Mint Cigarette [BaekDo]

ตอนที่ 5 : - CHAPTER 4 - (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 378
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    21 มี.ค. 60









One day I will be where I was
Right there, right next to you
And it’s hard, the days just seem so dark
The moon, the stars are nothing without you


.

.

.


          ณ ร้านคาเฟ่แถวมอ ตอนนี้ก็เย็นมากๆแล้ว แสงแดดทอประกายสวย คยองซูและอี้ชิงที่ปักหลักอยู่ร้านแห่งนี้ก็ยังไม่ได้ไปไหน ทั้งสองคนยังนั่งชิลๆ คุยกันอยู่ที่นี่ ความเงียบที่ไม่อึดอัดโรยตัวอยู่สักพักก่อนคนตัวเล็กจะเอ่ยคำถามที่ทำให้อี้ชิงเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ

          
          "อี้ชิง... เคยรู้สึกชอบใครสักคนป่ะวะ แบบว่าชอบเขามากๆ..." เสียงเพื่อนตัวเล็กเอ่ยถามอย่างเลื่อนลอย อี้ชิงลอบสังเกตอาการที่เพื่อนรักเป็นเเล้วก็ได้แต่งง นี่คยองซูกำลังมีความรัก? กับใครอ่ะ?
          "มันก็ต้องมีบ้างแหละน่า แต่ก็ไม่ได้จริงจังมากหรอก อารมณ์ประมาณแอบปลื้มให้พอกระชุ่มกระชวยอ่ะ" อี้ชิงพยายามคิดถึงความรู้สึกตอนแอบชอบรุ่นพี่ในโรงเรียนสมัยมัธยมปลาย ก็เป็นอะไรที่น่ารักดี แต่เขาไม่ได้สนใจอะไรมากนัก แค่ได้รับรอยยิ้มก็ดีใจแล้ว
          "งั้นเหรอ.. ชิง... คยองชอบเขามากเกินไปไหมอ่ะ?" คยองซูถามอย่างไม่แน่ใจ แววตาเพื่อนตัวเล็กมีแต่ความสับสน อี้ชิงบอกเพื่อนให้ใจเย็นๆ
          "คยองลองเล่าให้เราฟังก่อนสิ เราจะได้บอกได้ไงว่าตัวชอบเขามากแค่ไหน" คยองซูถึงค่อยๆบรรยายความรู้สึกให้เพื่อนรักช่วยวินิจฉัย ว่าอาการของเขาน่าเป็นห่วงมากรึเปล่า
          "ก็ตลอดปิดเทอมนี้คยองก็คุยกับเขาตลอดเลยบางทีก็แชททางไลน์ หรือไม่ก็โทรคุยกัน แต่มีเมื่อวานที่ไม่ได้คุย... พอเราแชทไปวันนี้เขาก็ไม่ตอบ โทรหาก็ไม่รับ แค่นี้เราก็รู้สึกแปลกๆแล้วอ่ะ เราแย่มากไหมอ่ะชิง" เพื่อนตัวเล็กเริ่มออกอาการงอแง หน้ามุ่ย ปากยื่นจนอี้ชิงเผลอขำออกมาเบาๆ นี่มันแค่อาการเริ่มต้นหรอกน่า คู่รักหลายๆคู่พอคบกันไปก็เจอเหตุการณ์แบบนี้ออกจะบ่อย
          "อืม.. ก็ยังไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง คยองแค่อยู่ในอาการตกหลุมรักระดับปฐมภูมิเอง การเอาชีวิตรอดในขั้นนี้ง่ายจะตายไป ยังตัดไฟตั้งแต่ต้นลมได้ด้วยซ้ำไปน้า" อี้ชิงแซวคนขี้อายเล่น เมื่อแก้มกลมๆเริ่มมีสีแดงระเรื่ออย่างน่ารัก
          "อี้ชิงคนบ้า! คยองจะเลิกชอบเขาทำไมเล่า แล้วนั่นคือชื่ออาการหรอ? อลังการเวอร์อ่ะ แต่ใช่รักเลยหรอ?" คยองซูหัวใจเต้นแรง แค่คิดถึงหน้าเฮียแบคตอนยิ้มขึ้นมา เหมือนเลือดจะสูบฉีดไปทั่วร่างกาย เขาเป็นเอามากอยู่แฮะ
          "ก็คงใช่อ่ะ คนไม่รักกันไม่ยิ้มหน้าบานหน้าแดงตอนคิดถึงกันหรอก คิดถึงเขาล่ะสิ" คนตัวขาวยังไม่หยุดแซว เพื่อนตัวเล็กที่ตอนนี้เหมือนมีเอฟเฟคควันออกหู คงไม่ใช่ความโกรธหรอก อี้ชิงว่าน่าจะเป็นความเขินมากกว่า
          "อี้ชิง!" เดี๋ยวคยองไม่คุยด้วยเลย เชอะ!

          "ฮ่าๆ ชิงล้อเล่นน่า เอ้อคยอง ตอนนี้แสงกำลังสวยอ่ะ เราไปถ่ายรูปเล่นกันไหม?" อี้ชิงชวนเพื่อนตัวเล็ก แสงแดดตอนนี้เป็นอะไรที่ควรค่าแก่การบันทึกด้วยเลนส์มาก อี้ชิงคิดว่าถ้าเล่นแสงตอนนี้ภาพที่ออกมาต้องสวยมากแน่นอน
          "หืม? เอาดิ คยองอยากเปลี่ยนรูปโปรพอดีเลย ไม่ได้เปลี่ยนมาหลายปีละ ฮ่าๆ" คนตัวเล็กพูดอย่างขำๆ เพราะหลังๆเหมือนน้ำหนักจะเพิ่มขึ้นนิดหน่อย(?) ทำให้ถ่ายภาพออกมาแต่ละครั้งดูอ้วนนิดนึง คยองเซ็งมากๆเลย
          "ดีเลย ไว้ใจช่างภาพอี้ชิงได้ คุณคยองจะสวยประดุจนางฟ้าแน่นอนครับผม" อี้ชิงพูดไปก็ค่อยๆนำกล้องโปรลูกรักออกมาจากกระเป๋ากล้อง สร้างความเซอร์ไพรส์ให้กับคนตาโตที่นั่งข้างๆ 
          "โห นี่ชิงเล่นกล้องด้วยเหรอเนี่ย?" คยองซูไม่อยากจะเชื่อ ก็อี้ชิงตอนม.ต้น แค่เขาให้ถือกล้องวิดีโอยังมือสั่น(โคตรๆ) ขนาดที่มาเปิดดูทีหลังต้องมีเวียนหัวเเน่นอน แล้วอี้ชิงตอนนี้กำลังจับกล้องขึ้นมาถือระดับสายตาอย่างคล่องแคล่ว ดูเหมือนไม่ใช่คนเดียวกันเลยแฮะ
          "อย่าคิดถึงชิงในอดีตสิ ตอนนี้เนี่ยชิงอยู่นิเทศ สาขาศิลปภาพถ่ายแล้วน้า"
          "โอ้ มายก็อด! อะไรที่ทำให้ตัวเปลี่ยนไปขนาดนี้เนี่ย?" อี้ชิงขำหน้ามึนๆของคยองซูชะมัดเลย ไม่อยากบอกหรอกว่าคนที่ทำให้เขาอยากถ่ายภาพเป็น ก็เป็นแค่เจ๊กตัวดำๆที่ปากเสีย แถมหัวงูมากๆเท่านั้นเอง
          "ช่างมันเถอะน่า ป่ะ ไปมอกันดีกว่า เดี๋ยวแสงหมดอดได้รูปเลิศๆ ชิงไม่รู้ด้วยนะ" อี้ชิงเร่งคยองซูเมื่อเห็นว่านี่ก็เย็นมากๆเเล้ว ถ้าแสงหมดคงเสียดายแย่ 
          "ครับบ" สองเพื่อนซี้ถึงไปชำระเงินค่าเครื่องดื่มกับของว่างที่เคาน์เตอร์แล้วพากันออกจากร้าน เพื่อมุ่งหน้าไปถ่ายรูป อี้ชิงบอกเพื่อนตัวเล็กว่าเขารู้จักที่ๆนึงในมหาลัยจากการรีวิวลงในเน็ต อยากลองไปถ่ายรูปตรงนั้นดู คยองซูก็ตกลงและอาสานำทางเพื่อนชาวจีนด้วยความเต็มใจ



