[FIC B.A.P] Countdown (dae x up)

ตอนที่ 10 : Countdown [08]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 514
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    26 เม.ย. 56

                                                                                                 [08]                      

 

 

 

เดี๋ยวนะ...ผมต้องมาคุมสอบใช่มั้ย? และคนที่ต้องสัมภาษณ์คือผม แต่ทำไม...

 

 

“พี่อยู่โรงเรียนนี้มากี่ปีแล้วอะ?”น้ำเสียงใสเอาแต่พูดเจือแจ้วไม่หยุดในขณะที่นั่งทำข้อสอบคณิตศาสตร์ผ่านไปเพียงแค่ 2 ข้อพร้อมกับเวลาที่ล่วงเลยมาเกือบครึ่งชั่วโมง ถ้าทำทันก็สอบผ่าน แต่มันก็ขึ้นอยู่ว่าตอบถูกด้วยหรือเปล่าเนี่ยแหละปัญหา

 

 

“เข้าปีที่ 2 ครับ...”ยองแจก็พยายามแล้วกับการที่ตอบสั้นๆและเงียบเสียงลง

 

 

“พี่ ใครออกข้อสอบเนี่ย ยากชะมัด”อันที่จริงมันก็ไม่ได้ยากมากเท่าไหร่ แค่จุนฮงแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจเหมือนเป็นเด็กโง่สมองทึบคนหนึ่ง แต่ความจริงแล้วมันไม่ใช่

 

 

“ปกติต้องมีอาจารย์คุมไม่ใช่เหรอ? หรือเขาสั่งให้พี่มาคุม? เอ๊ะ หรือพี่เป็นคนที่เรียนเก่งที่สุด?!”ยิ่งนานเข้า ประโยคสนทนาของเด็กตรงหน้ามันก็ยาวขึ้นทุกที และยองแจก็เลือกที่จะเงียบแทนคำตอบ แต่ถึงอย่างนั้น มันก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย

 

 

“เหลือเวลาอีก 30 นาที”คนตัวเล็กยกข้อมือขึ้นมาดูเวลาบนนาฬิกาเรือนโปรด นั่นก็ทำให้จุนฮงก้มหน้าก้มตาทำอย่างเร่งรีบ

 

 

ในที่สุดก็เงียบซักที เฮ้อ

 

 

“พี่...ถ้าเซลโล่ทำไม่ทันอะ?”จู่ๆคนที่เงียบเสียงไปเพียงไม่กี่วิก็เงยหน้าขึ้นมาสบตาเขา

 

 

“...”และคำถามนี้ก็ไม่ได้รับคำตอบ

 

 

“พี่ชื่ออะไรเหรอ?”ในตอนแรกยองแจเลือกจะเบี่ยงสายตามองไปนอกหน้าต่างแต่ป้ายชื่อที่ติดไว้บนเสื้อสูทตัวนอกก็แสดงถึงชื่อพร้อมนามสกุล

 

 

“ยู...ยองแจ”ทันทีที่จุนฮงเอ่ยชื่อนี้ออกมาทำให้เจ้าของชื่อหันกลับมามอง

 

 

“ครับ ชื่อนั้นแหละ”ยองแจขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะเอามือปิดป้ายชื่อตัวเอง ถึงจะทำแบบนั้นแต่คนตรงหน้าได้รู้ทั้งชื่อนามสกุลไปแล้ว

 

 

“ชื่อพี่น่ารักจังเลยนะครับ”ไม่เพียงแค่พูดคนอายุน้อยกว่าก็ยังยิ้มกว้างออกมา

 

 

“...”ถึงจะแสดงสีหน้านิ่งออกมาแต่ภายในใจก็แอบเขินไม่ได้ เพราะปกติไม่มีใครชมชื่อเขาแบบนี้ แต่ติดตรงที่ว่าคนชมดันเป็นผู้ชายซะนี่

 

 

“อีก 23 นาทีครับ...”และแล้วคนตัวเล็กก็เอาเรื่องเวลาเข้ามาขู่ เป็นผลให้คนที่ทำข้อสอบอยู่ถึงกับเร่งความเร็วในการคิดเลขเพิ่มขึ้น ถึงจะคิดผิดคิดถูกไปบ้าง ความสามารถพิเศษของจุนฮงก็ต้องถูกดึงออกมาใช้ เซ้นในการเดานั่นเอง เดาแม่นอย่าบอกใครเชียว

 

 

“เป็นไงบ้างยองแจ?”จู่ๆประตูห้องก็เปิดออกมาพร้อมกับรุ่นพี่ที่อายุมากกว่า

 

 

“อีก 10 นาที รุ่นพี่ฮิมชานแสตนบายรอสอบภาษาได้เลยครับ”แม้ยองแจจะไม่ได้ตอบคำถามแต่สีหน้าที่แสดงออกมาเรียกได้ว่า ปวดหัวอย่างถึงที่สุด

 

 

“โอเค แล้วเจอกัน”ฮิมชานพยักหน้าให้พลางเหลือบตามองเด็กที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตารีบทำข้อสอบ

 

 

ดูท่าทางจะไฮเปอร์กว่าที่คิด

 

 

ขณะที่ปานประตูกำลังปิดสนิท ฝีเท้าหนักๆของใครบางคนก็ทำให้ฮิมชานต้องหันไปมองไล่ตั้งแต่เท้าจนถึงใบหน้าทมึงทึงนั่น ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าใคร วันๆที่เอาแต่ทำหน้าบูดยังกับมีคนดึงเหงือกให้ยาวเพิ่มอีกร้อยเมตร หัวหน้ากลุ่มบันนี่สุดโหด บัง ยงกุก

 

 

“ปกติไม่เคยเห็นจะมาเหยียบตึกนี้เลยนี่นาเหงือก”ฮิมชานยืนกอดอกมอง

 

 

“จะมาไม่มาแล้วมันเกี่ยวอะไรกับแก? หลบไป เดี๋ยวนี้”เมื่อสังเกตจากสีหน้าท่าทางของคนตรงหน้าแล้ว ฮิมชานสามารถคอนเฟิร์มได้อย่างเต็มปากว่า

 

 

แม่งอารมณ์เสียจริง

 

 

“เดี๋ยวๆ นี่จะมาดูหน้าเด็กใหม่หรือจะเข้าไปต่อยเขาวะ?”จนถึงตอนนี้คนหน้าสวยกว่าก็ยังยืนขวางหน้าประตู

 

 

“หลบไป คิม ฮิมชาน”

 

 

เล่นชื่อเต็มเลยคราวนี้..

