ขนมปอเปี๊ยะสอดไส้รัก - ขนมปอเปี๊ยะสอดไส้รัก นิยาย ขนมปอเปี๊ยะสอดไส้รัก : Dek-D.com - Writer

    ขนมปอเปี๊ยะสอดไส้รัก

    เอ...สาวแสบอย่างมิกะจะมีความรักกับโมะสึ ได้ยังไงนะ ต้องอ่านดูนะคร้าบบบ.........

    ผู้เข้าชมรวม

    612

    ผู้เข้าชมเดือนนี้

    0

    ผู้เข้าชมรวม


    612

    ความคิดเห็น


    2

    คนติดตาม


    0
    เรื่องสั้น
    อัปเดตล่าสุด :  19 มิ.ย. 48 / 15:44 น.


    ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
    ตั้งค่าการอ่าน

    ค่าเริ่มต้น

    • เลื่อนอัตโนมัติ
      ขออธิบายชื่อเรื่องนิดหน่อยนะ
      ขนมปอเปี๊ยะ=ปอเปี๊ยะนี้เป็นชื่อของการทำโทษ แต่เราจะหมายถึงสิ่งที่ไม่ดี
      ไส้รัก=สิ่งที่ไม่ดีก่อเกิดให้เกิดความรักกริ๊งงง......

      “เย้!!เลิกเรียนซะที่”โมะสึพูด “เฮ้ยแต่วันนี้มีซ้อมนะ” ชินโตะบอกอีก “เออ...รู้แล้วก็ซ้อมบอล
      เนี่ย สวรรค์ในใจของฉันอยู่แล้ว” โมะสึก็ตอบต่อ  “อ่ะโธ่เอ้ย!!ฟุตบอลเนี่ยนะสวรรค์” มิกะพูด
      “ก็สวรรค์ของฉันนี่ สงสัยสวรรค์ของผู้หญิงเนี่ยอาจจะมีแค่แต่งตัวสวยๆเดิน เตะ  เอ้ย!! เดินเต๊ะท่าอวดผู้ชาย
      เฉยๆล่ะมั้ง ซักวันเถอะถ้าไม่เล่นกีฬา เดี๋ยวก็ได้เป็นขี้คลาดให้ใครชัวว์”โมะสึขู่ “อ๊ะ ฉันก็เล่นกีฬาเป็นเหมือนกันนี่นา”
      มิกะต่ออีก  ทันใดนั้นก็มีคนเตะลูกฟุตบอลเข้ามาหา  “นี่มิกะหนีไปจากตรงนี้ก่อน  ลูกฟุตบอลใกล้เข้ามาแล้ว”
      โป้งเหน่ง!!! “อ๊ะ!!ฮะๆๆๆ เตะไม่ทัน ต้องฝึกให้มากกว่านี้นะ ฮะๆ ฮะๆๆๆๆ” มิกะพูดเติม “รับไม่ได้ แล้วยังทำตัวเป็น
      พระเอกอีก” แล้วมิกะก็เดินหนีไป “โอ๊ย!!เจ็บใจชมัด”โมะสึพูด “แต่ฉันว่ามันก็จริงนะ เตะไม่โดน ยังทำตัวเป็นพระเอก”
      ชินโตะบอก“ฉันไม่ยอมหรอกอย่างนี้น่ะ”โมะสึก็ตอบอีก