...



          แบคฮยอนพามุนอาเดินทัวร์ในมหาลัย (แน่นอนว่าไม่ทั่วอยู่แล้ว) เขาก็พาหญิงสาวไปในที่ที่ควรรู้จักแล้วก็คณะของเธอ
ระหว่างทางเราก็ได้คุยอะไรบ้างเล็กน้อย มุนอานิสัยดีและน่ารัก เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่เรียบร้อยจ๋า แถมยังชวนเขาคุยด้วยนั่นทำให้เราสนิทกันได้เร็วขึ้น 
          "พี่แบค ฉันอยากไปคณะวิศวะได้ไหมคะ พอดีในเน็ตมีรีวิวว่าแถวนั้นถ่ายรูปสวย" หญิงสาวหันมาถามความเห็นจากว่าที่คู่หมั้น 
          "ได้สิ เดินอีกแค่นิดเดียวก็ถึงแล้วล่ะ" แบคฮยอนยังคงนำทางหญิงสาวไปเรื่อยๆ 



          ทั้งสองคนมาถึงคณะวิศวะ (ตอนบ่ายแบคฮยอนยังมาที่นี่อยู่เลย) ชายหนุ่มแนะนำหญิงสาวว่ามุมไหนที่ถ่ายรูปสวยก่อนจะอาสาเป็นตากล้องให้กับเธอ เเต่เพราะโทรศัพท์แบคฮยอนแบตหมด (น่าจะตั้งแต่เมื่อวาน) จึงต้องใช้กล้องจากโทรศัพท์มุนอาแทน
          แบคฮยอนก็ว่าอยู่ว่าทำไมคยองซูเงียบไปเลย ที่แท้โทรศัพท์เขาแบตหมดนี่เอง นี่เขาลืมร่างบางไปได้ยังไงกันนะ เอาไว้กลับห้องก่อนเดี๋ยวเขาค่อยโทรหาคนตัวเล็กก็ได้



          "แบค... พี่แบคคะ!" เสียงเรียกตัวเองจากมุนอาดึงแบคฮยอนจากภวังค์ เขามองหญิงสาวอย่างงงๆ เธอชี้ไม้ชี้มือว่าเธอจะโพสท่าใกล้ๆต้นไม้เล็กๆต้นนั้น เเบคฮยอนพยักหน้าเข้าใจ ขาเรียวก้าวหาระยะเหมาะสมเพื่อให้ภาพออกมาดูดี ริมฝีปากหยักนับให้จังหวะแก่นางแบบ มุนอายิ้มสู้กล้องอย่างเป็นธรรมชาติ เมื่อถ่ายไปกว่าสิบรูปเธอถึงขอคนตัวสูงเช็ครูป ทั้งสองคนยิ้มให้กับภาพหลุดของหญิงสาว เป็นภาพที่มุนอาจะเปิดตาก็ไม่ใช่ ปิดตาก็ไม่เชิง ก็มันไม่เห็นตาดำเธอเลยนี่สิ...
          "พี่แบค! ทำไมภาพฉันถึงน่าเกลียดขนาดนี้ล่ะคะ" หญิงสาวเอ่ยอย่างไม่พอใจ นี่พี่แบคถ่ายรูปเป็นไหมเนี่ย เธอเหมือนตัวตลกเลยอ่ะ
          "ไม่ใช่ความผิดพี่สักหน่อย เธอไม่ยอมลืมตาดีๆเองนี่ ฮ่าๆ" แบคฮยอนหัวเราะจนปวดท้อง เเล้วทั้งสองคนก็หัวเราะอย่างสนุกสนานเมื่อผลัดกันถ่ายรูปที่ตอนแรกก็เหมือนจะถ่ายเพื่อให้ดูดี แต่ตอนนี้เหมือนถ่ายเป็นรูปหลุดมากกว่า
เสียงหัวเราะหนุ่มสาวดังก้องทั่วบริเวณลานวิศวะ อี้ชิงกับคยองซูที่เพิ่งมาถึงมองหน้ากันก่อนจะเดินไปทางลานวิศวะ 


          "คยองว่าละ ว่าต้องมีคนมาถ่ายรูปด้วย" คยองซูยืดคอมองแต่ก็ไม่เห็นคนที่มาถ่ายรูปที
          "ก็ลงโปรโมทในเน็ตนี่เนอะ คนรู้เยอะเป็นธรรมดา" อี้ชิงเช็คแสงของกล้องตนเอง แสงดีแบบนี้โดนใจเขาจริงๆ
          "คยองกะว่าจะโพสท่าเซ็กซี่ขยี้ใจสาว ที่เลิศที่สุดในปฐพีซะหน่อย" คำพูดแสดงความมั่นใจเรียกเสียงหัวเราะจากเพื่อนชาวจีน อี้ชิงขำให้กับความคิดเพื่อน ถ้าคยองซูทำอย่างนั้น สาวๆคงหนีหมดอ่ะ
          "มีคนแบบนี้คยองไม่กล้าทำแล้วอ่ะ" อี้ชิงส่ายหน้าให้กับความเวอร์ของเพื่อน
          "จ้า โพสท่าเซ็กซี่ เซ็กซี่เบอร์ไหนก็เป็นเพนกวิ้นตัวกลมๆเหมือนเดิมน่ะแหละ" แซะเพื่อนตัวเองที่อวบระยะสุดท้าย นี่อี้ชิงเตือนด้วยความหวังดีนะ เพื่อนรักควรไปออกกำลังกายเพื่อสุขภาพได้เเล้ว 
          "ชิงอ่ะ!" อี้ชิงขำอย่างพอใจ ในขณะที่คยองซูยื่นปากอย่างขัดใจ เจ้าเพื่อนคนนี้นี่ขัดตลอดเลยอ่ะ 


          เสียงหัวเราะชายหญิงดังขึ้นเรื่อยๆที่พวกเขาสองคนเดินเข้าไปใกล้ คยองซูเริ่มรู้สึกแปลกๆ ใจมันเหมือนเบาหวิวทุกย่างก้าวที่ลงน้ำหนักไป รอยยิ้มแห่งความสุขค่อยๆจางไปจากใบหน้าน่ารัก ทำไมเสียงผู้ชายคุ้นหูจังนะ แผ่นหลังกว้างที่เขาชอบมองกำลังเคลื่อนไหว เปลี่ยนท่าถือกล้องไปตามการโพสของผู้หญิงที่หน้าตาน่ารักคนหนึ่ง