 

 

“ทำไมต้องเข้ามาดูด้วย? หรือเห็นว่าเป็นญาติพี่น้องกับ...จอง แดฮยอนนั่น”ความสงสัยของฮิมชานยิ่งทำให้คนตรงหน้าไม่พอใจมากกว่าเดิม ขณะที่ร่างสูงกำลังจะใช้มือผลักไหล่ฮิมชานออก ประตูก็เปิดออกมาพอดี ปรากฏเป็นเลขาประจำกลุ่ม

 

 

“รุ่นพี่ทั้งสอง อย่ารบกวนการสอบสิครับ เสียงมันดังไปถึงข้างในห้อง”เมื่อสิ้นคำพูดของยองแจ คนที่เคยส่งเสียงดังต่างก็เงียบเสียงลง

 

 

 

 

 

มีดปลายแหลมในมือของร่างสูงกำลังพลิกไปทางซ้ายทีขวาที ทำให้แสงที่ส่องมาตกกระทบด้านเงินมันวาวเกิดแสงสะท้อนเข้านัยน์ตา แม้แสงไฟในห้องน้ำไม่สว่างมาก แต่มันก็ทำให้เขาหลบตายามแสงส่องเข้าตา นาฬิกาข้อมือที่ถูกออกแบบมาเพื่อนับ แต้มยังคงตัวเลขไว้เพียงหลักแสนเท่านั้น และต่อจากนี้ก็เหมือนจะเป็นเรื่องยากที่จะทำแต้มต่อ สถานที่ที่เขาอยู่มันคือ โรงเรียนหรูระดับพวกไฮโซอยู่ด้วยซ้ำ ไหนจะระบบรักษาความปลอดภัยอย่างดี แทบจะมีรปภ. อยู่ทุกจุด เผลอๆยังซ่อนกล้องวงจรปิดเอาไว้ตามจุดต่างๆ และมันต้องมีขนาดเล็กมากจนใครหลายๆคนไม่สามารถสังเกตเห็นได้ แต่ในเมื่อเขาอยู่ในห้องพัก ก็ไม่มีใครสามารถเห็นได้ว่าเขาจะทำอะไรต่อจากนี้

 

 

เครื่องแบบนักเรียนสีดำทมึนทำให้ร่างสูงดูสง่ามากกว่าเดิม  แต่ตอนนี้เขาเหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวเท่านั้น ใบหน้าที่เรียบเฉยไม่แสดงออกถึงความรู้สึกภายใน คมมีดบางค่อยๆกรีดลงที่ข้อมือซ้าย เส้นเลือดที่เชื่อมกับหัวใจโดยตรงกำลังสูญเสียสิ่งที่เรียกว่า เม็ดเลือด ออกมาที่ละน้อย เปลี่ยนจากซึมออกมาจากผิวเป็นไหลออกมาเป็นน้ำสีเข้มขุ่นเหนียวหนืด  แรงที่กดลงบนมีดเล่มเล็กยิ่งส่งผลให้บาดแผลนั้นลึกลงไปเรื่อยๆ

 

 

แปะ..แปะ.. เสียงหยดเลือดที่กระทบกับพื้นกระเบื้องเป็นสิ่งเดียวที่ยืนยันได้ว่าเขายังมีสติครบ ยังไม่สิ้นลมหายใจไปเสียก่อน แต่นั่นคือสิ่งที่เขากำลังหวัง เลือดไหลเพียงเท่านี้ไม่อาจจะปลิดชีพเขาได้ ความรู้สึกเจ็บปวดที่เคยเป็น ก็มลายหายไปหมดแล้ว เขาไร้ความรู้สึกไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่อาจจะรู้ตัวเลย

 

 

ประตูห้องพักถูกเปิดเข้ามาอย่างไร้สุ่มเสียง ปรากฏเป็นร่างเด็กหนุ่มใบหน้าใสซื่อที่กำลังก้าวเท้าเข้ามาพร้อมกับถอดเครื่องแบบตัวนอกออก แต่พอเขานึกได้ก็หันกลับไปถอดป้ายชื่อ MOON JONGUP ออกมาวางบนโต๊ะเขียนหนังสือ สิ่งที่เขาจะทำต่อมาก็คือ เช็คข้อความในมือถือ เพราะได้ข่าวมาจากยองแจว่ามีนักเรียนเข้ามาใหม่ อีกทั้งยังรู้จักกับแดฮยอน โชคดีที่คราวนี้เขาเป็นฝ่ายทดสอบด้านกีฬาสลับกับยงกุก หัวหน้าบันนี่จึงต้องรับหน้าที่ดูแลเด็กใหม่ตลอดทั้งเทอม ถ้าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

 

 

