ตั้งค่าการอ่าน

ค่าเริ่มต้น

  • เลื่อนอัตโนมัติ
    ดินแดนอัศจรรย์

    ลำดับตอนที่ #1 : ภาค 1 อัศจรรย์ใจ : บทที่ 1 ค้นพบมิติใหม่

    • เนื้อหาตอนนี้เปิดให้อ่าน
    • 27
      0
      5 ต.ค. 46

                   โบ๊ท  เป็นเด็กที่แสนจะธรรมดาและไม่มีอะไรพิเศษนัก ทั้งวัน กิจกรรมที่เขาทำนั้นล้วนแต่เป็นกิจวัตรประจำวัน ไม่มีอะไรแปลกๆใหม่ๆเลย วันนี้เขากำลังจะขอแม่ไปเล่น

        

          \"แม่ฮะ ผมออกไปเล่นแล้วนะฮะ!\"เสียงนี่ก็จะได้ยินเป็นประจำวันเสาร์และอาทิตย์เวลาเที่ยงครึ่งเป๊ะ เหมือนว่ากำหนดไว้แล้วว่าต้องพูดทุกๆวันตามที่บอกนี้ หลังจากที่โบ๊ทขอแม่ไปเล่นแล้ว ก็ต้องมุ่งหน้าไปสนามเด็กเล่นใกล้ๆกับโรงเรียนประถมของเด็กน้อย(อ้อ!ลืมบอกไปว่าโบ๊ทเรียนอยู่ชั้นป.6ครับ)และเพื่อนเล่นผู้มีชีวิตเป็นตารางเวลาเหมือนกับโบ๊ทอีกสองคนก็รออยู่ที่นั่นก่อนแล้วเป็นประจำทุกๆวันเสาร์และอาทิตย์ คนแรก เป็นคนที่คงแก่วิชาความรู้มากชอบทุกอย่างเกี่ยวกับเศรษฐกิจและข่าวการเมือง เขาชื่อ เนียร์ และอีกคนเป็นเพื่อนสนิทด้วยเหมือนกัน เขาชื่อต้น เป้นผู้ชอบวิชาภาษาจีนและเพ้อฝันไปวันๆทุกอย่างในตัวเขาล้วนธรรมดาหมด ยกเว้นกลิ่นใต้รักแร้ของเขาที่ไม่สามารถเปลี่ยนเป็นหอมได้เลย(แม้ว่าจะทาโรออนเป็นลังก็ตาม) แล้ววันนี้ก็จะเป็นการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ของตารางเวลาชีวิตซะด้วย ก็คือวันนี้อยู่ดีๆต้นก็พูดขึ้น

          

          \"นี่พวกเราไม่เบื่อชีวิตซ้ำๆซากๆนี่บ้างกันเลยเหรอ?\"ต้นพูดขึ้นมาลอยๆแล้วมองเมฆที่ลอยไปเอื่อยๆ

        

          \"นี่ต้น นายคิดยังไงถึงพูดยังงี้ขึนมาเนี่ย?\"เนียร์ถามอย่างฉงน แต่ก็ไม่ได้คำตอบอะไรจากต้น



          \"เอ้อ จะว่าไปแล้วนะ อยู่อย่างนี้มันก็น่าเบื่อจริงๆอย่างที่ต้นพูดนั่นแหละ\"โบ๊ทพูดขึ้นบ้าง



          เฮ้อ........      ทั้งสามคนถอนหายใจพร้อมกัน...



         แล้วทั้งสามคนก็พบแสงสว่างริบหรี่อยู่ที่หลุมฝังขยะขนาดใหญ่ข้างๆสนามเด็กเล่น หลุมนี้มีลักษณะเป็นหลุมกลวงลงไปเป็นลายเกลียวบิดเบี้ยวไปมา ส่วนกลิ่นนั้นไม่ต้องบรรยาย เหม็นมาก!!!! แต่วันนี้ที่เด็กๆยอมเข้าใกล้ในรัสมี 50 เมตรเพราะว่าแสงริบหรี่ที่สร้างความประหลาดใจให้ต่างหาก



          \"เอาไงดีล่ะ?\"โบ๊ทถามเพื่อนรักทั้งสอง

      

          \"คงต้องลงไปดู เพราะมันสูงจนมองไม่ค่อยชัด\"เนียร์ให้ความเห็น

          

          \"อืม.. ปัญหาก็คือความสูงนี่แหละ\"ต้นพูด แล้วชะโงกลงไปดูข้างล่าง เผื่อจะได้ชัดบ้าง\"ทีนี้ ใครจะลงไปเป็นคนแรกล่ะ?\"



          นายนั่นแหละ!!



          โบ๊ทและเนียร์พูดพร้อมกันแล้วถีบตูดต้นพุ่งลงไปในหลุมขยะ!ต้นพุ่งลงไปด้วยความเร็วสูง และหัวคะมำสู่ข้างที่หมายตรงเป๊ะแล้วเด็กน้อยอีกสองคนจึงไสลด์ตัวลงมาตามทางลาด พบต้นนอนตูดโด่งร้องไห้ซิกๆอยู่ตรงนั้น

          

           \"ปลงเถอะนะ เสื้อนายซักเมื่อไหร่ก็ได้\"เนียร์ปลอบใจ



           \"เสื้อวิลิศมาหราของเค้า...\"ต้นบ่นพึมพำ



          \"เอาล่ะ มาดูที่แสงนี่กันเถอะ\"โบ๊ทเรียกเด็กทั้งสองมารวมกันที่ต้นกำเนิดของแสงริบหรี่นั่น



          เมื่อเข้าไปดูชัดๆใกล้ๆแล้วก็พบว่ามันเป็นลูกบอลโลหะสีฟ้าครามกำลังเรืองแสงระยิบระยับอยู่ ทั้งตัวของมันเต็มไปด้วยลายอักขระอะไรไม่รู้ และเส้นขะยึกขะยือกับจุดรายล้อมรูปทรงนั้น ดูเผินๆแล้วเหมือนกับว่าแร่ที่ใช้ทำก้อนนี้ไม่เคยมีผู้พบเห็นหรือค้นพบในโลกที่เราอยู่แห่งนี้ด้วยซ้ำ เนียร์ ผู้สนใจเจ้าก้อนผลึกนี้มากจึงเข้าไปสำรวจดูแล้วหยิบลูกบอลนี่ขึ้นมาหมุนดูในมือน้อยๆของเขา ทันใดนั้น ลวดลายสัญลักษณ์และอักขระประหลาดบนลูกโลหะนั้นก็เรืองแสงสีเงินแทนที่จะเป็นสีขาวแบบเดิมแล้วลวดลายเรืองแสงก็พุ่งเป็นเกลียวขึ้นไปบนฟ้า แสงสีเงินฉายไปรอบๆสีสันบาดตา สร้างความประหลาดใจแก่เด็กๆมาก แล้วแสงต่างๆก็พุ่งเข้ามาห่อหุ้มรอบๆตัวเด็กๆ โบ๊ทตาค้าง เนียร์ปิดตา ต้นอ้าปากหวอ แล้ว...



           บูม!!!!



          ทันใดนั้น ร่างของทั้งสามก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย..ทิ้งร่องรอยไว้แค่รอยเท้าสามรอยตรงนั้นเท่านั้น...

    ติดตามเรื่องนี้
    เก็บเข้าคอลเล็กชัน

    ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...

    อีบุ๊ก ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...

    ความคิดเห็น

    ×