แค่สิ่งเติมเต็มในชีวิต - แค่สิ่งเติมเต็มในชีวิต นิยาย แค่สิ่งเติมเต็มในชีวิต : Dek-D.com - Writer

    แค่สิ่งเติมเต็มในชีวิต

    โดย kikujung-

    บางครั้งที่เราเหงา เราก็ต้องการใครมาเติมเต็มช่องว่างที่มันขาดหายไป โดยที่มันรู้เลยว่ามันทำให้คน ๆ นั้นเสียใจ

    ผู้เข้าชมรวม

    238

    ผู้เข้าชมเดือนนี้

    0

    ผู้เข้าชมรวม


    238

    ความคิดเห็น


    10

    คนติดตาม


    0
    หมวด :  รักดราม่า
    เรื่องสั้น
    อัปเดตล่าสุด :  10 ก.ค. 48 / 19:06 น.


    ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
    ตั้งค่าการอ่าน

    ค่าเริ่มต้น

    • เลื่อนอัตโนมัติ
      “ผึ้ง ไอ้ต้นมันชอบผึ้งอ่ะ”  แพนเดินเข้ามาบอกฉันในขณะที่ฉันยังงง ๆ อยู่

      “ต้นนะหรอชอบเรา”  ฉันถามแพนกลับไปเพราะไม่อยากเชื่อหูตัวเอง

      ต้นมันเป็นเพื่อนที่ดีของฉันคนหนึ่งเลยหล่ะ เมื่อก่อนมันชอบมาปรึกษาเรื่องปัญหาหัวใจกับฉัน ฉันก็ยอมเป็นที่ปรึกษาให้มัน  ตอนนั้นนะฉันมีแฟนอยู่แล้ว  พอซักพักนึงต้นมันก็เลิกกับแฟน ฉันก็
      ทะเลาะกับแฟน  มันจึงทำให้เพื่อนอย่างต้นมาชอบฉันไง

      เวลาที่ต้นมันเจอหน้าฉันมันก็มักจะอายอยู่บ่อย ๆ  ฉันก็ชอบแกล้งมัน

      “เฮ้ยต้นเป็นไรหน้าแดงเชียว:”  ต้นไม่ตอบอะไรเลยนอกจากทำหน้าแดง

      ไอ้แพนมันก็ชอบมากรอกหูฉันบ่อย ๆ  ว่า

      “ผึ้ง ไอ้ต้นมันชอบผึ้งจริง ๆนะ”  ฉันล่ะเซ็งโคตร แต่ไม่รู้ว่าอะไรมาดลจิต ดลใจฉันให้ฉันรับต้นเป็นแฟน นั่นคงเป็นเพราะฉันอยากประชดแฟนเก่าฉันมั้ง ฉันก็เลยรับรักมันไป  ฉันรู้สึกผิดมากในการกระทำของฉัน เพราะฉันรู้ดีว่าฉันไม่ได้รักเค้าแต่ฉันยังรักแฟนคนเก่าของฉันอยู่ ฉันคงเพียงแค่ต้องการใครบางคนมาช่วยเติมเต็มช่องว่างที่มันขาดหายไป...........

      ทุก ๆ วันต้นจะมาคอยยืนรอฉันหน้าโรงเรียนเพื่อคอยรับกลับบ้าน ฉันก็กลับไปกับต้นนะ ดูเค้าจะรักฉันมาก ในขณะที่ฉันดูเมินเฉยไม่ได้ใส่ใจอะไรมากมาย  ขนาดเพื่อนสนิทของฉันยังดูออกเลยว่าฉันไม่ได้ชอบต้นมัน

      “ผึ้ง เค้าว่าแกกับต้นแลดูแปลก ๆ  นะ ไม่เห็นเหมือนตอนที่แกคบกับตี๋เลย”  น่านไอ้มิ้นท์เพื่อนสนิทฉันมันดูออกว่ะ

