างนี้นะมันไม่งาม 5555

    แต่บังโหดนะ! โหดไปป่ะ แกจะไม่อ่อนให้คัยเรยช่ายป่ะ นอกจากจงออบอ่ะ

    แด้ฆ่าตัวตายไม่สำเร็จซะที เพราะจงออบสินะ!

    จงออบจะรุแร้วช่ายป่ะ! แด้แกจะบอกหรึป่าว!!??
    #339
    0
  6. #317 ถั่วหวาน (@emmysweetpea) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2556 / 18:57
    เย่!!!! ออบจะได้รู้แล้วววว มั้ย??

    กุกชอบออบ? อย่าเชียวนะ!!

    แล้วตอนนี้เรางง บังโล่ โล่แจ หรือฮิมโล่แน่เนี่ย งงไปหมดแล้ว

    ดีใจมากที่มาต่อ เรายังรออออออออ การแก้คำสาปอยู่นะ~~~~~

    แล้วก็ อย่าพยายามตายอีกเลยนะ แด้ คิดถึงออบบ้าง

    ออบอาจจะเป็นนางร้านดอกไม้กลับชาติมาเกิดก็ได้นะ~
    #317
    0
  7. #306 MicKy (@MP_mick) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2556 / 15:53
    ทำไมจุนฮงชอบทำตัวแบบนี้นะ เผลอหลงรักทุกทีเลยอ่ะ ถามนู้น ถามนี้ไปทั่ว
    ยองแจคงจะปวดหัวไปอีกนาน เพราะอีกคนเล่นถามไม่หยุด ไหนจะอาการอยู่ไม่สุขอีก

    จงออบเริ่มที่จะสงสารแล้ว แด้จะตอบคำถามของจงออบยังงัย?????
    ดูท่าเฮียบังคงจะไม่ชอบสองพี่น้องปลอมๆ อย่างแน่นอนสินะ 
    #306
    0
  8. #285 noonekhow (@noonekhow) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2556 / 04:24
    ออบจะรู้ความจริงแล้ว อ้ากกกกกกกก
    #285
    0
  9. #279 LosT MY MiND (@phimchanokliew) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2556 / 22:26
    โล่กวนอ้ะ แจ้ช่างอดทนไรเยี่งนี้
    โล่เรียกแด้ได้แบบว่าน่ารักมากค่ะ!!:~
    #279
    0
  10. #276 kct (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2556 / 13:59
    ถ้าเราเป็นแจ้เราจะไม่ปล่อยมันจนถึงแผ่นที่35หรอก ขอถีบมันออกไปจากห้องก่อน

    แล้วค่อยมาเขียนต่อ

    แอ๊บอยู่ใช่มั้ย ท่าทางสงสัยนู่นนี่นั่นดูน่ารักน่าชัง

    อย่าให้โล่เผยความเป็นตัวตนมากกว่านี้ เดี๋ยวแจ้จะหนาววววว



    สงสารแด้อ่ะ จะตายก็ไม่ตาย แต้มไม่เพิ่มแล้วยังเจ็บอีก

    ออบจะโผล่มาทำไมเนี่ย โถ่วววว



    แด้ขราก็บอกออบไปเถอเะว่าเธอเป็นตัวอะไร

    ออบจะได้ไม่มาขัดจังหวะการตายของแกอีก



    แล้วถ้าออบรู้ ออบมันจะทำหน้าไงเนี่ยคงไม่ช็อคตายก่อนจะลงเอยกับแด้หรอกนะ5555



    สุดท้ายนี้ ได้โปรดมาอัพฟิคให้ไวกว่านี้เถิด นี่ถ้าฟิคไม่สนุกจริงเราไม่เข้ามาส่องรออัพอย่างนี้นะ

    ให้รอนานกว่านี้คงไม่ไหว555
    #276
    0
  11. #275 bbbb (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2556 / 21:07
    แงรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรร

    จุนฮงน่ารักอะะะ เป็นเด็กที่น่ารักและดูน่ารำคาญในเวลาเดียวกัน

    โอ้ยยย โล่แจน่ารักมากกกๆๆ 555555

    สงสารยองแจอะ แต่ชอบแบบนี้ดูเหมือนแบบทำอะไรไม่ได้ต้องยอมทุกอย่าง

    ช๊อบ 55555555555555555555555555555

    เรื่องนี้โล่ยังไงคะ กะทุกคนเลยปะ ฮิมชานนี่ดูเอ็นดูน้องเป็นพิเศษ

    เหมือนที่ยก.เอ็นดูจงออบ 5555555555555555 โล่แจหรือป่าวว งิๆๆ >_-

    ทำไมจงออบชอบมาตอนที่แดฮยอนจะตาย 5555

    ให้ตายละฟื้นก็ได้มะ .. เย้น้องสงสัยแล้วว

    ค้างงงงงงง รออ่านว่าิพี่แดฮ่ะหย่อนจะบอกความจริงหรือเปล่า

    แต่คงต้องบอกแหละหลักฐานขนาดนั้น =_=

    แงรรรร ฟิคเรื่องนี้ๆนานๆอัพพออ่านแต่ละตอนนี้ต้องเก็บ อ่านให้คุ้มกับที่รออ

    รอแชปหน้าค่าาาาาาาาาาาาาา
    #275
    0
  12. #274 JaJaChiBi (@0841181431) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2556 / 08:57
    อยากอ่านบังโล่ง่ะ พี่บังคนที่น้องโล่เป็นแฟนบอย
    #274
    0
  13. #273 bkebmeo (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2556 / 00:40
    แอบรอบังชานนะคะ แต่ฟินทุกคู่ ตามอ่านทุกเรื่องของคนนี้อะ จริง!
    #273
    0
  14. #272 kkung_ (@kung) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2556 / 23:14
    เซโล่วววววววววววววววววววววว -//-
    #272
    0
  15. #270 pypiano (@piano-pooh) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2556 / 15:02
    เเด้นายอยากตายขนาดนั้นเลยหรอ ? 
    อิโล่ป่วนมาก โล่เเจฟินก๊าก ><
    #270
    0
  16. #269 ภรรยาฮยอกแจ (@kunbright) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2556 / 12:37
    แล้วแด้จะตอบออบว่ายังไงล่ะนั่นนนน 
    จูนงงงงงงง ยงกุกค่ะลูกยงกุก ดูแต่ละชื่อที่แกเรียก 555555555555555
    โอ๊ยฮาาาา 
    ฮิมชานเป็นสาวเป็นนาง(ห๊ะ?) พูดจาติดเรท -////- 
    วันนี้ยองแจจะได้ทำงานมั้ยน่ะ โล่แจอย่างฟิน -///- 

    #269
    0
  17. #268 ◣Follow96◥ (@hellome96) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2556 / 11:38
    ค้างป่ะให้ทายย  ?? T __________________ T
    เซลโล่น่ารักมากอ่ะ !! แลดูเป็นเด็กไม่รู้จักโตไงไม่รู้ 555555555555555555
    ตัวก็อย่างกับเสาร์ไฟแต่เล่นฟัดกับหมอนค้าง แถมยังเรียกชื่อยงกุกแปลกๆอีก -_-
    แล้วคือแบบเรียกแดฮยอนได้น่าเตะมาก พี่ดำล่ะ? ฮอลลลลล
    จงออบสงสัยแล้ว แล้วแดฮยอนจะบอกความจริงป่ะอยากรู้? ; v ;
    #268
    0
  18. #266 ภรรยาบีเอพี. (@maidaebabyz) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2556 / 10:08
    โล่นี้โตแล้วนะแต่สมองนี้แบบ ..... - - 

    จงออบจะรู้ความจริงแล้ว --0--
    #266
    0
  19. #265 i-tim-yine (@i-tim-yine) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2556 / 09:33
    เซลโล่อาาาาาาา 
    แกโตแล้วนะ
    เกิดมากี่ร้อยปีแล้ววววว
    ยังจะมาาาา.....


    จงออบรู้แล้วววว
    #265
    0
  20. #263 natsu (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2556 / 09:05


    สงสารยองแจนะ



    แต่ถ้าให้อยู่กับยงกุกต่อ มันต้องเป็นฉากฆาตรกรรมแน่ๆ



    ถึงเจลโล่จะชอบ



    แต่คนอื่นเค้าอาจจะช๊อคได้ ^^!



    เพราะงั้นเด็กมันอยากได้อะไร ยองแจก็ยอม ๆ เด็กมันไปเหอะ (อ้าว???)







    สงสัยว่าแดฮยอนจะปิดจงออบไม่ได้แล้วล่ะ



    หลักฐานคาตาแบบนี้



    แต่ก็ดีนะ เพราะยังไงจงออบก็ควรจะรู้ไว้



    จะได้คอยช่วยแดฮยอนได้



    ^^
    #263
    0
  21. #262 ฉะเว (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2556 / 07:12
    เซลโล่จ๊ะหนูกี่ขวบแล้ว ?????????????
    #262
    0
  22. #260 MISO (@target123) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2556 / 00:53
    ค้างค้างค้าง!!
    คือแบบ... จะสงสารจองแดที่ไม่ได้ตายสักที
    หรือจะสงสารจงออบที่รู้สึกสูญเสีย

    จุนฮงก็กวนเกินไปนะ กวนจนน่าเตะมากกกก...
    ฟิคเรื่องนี้น้องจูนงคู่กับใครอะไรยังไงนิ?
    เพราะมันแลดูเป็นไปได้หมดเลย 5555

    เอาละรอรอรอ
    และติดตามต่อ เราชอบไปบ้าใส่ในทวิตก็ขออภัยด้วย...
    เรื่องนี้รอจริงๆเพราะชอบจริง 5555

    #ครั้งแรกในการคอมเม้นเคาร์ดาว #เราชอบไปบ้าใส่พอยในทวิต .___.
    #260
    0
  23. #259 / -turnitup (@vedeegunempross) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2556 / 00:41
    แด้เป็นคนที่ออบรักก้ากๆ;3; 
    ฮืออออออออออ รอมานานที่สุดก็อัพแงแงแงแงแงแงแงงงงฟฟ
    ออบจะรู้ความจริงละเหรอ ฉากที่แดจะตายทำเราอึดอัดตามเบย=__=
    ไรท์เตอร์อย่าดองนานนะฮือๆๆๆๆๆๆๆๆรอเรื่องนี้ซำเหมอ เลิ้บๆค่ะㅠㅡㅠ
    #259
    0