คนเป็นพ่อ ความเป็นพ่อ - คนเป็นพ่อ ความเป็นพ่อ นิยาย คนเป็นพ่อ ความเป็นพ่อ : Dek-D.com - Writer

    คนเป็นพ่อ ความเป็นพ่อ

    เรื่อง ของชายที่เป็นพ่อคน ,พ่อของเค้า, ลูกสาว, และภรรยา กับชีวิตที่ไม่ได้ดีไปซะทุกอย่าง

    ผู้เข้าชมรวม

    170

    ผู้เข้าชมเดือนนี้

    2

    ผู้เข้าชมรวม


    170

    ความคิดเห็น


    0

    คนติดตาม


    0
    หมวด :  รักดราม่า
    เรื่องสั้น
    อัปเดตล่าสุด :  20 มิ.ย. 48 / 09:36 น.


    ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
    ตั้งค่าการอ่าน

    ค่าเริ่มต้น

    • เลื่อนอัตโนมัติ
      ………………………………………………………………………………………………………………………
      บิ๊บ บิบ …..< เสียง กล้อง วีดีโอ ดิจิตอล โซนี่ เริ่ม ฟังก์ชั่น Record >

      เคยมีภาษิต เก่าแก่ กล่าวไว้
      “ เวลาที่ดี มักจะไม่อยู่กับเราเสมอไป และ มันก็จะไม่บอกกล่าวเราถ้ามันจะมาอีก ”
      มันเป็นคำกล่าวที่จริง และ จริงๆที่สุด ประมาณคล้ายๆว่า แดดตอนเช้าไม่อยู่ไป ตลอดวัน

      “ วิ่ง ไปดู ตรงนู้นทีสิ” < เสียงแทรก ขึ้นมาระหว่างเรื่อง ทุกอย่างหยุดนิ่งสายตาจับจ้องที่คนวิ่ง>
      อะฮึ่ม..!!!
      ผมว่านั่นเป็นสิ่งที่สมเหตุสมผลมากที่สุดในตอนนี้ ได้แต่นึกตามไปว่าชีวิตเราวัน หนึ่ง ผ่านอะไรมาบ้าง
      ลองคิดดูสิ หากว่ามีคนถามว่า “ คืนนี้ ก่อนที่คุณจะนอน คุณจะทำอะไรก่อนที่คุณจะนอน ?”
      แน่นอน ผมขอเดา หากว่าไม่ใช่เรื่อง ลามกอะไร ล่ะ ก็ หลายคนคงตอบไปว่า “ คิดว่าวันพรุ่งนี้จะทำอะไรดี”
      แต่สำหรับผม ไม่ ….. ผมกลับคิดว่า ในคืนนั้น สิ่งที่ผมจะทำ คือการ ไตรตรอง ดูว่า วันที่ผ่านมานั้น ผมเอาตัวรอดจากวันนั้นๆ ได้ยังไง ….ใช่ …. ลองคิดดูสิหากว่า วันนั้น ผมไม่ทราบเลยว่า ผมอาจจะโดนรถขนหมูชนตายห่าไปก็ได้ ….หรืออาจจะ โดน อืม… จิ๊กโก๋ ฟัน หัวแบะเอาดื้อๆ ….มันจริงใช่มั้ยถ้าสิ่งที่ผมจะทำในคืนนั้น คือ…

      ………………………………………………………………………………………………………………………

      “ ขอโทษ ฉันว่าเราคงอยู่ด้วยกันไม่ได้อีกแล้ว”
      ผมนั่งฟังคำพูดของเธออย่าง ใจจดใจจ่อ สิ่งที่ผมมองไม่ใช่เธอ แต่เป็น เด็กสาวอายุ หก ขวบน่ารักคนนึงที่นั่งตรงข้ามผม …
      “ ฉันว่า คนอย่างคุณมันก็แค่ ไอ้ขี้แพ้คนหนึ่งแค่นั้น … เราไปด้วยกันไม่ได้หรอก”
      ผมยังนั่งนิ่ง สิ่งที่คิดไม่ใช่ คำพูดแต่เป็นเรื่องราวว่า เด็กน้อยคนนี้ เธอจะเป็นอย่างไร ถ้าหากเธอรู้ว่า ผู้หญิงคนหนึ่งที่ ถูกใครบางคนบรรจุตำแหน่ง ว่าเป็น “แม่” กำลังจะแยกทางกับใครบางคนที่ เธอเรียกว่า “พ่อ”

