เพื่อนรักชั้นรักนายน่ะ - เพื่อนรักชั้นรักนายน่ะ นิยาย เพื่อนรักชั้นรักนายน่ะ : Dek-D.com - Writer

    เพื่อนรักชั้นรักนายน่ะ

    ในเช้าอันแสนสุขผมนอนของผมอยู่ดีๆแต่แล้วก็ต้องสะดุ้งตื่นเพราะไอ้เพื่อนเวงนามว่า ชิบะ เรียวเฮของผมน่ะสิ มานน่ะอยู่หอเดียวกับผมแถมยัง............................

    ผู้เข้าชมรวม

    485

    ผู้เข้าชมเดือนนี้

    0

    ผู้เข้าชมรวม


    485

    ความคิดเห็น


    8

    คนติดตาม


    0
    เรื่องสั้น
    อัปเดตล่าสุด :  22 มิ.ย. 48 / 12:21 น.


    ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
    ตั้งค่าการอ่าน

    ค่าเริ่มต้น

    • เลื่อนอัตโนมัติ
      แสงแดดอ่อนๆที่ส่องเข้ามาในห้องนอนยามเช้าไม่ได้ทำให้เจ้าของห้องนอนรู้สึกตัวเลยแม้แต่นิดเดียว ตรงกันข้ามกับนอนเหยียดยาวอย่างสบายอุราอารมณ์ แต่ความสบายนี้คงอยู่ได้ไม่นานเพราะ

          “ริวๆ!!ริวตื่นจะนอนไปถึงไหนห้ะ”เสียงที่ดังเกิน80เดซิเบลตะโกนอย่างไม่ปราณีปราศรัยที่ข้างๆหู
          “เหวอ!!!แผ่นดินไหวเหรอ”คนที่นอนเหยียดเมื่อสักครู่สะดุ้งตื่นอย่างกะทันหัน
          “บ้านนายสิลุกๆเร็วๆไปอาบน้ำเร็วเลยจะได้ไปมหาลัยซักที”ผู้เข้ามาปลุกสั่งนู่นสั่งนี่ไปเรื่อย
          “โอ้ยนี่คนกำลังนอนเพลินๆนายเข้ามาทำไมห้ะรู้มั้ยว่าชั้นง่วงแค่ไหนตัวเองไม่ได้มาเป็นชั้นนี่ ถ้านายได้มาเป็นชั้นนะนายจะรู้ว่ามันยากลำบากแสนเข็ญยากเย็ยเพียงใดแล้วก็นะวันนี้ชั้นจะไม่ไปมหาลัยจะนอนเข้าใจมั้ย”หลังจากยืนฟังเพื่อนสั่งนู่นสั่งนี่หนุ่มเจ้าของห้องก็ใส่ยาวเป็นชุดแต่ว่า.......
         “ไม่ด้ายยยยยยยต้องไปเดี๋ยวนี้เข้าใจมั้ยยยยยยไม่งั้นเงินที่จะออกวันพรุ่งนี้โดนหักยับแน่ๆ”เขาสามารถขู่ริวอิจิได้อย่างง่ายๆเพราะริวอิจิเป็นลูกจ้างร้านที่พ่อเขาสร้างแถมริวอิจิยังตัวเล็กกว่าเขาซะอีก(แต่หน้าตาน่ารักดี) เรียวเฮไม่ได้อยู่ที่ร้านหรอกแต่กลับอยู่หอเดียวกับริวอิจิ