บุคคลในห้องน้ำเอาแต่นั่งเหม่อลอย มือที่เคยถือมีดก็ปล่อยมันลงพื้นจนได้ยินเสียงกระทบกันดังออกมาข้างนอก แต่สมาธิของจงออบกำลังจดจ่อกับข้อความบนหน้าจอ และคิดว่า แดฮยอนคงทำของหล่นในห้องน้ำ เพราะตั้งแต่เข้ามา เขาก็เห็นรองเท้าร่างสูงอยู่บนชั้นแล้ว ไหนไฟห้องน้ำที่ถูกเปิดไว้ แต่ภารกิจของคนที่อยู่ในนั้นน่ากลัวว่าที่คิด อ่างล่างหน้ากำลังถูกอุดที่ระบายน้ำด้วยจุกก๊อก เมื่อเปิดน้ำก็ทำให้มันมีปริมาณเพิ่มขึ้นเพราะหาที่ระบายไม่ได้ ข้อมือที่ถูกกรีดก็จุ่มมันลงน้ำเพื่อที่เลือดมันจะได้ไหลออกมาเร็วขึ้น

 

 

หน้าจอมือถือถูกล็อคเมื่อจัดการกับข้อความต่างๆเรียบร้อยแล้ว ดวงตาเรียวหันไปมองนาฬิกาเรือนใหญ่ก่อนที่จะพบว่ามันผ่านมาเกือบ 20 นาทีแล้ว แต่แดฮยอนยังไม่ออกมาจากห้องน้ำเลย จะว่าอาบน้ำมันก็ไม่ใช่ เพราะไม่ได้ยินเสียงน้ำจากฝักบัวเลย คนตัวเล็กลุกขึ้นเดินไปยังหน้าประตูห้องน้ำก่อนจะเอียงหูฟัง อย่าว่าแต่เสียงอาบน้ำเลย เสียงลมหายใจก็ไม่ยักจะได้ยิน

 

 

ปริมาณน้ำที่อ่อไหลออกมาจากอ่างล้างหน้าทำให้ของเหลวสีเลือดไหลลงมานองเจิ่งบนพื้น กระเบื้องสีขาวจึงฉาบด้วยสีแดง สีศีรษะบลอนด์ก็เอนพิงขอบอ่างก่อนจะหลับตาลงไปราวกับใกล้ถึงเวลาที่จะนับแต้มเสียที เสียงน้ำล้นที่ดูนานผิดปกติทำให้จงออบเริ่มรู้สึกไม่ดี เขาจึงเริ่มที่จะเคาะประตูเบาๆ แต่ก็ไร้เสียงตอบกลับ ตอนนี้คนในห้องน้ำกำลังเดินทางไปอีกโลกแล้ว

 

 

“รุ่นพี่แดฮยอน... เป็นอะไรหรือเปล่าครับ?!”นานเข้าคนตัวเล็กก็ต้องรัวเคาะประตูเสียงดัง

 

 

“ตอบผมหน่อยสิ รุ่นพี่!

 

 

“นี่คือคู่หมั้นลูกนะ แดฮยอน...”เสียงชายผู้ที่มีอายุเอ่ยขึ้นในขณะที่ผายมือไปยังผู้หญิงที่หน้าตาสละสลวย พ่อแนะนำเธอว่าเป็นคู่หมั้นของเขา ใช่ว่าแดฮยอนจะเกลียดการคลุมถุงชน แต่เขาก็ต้องทำตามหน้าที่ เกิดมาในครอบครัวชั้นสูง ห้ามทำให้คนในครอบครัวเสียหน้าเด็ดขาด แต่เมื่อเขาได้ไปรู้จักกับสาวชาวบ้านธรรมดา ความรักมันก็ก่อตัวขึ้น เขาพึ่งเคยรู้จักคำว่า รักครั้งแรก

 

 

แต่ทว่า...ความสุขมักจะสั้นเสมอ อยู่ๆเธอก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย และยามที่ร่างสูงมองไปยังหน้าของคู่หมั้น สีหน้าของเธอเปลี่ยนไป จากเรียบร้อยธรรมดาอยู่ในจารีตแปรเปลี่ยนเป็นอาฆาตชิงชัง ความจริงเขาไม่เคยบอกว่ากำลังรักกับใคร เพราะเขาไม่สามารถจะเปลี่ยนแปลงสถานะของตัวเองได้อยู่แล้ว นอกเสียจากถอดยศออก แต่มันก็เท่ากับหักหน้าพ่อแม่อีกฝ่าย

 

 

“คุณรักฉันมั้ยคะ?”จู่ๆคำถามที่ตอบยากก็ถูกเอ่ยออกมา คำว่า รัก ที่เขามอบให้เพียงแค่ผู้หญิงชาวบ้านคนนั้น ไม่อาจจะเอ่ยให้กับใครได้อีก

 

 

“ตอบฉันสิคะ รักฉันหรือเปล่า?”ยิ่งถูกจ้องมองด้วยสายตาที่คาดคั้นเอาคำตอบ ทำให้เขาต้องกัดฟันพูดออกมา

 

 

“ระ...รัก”ราวกับความลุ่มหลงของหญิงสาว เธอเข้ามาโผกอดแดฮยอนเอาไว้แน่นราวกับกลัวว่าเขาจะหายไป ร่างสูงได้เพียงแค่กอดตอบหลวมๆเท่านั้น คิ้วที่ขมวดเข้าหากันนั้นแสดงถึงความเจ็บปวดในใจที่เขาไม่อาจจะได้เจอคนรักอีก และนี่เป็นใครกันที่กอดเขาไว้

 

 

“ขอโทษค่ะ! ได้รับบาดเจ็บมั้ย?”แต่ความเจ็บปวดของเขาก็ได้รับการเยียวยาจากเด็กสาวร้านขายดอกไม้ที่ใหญ่ที่สุดในเมือง การพบเจอกันครั้งแรกนั้นเป็นเวลาเร่งรีบ ต่างคนต่างวิ่งเข้ามาชนกันจนช่อดอกไม้ในมือของเธอหล่นกระจัดกระจาย แทนที่เธอจะห่วงว่าของทำมาหากินจะเสียหาย กลับมาเป็นห่วงคนที่ไม่เคยรู้จักกัน แถมยังทำของเธอพังอีก แต่รอยยิ้มสดใสนั้นทำให้เขาเผลอยิ้มออกมา