      ………………………………………………………………………………………………………………………

      ในความมืดมิด จินตนาการความคิดได้ วิ่งดำดิ่งสู่ เหตุการณ์เก่าๆ
      “พ่อ “ ผมตะโกนเรียกชายคนหนึ่ง กลางสายฝนที่กระหน่ำ เทลงมา พร้อมด้วยน้ำตา อาบแก้ม
      “ พ่อ พ่อ จะไปกระบี่ จริงๆ เหรอ “ ผมตะโกนออกไปอีกครั้ง
      ไม่มีเสียงใด ๆ ออกมาจาก ปากของพ่อ ท่านได้แต่มองผม…มองด้วยสายตาห่วงใย ปน เอ็นดู และ เศร้า..ประสมกันไป …
      “ พ่อ … อย่าไปเลย “
      “ ผมรักพ่อ “
      ท่านมองมาที่ผม พร้อมกับสายตา และสีหน้าอาการ ตกใจ
      “ กลับบ้านไป เดี๋ยวแม่เองจะตามหาเอ็งวุ่น กลับไปก่อนพ่อไปไม่นานหรอก เดี๋ยวพรุ่งนี้ วันจันทร์ พ่อก็มา”
      ท่านพูดกับผม ผมดีใจกับคำพูดนั้น พรุ่งนี้สินะ พ่อก็คงกลับมา

      ………………………………………………………………………………………………………………………

      “พรุ่งนี้ ไปเที่ยว เปิดหูเปิดตากันมั้ยเพื่อน “ เสียงของคนคนหนึ่งดังกังวานในหูของผม
      พวกเขา นั่งล้อมวง พูดคุยกัน
      “ นักศึกษาครับ เวลานี้มันค่ำมืดแล้วจะทำโปรเจ็ค ก็ต้องยื่นเรื่องขอพักที่มหาลัยก่อนนะครับ หากว่ายังไม่ยื่นเรื่องก็ขอให้ออกจาก พื้นที่ เร็วด่วนครับ” เสียง เจ้าหน้าที่ รักษาความปลอดภัย เตือนพวก คนกลุ่มนั้น
      “ เฮ้ย มึงเป็นไรของ มึง ป่ะ จะกลับบ้านมั้ย หรือ จะไปเที่ยวกับพวกกู ต่อ “
      ผมยัง งง งัน แล้วหันไป ตอบ “ เอ่อ เดี๋ยวกูกลับบ้าน”

      ผมนั่งอยู่บน รถประจำทาง ระหว่างนั้นสายตาผมต้องไปที่ โรงเรียน แห่งหนึ่ง โรงเรียน อนุบาล ในหัวพลางนั่งคิด อะไรถึงเหตุการณ์ในวันที่ พ่อ ของผมท่านได้จากไป
      “ พรุ่งนี้ วันจันทร์พ่อจะกลับมา…”