      วันต่อมา (ตอนเช้า 9.30)
                         “อ๊ะ มาละพระเอกสุดเจ๊ง ฮะๆๆ”มิกะแซว “นี่มิกะ อย่ามาเรียกฉันว่าพระเอกสุดเจ๊งได้ไหม”โมะสึบอก
      “เอ...อาจจะไม่ได้นะเพราะว่ามันเป็นจริงนี่นา ฮิฮิ”มิกะต่ออีก “นี่......................”โมะสึต่อกลับ “................................................................”มิกะเอาคืน “.....................................”โมะสึต่อกลับอีก “............................................................................”มิกะเอาคืนอีก    
      “นี่พวกเธอออ...... ทะเลาะกันอยู่เรื่อยเลยนะ”ครูด่า “ขอโทษกันเดี๋ยวนี้”  “อ..เอ่อ ขอโทษ”มิกะบอก “ข..ขอโทษ”
      โมะสึตอบ “ดี แต่ยังไม่พออยู่ ม.3ละยังทำตัวเป็นเด็กๆอีก งั้นให้โมะสึย้ายไปนั่งกับมิกะละกัน”ครูสั่ง “ฮ้า!!!!!”
      “เร็ว”    “เอาละครูขึ้นมาบอกว่า ครูมาซาโกะขาไม่ค่อยดีวันนี้ให้เดินลงไปเรียนเองละกัน”ครูบอก “โธ่ต้องลงไปอีกละ”
      แล้ว ขณะที่มิกะลงบันไดด้วยความเพลินก็เพลิดลงบันได  แต่....โชคดีที่โมะสึเห็นจึงฉุดตัวไว้ทัน มิกะจึงใม่บาดเจ็บมาก
      ก็แค่เท้าเคล็ด นิดหน่อย “นี่เดินไหวมั้ยเนี่ย”โมะสึถาม “เอ่อ...เดินได้สิ”มิกะตอบอย่างมั่นใจ แต่.... “โอ๊ย!!”
      “เห็นมั้ย บอกแล้วว่าไม่ไหวก็ไม่ไหวเดี๋ยวฉันพาไปห้องพยาบาลเอง” “  เฮ้ย!ไม่ต้อง ไม่เอา”  “ยังไงก็ต้องไป”
      “นี่ ถ้าฉันไปสายอีกนะไม่รอดแน่” “รู้แล้วน่า ถ้าเธอสาย ฉันก็สายแหละ”

      บรรยากาศในห้องพยาบาล.... ^0^ ฮิฮิ.........
      “โอ๊ย เบาๆหน่อย เจ็บนะ”มิกะบอก “เออๆทนหน่อยๆ เดี๋ยวจะเดินไหวมั้ยเนี่ย” โมะสึตอบ
      ......................................................................................................................................................................
      “อ๊ะ เสร็จละ เดินไหวจริงๆนะ”  “เออ”    “โอ๊ย!!”  “เห็นมั้ยไม่ไหวอีกละ มะเดี๋ยวฉันจะ อุ้มไปเอง” “เฮ้ย!อย่านะ”
      “อย่าดิ้นเซ่”    

      กริ๊งงงงง..........   “นั่นไงเข้าเรียนแล้ว”มิกะพูดด้วยเสียงแหลม “ฉันก็เหมือนกันนั่นแหละ”โมะสึพูดด้วยความเหนื่อยล้า
      “จำไว้เถอะนะว่าใครทำฉันสาย”  “แล้วใครที่พาเธอไปห้องพยาบาลแล้วช่วยทำแผล?”  “เดี๋ยวเถอะ”


      กริ๊งงงงงงง...........  “อา..... เลิกพักซะที”มิกะพูด “มาซาโกะ  มิกะ  กับ ทาเคชิ  โมะสึ  มาหาครูหน่อย”คุณครูบอก


      “ทางโรงเรียนเค้ามีกิจกรรม เริ่มรักวันใหม่ให้เด็กๆนะจ๊ะ”  “อ๋องั้นครูก็ต้องเลี้ยง อะไรพวกนี้กับเด็กๆใช่มั้ยครับ”
      “ไม่ใช่จ๊ะแต่เขาให้เลือกเด็กนักเรียนที่ไมค่อยชอบกันเล่นกิจกรรมนี้   เช่น เล่น ชนหน้าผากส่งของน่ะจะ”
      “หา!!แล้วทำไมต้องเป็นผม กับ มิกะด้วยล่ะ?”  “ก็เพราะว่าเธอชอบทะเลาะแต่คนอื่นเขา โอเชอยู่แล้วไงจ๊ะ”
      “โธ่..............”