 

 

ถึงแม้จะเข้าพิธีสมรสแล้วเขาก็ไม่อยากจะแตะตัวผู้หญิงที่เขาไม่ได้รัก คืนวันส่งเข้าหอ เขาจึงเลือกที่จะนั่งคลุกอยู่ในหอหนังสือทั้งคืน พยายามศึกษาเกี่ยวกับพันธุ์ดอกไม้เพื่อที่จะได้คุยกับเธอคนนั้นรู้เรื่อง ลูกสาวเจ้าของร้านดอกไม้ที่ดูสะอาดบริสุทธิ์ราวกับดอกคาเมเลีย

 

 

“ดอกไม้ในแจกันนี่สวยจัง”คนที่อยู่ในฐานะภรรยาจับดอหคาเมเลียก่อนจะมองมันอย่างเชยชม

 

 

“งั้นเหรอ”แดฮยอนเอ่ยออกมาพร้อมยิ้มบางๆ รอยยิ้มเช่นนี้เธอไม่เคยได้รับเลยตั้งแต่รู้จักกัน แล้วยิ่งข่าวลือที่กำลังแพร่สะพัดนี่ใช่ว่าจะไม่ถึงหูของเธอ ลูกสาวเจ้าของร้านดอกไม้ที่กำลังคบชู้กับสามีตัวเอง ยิ่งคิดเธอก็ยิ่งโกรธจนต้องปัดแจกันใบสวยลงจากโต๊ะจนแตกกระจาย

 

 

เจ้าของห้องอย่างจงออบก็ใช่ว่าจะไม่มีกุญแจห้องน้ำ เขารีบไขกุญแจก่อนจะวิ่งเข้าไปข้างใน กลิ่นคาวเลือดทำให้เขาถึงกับขมวดคิ้วแน่น แล้วยิ่งเห็นแดฮยอนกำลังถูกย้อมด้วยเลือดก็ต้องเข้าไปปิดน้ำก่อนจะพยายามเขย่าร่างที่กำลังมีอุณหภูมิต่ำ อีกทั้งยังหน้าซีดเหมือนกับขาดเลือด

 

 

“รุ่นพี่! รุ่นพี่แดฮยอน! ฟื้นสิ!”ไม่ว่าจะตบที่แก้มอีกฝ่ายก็ดูเหมือนว่าเปลือกตานั้นจะไม่ลืมขึ้นอีก

 

 

“รุ่นพี่อย่าเป็นอะไรนะ..”คนตัวเล็กยกข้อมือที่มีแต่เลือดขึ้นมาก่อนจะหาผ้าขนหนูมาพันไว้เพื่อหยุดเลือด ขณะที่มือนั้นจับข้อมือที่ถูกพันด้วยผ้า ปากแผลกลับสมานเข้าหากันอย่างไม่รู้ตัว จงออบคือ แหล่งพลังงานของเขา เพียงแค่อยู่ใกล้ก็เหมือนช่วยต่อชีวิตให้แดฮยอนแล้ว

 

 

คนตัวเล็กค่อยๆพยุงร่างอีกคนขึ้นอย่างทุลักทุเล เพราะขนาดตัวที่แตกต่างกันทำให้พาแดฮยอนออกมาจากห้องน้ำได้ลำบากกว่าเดิม ไหนจะเสื้อผ้าที่เต็มไปด้วยเลือดนี่อีก เขาไม่อยากให้เรื่องนี้ไปถึงผู้คุมหอ หรืออาจจะลามไประดับผอ. แค่คิดก็ปวดหัวจะแย่ ยิ่งแดฮยอนเป็นนักเรียนที่เขามาใหม่ อีกทั้งยังมีความสามารถที่หลากหลายเป็นที่จับตามองของเหล่าอาจารย์ ไหนจะโดนทาบทามให้เข้ากลุ่มบันนี่

 

 

ถ้าตายขึ้นมาจะทำยังไงดี?!

 

 

“รุ่นพี่แดฮยอน รุ่นพี่ครับ ลืมตาสิ”เมื่อวางร่างสูงลงบนเตียงเขาจึงเขย่าเรียกสติให้อีกคนก่อนจะตัดสินใจไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลที่ตู้เสื้อผ้าตัวเอง

 

 

หมอกกลุ่มใหญ่ที่ลอยอยู่เบื้องหน้ากำลังสร้างความรำคาญให้เขา นาฬิกาเรือนใหญ่ตรงหน้าก็มองไม่ได้ชัดเจน นี่เป็นสถานที่ที่เขาต้องกลับมาทุกครั้งที่สิ้นใจตาย แต่ภาพตรงหน้ามันต้องชัดเจนกว่านี้ ไม่ใช่ขุ่นมัวราวกับยืนอยู่บนเส้นแบ่งแดนระหว่างความเป็นกับความตาย

 

 

“จะโผล่หัวก็โผล่ออกมา ค็อก...”ถึงเขาจะเอ่ยออกมาในระดับเสียงปกติแต่มันก็ดังก้อง

 

 

และสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น ข้อมือที่เขากรีดกลับมีเลือดไหลออกมาก่อนจะสร้างความเจ็บปวดให้ ทั้งที่เขาลืมไปหมดแล้วว่าความเจ็บปวดเป็นยังไง และทำไมมันกลายเป็นแบบนี้ ร่างกายที่ชินชามานับร้อยปีกำลังกลับมามีความรู้สึกอีกครั้ง ร่างสูงต้องรีบกุมข้อมือเอาไว้เพื่อลดความเจ็บปวด แต่มันกลับไม่ช่วยอะไรเลย สุดท้ายแล้วเขาก็ต้องหน้านิ่วคิ้วขมวดแบกรับความรู้สึกที่ลืมเลือนไปแล้ว

