ตั้งค่าการอ่าน

ค่าเริ่มต้น

  • เลื่อนอัตโนมัติ
    Harry Potter and the Fellowship of the Broom

    ลำดับตอนที่ #1 : harry potter ผจญภัย

    • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
    • 26 ก.ค. 46

    ภายในความมืดมิดแห่งพิภพมอร์ดอร์

    เสียงแห่งบุคคลที่ผู้คนไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยนามของเขาได้ดังขึ้น

    อำนาจของข้าฟื้นคืนเกียบสมบูรณ์แล้ว

    หนึ่งในสิ่งที่ข้าต้องการเพื่อการคืนชีพที่สมบูรณ์ก็คือ ไม้กวาดของข้า The One Broom เสียงของคนที่คุณรู้ว่าใคร

    ดังขึ้นอย่างเกรี้ยวกราด

    จงไปเหล่าโหงพรายแห่งควิชดิชส์ทั้ง9 จงไปยังฮอกวอต

    จงไปแย่งชิงไม้กวาดของข้ากลับคืนมา

    ประตูของประสาทแห่งความมืดเปิดออก เหล่าโหงพรายแห่งควิชดิชทั้ง9ตนขี่ไม้กวาดของตนพุ่งทะยานออกจากประสาท

    เช้าวันเปิดเทอมใหม่ของโรงเรียนฮอกวอต์กที่แฮรี่รอคอยก็มาถึง

    >หลังจากการคัดสรรเด็กนักเรียนที่เข้าใหม่เสร็จสิ้นลง

    >เหล่านักเรียนต่างแยกย้ายไปยังบ้านต่างๆ

    >แต่แล้วก่อนที่ชั่วโมงเรียนแรกของเทอมใหม่จะเริ่มขึ้น

    >เสียงประกาศก็ดังขึ้นขัดจังหวะ

    >“Attention Please, Attention Please นักเรียนของฮอกวอต์กทุกคนโปรดทราบ

    >นี่คือเสียงจากศาสตราจารย์ มัลกอนากอน

    >ขอให้นักเรียนทุกคนไปรวมกันที่ห้องโถงใหญ่โดยพร้อมเพรียงกัน

    >และนักกีฬาควิกดิกส์ของทุกบ้าน ขอให้นำไม้กวาดของตนไปด้วย”

    >

    >เมื่อได้ยินดังนั้น

    >แฮรี่ก็รีบฉวยโฟรโบลต์สุดรักของตนไปสมทบกับเพื่อนร่วมชั้นคนอื่น

    >“นี่เธอสองคนคงไม่ได้ไปก่อเรื่องอะไรอีกใช่ไหม” เฮอร์ไมโอนี่

    >พูดขึ้นเมื่อเห็นหน้าแฮรี่และรอน

    >“นี่ พูดแบบนี้ เห็นเราสองคนเป็นตัวก่อเรื่องหรือไง” รอน พูดอย่างฉุนๆ

    >“หรือว่าไม่จริงละ พวกเธอสองคนอยู่ที่ไหน เกิดเรื่องขึ้นที่นั้น

    >จนคนอ่านเขาจะจับพวกเธอขึ้นทำเนียบตัวซวย ร่วมกับ คินดะอิจิ กับ โคนัน

    >แล้ว” เฮอร์ไมโอนี่ ตอกกลับรอน ก่อนจะสะบัดหน้าเดินจากไป

    >“ให้ตายเถอะ แฮรี่

    >ฉันอยากเห็นจังเลยว่าผู้ชายที่จะมาหลงชอบยายเฮอร์ไมโอนี่ได้นี่หน้าตาจะเป็น

    >ยังไง” รอน พูดอย่างโมโห

    >แฮรี่จ้องหน้ารอน แล้วเอ่ยขึ้น “ฉันคิดว่าฉันเห็นแล้วนะ”

    >จากนั้นเขาก็เดินจากไป ปล่อยให้รอนยืนงงอยู่คนเดียว

    >

    >เหล่านักเรียนของฮอกวอต์กทั้งหมดเข้าไปในห้องโถงของโรงเรียน

    >

    จากนั้นศาสตาจารย์มัลกอนากอนก็เรียกให้นักกีฬาควิกดิกส์ของทุกบ้านออกมาข้าง

    >หน้า เมื่อแฮรี่เดินออกไปและมองไปรอบๆ

    >เขาก็สังเกตเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งสวมหน้ากากปิดบังใบหน้า ท่าทางลึกลับ

