ตั้งค่าการอ่าน

ค่าเริ่มต้น

  • เลื่อนอัตโนมัติ
    ยมฑูต.

    ลำดับตอนที่ #1 : วาระสุดท้ายของชั้น

    • เนื้อหาตอนนี้เปิดให้อ่าน
    • 154
      0
      2 ก.ย. 46

        เวลา17.30น.ท้องฟ้าเป็นสีน้ำทะเลแจ่มใส เมฆสีขาวลอยกำบังแสงอาทิตย์พอให้กรุงเทพ

    ร่มเย็น นั่นไง เห็นเด็กผู้หญิงที่ผมยาวๆ ใส่ที่คาดผมสีน้ำเงิน สวมเสื้อเชิ๊ตแขนสั้นผูกไทด์ และใส่

    กระโปรงนร.สั้นสีเดียวกับที่คาดผม คนนั้นมั้ย ที่กำลังนั่งให้ยายแก่ดูลายมืออยู่ข้างถนนน่ะ

    คนนั้นแหละ ชั้นเอง  และอีก15ชั่วโมงโดยประมาณ ชั้น จะตาย...  แน่นอน  ตอนนั้นชั้นยังไม่รู้

        \"ลายมือนะมันไม่ได้เปลี่ยนไปทุกวันหรอก\"ยายแกบ่น \"ดูทุกวันก็เหมือนเดิม ทุกวัน...

    นี่ !ยายนะย้ายร้านหนี พวกหนูมินดีกว่า\"

        \"ลองย้ายดูดิ  ยายจะได้เฉาตายเพราะไม่มีใครให้บ่นงัย ถึงตอนนั้นล่ะก็นะ

    อย่ามาง้อละกัน\"ชั้นสวนกลับมั่ง  แทนที่จะโกรธ ยายแก่กลับหัวเราะ\"ยายน่ะนะจะเฉาตายเพราะ

    หนูมิน เหอๆๆ\"แล้วแกก็หัวเราะอีกรอบ(ชั้นละดีใจจริง จริ๊ง ที่ยายแกไม่ได้เคี้ยวหมาก ถ้าเป็นงั้นล่ะก็

    เสื้อเชิ้ตขาวชั้นก็คงมีแต่ลายดอกซากุระ เป็นแน่)\"ยายจะสาวขึ้นสักสิบปีล่ะไม่ว่า ไม่ต้องดูดวง ให้หนูมินกะ

    เพื่อนๆน่ะ โดยเฉพาะหนูมินน่ะแหละมาได้ ทู้กวัน ยายล่ะเบื้อ ....เบื่อ\"

        \"หนอย ถ้าขาดนางกวักอย่างหนูสักคนแล้วจะรู้สึก อ๊ะ!หนูต้องไปละนะยาย หม่ามี๊โทรเรียก

    แล้ว\"ศึกต่างวัยก็เป็นอันยุติไปอีกวัน\"แล้วพรุ่งนี้นะหนูจะมาคิดบัญชีใหม่\"แล้วชั้นก็ทำท่าเค่นเขี้ยวเคี้ยว

    ฟันแบบตัวร้ายหนังจีน

        \"เออ\"ยายแกหัวเราะชอบใจ ส่วนชั้นก็วิ่งตัวปลิวไปยังป้ายรถเมล์ใกล้ๆ

        ความจริงแล้วยายเค้ามาตั้งแผงดูดวงใกล้ที่รร.มาพักนึงแล้วล่ะ เพราะว่าเป็นทางผ่านของชั้น

    และเพราะว่าชั้นชอบดูดวง ก็เลยสนิทกับยายแก หลังๆมาเนี่ยชั้นก็ชวนเพื่อนให้มาดูกะยายเป็น

    ประจำ แม่นมั่ง ไม่แม่นมั่ง พวกเราก็ไม่ถือ เอาสนุกเข้าว่า

        เอ้า! ถึงบ้านชั้นแล้วล่ะ ทาวน์เฮ้าส์หลังนี้แหละที่ซุกหัวนอนของชั้นกะพี่ชายและ

    พ่อกะแม่ถึงหลังจะไม่ใหญ่แต่อยู่กันได้พอดี พอดี

        ชั้นก็จะรีบตรงเข้าไปในบ้านแต่พอดี เห็นผู้ชายคนหนึ่งเค้ายืนอยู่หน้าบ้าน หน้าตา

    เขาเป็นไง ชั้นไม่เห็น ก็พี่แกเล่นใส่เสื้อคลุมสีดำห่อซะมิดชิดตั้งแต่หัวจดเท้า ขนาดนั้น ชั้นก็เดา

    ไปเล่นๆว่าพี่เค้าคงมายืนรอใครล่ะมั้ง พอคิดได้เท่านั้นแหละพี่เขาก็หันมาจ้องชั้นทันที(คิดว่าจ้องอ่ะนะ

    ก็หน้าเขาอยู่ใต้เสื้อคลุมนี่นา)ชั้นก็ตกใจ กำลังจะขยับปากถาม แต่พี่เขาก็พูดขึ้นมาก่อน

        \"พรุ่งนี้\"เป็นเสียงผู้ชายที่ทำให้ขนลุกได้เลยอ่ะ

        ชั้นนึกในใจว่า อะไรฟะ จะมาขายอะไรงั้นเหรอ

        \"พรุ่งนี้\"เขาย้ำ\"จะมารับ\"

        .......................................................................................................................................

