ลำดับตอนที่ #1
คืนค่าการตั้งค่าทั้งหมด
คุณแน่ใจว่าต้องการคืนค่าการตั้งค่าทั้งหมด ?
ลำดับตอนที่ #1 : เริ่มต้นการตามหา
ตามหาหัวใจที่หายไปแสนไกล
                                                                                บทที่1
                                                                          เริ่มต้นการตามหา
ณ ประเทศออสเตรเลีย
สนามบิน เมืองบริสเบน (Brisbane)
    จากกรุงเทพถึงบริสเบนมีระยะทาง 4525 ไมล์ ที่เมืองแห่งนี้เป็นเมืองที่ใหญ่เมืองหนึ่งของออสเตรเลีย  ที่นี่เต็มไปด้วยผู้คน หลายเชื้อชาติ และมากหน้าหลายตา รวมทั้งโบว์ เธอคือลูกสาวของเจ้าของบริษัทใหญ่หลายแห่งในประเทศไทย  เธอจบมัธยมปลายที่โรงเรียนดังแห่งหนึ่ง ด้วยคะแนน สูงสุด เธอเป็นหญิงที่เพียบพร้อมไปซะทุกอย่าง พ่อของเธอได้ส่งเธอมาเรียนSummer ที่เมืองทาวส์วิว แต่เธอต้องต่อเครื่องบินเล็กไปอีก
    เวลา 19.00 น.  เธอได้ขึ้นเครื่องบินสายการบินAnsett Australiaเพื่อจะไปเมืองทาวส์วิว เนื่องจากเมืองทาวส์วิว เป็นเมืองที่เล็กจึงต้องเป็นเครื่อง  ตอนนี้ก็เป็นเวลา19.30น. เธอมองออกนอกหน้าต่าง
บนเครื่องบิน ท้องฟ้าที่มืดมิด แต่เห็นดวงดาวนับแสน ท้องฟ้ายามราตรีช่างสวยจริงๆ โบว์พูดกับตัวเอง  และเธอก็หลับไปเนื่องจากความเพลียที่เดินทางมาทั้งวัน
      เธอลืมตาขึ้น เธอรัดเข็มขัดเนื่องจากเครื่องบินเตรียมตัวลงจอด  เมื่อเครื่องลงจอดเรียบร้อยผู้โดยสารทั้งหลายก็เตรียมตัวลงจากเครื่อง แต่โบว์ยังไม่ได้ลุกไปไหน เพราะเธอขี้เกียดไปเบียดกับผู้โดยสารคนอื่นเธอรอให้ผู้คนน้อยๆลง เธอจึงเตรียมตัวลง  โบว์ได้ลงมาและไปเอากระเป๋าเดินทางเรียบร้อยเมื่อเธอเดินออกมา  เธอก็มองหาน้าของเธอที่จะมารับเธอ  เธอมองดูรอบๆแต่ก็ยังไม่เห็นน้าเลย รอไปซักครึ่งชั่วโมงก็เห็นหญิงวัยกลางคน รูปร่างเล็กแต่งตัวดูเป็นผู้หญิงทำงาน เธอวิ่งเข้าไปกอด
“น้าเจน หนูคิดถึงจังเลยค่ะ”โบว์พูดขณะที่กำลังกอดอยู่
“หนูโบว์ โทษทีนะมะกี๊น้าไปรอผิดประตูอ่ะ”หญิงร่างเล็กกล่าว
“แหมน้าเจนนี่ก็ เฉิ่มไม่เปลี่ยนเลยนะคะ” โบว์กล่าว
“แหม หลานรักก็”เจนพูดพร้อมกับลูบหัวหลานรัก
“เราไปกันเถอะ น้าจอดรถอยู่ข้างนอกน่ะ”
น้าเจนเป็นน้องของพ่อของโบว์ ได้ทำงานอยู่ที่ออสเตรเลียกว่า6ปีแล้วเธอทำงานเป็นผู้จัดการให้กับบริษัท น้ำมันแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นบริษัทน้ำมันที่ใหญ่เป็นอันดับสอง ในออสเตรเลีย
“โบว์แล้วคุณพ่อล่ะ สบายดีมั๊ย”
“ค่ะ ตามประสาคนแก่ค่ะ”
“แหม เดี๋ยวน้าไปบอกคุณพ่อนะว่าโบว์ว่าพ่อแก่”
ฮ่า ฮ่า ฮ่า ทั้งสองหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน
เมื่อถึงบ้านของน้าเจน โบว์ก็ยกกระเป๋าของเธอไปไว้หน้าบ้าน
                                                .....................................................................................