           ที่มหาลัย
         “ริวอย่าทำหน้างอสิยิ้มสิยิ้ม^o^”เรียวเฮพูดขึ้นมาเนื่องจากตอนนี้เจ้าตัวเล็กเดินหน้างอเป็นหมา..เอ้ย ม้า
      หมากรุก
          “เป็นใครก็หน้างอนี่คุณชิบะ เรียวเฮครับอยู่ดีๆคุณก็ไปลากผมจากที่นอนอันนุ่มสบายให้มามหาลัยด้วยกันเนี่ยนับเป็นความกรุณาอย่างล้นเกล้าจริงๆ”นั่นเอ้าโดนครับโดนประชดซะแล้ว
         “เอาน่าอย่างอนนะเจ้าเปี๊ยก”เรียวเฮแหย่เพื่อนอย่างอดไม่ได้พร้อมกับยื่นมืออกไปลูบหัวของอีกฝ่ายที่อยู่ต่ำกว่าระดับหัวเขานิดหนึ่ง
         “อย่าลูบนะเดี๋ยวผมชั้นเสียทรง”ริวอิจิสะบัดตัวออกอย่างแรงทำให้มือของเรียวเฮตกลงมาอยู่ข้างตัว “เวรกรรมของฉันเองล่ะที่เป็นเพื่อนร่วนห้องนายแถมยังเป็นลูกจ้างร้านพ่อนายอีกซวยๆมหาซวยๆสุดๆจริงๆ”ริวอิจิบ่นทำให้เรียวเฮหัวเราะก๊ากและยังเอามือลูบหัวริวอิจิอีก(มันชักแปลกอยู่นาเป็นเพื่อนกันแน่ๆเหรอ)

         เวลา 15.00น.(ง่ายดีมะ)
        ริวอิจิในชุดพนักงานยืนต้อนรับลูกค้าอย่างยิ้มแย้มแจ่มใส  ลูกค้าเข้ามาอุดหนุนที่ร้านกันอย่างเนืองแน่นทำให้พนักงานไม่ค่อยว่างเท่าใดนัก
         “กริ๊งๆ”เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังเพราะมีคนเปิดประตูเข้ามา
         “เชิญครับ”เสียงใสๆของริวอิจิดังโดยที่เจ้าตัวไม่ได้มองหน้าผู้มาใหม่
         “ริว....ริวใช่มั้ย”เสียงลูกค้ารายใหม่ที่เข้ามาฟังดูแปลกใจ
         เมื่อเงยหน้าขึ้นร่างบางก็ต้องยิ้มกว้าง
         “เคตะคุง...!!”

         หลังเลิกงาน(มักง่ายอีกแล้ว)
         “ไม่นึกเลยว่าผมจะได้มาเจอริวจังที่นี่” เสียงของเคตะพูดขึ้นขณะนั่งอยู่ในสวนสาธารณะด้วยกัน
         “นั่นดิเราก็เหมือนกันอือ...นี่เราไม่ได้เจอกันประมาณ4ปีได้แล้วมั้งเนาะ”ริวอิจะจ้อไม่หยุดปาก