        \"มิน! ยัยมิน\"เสียงพี่ชายจอมโวยวายของชั้นน่ะเอง\"เป็น\'ไรไป เรียกก็ไม่ตอบ

    ยืนหลับเหรอแกน่ะ\"

        พอได้ยินเสียงแหบๆดังๆของพี่ชั้นเข้า สติสตังของชั้นมันก็ทะยอยกันลอยกลับมา

    ที่เก่า\"ฮื่อ\"ชั้นขานรับ\"เมื่อตะกี้เนี้ย พี่แมกซ์เห็นคนใส่ชุดดำๆมายืนหน้ารั้วบ้านเรามั่งป่าว\"

        พี่แกขมวดคิ้ว แล้วก็ส่ายหน้า\"ก็พี่เห็นแกจากระเบียง ยืนเหม่ออยู่หน้ารั้ว

    ตั้งนานสองนานแล้ว ก็เลยลงมาเรียกเข้าบ้าน ทำไม! แกนัดใครไว้ หรือว่า!!!\"

        ดวงตาสีดำสนิทใต้แว่นตาของพี่แมกซ์เป็นประกายชั่วร้าย\"แกมีแฟน!!!\"

        ว่าเข้านั่น! มีจริงก็ดีเดะ! ชั้นจะได้คุยทับเจ้าพี่ชายจอมโวมั่ง ว่าฉันน่ะก็ขายออก

    กะเค้าเหมือนกัลลลลลล(คือทำไร่แห้วกันทั้งพี่ทั้งน้องอ่ะนะ)

        ว่าแต่ เจ้าเสื้อคลุมดำนั่นใครหว่า? ฮึ่ย! ช่างมันเถอะ จะเป็นใครก็ไม่ใช่เรื่องเรา

        ไอ้ชั้นมันคนลืมง่าย พอลับสนิทได้สักคืนล่ะก็นะ อะไรๆที่คิดค้างไว้มันก็จะหายไป

    โหม้ด รวมทั้งเรื่องคนชุดดำนั่นก็เหมือนกัน พอตื่นเช้าปุ๊ป สมองมันก็มีแต่ของกินลอย

    เต็มไปหมด

         เช้านี้ก็เหมือนกัน จริงๆแล้วมันก็เหมือน กับทุกเช้าน่ะแหละ กินข้าวไข่เจียว

    แย่งไส้กรอกกะพี่แมกซ์ โดนพ่อดุเรื่องทำจานแตก(อัตราเฉลี่ย สัปดาห์ละ 5 ใบ ระหว่าง

    แข่ง UFO แรลลี่กะพี่แมกซ์) ดื่มนม และหอมแก้มหม่ามี๊ก่อนออกจากบ้าน

        พอชั้นกับพี่ผลักประตูรั้วออกไป ก็เห็นลูกชายบ้านตรงข้ามอายุก็ประมาณ3ขวบล่ะมั้ง

    ชื่อน้องอะไรสักอย่างจำไม่ได้ กำลังเตะบอลอยู่คนเดียวตรงข้างถนน

        \"อันตรายนะเนี่ย ปล่อยให้เด็กเล่นนอกรั้วได้ไง\"พี่แมกซ์บ่น

        \"ฮื่อ\"ชั้นหันไปพยักหน้ากับพี่ แต่พอหันกลับมา เจ้าเด็กนั่นก็ไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว กลับ

    ไปวิ่งเล่นซะกลางถนน ยิ่งกว่านั้น.....

        รถบรรทุกกำลังแล่นตรงมาที่เด็กนั่น!

        เสี้ยววินาทีต่อมาชั้นก็รู้สึกว่าตัวเองกระโจนออกไปอยู่ที่กลางถนน  มือไปผลักโดน

    อะไรสักอย่าง อย่างแรง แล้วเสี้ยววินาทีถัดมาชั้นก็รู้สึกถึงพื้นถนนร้อนๆ เรี่ยวแรงก็หายไปเฉยๆ

        มึนชะมัด เกิดอะไรขึ้นเนี่ย นี่ชั้นนอนอยู่กลางถนนอยู่เหรอ ทำไมอ่ะ? ปวดหัวจังแฮะ

    นั่นพี่นี่! พี่กำลังวิ่งมาหาชั้น ทำไมพี่ทำหน้างั้นล่ะ ชั้นไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย เลือดก็ไม่มีนี่นา

    จริงสิ! ไอ้เด็กนั่นล่ะ อ้อ!อยู่นั่นเอง ปลอดภัยนี่หว่า ดีแล้ว ดีจริงๆ...

        ตอนที่ตาของชั้นเริ่มพร่า ชั้นก็เห็นหมอนั่น เจ้าเสื้อคลุมดำนั่นกำลังเดินแหวก

    กลุ่มคนที่กำลังมุงดู ในมือมีเคียวอันเบ้อเริ่มอยู่ด้วย และก่อนที่ชั้นจะตกใจทันด้วยซ้ำ

    หมอนั่นก็ใช็เคียวอันยักษ์ของมันฟันฉับ ลงมาที่ชั้นเต็มแรงเหวี่ยง

        แล้วก็เหมือนทุกสิ่งทุกอย่างในตัวถูกปิดสวิตซ์ลงทันที

        

        

        

    ติดตามเรื่องนี้
    เก็บเข้าคอลเล็กชัน

    ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...

    อีบุ๊ก ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...

    ความคิดเห็น

    ×