 

 

“ทำไมเป็นแบบนี้...”เขาไม่เคยยืนอยู่บนเส้นแบ่งเช่นนี้มาก่อน เขาในตอนนี้มันสมควรจะไม่รู้สึกอะไรแล้วด้วยซ้ำ คำถามที่ไม่ได้คำตอบยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

 

“ค็อก...ค็อก โผล่หัวออกมา!!!”เมื่อสติของร่างสูงเริ่มขาดๆหายๆเขาถึงกับทรุดลงไปคุกเข่ากับพื้น

 

 

 “ลืมตาสิครับ รุ่นพี่แดฮยอน ขอร้องละ...”คนตัวเล็กวางมือไว้บนผ้าขนหนูที่พันข้อมืออีกคนก่อนจะกัดริมฝีปากล่างตัวเองแน่นอย่างกังวล แผลที่เคยมีเลือดไหลกลายเป็นเนื้อที่ติดกันอย่างเก่าอีกทั้งคราบเลือดนั้นก็แห้งกรังราวกับเรื่องนี้เกิดมานานแล้ว ใบหน้าที่ซีดเผือกก็เริ่มมีเลือดฝาด เปลือกตาที่ปิดสนิทกลับโพล่งขึ้นมา

 

 

“รุ่นพี่...”สิ่งแรกที่แดฮยอนเห็นคือสีหน้าตกใจปนดีใจของเด็กร่วมห้อง

 

 

นี่สินะเหตุผลที่ทำให้อยู่บนเส้นแบ่ง...

 

 

“รุ่นพี่เป็นอะไรหรือเปล่า? รุ่นพี่ฆ่าตัวตาย...ใช่มั้ยครับ?”สีหน้าอันเป็นกังวลของจงออบแสดงออกมาจนร่างสูงไม่อยากจะสบสายตา เพราะเขาไม่อยากจะตอบคำถามนี้

 

 

“รุ่นพี่อย่าฆ่าตัวตายนะครับ อย่าทำเลย”แล้วยิ่งได้ยินคำพูดเช่นนี้เขาก็แทบไม่อยากจะฟัง มันเป็นหนทางเดียวที่จะทำให้เขาหลุดพ้นจากคำสาปบ้าๆนี่

 

 

ช่วยฉันไว้ทำไม

 

 

สิ่งที่แสดงออกตอนนี้คือ สายตา ไม่ใช่โกรธเคือง แต่มันเรียกว่า ความเสียใจ ที่ไม่อาจจะทำแต้มได้เพิ่ม ใช่ว่าเขาจะสนุกกับการทำแบบนี้ แต่มันจำเป็น เมื่อแดฮยอนรู้สึกถึงมือที่วางบนผ้าขนหนู เขาก็ถึงกลับชักมือกลับ ความเจ็บปวดที่เส้นแบ่งความเป็นและความตายก็หายไปหมด เขากลับมาด้านช้าอีกครั้ง ความรู้สึกตอนนั้นอาจจะเป็นแค่ภาพลวงตาก็เป็นได้ หรืออาจจะคิดไปเอง และในความเป็นจริงเขาก็ยังคงไม่รู้สึกรู้สาอะไรอยู่แล้ว

 

 

“รุ่นพี่แดฮยอน มาทำแผลก่อนเถอะครับ ตอนนั้นเลือดไหลไม่หยุดเลย”ความจริงแล้วแดฮยอนไม่อยากให้คนตัวเล็กเห็นแผลของตัวเองเลย มันลึกจนน่ากลัว แต่ตอนนี้มันสมานเข้าหากันแล้ว ยิ่งดูน่าผิดปกติหนักกว่าเดิม ในตอนแรกเขาส่ายหน้าปฏิเสธแต่เมื่อเสียงมือถือของจงออบสั่น ก็ทำให้ความสนใจไปอยู่ตรงนั้นแทน ตอนแรกจงออบวางสายเสร็จก็ทำท่าจะเข้ามาทำแผลให้ต่อ แต่เมื่อสังเกตสีหน้าแล้วก็เหมือนว่ามีงานต้องทำ

 

 

“ไปเถอะ”

 

 

“แต่รุ่นพี่..”นั่นก็ทำให้แดฮยอนต้องพูดย้ำอีกรอบ

 

 

“ฉันดูแลตัวเองได้ จะไม่กรีดข้อมือ”เมื่อจงออบได้ยินคำพูดเช่นนี้จึงเบาใจขึ้น

 

 

แต่ไม่รับรองว่าจะกรีดคอ

 

 

 

 

 

“เอาซักภาษาสิเซลโล่...เมื่อกี้ก็หลุดอิตาลี ตอนแรกก็ฝรั่งเศส”คนทดสอบทางภาษาแทบอยากจะเอาหัวโขกโต๊ะให้สลบ เด็กตรงหน้าเล่นผสมภาษานู่นนี่มั่วซัวไปหมด

 

 

“ก็บางทีอยากพูดอิตาลี อีกอย่างคำนั้นยังเพราะกว่าของฝรั่งเศสนี่นา”และก็เถียงคำไม่ตกฟาก

 

 

“อยากสอบผ่านมั้ย?”และไม้ตายก็ออกมาจากปากยองแจ จริงๆเขาก็สามารถออกจากห้องนี้ได้ ถ้าไม่ติดว่าโดนฮิมชานบังคับให้อยู่เป็นเพื่อน แต่ยังดีที่มีงานให้เขาทำ นั่นก็คือ ตรวจข้อสอบของจุนฮง ถึงแม้จะไม่ค่อยมีสมาธิเท่าไหร่ สุดท้ายก็ต้องอยู่ต่อ

 

 