          'หนึ่ง.. สอง.. สาม.. ฮ่าๆ ตลกอีกแล้วอ่ะ มุนอาเธอไปเปิดคณะตลกเถอะ'
          'พี่อย่าแกล้งฉันสิ มาถ่ายรูปด้วยกันเลย จะได้เห็นชัดๆว่าใครตลกกว่ากัน'
          'ฉันชนะเเน่ๆ' 


          เสียงหัวเราะอย่างมีความสุขจากคนทั้งคู่ตรงหน้าคล้ายเข็มที่ทิ่มใจดวงน้อยของคนตัวเล็ก นั่นเฮียแบคจริงๆเหรอ? คยองซูมองภาพตรงหน้าอย่างมึนงง ที่เขาไลน์ไปแล้วเฮียไม่ตอบ หรือโทรไปแล้วเฮียไม่รับ มันเพราะอย่างนี้เองหรอกเหรอ? ทำไมเฮียแบคต้องโอบไหล่ผู้หญิงคนนั้น ทำไมทั้งสองคนดูสนิทสนมกันดีจัง ที่อี้ชิงบอกว่าเขาแค่ตกหลุมรักเฮียขั้นต้นๆ มันตัดไฟตั้งแต่ต้นลมได้จริงๆหรือ?
แล้วอาการหน่วงๆในอกตอนนี้ก็เพราะเขาแค่เริ่มหลงเฮียจริงๆใช่ไหม? 
          หลายคำถามพรั่งพรูเข้ามาในความคิดของคนตัวเล็ก ความสับสนฉายชัดออกมาจากแววตาสวยที่สั่นระริก คยองซูเผลอกำมือแน่น ความรู้สึกหน่วง อึดอัดกำลังทำให้เขาไม่เป็นตัวเอง ม๊าไม่เคยสอนให้เขาอิจฉาใคร แต่คยองซูทำไม่ได้ คยองซูอิจฉาผู้หญิงคนนั้นเขาหวงแบคฮยอน 

          หวงเฮียแบคของเขา
ถึงแม้ว่าจริงๆแล้วเขาไม่มีสิทธิ์จะหึงหวงเฮียแบคเลยก็ตาม คยองซูลืมไปแล้วรึไง ว่าเขาไม่ใช่ของเรา...

          "ดูเขาเหมาะสมกันดีนะ คยองว่า... เฮ้! คยองซู ตัวเป็นอะไร?" อี้ชิงถามเพื่อนตัวเล็กอย่างตกใจ ตากลมโตของคยองซูเอ่อไปด้วยน้ำใส แต่เหมือนเพื่อนตัวเล็กพยายามเต็มที่ที่จะกลั้นมันไว้
          "ตัวโอเคไหมเนี่ย? หรือว่า..." อี้ชิงปรายสายตาไปมองคนสองคนที่น่าจะเป็นสาเหตุของอาการที่เพื่อนตัวเล็กกำลังเป็น คนตัวขาวเหมือนจะเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวได้
          "ชิง เรากลับกันเถอะ นะ..." เสียงสั่นอย่างน่าสงสารจากเพื่อนตัวเล็กทำให้อี้ชิงรู้สึกแย่ไปด้วย คยองซูไม่ได้เริ่มรักอย่างที่พวกเราเข้าใจ คนตัวเล็กรักไปแล้ว และเหมือนจะมากซะด้วย ตากลมยังคงมองไปทางชายหญิงคู่นั้น 


          เฮียแบคกำลังทำให้เขาผิดหวัง อันที่จริง คยองซูคงแค่หวังไปเองคนเดียวต่างหาก


          แบคฮยอนเปลี่ยนมุมถ่ายรูป นั่นทำให้เขาสังเกตเห็นผู้มาใหม่ คนตัวเล็กที่คุ้นเคย คนที่แบคฮยอนคิดถึงบ่อยที่สุดในช่วงนี้
"คยองซู..." พึมพำเสียงเบาอยู่คนเดียว ถึงอย่างนั้นแววตาคมกลับทอความดีใจที่ได้เห็นคนตัวเล็ก แต่คยองซูในวันนี้ดูแปลกไป ทำไมเพนกวิ้นของเขาดูไม่ร่าเริงสักนิด เพื่อนตัวขาวที่อยู่ข้างๆเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างกับกวิ้นของเขาแล้วทั้งสองก็หันหลังเดินไปจากตรงนั้น 
          แบคฮยอนรู้สึกใจไม่ดี ขายาวเตรียมก้าวตามคนตัวเล็กไปแต่เเรงฉุดรั้งที่แขนทำให้เขาหันกลับมาอย่างหงุดหงิด พอเห็นว่าเป็น มุนอา ชายหนุ่มจึงพยายามสงบสติอารมณ์
          "คุณแม่พี่แบคโทรมาค่ะ" แบคฮยอนเสยผมอย่างหงุดหงิด เขาอยากตามคยองซูไปใจจะขาด ถึงอย่างนั้นมือหนาก็รับโทรศัพท์จากหญิงสาวก่อนจะกรอกเสียงที่พยายามข่มอารมณ์ตอบมารดาของตน
          "ครับม๊า" 



...



          "คยองซู ตัวรู้จักผู้ชายคนนั้นใช่ไหม?" อี้ชิงถามคนตัวเล็แผ่วเบา นิ้วเรียวไล่เม็ดน้ำใสที่เพื่อนของตนกลั้นไว้อย่างสุดกำลัง แต่สุดท้ายมั้นก็กลิ้งผ่านแก้มนวลลงมาอยู่ดี คยองซูพยักหน้ารับคำเพื่อนรัก อี้ชิงมองเพื่อนด้วยความสงสาร 
          "แล้วเขา...คือคนที่เราพูดถึงเมื่อตอนกลางวันสินะ" คยองซูไม่ได้พยักหน้าเหมือนคำถามแรก แค่เพื่อนตัวเล็กหลบสายตา อี้ชิงก็เข้าใจคำตอบในทันที แขนเรียวคว้าเพื่อนเข้ามากอด มอบความอบอุ่นให้เพื่อนตัวเล็ก คยองซูที่ปกติร่าเริงจะตายไปกลับเงียบซึมลงได้ขนาดนี้ อี้ชิงอยากจับผู้ชายคนนั้นมาตีจริงๆ กล้าดียังไงมาทำให้เพื่อนรักของเขาเสียใจ
          คยองซูเอนหัวกลมๆพิงไหล่เพื่อนตัวขาว อย่างน้อยในตอนนี้ที่เขาไม่อยากทำอะไร การมีเพื่อนอยู่เคียงข้างกันมันก็ทำให้คยองซูรู้สึกดีขึ้นได้
          "นึกออกแล้ว!" อี้ชิงดีดนิ้วดังเป๊าะ ก่อนจะหันมามองเพื่อนตัวเล็กที่เอาแต่ทำหน้าเป็นเพนกวิ้นป่วย 
          "..." คยองซูมองเพื่อนตัวขาวอย่างงงๆ อี้ชิงเหมือนกระต่ายตื่นตูมอะไรประมาณนั้น (เขาไม่ควรคิดแบบนี้ เพราะอี้ชิงหวังดี แถมช่วยปลอบใจอีกด้วย) 
          "นี่เลย... ร้านอาหารจากฉางซา บ้านเกิดเราเอง ไปหาอะไรกินที่นั่นกันเถอะ!" อี้ชิงบอกอย่างตื่นเต้น ก่อนจะกุมหัวเมื่อโดนประทุษร้ายจากเพนกวิ้นหน้าดุ 
          "นี่ชิงจะชวนเรากินทั้งวันเลยรึไงหืม?" คยองซูหน้ามุ่ยด้วยความหงุดหงิด พุงเขาก็เป็นก้อนนูเทลล่าจะแย่ จนจะใส่กางเกงตัวโปรดไม่ได้อยู่แล้ว อี้ชิงยังหาเรื่องกินให้เขาอีกอ่ะ ปากบางยู่ลงอย่างขัดใจ
          "เอาน่า นี่ตัวไม่รู้หรอ การกินเนี่ยช่วยคลายเครียดได้นะ แถมทำให้คนดูดีขึ้นด้วย"
          "ยังไงอ่ะ" คยองซูงง กินมากก็จะอ้วน พออ้วนแล้วจะดูดีงั้นเหรอ
          "เฮ้อ นี่เพื่อนฉันเข้าใจอะไรบ้างเนี่ย? พอตัวกิน ตัวก็จะหายเครียด พอตัวหายเครียดตัวก็จะมีความสุข พอมีความสุขทีนี้ตัวก็จะดูดี ยิ่งกินเยอะๆยิ่งมีน้ำมีนวล ยิ่งดีนะ" ยิ่งเพื่อนตัวขาวอธิบาย คยองซูก็ยิ่งมึน สำหรับเขาแล้ว
          กิน = อ้วน 
          แค่นี้นั่นแหละ