      ………………………………………………………………………………………………………………………

      บิ๊บ แกร๊ก..แกร๊ก < เสียงเปลี่ยน Track ของไฟล์ วีดีโอ >
      <กดปุ่ม record >
      ผมนึกไปตามว่าถ้า ชีวิตในวันหนึ่งๆ เราอาจมองเห็นความเปลี่ยนแปลงอะไรที่ชัดเจนขึ้น
      แดด ในตอนเช้า ช่างเหมาะแก่ ชีวิตวัยเด็ก วัยที่มีความสุข
      เสียงกริ่งในตอนเลิกเรียน ที่เรารอคอย … สนามเด็กเล่นที่เราทุกคน คิดถึงตลอดเวลาว่าจะเล่นอะไรดี
      การบ้านที่ไม่เคยทำ ไม้เรียวที่ คุณครูฟาดที่ก้นเราแต่ก็ยักเข็ด…
      มีคำพูด ของหลายๆ คนที่พูดว่า ชีวิตวัยเด็ก ตั้งใจเรียนไป โตขึ้นจะได้เข้าโรงเรียนดีๆ
      มีคำพูด ของหลายๆ คนที่พูดว่า วัยประถม ตั้งใจเรียนไป เก่งหน่อยจะเข้าโรงเรียนมัธยมดีๆ
      มีคำพูด ของหลายๆ คนที่พูดว่า มัธยมต้น เรียนดี อย่าเล่นมาก จะได้เข้า มัธยมปลาย สบาย
      มีคำพูด ของหลายๆ คนที่พูดว่า มัธยมปลาย ตั้งใจอ่านหนังสือสอบ ent จะได้ มหาลัยดีๆ
      “เข้า มหาลัยแล้วก็ สบาย… เรียนทิ้งๆ ฉันจะไม่ไปวุ่นวายอะไรกับแกเลย”
      แล้วคุณ รู้มั้ยสิ่งที่ผมเจอ ตั้งแต่เข้ามหาลัย ห้ามกลับบ้าน ค่ำแม้บางครั้งมีโปรเจ็ค
      แล้วคุณ รู้มั้ย ห้ามไปเที่ยว รับน้องต่างจังหวัด เพราะ มันไม่มีคนคุม
      แล้วคุณ รู้มั้ยเรื่อง สาวน่ะ ไม่ต้องไปมี หรอกเสียการเรียน < แม้ว่า สาวนั้นเป็นแค่เพื่อนในกลุ่มเดียวกันที่ไม่ได้คิดอะไร แต่ก็ ทำให้เลิกคบได้ >
      แล้วคุณ รู้มั้ย ผม น่ะอย่าไว้ยาวน่าเกลียด

      แล้วคุณ รู้มั้ย เรียนน่ะ ตั้งใจอ่านๆ หน่อย จบไปจะได้ งานที่ดี

      แล้วไง ตอนนี้เป็น Graphic designer
      “นี่ งานอะไรของแก มันงานบ้าอะไรก็ไม่รู้วันๆ นั่งเฉยๆ หน้าคอม วาดรูปไปมา ฉันจะหางานให้แกใหม่ นี่ เป็น พนักงานบัญชี ของธนาคารนี่สิเดี๋ยวฉันฝากให้” นี่เหรอสิ่งที่ผมเรียนมาเกือบตาย
      สี่ ปี กับ ปริญญา ไม่สิ กระดาษ ใบเดียว ที่แลกมาด้วย ชีวิต ความสุข สนุก ของ วัยรุ่น และ วัยเด็ก สี่ปี กับ ปริญญา หกปี กับ ใบประกาศจบ ม. หก หกปี กับ แต้ม GPA …

      “ นี่ ฉันเตรียม สาวให้แกแล้วน่ะ ฉันกับ น้าแกยายแก อุตส่าห์เลือกให้”

      นี่ เหรอ ชีวิตที่ดีพร้อม ขอโทษครับ “ เป็นเฮี่ย อะไรหมดแล้ว นี่ “ ผมอยากกลับไปเป็นเด็ก หากพ่อ ยังอยู่ ผมก็คงไม่ต้องเป็นอย่างนี้… ไม่ต้องเป็นอย่างนี้
      แม่ เป็น คนนึงที่ผมไม่เข้าใจ ท่านดีกับผม ทุกครั้งแต่ ทำไม บางครั้ง ท่านก็ไม่ได้คิดว่า บางอย่างที่ ทำกับปมมันเกินไป สำหรับวัยรุ่นการที่ พ่อแม่ ไม่ไว้ใจ น่ะ มันเป็น สิ่งที่เจ็บปวดที่สุด

      ………………………………………………………………………………………………………………………

      ผมนั่ง ฟังเธอ เนิ่นนานกับการที่เธอหาเหตุผลต่าง เพื่อเลิกกับผม…
      สายตาของผม มองไปที่ เด็กผู้หญิง คนนั้น…
      แต่เธอก็ยัง พล่าม เหตุผล รอย แปดพันเก้า…
      สายตาของผม มองไปที่ เด็กผู้หญิง คนนั้น…

      ผมลุกขึ้น ทำท่าปิดปากเธอเบาๆ
      “ คิด ให้ดีก่อน สิที่รัก”

      เธอ นิ่งเงียบ ทุกอย่าง รอบๆเรา เหมือนว่ามัน เงียบ slow motion ไปหมด
      เธอ ก้มหน้าลงไม่กล้ามองผม
      ผมเดินไป จูงมือ สาวน้อย คนนั้น
      “ บ๊าย บาย แม่เร็วลูกแม่เค้าจะเดินทางคืนนี้ วันนี้ลูกต้องไปนอนกับ คุณ ย่านะ”
      ผมเดินออกมา เหลียวหลังไปมอง เธอ