“งั้นเปลี่ยนเป็นภาษาอิตาลี!”สอบผ่านหรือไม่ผ่านก็ไม่เป็นปัญหาเท่าไหร่ แค่เขารู้ว่าแดฮยอนอยู่ที่นี่ก็โอเคแล้ว เพียงแต่จะออกจากโรงเรียนไม่ได้เลยหากไม่ใช่ปิดเทอมใหญ่ งานฆ่าคนทั้งหลายแหล่ก็คงโดนยกเลิก แถมรายได้ไม่เข้ากระเป๋า แต้มตายก็คงไม่เพิ่ม ไหนจะต้องไปเคลียร์กับเหยื่อรายเก่าที่มันฆ่าปาดคอไวเปอร์แหล่งพลังงานเจ้าเก่าของแดฮยอนไป

 

 

“ถ้าหลุดฝรั่งเศสออกมา ปรับตกนะ”ขณะที่ฮิมชานให้สัมภาษณ์ต่อ ยองแจก็เหลือบตามองเด็กกวนประสาทคนนี้เป็นระยะ

 

 

“เหลืออีก 5 นาที จงออบจะไปแสตนบายที่โรงยิม”ยองแจเอ่ยขึ้นแล้วรวมคะแนน มันเรียกได้ว่า เลยเส้นผ่านเกณฆ์มา 2-3 คะแนน แต่มันก็เท่ากับว่า ผ่าน

 

 

 

 

 

ยังดีที่จงออบไม่ลืมที่จะเปลี่ยนชุดและพรมน้ำหอมดับกลิ่นคาวเลือด ทุกอย่างดูปกติดียกเว้นสีหน้าเจ้าตัว เพราะพึ่งผ่านเหตุการณ์สะเทือนใจมาไม่เท่าไหร่ ก็โดนเรียกไปสอบนักเรียนใหม่ ความโหดของยงกุกก็ถือว่าเป็นขั้นสูงสุดแล้ว แต่ความจริง...โหดระดับเทพคือ มุน จงออบ

 

 

“ชื่อ ชเว จุนฮงใช่มั้ยครับ?”สิ่งแรกที่จงออบดูก็คือเอกสารและคำติชมของสองคนแรก

 

 

ไฮเปอร์ อยู่ไม่นิ่ง พูดไม่หยุด ลางสังหรณ์แม่น

 

 

“เรียกว่า เซลโล่ ก็ได้นะพี่ พี่ชื่ออะไรเหรอ? ทำไมไม่มีป้ายชื่อเหมือนพี่ยองแจ”และดูเหมือนจะเป็นคนช่างสังเกตอีกด้วย จงออบลืมป้ายชื่อไว้บนโต๊ะ แต่นี่เป็นวันเสาร์อาทิตย์ธรรมดา การที่ไม่ติดป้ายชื่อก็ถือว่าไม่ผิดกฏระเบียบ คนตัวเล็กกว่ายิ้มให้เล็กน้อยก่อนจะตอบกลับ

 

 

“ชื่อ มุน จงออบครับ จริงๆแล้วอายุเท่าเซลโล่ แต่เรียนปี 2”จงออบเดินนำออกมาจากโรงยิมไปที่สนามกลางแจ้ง

 

 

“แปลว่าเรียนเก่งมากเลยใช่ป่ะ? เจ๋งจัง เซลโล่ได้อยู่แค่ปี 1 เองน่ะสิ”เด็กกวนประสาทเดินไปพลางกระโดดโหยงๆ

 

 

“ไม่หรอกน่า แล้วเซลโล่ชอบเล่นกีฬาอะไรเป็นพิเศษมั้ยครับ?”ในที่สุดจงออบก็พาอีกคนเข้าสู่สิ่งที่ต้องทดสอบ

 

 

“โดดร่ม!

 

 

“นั่นเรียกว่า หนีเรียน แล้วครับ เอาอย่างอื่นสิ”ตอนแรกจงออบเกือบจะสั่งให้ไปปีนกำแพงโรงเรียน แต่มันค่อนข้างจะสูงและเต็มไปด้วยลวดหนาม เซ็นเซอร์ตรวจจับวัตถุเคลื่อนไหว เดี๋ยวเรื่องไปถึงอาจารย์แล้วมันจะยุ่ง และหากจะให้เล่นกีฬาในร่มมันจะซ้ำกับแดฮยอนที่พึ่งสอบเข้าได้

 

 

“สเก็ตบอร์ด!”แต่ละอย่างที่จุนฮงบอกก็สร้างเสียงหัวเราะให้กับจงออบได้

 

 

“เอาแบบกีฬาทั่วไปสิครับ ไม่งั้นผมจะกำหนดให้นา...”มาถึงจุดนี้จงออบก็ต้องเป็นผู้กำหนดแล้ว เพราะไม่ว่าจะถามอะไร คำตอบที่ได้ก็ดูเหมือนจะเหนือความคาดหมายทั้งนั้น

 

 

“เซลโล่ว่า...ให้จงออบกำหนดดีกว่า คิดไม่ออกแฮะ”ขณะที่พูด จุนฮงก็บิดขี้เกียจไปด้วย

 

 

“มีความอดทนมั้ยครับ?”พอโดนถามเช่นนี้ ร่างโปร่งก็หยุดคิดชั่วครู่ก่อนจะตอบออกมาอย่างเต็มปากเต็มคำ อีกทั้งดูเหมือนจะมั่นใจมาก

 

 

“มีสิ! เซลโล่มีเยอะเลยอันนั้นน่ะ!

 

 

อดทนอยู่มาตั้งร้อยกว่าปี ไม่มีก็แปลกแล้วเถอะ!

 

 

“ถ้างั้นก็วิ่งรอบสนาม 10 รอบภายใน 15 นาที”ราวกับหินหล่นลงมาทับหัว มันเป็นการทดสอบที่ยากเหนือคำบรรยาย แค่วิ่ง 4 นาทีแรกก็พอติดสปีดได้ แต่ให้ยาวถึง 15 นาที ก็แทบจะคลานแล้ว จุนฮงยืนนิ่งก่อนจะยิ้มแหยออกมาราวกับจะขอเปลี่ยนวิธีทดสอบ

 

 

“เซลโล่ว่ามันออกจะ...”