...



          คยองซูมาถึงหน้าคอนโดพร้อมอี้ชิง ทั้งสองจ่ายค่าแท็กซี่ก่อนจะลงจากรถ คนตัวเล็กสีหน้าดีขึ้นกว่าเมื่อตอนเย็น ร้านอาหารจากบ้านเกิดอี้ชิงไม่ทำให้ผิดหวังเลยสักนิด แต่ตอนนี้เขาปลดกระดุมกางเกงจะเม็ดสุดท้ายแล้วเนี่ย...
สองเพื่อนซี้เดินคุยกันจนเกือบถึงหน้าคอนโดก่อนบทสนทนาจะหยุดชะงัก
          "ชิบหายแล้ว..." คำอุทานอันหยาบคายที่น้องคยองรู้สึกรับไม่ได้อย่างแรง หลุดออกมาจากปากชมพูน่าจูจุ๊บของเพื่อนหน้าหวาน
คยองซูมองตามสายตาเพื่อนตัวขาวไปจนพบกับบแววตาคมที่คุ้นเคย
          "เฮียแบค..." เสียงหวานเอ่ยอย่างแผ่วเบาคล้ายหลงอยู่ในภวังค์
นี่เฮียแบคมาดักรอเขาถึงหน้าคอนโดเลยหรือเนี่ย พอคิดแบบนั้นหัวใจบ้าที่เจ็บเเล้วไม่จำก็เต้นแรงอีกแล้ว คยองซูอยากด่าเจ้าก้อนเนื้อโง่นี่ว่าผู้ชายที่กำลังก้าวเข้ามาหาเขาคือคนเดียวกันที่ทำให้ตนเองเสียใจเมื่อตอนเย็น ทำไมไม่รู้จักเข็ด!
          "เอ่อ.. คยองเอาไง จะคุยกับเขาไหม?" อี้ชิงถามเพื่อนตัวเล็กเมื่อผู้ชายตรงหน้าที่เพื่อนสถาปนาตำแหน่งว่าที่ผัว (ตอนเล่าให้ฟัง) ค่อยๆเดินมาทางพวกเขา คยองซูสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะพยักหน้าให้เพื่อน
          "เป็นไงเป็นกัน..." ถ้าไม่เคลียร์กันให้เข้าใจ คืนนี้เขาก็คงนอนไม่หลับแน่ๆ อี้ชิงจึงบอกเพื่อนว่าตนกลับห้องพักก่อน แล้วเดินเข้าคอนโดไป 


          แบคฮยอนมองคนตัวเล็กตรงหน้าที่หน้าตาดูสดชื่นกว่าตอนเย็นที่เจอเขาอยู่กับมุนอา อดีตหนุ่มวิศวะก้าวเท้าไปหาเพนกวิ้นของตนที่ดูอวบขึ้น (มาก) ถึงอย่างนั้นคนตรงหน้าไม่ได้ดูน่ารักน้อยลงไปเลย
          "อยากคุยกับกูไหม?" แบคฮยอนถามคนตัวเล็กที่เอาแต่มองเขาจนรู้สึกประหม่า คนตัวสูงเอามือล้วงกระเป๋ากางเกง เเล้วสังเกตท่าทีคนเด็กกว่าที่มองแวบเดียวด็รู้ว่า งอนเขามากๆ
          "..." คยองซูเงียบก่อนหลบสายตาคมที่สื่ออะไรบางอย่างออกมา คยองซูไม่อยากมโนไปเอง ว่าเฮียแบคมองเขาเหมือนกับว่าคิดถึง มันคงไม่ดีแน่ๆกับการใจเต้นให้ผู้ชายตรงหน้าบ่อยๆ เขาเริ่มมีความรู้สึกกลัว



          หากต้องเริ่มต้นความสัมพันธ์แบบพิเศษกับใครสักคน คยองซูไม่รู้ว่าคนอื่นจะคิดยังไงกับการเริ่มต้นนั้น แต่ถ้าเป็นตัวร่างบางเอง เขารู้สึกกลัว กลัวความผิดหวัง กลัวความเสียใจ กลัว.. ทั้งๆที่มันยังมาไม่ถึง
คยองซูกลัวใจตัวเอง มันชอบคิดเข้าข้างเจ้าของว่าเฮียแบคอาจจะรู้สึกแบบเดียวกันกับเขาก็ได้ ถึงโอกาสจะน้อย แต่พอคิดว่าโอกาสเพียงน้อยนิดก็ยังดีกว่าไม่มีโอกาสเลย ร่างบางก็คิดเข้าข้างตัวเองต่อไป
          การเห็นแบคฮยอนกับผู้หญิงคนนั้นทำตัวสนิทสนมกัน คล้ายเรียกสติคยองซูให้ลืมตามองความจริง ว่าแท้จริงแล้วคยองซูให้ความหวังตัวเองมากเกินไปรึเปล่า แต่ความเสียใจที่เกิดขึ้นกลับเป็นอีกหนึ่งหลักฐานของความรู้สึกในหัวใจคนตัวเล็ก 
          ว่าเขาไม่ได้แค่ชอบเฮียแบค เขารักเฮียแบคไปแล้ว


          แววตาของคยองซูฉายให้แบคฮยอนรับรู้ความรู้สึกของเจ้าตัวได้ง่ายๆ คนตัวเล็กดูสับสน ดูลังเล เหมือนกับกลัวอะไรบางอย่าง และนั่นทำให้แบคฮยอนรู้ตัวว่าต้องทำอะไรสักอย่าง 
          ที่จะเรียกความมั่นใจจากเพนกวิ้นตัวนี้คืนมาให้ได้