        “แล้วตอนนี้ริวจังเป็นยังไงบ้างล่ะตั้งแต่มัธยมเราก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย”
         “สบายดีแล้วถ้าจะถามถึงเรียวเฮนะก็สบายดีรายนั้นไม่เคยเจ็บไข้หรอกแข็งแรงสมบูรณ์ชอบเล่นฟิตเนส เราน่ะไม่แข็งแรงเท่าพี่บึ้กเขาหรอกแรงก็น้อย”ริวอิจิพูดอย่างงอนๆขณะที่นึกถึงเรียวเฮ  ทำให้เคตะหัวร่องอหาย
          “ยังขี้งอนเหมือนเดิมแล้วเรียวเฮเขาปราบนายอยู่ได้ไงน้ามีแฟนขี้งอนอย่างเนี้ย”เคตะพูดหยอก
          “ใครบอก!!อย่ามาพูดมั่วๆนะเราไม่ใช่แฟนอีตาเรียวหรอก”ริวอิจิปฏิเสธทันควัน
          “หึๆ...อ้อ!เจ้าตัวมาแล้วไงเดินดุ่มๆมานู่น”เคตะบุ้ยใบ้ไปข้างหลังริวอิจิจึงหันไปมอง
          ร่างสูงๆร่างหนึ่งกำลังเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆเรื่อยๆดวงหน้าไม่ค่อยจะสบอารมณ์เท่าไร ดวงตาสีน้ำตาล ผมสีน้ำตาลแบบนี้เรียวเฮชัวร์ๆ ริวอิจิค้างไปนิดหนึ่งที่เห็นเรียวเฮเดินมา
          “ไงเรียวเฮ”เสียงเคตะทักร่างสูง
          “อ้อ...เคนั่นเองนึกว่าใครซักอีก”ร่างสูงผู้มาใหม่ทักตอบน้ำเสียงของเขาฟังดูแล้วหยันอย่างไงไม่รู้ “นี่...ริวจะกลับหอได้หรือยังจะถึงเวลาปิดแล้วนะ”เรียวเฮหันไปถามริวอิจิที่นั่งเอ๋ออยู่ข้างๆเคตะบ้าง
          “ไม่อ่ะยังเดี๋ยวถ้าปิดแล้วชั้นไปขอกุญแจจากยามได้”ริวอิจิสะบัดหน้าตอบ
          “กลับ!!เดี๋ยวนี้ไปด้วยกันดีกว่า”เรียวเฮสั่งน้ำเสียงเฉียบทำให้ร่างเล็กข้างๆเคตะสะดุ้งแต่ก็อ้าปากจะเถียง
          “นายไม่.....”และแล้วร่างเล็กๆนั้นก็โดนเหวี่ยงขึ้นไปบนบ่าของเรียวเฮ
          “ขอตัวนะเค”หนุ่มร่างสูงบอกเคตะพร้อมกับเดินฉับๆออกมาปล่อยให้เคตะนั่งงงอย่างแรง
          ร่างเล็กๆบนบ่าของเรียวเฮน่ะเหรอหลังจากงงไปก็เริ่มดิ้นๆๆๆๆๆๆๆๆและร่ำร้องให้เรียวเฮวางตัวเองลง
          “ไม่มีทาง”เรียวเฮปฏิเสธแถมยังเดินต่อไป