      ผมคิดว่า เธอคงจะเข้าใจเหตุผล ของเธอแล้ว

      ………………………………………………………………………………………………………………………

      “ บอกเหตุผลมาสิ ว่า แต่งกับผมเพราะอะไร” ผมถามเธอด้วย เสียงจริงจัง
      “ ไม่รู้สิ…คะ” เธอตอบผมเรียบๆ
      “คงไม่ใช่เพราะ แม่ น้า และ ยาย ผม เป่าหูพ่อแม่ คุณ ยุให้ คุณแต่งกับผมนะ” ผมพูด เปรยๆ
      “ ไม่ใช่ ค่ะ “ เธอ บอก
      “ เงินเดิน ผม แค่ พนักงาน บัญชี เฉย หมื่นกว่าๆเอง” ผม พูดกับเธอ
      “ ไม่เห็นเป็นไรทำงานเก็บเงินเอาเราก็อยู่ด้วยกันได้” เธอคิด
      ………………………………………………………………………………………………………………………
      < ภาพใน ตอนนี้> “ เงินเดือน น้อยๆ ซื้อ รถเก๋งยังไม่ได้ เราจะเอาอะไรกินกัน “
      ………………………………………………………………………………………………………………………
      “ ผม ต้องใส่แว่นตาหนาเตอะ ทรงผมก็เชย คุณรับได้เหรอ”
      “ ค่ะ ไม่เห็นเป็นไรเลย” เธอตอบผมอย่างจริงจัง
      ………………………………………………………………………………………………………………………
      < ภาพใน ตอนนี้> “ ดูทรงผมสิ ยุ่งกระเซิง แว่นตาก็เก่ารู้จัก ใส่ คอนแท็คเลนซ์บ้าง”
      ………………………………………………………………………………………………………………………
      อืม… ผมตกลงปลงใจอยู่กับเธอ ผลก็อย่างที่เห็นใน สามย่อหน้าที่แล้ว

      ………………………………………………………………………………………………………………………

      บิ๊บ…บิ๊บ… < record buffer>
      เป็นอะไรวะเนี่ย …
      สนามเด็กเล่นของยุคสมัยนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อน เปลี่ยนไปตามกาลเวลา แต่ก่อนมี ม้าโยก เดี๋ยวนี้ มี Raknarok online เมื่อก่อน ยิงนกในนาตกปลาในน้ำ เดี๋ยวนี้ ยิง counterตามร้านตกเหยื่อ ตาม เท็ค
      เมื่อก่อน เล่นซ่อนหา เดี๋ยวนี้ก็เล่นอยู่ < ผู้ใหญ่บางคนยังเล่นอยู่ แต่ไม่รู้จะสนุกหรือเปล่าเพราะเล่นกับ ตำรวจ >
      เมื่อก่อนเคยอยากเป็น ไอ้มดแดง อุลตร้าแมน ที่ปกป้องโลก
      ปัจจุบันนี้ อยากเป็นคนชื่อ …ช้าเหลิง อยู่บำรุ้ง < ไม่สามารถให้ข้อมูลมากกว่านี้ > ที่มีคนชื่นชมต่อทุก วีรกรรม
      ทุกอย่าง มันดี หมดเพียงแต่ว่า อย่า ลืม… ความสนุกในวัยเด็กล่ะกัน

      เพราะว่าสิ่งเหล่านี้ ผมไม่ได้ลืมมัน แต่ผม ถูกบังคับให้ลืม

      ………………………………………………………………………………………………………………………

      ผมเดินจูงมือลูกสาวตัวน้อยขึ้นรถเมล์สาย 66 ขณะที่ผ่านเตาปูน
      “ พ่อ ๆ “ เธอร้องขึ้น
      “ มีอะไรลูก” ผมถามเธอ
      “ คุณตาคนนั้นทำไมหน้าเหมือนพ่อเลย”

      ผมมองไปที่ ป้ายรถเมล์ที่รถกำลัง จอด วันนี้วันจันทร์
      พ่อ ของผม ปู่ของเธอ ใส่เสื้อสีเหลือง แม้ว่าเวลา จะผ่านไปนานถึง ยี่สิบสามปี พ่อก็ยังเป็นพ่อ เป็นปู่ของเธอด้วย
      ผมไม่รอช้าที่จะคว้าลูกสาว ก้าวลงไป กอดท่าน