          แขนแกร่งจากการออกกำลังกายจัดการโอบคนตัวเล็กไว้ในอ้อมแขน คยองซูตกใจดิ้นแทบหล่นลงพื้น นี่เฮียแบคเล่นอะไร!
          "เฮียเป็นบ้าอะไรเนี่ย! ปล่อยหนูลงเดี๋ยวนี้นะ ไม่งั้นหนูจะโกรธเฮียจริงๆด้วย" แบคฮยอนไม่ได้สนใจเสียงแปดหลอดที่ตะโกนอยู่ข้างหูของตน ขาแกร่งเดินดุ่มๆไปที่ Kawazaki ZX 10R ลูกรัก ก่อนจะวางคยองซูลงบนเบาะของบิ๊กไบค์คู่ใจ คนตัวเล็กมีเหงื่อชื้นผุดตามไรผมจากการออกแรงดิ้นที่ดูยังไงก็ไร้ประโยชน์ แบคฮยอนท้าวแขนคร่อมร่างบางก่อนจะยื่นหน้าหล่อๆที่คยองซูคิดว่าดูดีที่สุดสำหรับตัวเองมาใกล้คนตัวเล็กกว่า 
          "กูไม่ได้บ้า แต่จะพาซิ่ง กอดเอวเฮียดีๆล่ะหนู" พูดจบมุมปากก็กระตุกยิ้มอย่างกร๊าวใจ เอาเลยจ้ะเฮีย เอาที่เฮียสบายใจ จะฆ่าจะแกงหนูก็เชิญเลย คยองยอมเฮียทุกอย่าง...ก็บ้าแล้ว! ร่างเล็กตั้งท่าจะลงจากรถ หลังจากตั้งสติได้เมื่อโดนตาคมๆกับรอยยิ้มเท่ๆของเฮียแอทแทคไปเมื่อกี้ แต่หมวกกันน็อคสีขาวที่ดูเข้ากับรถก็ลอยมาใส่อย่างนุ่มนวลบนหัวเล็กๆของคยองซูได้อย่างไรไม่รู้ แล้วเฮียแบคก็วาดขาคร่อมบิ๊กไบค์ มีการจับมือนิ่มๆของคยองไปไว้รอบเอวสอบอีก แถมบิดออกตัวแรงมาก ไม่ได้แรงแค่รถนะ เจ้าของมันก็ออกตัวแรง เฮียเต๊าะคยองแรงมากอ่ะ! นี่คยองเปล่าเต็มใจนะ แต่ไม่ปฏิเสธเพราะกลัวตกหรอก จริงจริ๊ง!




(จินตานาการว่ามันสามารถนั่งได้สองคนค่ะ อิอิ)



          แบคฮยอนเอาขาตั้งของลูกรักลง ก่อนจะดับเครื่องยนต์ ถอดหมวกให้คนที่นั่งซ้อนท้าย คยองซูก้าวลงมาจากรถมอเตอร์ไซค์คันโต คนตัวเล็กกวาดตาโตมองไปรอบๆ ก่อนจะสะดุดกับป้ายหินอ่อนอันเบ้อเริ่ม 

'Byun Group

          ร่างบางอ่านป้ายหินอ่อนนั้นก่อนจะหันกลับมามองแบคฮยอนที่ยิ้มอย่างพอใจอยู่ คนตัวสูงตอบคำถามให้คนตัวเล็กที่บนใบหน้ามีแต่เครื่องหมายความสงสัยเต็มไปหมด
          "บริษัทกูเอง" ก่อนมือหนาจะกึ่งจูงกึ่งลากคนตัวเล็กไปทางป้อมยาม มืออีกข้างก็หิ้วถุงของกินที่เพิ่งแวะซื้อตรงมินิมาร์ทข้างทางความอบอุ่นจากมือใหญ่เเล่นผ่านสู่หัวใจคนตัวเล็ก เฮียแบคทำให้เขาเข้าข้างตัวเองอีกแล้ว...
          "ลุงทึก! ลุงทึกครับ!" แบคฮยอนตะโกนเรียกใครสักคนในป้อมยาม คงเป็นลุงรปภ.ที่รักษาความปลอดภัย แหม่ ลุงแกปฏิบัติหน้าที่ดีจริงๆ คงได้โบนัสประจำปีแน่ๆ หลับคาโต๊ะซะขนาดนี้...
          "หาววว ครับผ๊ม!" ลุงทึกหาวหวอดใหญ่ๆ ก่อนจะลืมตาโพลงเมื่อเห็นเฮียแบคทุบกระจกเบาๆ แกรีบกุลีกุจอเลื่อนบานกระจก ก่อนจะตะเบ๊ะท่าพร้อมรับคำสั่ง เป็นลุงยามที่น่ารักจริงๆ
          "คุณแบคฮยอนมีอะไรให้ผมรับใช้หรือครับ?"
          "ผมจะขึ้นไปบนดาดฟ้า ลุงช่วยผมทีนะครับ"
          "ได้เลยครับผม วันนี้คึกคักหน่อยนะครับ เหมือนพวกเขาจะเริ่มเตรียมงานเลี้ยงประจำปีกัน"
          "เราเป็นเจ้าภาพนี่ครับ ต้องจัดเต็มซะหน่อย" 



          แบคฮยอนที่พูดจาเป็นผู้ใหญ่ แถมสุภาพกับลุงยาม เป็นภาพที่ทำให้คยองซูเห็นอีกมุมนึงของผู้ชายคนนี้ ตากลมอดชื่นชมคนตรงหน้าไม่ได้ ก่อนจะเบิกตาอย่างตกใจเมื่อลุงยามเจ้าเก่าทักเขาแบบนั้น
          "แล้วนี่ใครกันครับ แฟนล่ะสิ? ไปกันครับ เดี๋ยวผมนำทาง" แบคฮยอนไม่ปฏิเสธอะไร แถมยกยิ้มอย่างชอบใจ ทั้งๆที่คยองซูอายจนหน้าแดงตัวแดงไปหมดแล้ว เมื่อก่อนเต๊าะเฮียเอาๆ ตอนนี้คยองซูคนนั้นหายไปไหนเเล้วเนี่ย 
          บริษัทแบคฮยอนไม่เงียบเลยจริงๆ นี่พนักงานของร่างสูงทำโอทีกันแน่ๆเลย ทุกคนดูวุ่นวายกับการเตรียมงาน แต่คนข้างๆร่างบางกลับยิ้มหน้าระรื่นไม่กระตือรือร้นจนคยองซูอดหมั่นไส้ไม่ได้
          "ไม่ช่วยพวกเขาหน่อยรึไงกัน เฮียนี่ไม่ไหวเลยอ่ะ" เสียงเล็กบ่นกระปอดกระแปด
          "กูเป็นคนจ้างพวกเขาให้มาทำงานเพื่อเบาแรงกู แล้วกูจะต้องลงแรงอีกเพื่อ?" จะพูดอะไรก็พูดไปเถอะ ทำไมเฮียต้องยื่นหน้ามาใกล้ๆด้วย คยองหงุดหงิดเเล้วนะ!