 

 

“เปลี่ยนเป็นวิ่ง 400 เมตร 50 วินาที ก็ได้นะครับ”ยิ่งเปลี่ยนก็เหมือนขุดหลุมฝังผู้เข้าสอบชัดๆ

 

 

“ไม่มีง่ายกว่านี้เหรอจงออบอา...”ตอนนี้จุนฮงเริ่มจะงอแงและเข้าตีสนิทกับคนตัวเล็ก แต่มันก็ไม่มีผลอะไรต่อจงออบเลย มันน่าจะมีผลตรงข้ามมากกว่า

 

 

“วิ่งคนเดียวดูท่าจะเหงา อยากได้เพื่อนวิ่งซักคนมั้ย?”สายตาจงออบกำลังจดจ้องไปยังพวกนักกีฑาที่วอร์มร่างกายอยู่ข้างสนาม

 

 

“ก็ดีนะ! จะได้มีคนคุยด้วยตลอดทาง”จุนฮงพยักหน้ารับ เพราะคิดว่าการทดสอบคงจะดูเบาลงไม่น้อย แต่หารู้ไม่ว่าบุคคลที่จงออบเรียกมานั้นเป็นถึง...นักกีฑาเยาวชนทีมชาติ ในสาขา มาราธอน นับว่าเป็นด่านที่ยากที่สุดรองลงมาจากข้อสอบวิชาการ

 

 

“เอาละ ผมฝากดูเด็กคนนี้ตลอดการวิ่งรอบโรงเรียน ถ้าเขาวิ่งแพ้ก็เท่ากับว่าสอบไม่ผ่านนะครับ ผมจะนั่งรออยู่ตรงนี้”ว่าแล้วจงออบก็เดินขึ้นไปนั่งบนแสตนกลางแจ้ง

 

 

วิ่ง-รอบ-โรง-เรียน!!

 

 

“เดี๋ยวสิจงออบอา มันไม่โหดไปหน่อยเหรอ?!”จุนฮงตาเบิกโพล่ง ขณะที่นักกีฑาทีมชาติคนนั้นเตรียมตัววิ่งแล้ว

 

 

“ไม่นี่ครับ เตรียมตัว ระวัง...ไป!!!

 

 

พี่แดฮยอนอยู่ไหน!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!



_______________________________________________________________________

อะไรคือแบกโน้ตบุ๊คออกมาอัพฟิคนอกคอนโด สิงป้ายรถเมย์. #บ้าไปแล้ว
วายฟายหอหมดวันพอดี เลยต้องทำแบบนี้ ยุงกัดอีกตะหาก เดินหาสัญญาณวายฟาย T T'
ใครเจอคนบ้าอัพฟิคอยู่อย่าทักนะ เขิน ' - '

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

508 ความคิดเห็น

  1. #455 Babys Lynn (@myzelo) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 มีนาคม 2557 / 09:35
    โอ๊ยยยย ฮาโล่มากอ่ะ เด็กบ้าอะไรจ้อไม่หยุด น่ารักจริงๆอ่านไปยิ้มไป 555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555
    #455
    0
  2. #436 Dami's (@9328987) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 มีนาคม 2557 / 20:23
    อดีตแด้เศร้าจัง ไม่เปนไรแกยังมีปัจจุบันที่ต้องเริ่มกับออบบี้นะ อิอิ
    #436
    0
  3. #380 Victory'BAP (@krkrse003) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2556 / 16:43
    สงสารจู 55555555. พูดมากต้องเจอแบบนี้ -..-
    #380
    0
  4. #376 chanmo (@chanmo) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2556 / 23:00
    โล่โดนทำร้ายยยย ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #376
    0
  5. #338 nan (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2556 / 13:46
    สงสารแด้จัง! ไม่สมหวังกะความรักงั้นเหรอ!! คงจะเจ็บปวดสินะ

    จุนฮงงานเข้าแร้วสินะ 55555 แค่วิ่งรอบโรงเรียนเองวิ่งๆ ไปเหอะน่า

    แอบโหดนะจงออบ!!! แร้วสรุปว่า จุงฮงคู่คัยอ่ะ แจหรึบัง!!??

    #338
    0
  6. #305 MicKy (@MP_mick) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2556 / 15:42
    จุนฮงน่ารักมากอ่ะ ชอบเวลาเีรียกชื่อตัวเองว่า "โซเล่" ดูเหมือนเด็กๆ น่ารักๆ ไร้เดียงสา

    ถ้าไม่นับว่าอยู่มาเกือบจะร้อยปีแล้วอ่ะนะ ไหนจะอาการที่โคตรจะไฮเปอร์อีก อยู่ไม่นิ่งจริงๆ เลย



    จงออบภายใต้ใบหน้าซื่อๆ ก็แอบซ่อนความโหดไว้เหมือนกันนะ แล้วจุนฮงจะผ่านมั๊ยเนี้ย



    #305
    0
  7. #278 LosT MY MiND (@phimchanokliew) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2556 / 22:21
    โล่โครตไฮเปอร์โครตๆๆๆๆ
    #278
    0
  8. #257 ice (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2556 / 10:27
    เย้ๆๆๆๆๆ วู้วๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    ไรท์เตอร์ต่อแล้ว ดีใจอ่ะ