          หน้าห้อง(ของเรียวเฮในหอพัก)

          ร่างสูงค่อยๆเอื้อมมืออันแข็งแรงไปเปิดประตูทันทีที่เข้าไปในห้องเขาก็โยนโครมริวอิจิลงบนเตียง ทันทีที่ตัวเองถูกโยนลงร่างเล็กก็โวยวาย
          “ชั้นเจ็บนะไอบ้ามัน......”เสียงของริวอิจิขาดหายไปในตอนท้าย
          ริมฝีปากของเรียวเฮประกบลงมาบนริมฝีปากสีแดงระเรื่อของริวอิจิเหมือนจะสูบลมหายใจทั้งหมดของหนุ่มร่างเล็กออกไปด้วย ปลายลิ้นที่ซอกซอนไปในปากเหมือนจะสำรวจภายในให้ทั่วส่วนคนที่ถูกจูบพยายามดิ้นและใช้ลิ้นดันลิ้นของเรียวเฮที่อยู่ในปากออกไปแต่หารู้ไม่ว่านั้นกลับเป็นการปลุกเร้าอารมณ์ของเรียวเฮเข้าไปอีก เมื่อถอนริมฝีปากออกแล้วริวอิจิก็แทบจะหมดเรียวแรงแต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะกลับพยายามห้ามมือคู่หนึ่งที่กำลังปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตนและของตัวเขาเองออก
          “เรียว...นายอย่านะปล่อยชั้นนะ”เสียงใสๆที่สั่นพยายามที่จะหยุดยั้งการกระทำของเรียวเฮ
          “ไม่!ริวนายต้องเป็นของชั้นๆคนเดียวเท่านั้น”บัดนี้เสื้อผ้าของทั้งสองได้ไปกองกันอยู่ที่พื้นเรียบร้อยแล้ว
          ริมฝีปากของเรียวเฮเริ่มทำงานอีกครั้งคราวนี้เขาระเรื่อยไปตามลำคอขาวนวล ลงไปจนถึงจุดอ่อนของอีกฝ่ายสติของริวอิจิได้กระเจิงไปไกลเกินกว่าที่จะยับยั้งได้แล้วเมื่อโดนลุกร้ำจุดอ่อนเช่นนี้ก็ไร้ปากไร้เสียงไร้เรี่ยวแรงที่จะต่อต้าน แต่เมื่อมีสิ่งแปลกปลอมเข้ามาในร่างกายร่างเล็กกลับต้องร้องออกมาดังๆด้วยความเจ็บและน้ำตาก็พาลไหลออกมาจากดวงตาคู่สวย
          “เรียว...เจ็บนะชั้นเจ็บ!!”ร่างเล็กๆเริ่มดิ้นด้วยความเจ็บเมื่อเรียวเฮย้ำลงมาอีกครั้ง
         “ริวอย่าดิ้นนะยิ่งดิ้นนายจะยิ่งเจ็บ”เรียวเฮจูบปลอบและก็ได้ผลริวอิจิหยุดดิ้น
          เรียวเฮย้ำร่างของตัวเองลงไปอีกครั้งคราวนี้แรงขึ้นและเร็วขึ้นกว่าเดิม จากเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดในตอนแรกก็กลับกลายเป็นเสียงที่ร้องด้วยความเสียวซ่านและต้องการเมื่อเรียวเฮแกล้งหยุดริวอิจิจึงร่ำร้องขอให้เขาทำต่อแต่ถึงจะอ้อนวอนก็ไม่เป็นผลเรียวเฮยังคงนิ่งอยู่
          “ถ้านายอยากได้ก็ทำเองสิ”เสียงของเรียวเฮพูด
          ริวอิจิจึงเริ่มขยับสะโพกขึ้นลงเองด้วยความต้องการและก็เริ่มแรงขึ้นเรื่อยๆ  ในตอนแรกเรียวเฮยังนิ่งมองดูอยู่แต่ไม่นานนักเขาก็เริ่มขยับบ้าง
          “อา.....อา....อ้า...เรียว.....อา....”เสียงร้องด้วยความเสียวของริวอิจิดังสลับกับการจูบที่เร่าร้อนของทั้งคู่
          “ชั้นรักนาย”ประโยคสุดท้ายที่เรียวเฮพูดกับริวอิจิและทั้งคู่ก็หลับขาที่ก่ายเกย แขนที่กอดกันอยู่ทั้งคู่หลับไปด้วยท่านั้น
           ต่อไปริวอิจิก็ไม่ได้เป็นโสดอีกแล้วและต่อไปเรียวเฮคงจะหวงรวอิจิขึ้นไปอีกกว่าเก่าเราะแค่ริวอิจิคุยกับเคตะเพื่อน(หรือแฟนเก่า)เรียวเฮยังหึงซะขนาดนี้แล้วต่อไปล่ะคนทั้งสองจะเป็นอย่างไร!!!!!!!

          อ่าๆการเขียนฟิคครั้งแรกของตะวันทาน
                    คำสารภาพ!!!!!
          ข้าพเจ้าตะวันทานเจ้าค่ะ(อาย)ก็ที่เขียนฟิคนี่ก็ไม่ใช่อะไรหรอกเพียงแต่ว่าอยู่ดีๆก็รู้สึกอยากเขียนขึ้นมาเอาดื้อๆ เหตุผลน่ะเหรอสงสัยอยากแข่งกับพี่ชายมั้งเพราะพี่ชายเขียนฟิคของวงya ya yah อยู่ไอเราก็เป็นคนที่ไม่ค่อยยอมซะด้วยก็เลยเขียนฟิควงw-inds แข่งซะ พี่ของอายก็ว่านะว่าอยู่ดีๆมาแต่งฟิคแข่งกับเขาทำไม? เฮ้อ!ทำไงได้คนอยากเปลี่ยนแนวบ้างนี่แต่งแต่เรื่องรักใสๆก็จะบร้าอยู่แล้วเลยเปลี่ยนเป็นแนวเกย์(ฟิคซะ).....

      ++จบคำสารภาพของตะวันทาน++

      ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

      loading
      กำลังโหลด...

      ความคิดเห็น

      ×