          ในที่สุดเราก็มาถึงชั้นดาดฟ้า บนนี้อากาศดีมากๆ เห็นดาวชัดด้วยแฮะ คยองซูมองบรรยากาศดีๆแบบนี้อย่างถูกใจ แบคฮยอนมองเพนกวิ้นที่กางปีกอย่างมีความสุข กวิ้นของเขาน่าจะชอบบรรยากาศแบบนี้แหละ 
          และเขาคิดไว้ไม่ผิด
          แบคฮยอนนั่งลงมุมหนึ่งก่อนจะวางของลงบนพื้น ดาดฟ้านี้ไม่มืดจนเกินไปเพราะมีแสงที่เปิดอยู่รอบๆ แต่ก็ไม่สว่างจนกลบดาวสวยๆเช่นกัน มือหนากวักเรียกเพนกวิ้นที่ซนไกลเกินสายตาของเขา คยองซูก็เชื่อฟังมนุษย์แบคฮยอนอย่างดี ร่างบางนั่งแหมะลงใกล้ๆผู้ชายปากร้าย (กับเขา) แต่ใจดี 
          "เฮีย ที่นี่สวยมากเลยอ่ะ คยองชอบดาวที่นี่..." คนตัวเล็กว่า ตากลมไม่หยุดทอดมองเจ้าดวงดาวที่ลอยเด่นบนผืนฟ้าสีดำสนิท แบคฮยอนยิ้มขณะมองคนตัวเล็ก ปากหยักเล่าเรื่องของตนไปด้วย เขารู้ว่าคยองซูกำลังฟัง
          "ตอนกูเครียด หรือว่าไม่สบายใจกูก็มาที่นี่แหละ... ดาวที่นี่สวยอย่างที่มึงว่าจริงๆ" ตาคมบอกความรู้สึกให้คนตัวเล็กรู้ว่าเขาสบายใจแค่ไหนที่ได้อยู่ที่นี่
          "..." คยองซูยังคงเงียบ ร่างบางค่อยๆฟังสิ่งที่คนตัวสูงบอกเล่า
          "ที่นี่คือ เซฟโซน สำหรับกูเลย มันปลอดภัยเพราะมีแต่กูนี่แหละที่กล้าขึ้นมา" เสียงทุ้มขำเบาๆ
          "อ้าว แล้วทำไมคนอื่นไม่ขึ้นมาอ่ะเฮีย?" คยองซูถามอย่างสงสัย จะมีแต่เฮียแบคที่ขึ้นมาหรอ ไม่เชื่อ!
          "เพราะว่า..." เสียงทุ้มเอ่ยเบาๆ จงใจเว้นจังหวะให้นาน คยองซูเริ่มรู้สึกแปลกๆ ตากลมหลุกหลิกมองซ้ายขวา ก่อนจะรีบเข้าไปประชิดคนตัวสูงที่ไม่รู้ว่าอยู่ดีๆเกิดขำอะไรขึ้นมา คยองซูกลัว!
          "..."
          "บนนี้น่ะมี..." เสียงทุ้มกระซิบอยู่ข้างใบหูเล็ก คยองซูกลัวจนหน้าซีด มีสิ่งลี้ลับแน่ๆ คยองซูกลัวผีอ่ะ!
          "..." จากอยู่ชิดต้นแขนแน่นๆในตอนแรก คยองไม่สนอะไรแล้ว มุดอกเฮียแบคเลยล่ะกัน! กลัวอ่ะ งื้อออ
          "ไม่มีอะไรหรอก" เสียงทุ้มเอ่ยเรียบๆตัดอารมณ์ตื่นเต้นจากความหวาดกลัว คนตัวเล็กเงยหน้าจากการมุดคนตัวสูงทันที มืออวบทุบอกแกร่งแรงๆไปทีหนึ่งด้วยความหมั่นไส้ ถ้าร่างบางฉี่แตกขึ้นมา จะฟ้องร้องเฮียแบคให้หมดตัวเลย ฮึ่ย!
          "เฮียอ่ะ! หนูนึกว่ามี...นั่นแหละ เฮียนิสัยไม่ดีเลย ชิ!" คนตัวเล็กกอดอก เชิดหน้าไปอีกทางจึงไม่เห็นรอยยิ้มเอ็นดูคนแก่กว่า

          กวิ้นมันน่าฟัดจริงๆ

          แบคฮยอนรื้อของกินจากถุงพลาสติกก่อนยื่นน้ำอัดลมยี่ห้องดังให้คนตัวเล็ก 
          "เอ้า เอาไปกินมีเรื่องต้องคุย เดี๋ยวคอแห้ง"
          "คุยจนคอแห้งเลยเหรอ" คยองซูหันมามองคนตัวสูง ขำให้กับรูปประโยคแปลกๆ แต่มืออวบก็ยื่นไปรับกระป๋องเครื่องดื่มสีแดงจากมือหนา


          "..."
          "..."


          อยู่ๆก็เกิดความเงียบน่าอึดอัดระหว่างทั้งสองคน แบคฮยอนกระดกน้ำอัดลมรวดเดียวหมดกระป๋อง ก่อนหันมาสบตาโตของคนตัวเล็กอย่างจริงจัง
          "คยองซู.. วันนี้น่ะ ตอนเย็นที่มอ ทำไมมึงเห็นกูเเล้วไม่เข้ามาหา มึงหนีกูทำไม?" ตากลมเสหลบเจ้าของคำถาม
          "..." แบคฮยอนเชยคางมนให้หันมาสบตากัน แววตาคนตัวเล็กเริ่มส่อแววเสียใจ มันทำให้แบคฮยอนรู้สึกจี๊ดๆ คนตัวสูงเพิ่งรับรู้ความจริงอีกข้อหนึ่งของตัวเอง เขาไม่ชอบให้คยองซูรู้สึกไม่ดี
          "มึงไม่มีอะไรจะถามกูรึไง หืม?" แบคฮยอนยังคงค้นทุกความรู้สึกที่อยู่ในแววตาคนตัวเล็ก ขอแค่คยองซูถามเขาพร้อมจะตอบทุกอย่างให้กระจ่างชัดอยู่แล้ว
          "..." 
          "โอเค มึงไม่ถามไม่เป็นไร กูบอกเองก็ได้" มือหนาชี้นิ้วคาดโทษคนตัวเล็ก แววตาอบอุ่นที่มองมาคล้ายพัดเป่าบาดแผลถลอกจากความเสียใจของคยองซูให้หายไปเหมือนไม่เคยเกิดขึ้น
          "ผู้หญิงที่มึงเห็นตอนเย็นน่ะ ว่าที่คู่หมั้นกูเอง..." คยองซูรู้สึกเหมือนถูกน็อคเอาท์กลางอากาศ เหมือนลูกโป่งที่สูบลมจนพองโต แล้วถูกจิ้มแรงๆให้แตก นี่มันอะไรกัน...