      “ฉันก็ว่างั้นแหละแก ฉันว่าแกควรรีบปรับความเข้าใจกับหัวใจตัวเองนะ”  ไอ้แป้งเพื่อนสนิทของฉันอีกคนเสริมขึ้น

      วันนี้ฉันกลับไปบ้านนอนคิดทบทวนเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับตัวฉัน

      เราไม่ได้รักต้นจริง ตอนนั้นเราแค่เหงา ต้องการใครสักคนเพื่อมาปลอบใจ
      จริง ๆ แล้วเรารักตี๋ต่างหากล่ะ

      ไม่ได้ร้องอะไรจริง ๆ ไม่คิดให้เธอต้องแคร์ คนที่เจ็บที่แพ้.....ติ๊ด

      เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ของฉันดังขึ้น

      “ฮัลโหล  สวัสดีค่ะ”  

      “ฮัลโหล นั่นผึ้งใช่มั้ย  เอ๊ เสียงคุ้น ๆ”

      “นี่เราตี๋นะ”    ฮะ ตี๋โทรมาโอ้แม่เจ้า

      “ผึ้ง เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้มั้ย ตี๋ขอโทษตี๋รักผึ้งนะ”   ฉันไม่อยากจะเชื่อว่าตี๋ยกโทษให้ฉัน  ฉันดีใจจนแทบร้องไห้

      “อือ ..... ผึ้งก็ยังรักตี๋อยู่เหมือนกันนะ”   ฉันดีใจแทบบ้า

      “แล้วพรุ่งนี้เจอกันนะที่รัก”  ตี๋พูดจบแล้วก็วางสายไป

      รู้มั้ยฉันดีใจที่สุดที่ตี๋ยังรักฉันอยู่ เค้ายังเหมือนเดิมทุกอย่าง  แต่เดี๋ยวสิ ฉันยังมีภารกิจใหญ่หลวงที่ยังไม่ได้จัดการ  แล้วต้นล่ะผึ้งเอาต้นไปไว้ที่ ผึ้งจะทำร้ายหัวใจของคนที่มันรักตัวเองได้ลงคอหรอ แล้วฉันควรจะพูดอย่างไรดีล่ะ โทรไปหาไอ้มิ้นท์ดีกว่า

      “ฮัลโหลมิ้นหรอฉันมีเรื่องจะเล่าให้ฟัง” แล้วฉันก็เล่าตั้งแต่ต้นจนจบให้มันฟัง

      “ฉันว่าแล้วว่าแกกับต้นไปกันไม่รอด”  ไอ้มิ้นท์มันดูเพื่อนออกเสมอถึงแม้มันไม่มีแฟนก็เหอะแต่เวลาใครมีปัญหาหัวใจปรึกษามันได้เสมอ

      “แล้วฉันควรทำอย่างไรดีว่ะ”  ฉันถามอย่างกระวนกระวายใจ

      “แกก็เขียนจดหมายไปบอกเค้าดิ”   ไอ้มิ้นท์มันแนะนำฉัน

      คืนนั้นทั้งคืนฉันถ่างตาเพื่อนั่งเขียนจดหมายบอกต้น  ใจความมันมีอยู่ว่า

      ++ผึ้งดีใจนะที่ต้นมีความรู้สึกดี ๆ ให้กับผึ้ง แต่ผึ้งคงรักต้นแบบแฟนไม่ได้ เพราะผึ้งยังมีเค้าคนนั้นอยู่ในหัวใจ  ที่ผ่านมาผึ้งคิดว่าต้นจะสามารถมาเติมเต็มช่องว่างในหัวใจของผึ้งที่มันขาดหายไปได้ แต่มันก็เป็นไปไม่ได้ ผึ้งไม่ได้รักต้น  ผึ้งขอโทษในทุก ๆ สิ่งที่ทำให้ต้นเสียใจ  และขอบคุณในความรักที่มอบให้กันเสมอมา++  
                                                                                                                                          