    >เขาสวมเสื้อที่มีเครื่องหมายของบ้านฮัฟเฟิ้ลพัฟอยู่

    >แฮรี่จ้องมองคนๆนี้อย่างสงสัย แต่แล้วก็มีใครบางคนสะกิดหลังของเขา

    >แฮรี่จึงหันกลับไปดูก็พบกับใบหน้าที่คุ้นเคย

    >“อ้าว พี่โอเวน เอ้ยไม่ใช่ พี่โอลิเวอร์ ทำไมมาอยู่ที่นี่ได้ละครับ เอ๊ะ

    >พี่เพอร์ซี่ กับ พี่เพนนี ด้วย“ แฮรี่เอ่ยทักทาย เหล่ารุ่นพี่ของเขา

    >“คือช่วงนี้พรีเมียร์ลีกปิดฤดูกาลนะ

    >พอดีอาจารย์ดัมเบิ้ลดอร์แจ้งไปที่ผู้จัดการทีมพี่

    >ขอตัวมาช่วยงานบางอย่างที่ฮอกวอต์ก พี่ก็เลยมาที่นี่ได้

    >แต่จะมาคนเดียวมันก็เหงาๆ เลยชวนเพอร์ซี่กับเพนนีมาด้วย” โอลิเวอร์ วู้ด

    >บอกกับแฮรี่

    >ทันใดนั้น อันบัส ดัมเบิ้ลดอร์ ก็ปรากฏตัวขึ้น

    >พร้อมกับกล่องเหล็กกล่องใหญ่ใบหนึ่ง มีโซ่อาคมพันโดยรอบอย่างแน่นหนา

    >เหล่านักเรียนทั้งหลายต่างอุทานกันอื้ออึง

    >“เอาแหละนักเรียนทุกคน

    >ที่ฉันเรียกพวกเธอมารวมกันก็เพราะมีเรื่องสำคัญมากจะแจ้งให้ทุกคนทราบ”

    >ดัมเบิ้ลดอร์ กล่าวด้วยเสียงดัง จนนักเรียนทั้งหลายพากันเงียบ “ในขณะนี้

    >ได้มีวิกฤตการณ์อันร้ายแรงกำลังย่างกรายมาคุกคามโลกแห่งพ่อมดแม่มดของพวกเรา

    >ฉันจึงอยากขอแรงพวกเธอเพื่อแก้ไขวิกฤตการณ์นี้”

    >

    >เมื่อได้ยินดังนั้น เหล่านักเรียนต่างมองหน้ากันอย่างตื่นตระหนก

    >เพอร์ซี่ในฐานะอดีตประธานนักเรียนเดินออกมาถามดัมเบิ้ลดอร์

    >“มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือครับ”

    >“คือเรื่องนี่ถ้าจะเล่าตั้งแต่ต้นมันยืดยาวมาก พวกเธอคงไม่อยากฟัง

    >ดังนั้นฉันจะเริ่มเล่าละนะ” ดัมเบิ้ลดอร์ กล่าว ก่อนจะเริ่มเล่า

    >“กาลครั้งหนึ่งมีพ่อมดคนหนึ่ง เขาชอบเล่นควิกดิกส์เป็นชีวิตจิตใจ

    >แต่ฝีมือของเขาเข้าขั้นห่วยแตก ตกไม้กวาดเป็นประจำ

    >ด้วยความคับแค้นใจเขาได้เดินทางไปรวบรวมต้นกกพันปีจากสยามประเทศ

    >แล้วนำมาหล่อหลอมด้วยมนต์ต้องห้ามกลายเป็นสุดยอดไม้กวาดแห่งตำนาน

    >ประมุขแห่งไม้กวาดทั้งมวล

    >ผู้ใดครอบครองไม้กวาดด้ามนี้จะไม่มีวันเล่นควิกดิกส์แพ้เด็ดขาด

    >และชื่อของไม้กวาดด้ามนั้นก็คือ…”

    >ดัมเบิ้ลดอร์ หันไปยังกล่องเหล็กที่ถูกพันธนาการด้วยโซ่อาคม

    >ก่อนจะเริ่มร่ายมหาเวทย์เพื่อปลดผนึกเวทย์มนตร์ขั้นสูงสุดที่ผนึกกล่องนั้นอ

    >ยู่ “โอม มะลึกกึกกึ๋ย มะลึกกึกกึ๋ย มะลึกกึกกึ๋ย เอ้า โอมมมม…. เพี้ยง”

    >(คำเตือน โปรดเต้นประกอบการใช้มหาเวทย์นี้ด้วย)

    โปรดติดตามตอนต่อไป
    ติดตามนิยาย
    เก็บเข้าคอลเล็กชัน

    นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...

    อีบุ๊ก ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...

    ความคิดเห็น

    ×