          "เฮีย..." เสียงเครือแผ่วเบาที่แหบแห้งเอ่ยเหมือนละเมอ ตากลมสบตาคมที่ไร้เเววล้อเล่น
          "แต่เขาไม่ใช่คู่หมั้นของเฮีย เรายังไม่ได้หมั้นกัน" คราวนี้คยองซูเริ่มมึน ไหนจะสรรพนามที่เปลี่ยนไปอีก มืออวบวางที่หน้าอกตัวเองเบาๆ เผื่อมันจะทุเลาจังหวะการเต้นของก้อนเนื้อที่จะทะลุอกเขาออกมาอยู่แล้วได้บ้าง
          "ยังไม่ได้หมั้น?" เสียงหวานถามย้ำเหมือนไม่เข้าใจ
          "จะให้เฮียไปหมั้นกับใครล่ะ ในเมื่อเฮียมีกวิ้นของเฮียอยู่เเล้วนี่" ปากหยักยกยิ้มที่คยองซูคิดว่าอ่อนโยนและอุ่นไปถึงหัวใจ คนตัวเล็กส่งยิ้มรูปหัวใจให้เฮียนิสัยไม่ดี ชอบทำให้เขาใจแป้วเรื่อยเลย
          "คยองซู... เฮียไม่ใช่คนที่ดีอะไรมากมาย ไม่เคยรักใครจริงๆสักที ให้เป็นคยองซูได้ไหม?"
          "..." 

          ทำไมจะไม่ได้ล่ะ คยองซูน่ะเต็มใจเดินเข้าหาเฮียตั้งแต่แรกอยู่แล้วนี่นา

          "เป็นคนแรกที่ทำให้เฮียรู้สึกรัก โอเคตอนนี้เฮียยังไม่ได้รักกวิ้นก็จริง แต่เฮียโคตรชอบเรา อันนี้เฮียมั่นใจ" เสียงทุ้มเอ่ยติดๆขัด เเบคฮยอนโคตรเขินเลยเถอะ คยองซูมองเขาไม่วางตา แถมยังส่งยิ้มน่ารักแบบนั้นให้อีก เป็นผัวเมียกันจริงๆขึ้นมา เดี๋ยวรู้เรื่อง
          "คยองพยายามได้ไหม.. หัวใจของเฮียมันกำลังจะเปิดให้เราเเล้วนะ" 
          ถึงเฮียไม่ขอ คยองก็จะทำให้อยู่แล้ว




...



          แบคฮยอนและคยองซูนั่งกินลมชมวิวอยู่บนดาดฟ้าของบริษัทบยอนอยู่พักใหญ่ๆ ก่อนเมฆฝนจะบดบังดาวดวงน้อยให้ลับไป คนตัวสูงจึงชวนคยองซูกลับ เมื่อลงมาถึงชั้นล่าง แบคฮยอนเอ่ยขอบคุณลุงยามที่ช่วยอำนวยความสะดวกให้พวกเขา ก่อนทั้งสองคนจะตรงไปที่บิ๊กไบค์คันใหญ่จอดรออยู่ แบคฮยอนสวมหมวกให้ศีรษะเล็ก เมื่อคยองซูนั่งเรียบร้อย คนตัวสูงก็บิดรถออกจากบริษัทไป
          โชคไม่ดีหน่อยที่พอพวกเขาใกล้ถึงคอนโด ฝนก็ตกลงมาซะก่อน แถมตกหนักมากด้วย แบคฮยอนเร่งเครื่องให้เร็วยิ่งขึ้น ด้วยกลัวว่าคยองซูจะไม่สบาย ทั้งๆที่ความจริงแล้ว คนตัวเล็กสวมมวกกันน็อคอยู่ แต่แบคฮยอนต่างหากที่ไม่มีสิ่งปกป้องศีรษะจากน้ำฝนเย็นๆ อึดใจต่อมา ทั้งสองคนก็มาถึงหน้าคอนโดคนตัวเล็ก เมื่อจอดมอเตอร์ไซค์คันโตเรียบร้อย ก็พากันวิ่งฝ่าสายฝนเข้าคอนโด แบคฮยอนตัวเปียกซกไม่ต่างอะไรกับคยองซู ดีหน่อยที่คนตัวเล็กหัวไม่เปียกเท่าไหร่



          "แล้วเฮียจะกลับคอนโดตัวเองยังไงอ่ะ?" ร่างบางมองคนตัวสูงที่กำลังลูบหยดน้ำออกจากใบหน้าหล่อๆของตน 
          "ก็รอฝนซาก่อน บิดไปไม่ถึงสิบนาทีก็ถึงแล้ว" คนตัวสูงตอบชิลๆ
          "แล้วเฮียจะรอจนปอดบวมก่อนรึไงเล่า! ดูสิมันตกหนักไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลยอ่ะ" ร่างบางว่าก่อนจะชะโงกหน้ามองไปนอกล็อบบี้ ฝนตกหนักขนาดนี้ พายุเข้าแหงๆ
          "เอ้า แล้วจะให้กูทำยังไง?" ตาเรียวมองคนอวบระยะสุดท้ายเขียวปั๊ด ถ้าไม่ให้เขารอ แต่บิดกลับฝ่าสายฝนไปไม่แย่กว่าเหรอ
          "จะยากอะไร..." คยองซูค่อยๆหันหน้ามามองคนแก่กว่า เสียงหวานเหมือนคยองซูตอนชอบเต๊าะเฮียแบคคนเดิมกลับมา 
          "..."
          "เฮียก็มานอนห้องหนูก่อนไง พรุ่งนี้ค่อยกลับ" แบคฮยอนเบื่อความคยองซูมากๆเลย กวิ้นมันเคยหวงตัวเองบ้างไหมเนี่ย แรดขนาดนี้มันน่าดัดนิสัยให้เข็ดจริงๆ แบคฮยอนมองคนตัวเล็กอย่างระอา ก่อนแววตาคมที่คยองซูชอบจะฉายแววเจ้าเล่ห์ให้คนตัวเล็กหวั่นนิดๆ
          "ชวนผู้ชายเข้าห้องแบบนี้..."
          "..."
          "ดูแลตัวเองดีๆนะครับคยองซู" คยองเกลียดการยกยิ้มมุมปากของเฮียแบคที่สุดเลยอ่ะ เกลี๊ยด!



          ตอนนี้คยองซูอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้ว และเฮียแบคก็กำลังอาบต่อจากคยองอยู่ มืออวบออกแรงเช็ดผมที่เปียกหมาดๆของตัวเองเบาๆ ก่อนจะเช็คตารางอ่านหนังสือของตนว่าวันนี้ต้องอ่านอะไรบ้าง ถึงคยองจะชอบเต๊าะผู้ชาย (แค่เฮียแบคหรอกน่า) แต่ก็ไม่ทิ้งการเรียนนะ คนตัวเล็กหยิบแว่นสายตามาสวมก่อนจะอ่านหนังสือทบทวนเรื่องเก่าที่เรียนไปแล้ว
          เสียงเปิดประตูห้องน้ำเบาๆ เฮียแบคคงอาบเสร็จแล้ว คนตัวเล็กที่กำลังตั้งใจอ่านหนังสือเป็นภาพที่เรียกรอยยิ้มจากคนตัวสูงได้ แบคฮยอนไม่คิดว่ากวิ้นของเขาจะน่ารักได้ขนาดนี้
          "คยองเตรียมชุดนอนไว้ให้เฮียอ่ะ อยู่ปลายเตียง ตัวใหญ่สุดของคยองเเล้ว เฮียลองใส่ดูดิ"
          ตาเรียวมองตามที่คนตัวเล็กบอก ก่อนจะลองหยิบเสื้อยืดขนาดพอดีกับกางเกงขายาวมาสวม ก็ถือว่าใส่ได้พอดี แบคฮยอนก้าวมาซ้อนแผ่นหลังคนตัวเล็ก คยองซูตอนตั้งใจแบบนี้มันมีเสน่ห์แปลกๆแฮะ มือหนาวางบนผ้าเช็ดผมที่ค้างอยู่บนศีรษะร่างบาง ก่อนจะออกเเรงเช็ดเบาๆ คยองซูชะงักกับสัมผัสอบอุ่นที่ได้รับ กำลังจะหันไปพูดกับเฮียแบค แต่คนตัวสูงก็ดันให้คนตัวเล็กหันไปสนใจหนังสือตรงหน้าแทน
          "อ่านต่อสิ ตอนมึงอ่านหนังสือน่ารักดี"


          น่ารัก

          น่ารัก

          น่ารัก...