                                                                                                                                   ผึ้ง


      เช้าวันรุ่งขึ้นฉันไม่กล้าเอาจดหมายไปให้ต้นจึงฝากมิ้นท์ไปให้ แต่ฉันก็แอบมองอยู่  ต้นมันรับจดหมายไปพอรู้ว่าเป็นจดหมายของฉัน เค้าก็ยิ้มแก้มแทบปริ รีบแกะจดหมายอ่านทันที สีหน้าตอนนี้กับตอนแรกที่เห็นจดหมายไม่เหมือนกันเลย เค้าทำตาแดง ๆ เหมือนจะร้องไห้ ไอ้แพนเพื่อนของต้นรีบเดินมาแตะไหล่เป็นการปลอบใจพร้อมกับจูงไอ้ต้นขึ้นมาที่ห้องที่ฉันเรียนอยู่ แล้วมันก็กวักมือเรียกฉันออกไป

      “ผึ้ง ผึ้งเห็นเพื่อนเราเป็นอะไรอ่ะ”  ไอ้แพนเริ่มยิ่งคำถาม

      --------- เงียบ ฉันนิ่งไม่ตอบอะไรทั้งสิ้น

      “ที่ผ่านมาผึ้งเห็นเพื่อนเราเป็นแค่ส่วนเติมเต็มในชีวิตของผึ้งงั้นหรอ”  ไอ้แพนพูดพร้อมกับจับตัวฉันเขย่า

      “ผึ้งขอโทษ”  ฉันตอบ น้ำใส ๆ ในตามันก็เริ่มไหลออกมา

      “ผึ้งรู้มั้ยว่าไอ้ต้นมันพูดถึงผึ้งให้เราฟังทุกวันเลย”  ไอ้แพนพูดต่อเสียงมันเบาลงเหมือนจะร้องไห้

      ------------- ฉันเงียบน้ำใสในตามันยังไม่ยอมหยุดไหลซะที

      “มันบอกกับเราว่าผึ้งจะเป็นรักสุดท้ายของมัน ถ้าผึ้งทิ้งมันไปมันจะไม่รักใครอีกเลย”  ไอ้แพนพูดจบก็รีบเดินหนีไป

      ส่วนฉันนะหรอ ยืนร้องไห้ตาบวมอยู่หน้าระเบียงห้อง ไม่อายใครทั้งนั้น นี่ฉันทำผิดกับผู้ชายคนนั้นมากเลยหรอ  ฉันขอโทษ

      นับตั้งแต่วันนั้นมาต้นมันคอยหลบหน้าฉัน ไม่เคยพูดกับฉันอีกเลย ส่วนฉันก็คอยหลบหน้าเค้าตลอด





      อยู่บนความสงสัย กับความไม่เข้าใจ ว่าทำไมเรื่องราวของเราถึงเปลี่ยน

      รักที่เคยวนเวียน เธอที่เคยมีใจ เพราะอะไร เปลี่ยนไปเป็นคนละคน

      ทรมานในใจ สงสัยในความรู้สึก ลึก ๆ ในใจของเธอตอนนี้

      ช่วยบอกกับฉัน ให้ฉันหายข้องใจ ช่วยไขปัญหาคาใจ ที่ทนเก็บไว้มานาน

      ช่วยบอกกับฉัน ว่าถ้าเธอไม่รักกัน ว่าถ้าเธอไม่มีใจ แล้วที่ผ่านมาเรียกว่าอะไร

      ช่วยบอกฉันที......................


      ทุกครั้งที่ฉันได้ฟังเพลงนี้ฉันจะรู้สึกผิดต่อต้นมาก ๆ เค้าคงไม่มีวันที่จะให้อภัยฉัน






      +++++++นี่คือประสบการณ์จริงของผู้เขียน++++++++

      -----------แวะเวียนมาให้กำลังใจกันบ้างนะคะ------------

      ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

      loading
      กำลังโหลด...

      คำนิยม Top

      ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

      คำนิยมล่าสุด

      ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

      ความคิดเห็น

      ×