                                                                                                                                                                      ย.ยุ่นปี่. http://mizzkung.diaryhub.com
                                                                                บทที่1
                                                                          เริ่มต้นการตามหา
ณ ประเทศออสเตรเลีย
สนามบิน เมืองบริสเบน (Brisbane)
    จากกรุงเทพถึงบริสเบนมีระยะทาง 4525 ไมล์ ที่เมืองแห่งนี้เป็นเมืองที่ใหญ่เมืองหนึ่งของออสเตรเลีย  ที่นี่เต็มไปด้วยผู้คน หลายเชื้อชาติ และมากหน้าหลายตา รวมทั้งโบว์ เธอคือลูกสาวของเจ้าของบริษัทใหญ่หลายแห่งในประเทศไทย  เธอจบมัธยมปลายที่โรงเรียนดังแห่งหนึ่ง ด้วยคะแนน สูงสุด เธอเป็นหญิงที่เพียบพร้อมไปซะทุกอย่าง พ่อของเธอได้ส่งเธอมาเรียนSummer ที่เมืองทาวส์วิว แต่เธอต้องต่อเครื่องบินเล็กไปอีก
    เวลา 19.00 น.  เธอได้ขึ้นเครื่องบินสายการบินAnsett Australiaเพื่อจะไปเมืองทาวส์วิว เนื่องจากเมืองทาวส์วิว เป็นเมืองที่เล็กจึงต้องเป็นเครื่อง  ตอนนี้ก็เป็นเวลา19.30น. เธอมองออกนอกหน้าต่าง
บนเครื่องบิน ท้องฟ้าที่มืดมิด แต่เห็นดวงดาวนับแสน ท้องฟ้ายามราตรีช่างสวยจริงๆ โบว์พูดกับตัวเอง  และเธอก็หลับไปเนื่องจากความเพลียที่เดินทางมาทั้งวัน
      เธอลืมตาขึ้น เธอรัดเข็มขัดเนื่องจากเครื่องบินเตรียมตัวลงจอด  เมื่อเครื่องลงจอดเรียบร้อยผู้โดยสารทั้งหลายก็เตรียมตัวลงจากเครื่อง แต่โบว์ยังไม่ได้ลุกไปไหน เพราะเธอขี้เกียดไปเบียดกับผู้โดยสารคนอื่นเธอรอให้ผู้คนน้อยๆลง เธอจึงเตรียมตัวลง  โบว์ได้ลงมาและไปเอากระเป๋าเดินทางเรียบร้อยเมื่อเธอเดินออกมา  เธอก็มองหาน้าของเธอที่จะมารับเธอ  เธอมองดูรอบๆแต่ก็ยังไม่เห็นน้าเลย รอไปซักครึ่งชั่วโมงก็เห็นหญิงวัยกลางคน รูปร่างเล็กแต่งตัวดูเป็นผู้หญิงทำงาน เธอวิ่งเข้าไปกอด
“น้าเจน หนูคิดถึงจังเลยค่ะ”โบว์พูดขณะที่กำลังกอดอยู่
“หนูโบว์ โทษทีนะมะกี๊น้าไปรอผิดประตูอ่ะ”หญิงร่างเล็กกล่าว
“แหมน้าเจนนี่ก็ เฉิ่มไม่เปลี่ยนเลยนะคะ” โบว์กล่าว
“แหม หลานรักก็”เจนพูดพร้อมกับลูบหัวหลานรัก
“เราไปกันเถอะ น้าจอดรถอยู่ข้างนอกน่ะ”
น้าเจนเป็นน้องของพ่อของโบว์ ได้ทำงานอยู่ที่ออสเตรเลียกว่า6ปีแล้วเธอทำงานเป็นผู้จัดการให้กับบริษัท น้ำมันแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นบริษัทน้ำมันที่ใหญ่เป็นอันดับสอง ในออสเตรเลีย
“โบว์แล้วคุณพ่อล่ะ สบายดีมั๊ย”
“ค่ะ ตามประสาคนแก่ค่ะ”
“แหม เดี๋ยวน้าไปบอกคุณพ่อนะว่าโบว์ว่าพ่อแก่”
ฮ่า ฮ่า ฮ่า ทั้งสองหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน
เมื่อถึงบ้านของน้าเจน โบว์ก็ยกกระเป๋าของเธอไปไว้หน้าบ้าน
                                                .....................................................................................
                                                                                                                                                                      ย.ยุ่นปี่. http://mizzkung.diaryhub.com
เก็บเข้าคอลเล็กชัน
ความคิดเห็น