          โอ้ยยยยย จะตายแล้วววว คยองอยากพลีกายวายชีวาต่อหน้าทูนหัวของตัวเอง เฮียอ่ะ มาทำแบบนี้ให้แล้วคิดว่าคยองซูจะอ่านหนังสือรู้เรื่องเหรอ? คยองซูพยายามรวบรวมสติแล้วเพ่งไปที่หนังสือของตัวเอง ผ่านไปสักพักนึงเฮียถึงละมืออออก มือเล็กจับๆผมตัวเองดูถึงรู้ว่าแห้งสนิทแล้ว ปากบางยิ้มให้กับความน่ารักของเฮีย 
          คยองซูอ่านหนังสือต่อจนเกือบๆเที่ยงคืน นิ้วคนตัวเล็กนวดคลึงเบาๆที่หัวตาเพื่อคลายความล้า ก่อนร่างบางจะลุกขึ้นแล้วบิดขี้เกียจ คยองซูเลื่อนเก็บเก้าอี้ก่อนจะดับไฟที่โต๊ะอ่านหนังสือ คนตัวเล็กหันไปทางเตียงก็ต้องยิ้มกับภาพที่เห็น 
          เฮียแบคหลับไปแล้ว 


          คยองซูเดินไปอีกฝั่งนึงของเตียง มือเล็กเอื้อมไปดับโคมไฟที่หัวเตียงก่อนจะแทรกตัวเข้าไปในผ้าห่มผืนเดียวกับเฮียแบค ในความมืดมิดที่ตากลมโตเริ่มชินกับความมืด คนตัวเล็กลอบสังเกตเฮียแบคของตนเอง เฮียแบคเป็นผู้ชายที่หน้าสวยหวาน แต่ไม่รู้ทำไมคยองถึงมองว่าเฮียดูหล่อมากกว่า อยู่ๆมือเฮียแบคก็คว้าหมับที่มือคยองซู คนตัวเล็กสะดุ้งตกใจกับแววตาคมที่เปิดขึ้นมา
นึกว่าเฮียหลับแล้วซะอีก


          "หน้ากูมีอะไรติดรึไง มองอยู่ได้" เสียงทุ้มถามอย่างหาเรื่อง แต่แววตาใจดีแบบนี้ ก็ทำให้คยองกล้ากวนตีนเฮียอยู่ดี
          "ไม่มีหรอก เฮียหล่ออ่ะ หนูเลยมอง" คนตัวเล็กจีบปากจีบคอพูด เรียกเสียงหัวเราะจากคนแก่กว่า
          "นอนได้แล้ว กูง่วง"
          "ครับบบ...ฝันดีนะเฮีย"  คนตัวเล็กยิ้มหวานให้เฮียแบค กระชับมือที่จับกันอยู่ให้แน่นขึ้น 
          

          ไม่อึดอัดจนเกินไป แต่ก็ไม่หลวมพอให้หลุดออกจากกัน

          "ฝันดีเหมือนกัน กวิ้นแรดของเฮีย" ถึงคืนนี้ฝนจะตกหนักและอากาศก็เย็นสุดๆ แต่หัวใจของคนสองคนที่นอนกุมมือกันกลับอุ่นผกผันกับสภาพอากาศ ทั้งสองเข้าสู่นิทราด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข...และความอบอุ่นใจ



.
.
.
TBC
.
.
.





TALK:
เอาล่ะในที่สุดก็ได้อัพ! จริงๆเกือบเสร็จตั้งแต่เมื่อคืนแล้วค่ะ แต่เค้าง่วง ._. 
อ่านแล้วติชมให้ไรท์ด้วยนะคะ กิกิ


































แด
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

115 ความคิดเห็น

  1. #99 ศรีโด้คนงาม (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 16:16
    คือแระคือแระพากันขึ้นห้องเฉยยยยยย
    #99
    0
  2. #87 paepimPLOY (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 00:48
    แดคือไรอะ?????
    #87
    0
  3. #64 baekmai (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 00:35
    รีบมาต่อน้าาา
    #64
    0
  4. #63 btfd (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 01:51
    โง้ยยยทน่ารักจริงๆเลยยยยย
    #63
    0
  5. #62 Vanilla612 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 10:23
    คยองลูกมี๊ว่าอีกไม่นานลูกสาวมี๊จะเสียคัวเอานะ 555555
    #62
    0
  6. #61 kisxing (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 00:46
    ยัยกวิ้น หวงตัวบ้างก็ได้นะลูก (:
    #61
    0
  7. #60 Allkyungsoo (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 22:55
    น่ารักจังเลยยยยย555กวิ้นอย่าแรดเยอะนะเดี๋ยวเสียตัวเร็ว555
    #60
    0
  8. #58 akzth (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 19:19
    ฮืมมมคนจริงต้องงี้พี่เเบคสุดยอด????????????????
    #58
    0
  9. #57 j-jamie (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 08:11
    ฮิ้ววววว หนูพาเฮียเค้าขึ้นห้องเลยหรอลูก ฮืออออ เฮียพามาด่านฟ้าแล้วมาบอกแบบนี้ เขินนะเนี่ย ><
    #57
    0
  10. #56 AS04 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 01:21
    กรี๊ดดดดดดดด เขินนนนนจังเลย
    #56
    0
  11. #55 BDC_J (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 23:47
    โอ้ยย วันนี้ไรท์ลงได้จุใจมาก ฟินตัวจะแตกยิ้มทั้งตอน
    #55
    0
  12. #54 krisyeol-baekdo (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 23:33
    ทำไมกูเขินอ่ะ น่ารักอ่าาาาา เฮียของกวิ้นแม่ง สุดๆๆ
    #54
    0
  13. #53 iganyanit (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 23:01
    เฮียแม่งรุกชิบหายเลย เขินโว้ยยย เฮียมีความละมุน งื้ออออ
    #53
    0
  14. #52 CYS_SW (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 22:52
    เฮียแบคคนจริง ชอบอะ
    #52
    0
  15. #51 Mini_Kyungsoo (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 21:54
    เฮียก็มีมุมแบบนี้เหมือนกันนะเนี่ย ดีแล้วที่บอกอะ น้องจะได้ไม่ต้องเสียใจ
    #51
    0
  16. #50 Kaitui (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 20:10
    เขินเฮียอ่ะ เฮียอย่าทำเจ้ากวิ้นมันเสียใจนะ
    #50
    0
  17. #49 MMinnimous (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 20:06
    งื้อออออ น่ารักอ่าาาา เฮียแบคแมนๆเปิดอกครับ5555
    #49
    0
  18. #48 Joker_King (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 19:45
    ตกอกตกใจโหม้ดดดดด ดีที่ออกมาสวย
    #48
    0