      ………………………………………………………………………………………………………………………

      ผมเล่าทุกสิ่งให้ท่านฟัง… และร้องไห้ออกมา
      “ ร้องซะ ร้องไปเรื่อยๆ จนกว่าจะพอใจ “ ท่านปลอบผม

      ผมดีใจที่พบกับท่านอีก… พบกับท่าน ตามคำสัญญา ในวันจันทร์

      ………………………………………………………………………………………………………………………

      รุ่งเช้าวันอังคาร แดด ตอนเช้ามักจะไม่อยู่ตลอดวัน
      ท่านได้หายไป จากบ้าน ผม ตามหาตัวท่านไปทั่ว
      ความ มืดมิด จน ตรอก กลับมาหาผมอีกครั้ง
      ทันในนั้น ลูกสาว ตัวน้อยเดินเข้ามาหาผม พร้อมกับ ยื่น บางสิ่งให้กับผม

      ………………………………………………………………………………………………………………………

      กระดาษโน้ต

      ………………………………………………………………………………………………………………………

      ภายในเขียนไว้ว่า
      “ จงเอาอดีตที่เจ็บปวดมาเป็น บทเรียน แล้วอย่าเอาแต่หนีอดีตไปเรื่อยๆ
      อย่าได้เอา อดีตมา จดจำ อดีต มีไว้ให้ลืม…. พ่อรักลูกมากแต่พ่อต้องไปพ่อ ขอโทษ”

      ผมอ่านมัน จบ กอดลูกสาวของ ผม
      ผมร้องไห้ออกมาอีกครั้ง แต่ ครั้งนี้ มันมีรอยยิ้มมาประกอบ กับ กิจกรรมด้วย

      บิ๊บ …
      < record buffer เหลือ สิบนาทุดท้าย>
      พรุ่งนี้ ผมจะไปเที่ยวต่างจังหวัดและอยู่ ที่นั่นเลย ลูกสาวผม ตอนนี้ ฝากไว้กับคุณปู่ ที่ ปากเกร็ด ผมอุตส่าห์
      ตามหาเลยนะ ระหว่างที่นั่งแท๊กซี่

      “ วิ่งไปดับไฟเร็ว ไหม้ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว” < เสียงโวยวายดัง ลั่นอีกครั้ง >

      ดีที่เมื่อคืนไม่ยิงตัวตาย เพราะกลุ้มใจ ผมคิดได้นี่เป็น บุญของผมนะเนี่ย
      เดี๋ยวเอาปืน รีบไปขายทิ้งดีกว่า ก่อนที่ผมจะ คิดสั้นอีก

      ว่าแต่เมื่อ คืน ลืมขวดไฟแช็คไว้ตรงไหนวะ ช่างเถอะไม่สูบ ก็ได้
      กระสุนปืนเหลือ ห้านัดเอง อีกนัด มันอยู่ไหนหว่า
      อ๋อ มันอยู่ที่ หัวเมียเรานี่เอง จำได้แล้ว

      อืม..มไฟแช็ค ผมคง เช็ดรอยมือ แล้ว ปาทิ้งไป บริเวณไหนนี่แหละมั้ง
      เผาบ้าน เผาให้หมด ความซวยเฮี่ยๆ เผามันซะ อย่าให้เหลือ…
      ไปทำงานต่างจังหวัดเริ่ม ชีวิตใหม่ดีกว่า
      น้า ยาย และ แม่ ป่านนี้ คงได้ ข่าว แจ็งว่ามี ขโมย ขึ้น บ้านแล้วล่ะมั้ง ก็คงเป็น คนขับ taxi ที่ ผมนั่งไปนั่นแหละ ผมเอา ไม้ฟาดหัวมันเอง แล้วทำทีเป็นว่ามันกระโดด มาฆ่าเมียผมแล้วก็ หนีไม่พ้น โดน เมียผมฟาดแจกันใส่ด้วย…เลย ตายทั้งคู่ …

      วัน นี้ สบาย จริงๆ ลูกรัก พ่อ จะ กลับไปหาลูกวัน จันทร์นะ อยู่กับคุณ ปู่ดีดี ล่ะ

      ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

      loading
      กำลังโหลด...

      ความคิดเห็น

      ×