    มาต่ออีกเรื่อยๆนะ
    #257
    0
  9. #256 N*nn:) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2556 / 15:58
    เจลโล่พูดไม่หยุดจริงๆ-*- 55555555 พี่บังนี่โหดไปไหนยิ้มบ้างสิยิ้มเป็นม๊ายยยย. อีกนานเลยสินะกว่าแด้จะตายครบล้านครั้งเนี่ยT^T . สนุกอ่ะไรเตอร์อย่าลืมอัพต่อนะ สู้ๆ:)
    #256
    0
  10. #255 I am a psychopath. (@kanatta0275) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2556 / 22:53
    ต่อแล้วอ่ะ ไรท์ต่อแล้วอ่ะ อ๊ากกกกกก คิดถึงนะรู้เปล่า ไปไหนมาอ่ะไรท์เตอร์ อย่าดองนานอีกนะ เค้าคิดถึงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 1 พฤษภาคม 2556 / 22:59
    #255
    0
  11. #254 kct (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 เมษายน 2556 / 10:22
    จุนฮงอ่า ไฮเปอร์ขนาดนี้ยองแจคงได้อกแตกตายถ้ามันกวนประสาทขึ้นมา

    อิแด้คะ ถ้าอยากตายทำไมไม่เอาวิธีที่มันเร็วๆล่ะ จะได้ตายก่อนออบเจอ แบบ แทงหัวใจไรงี้



    แต่ดีใจมาก ในที่สุดไรเตอร์ก็มาอัพสักที รอคอยเธอมาแสนนาน~

    แล้วก็อให้กลับมาอัพไวๆหน่อยนะ คนอ่านรอนาน
    #254
    0
  12. #253 Sasoshi (@sasoshime) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 เมษายน 2556 / 23:34
    จุนงไฮเปอร์มากนะ เเกเเอ๊บเด็กทำไมละเนี่ย?5555
    #253
    0
  13. #243 ภรรยาฮยอกแจ (@kunbright) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 เมษายน 2556 / 22:04
    ออบโหดมาก 555555555 โล่นี่ไฮเปอร์สุดยอด
    อดีตแด้นี่โดนคลุมถุงชน หรือู่หมั้นแด้จะเป็นคนก่อเรื่องทั้งหมด
    ตามต่อไปป~~ ไรเตอร์รีบมาอัพเน้อ
    #243
    0
  14. #242 JaJaChiBi (@0841181431) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 เมษายน 2556 / 19:30
    เรื่องโล่คู่ใครนิ อยากให้คู่กะบังอ่ะ
    บังว่าโหดแล้ว ออบแม่งโหดกว่า
    #242
    0
  15. #241 kkung_ (@kung) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 เมษายน 2556 / 19:05
    ทำไมโล่ซนงี้อ่ะ -0-
    #241
    0
  16. #240 pypiano (@piano-pooh) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 เมษายน 2556 / 14:34
    จุนฮงนี้เเบบ อยู่ไม่นิ่ง ลุกลี้ลุกลน ซนตลอด = =
    บางครั้งจงออบก็โหดไปนะ !
    #240
    0
  17. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  18. #238 chanmo (@chanmo) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 เมษายน 2556 / 12:04
    คือจงออบ.......แบบ.โหดมาก แต่จุนฮงมันขายาว เรื่งแค่นี้ จิ๊บ.จิ๊บ (หรอ- - //โล่) ฮ่าๆๆๆๆ แต่ความจริงก็น่าจะให้ลองปีนกำแพงดูนะ ท่าจะมันส์ ฮ่าๆๆ ......แด้แกอะเมื่อก่อนนี้แกคงเป็นคนดีนะ ผญ.คนนั้นเป็นใคร แม่งโคตรนางเอกอะ ฮ่าๆๆๆๆๆ ..เอ่อแด้ แกไม่ปาดข้อมือแต่แกจา..ปาด.คอ แกดาร์กมาก เชื่อเลย แต่ว่าปรี้บังได้เป็นคนคุมโล่ตลอดทั้งเทอมคงจะปวดหัวตาย ฮ่าๆ วุ่นแน่ ให้คนกวนกะคนขี้โมโหมาอยู่ด้วยกัน งานหนักแน่ แค่วันแรกก็..นะ ฮ่าๆๆๆ ให้แจ้คุมโล่ดีกว่า~~ฮ่าๆๆๆ โล่แจ้ๆ #เพ้อๆ ....ไรท์ๆ เค้าโคตรดีใจที่ไรท์มาต่อเรื่องนี้!!!!!!อ๊าาาา!!!! #ดีใจๆ รอมานานนะ ฮื่อๆงุงุงิ
    #238
    0
  19. #237 สไนเปอร์ (@dek-grian) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 เมษายน 2556 / 09:07
    มาต่อไวๆนะค้าาา
    #237
    0
  20. #236 aim13542 (@aim13542) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 เมษายน 2556 / 08:50
    วิ่งรอบโรงเรียน555555555
    #236
    0
  21. #235 Nadear' (@kittydeer) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 เมษายน 2556 / 08:31
    มาต่อเร็วๆนะไรท์ ><
    #235
    0
  22. #234 The knight (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 เมษายน 2556 / 02:08
    จงออบแอบโหดดด 55555 สงสารจุนฮง !! 
    #234
    0
  23. วันที่ 27 เมษายน 2556 / 01:25
    ไรท์มาอัพละเย่เย่เย่
    อดีตแดฮยนมันเจ็บปวดจริงๆอ่ะ - .. - / รอลุ้นต่อไปป 
    จุนฮงสู้เว้ย 5555555555555
    #233
    0
  24. #232 Fairy (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 เมษายน 2556 / 23:15
    จันฮงสู้ๆนะ
    #232
    0
  25. #231 natsu (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 เมษายน 2556 / 22:45




    อดีตของแดฮยอนกับความรักที่ไม่อาจสมหวังงั้นหรอ



    เพราะความรักที่มากจนเป็นความแค้นอย่างนี้ใช่มั๊ย



    จึงได้เปลี่ยนคนให้กลายเป็นปีศาจได้





    ..............



    #231
    0