      แล้วเหตุการณ์ที่ร้ายแรงมากกก ก็เกิดขึ้น ...............................................................................
      “แย่แล้วๆมีคนถูกจับไปขังไว้ ที่ไหนก็ไม่รู้นะ เนี่ยฉันเห็นมีชายชุดดำ แว่นตาดำมาจับไป”คนที่อยู่ข้างๆเล่ารือถึงมีคนถูก
      จับไปจนเข้าหูของโมะสึ   “แล้วคนที่ถูกจับไป ใครเหรอ ?”  “ก็ มาซาโอะ  มิกะ น่ะสิ”
      “ ฮะ!! มิกะเหรอ”โมะสึพูดเบาๆแล้ววิ่งงงงงงงงง....... ไปไหนก็ม่ายรู้

      ฮ้าในที่สุดโมะสึเข้าใจคำว่ามาซาโอะ เป็นเรื่องแล้วสิเพราะ มิกะ ไม่ได้ถูกโจรจับไปหรอกฮะๆ....... -_-

      “บ้า รึไงวิ่งไปทำอะไรของเค้านะ ทำหน้าแตกตื่นแล้ววิ่งไปเลย  บ้า”มิกะ(ตัวจริง ที่ไม่โดนลักพาตัว)พูด “นี่มิกะ มีคนถูกลักพา
      ตัวไป เป็นนักเรียนที่นี่แหละ”มาช่าบอก  “ชื่ออะไรหละ?”  “อ๋อ มาซาโอะ  มิกะ น่ะสิ นักเรียน ม.2 น่ะสิ” “หรอ อืม.....”
      “แต่ฉันมีเรื่องจะบอกด้วย ก็เมื่อกี้น่ะสิ โมะสึน่ะ วิ่งไปไหนก็ไม่รู้นะ”  “เหรอเมื่อกี้ อาริ ก็มาบอกฉันเหมือนกันว่า   โมะสึน่ะ วิ่งไปไหนก็ไม่รู้ น่ะสิ”


      ทางโมะสึ.....................
      “มิกะจะเป็นไรมั้ยเนี่ย มันคงยังไม่ทำร้ายมิกะนะ”  

      ปัง!!!!!!!!!!!! “มิกะอยู่ไหนพวกโจร” “มันมาแล้ว จับมาน..”หัวเน่า เอ้ย.. หัวหน้าโจรบอก

      ** เอาล่ะครับฉากต่อไปนั้นจะเป็นฉากบู๊นะครับ ระหว่าง โมะสึ หรือ พวกโจรเนี่ยใครจะชนะได้นะครับ
           เอาล่ะ  แอ๊กชั่น !!!

      ผัวะ!!!  ผัวะ!!!   ผัวะ!!!   ผัวะ!!!   ผัวะ!!!
      โมะสึใช้ท่า จระเข้ฟาดหาง ผัวะ!!!
      พวกโจรใช้ท่า เตะกระแทก ผัวะ!!!
      โมะสึใช้ท่า  พ่อเตะ ผัวะ!!!
      พวกโจรใช้ท่า พ่อถีบ ผัวะ!!!
      โมะสึใช้ท่า เขกกะโหลก ผัวะ!!!
      พวกโจรใช้ท่า เขกกบาล ผัวะ!!!
      .................................................................................................................................................................................
      .................................................................................................................................................................................
      เออพี่ ถ้าเลิกต่อยกันเมื่อไหร่นะ โทรไปหาด้วยละกันขี้เกลียดอธิบาย
      “เฮ้ย..จาไปหนายยยยยยย.....”  “กลับมาภาคต่อเลย”   คร้าบบบบบบบบบบ..........................
      ......................................................................................................
      ......................................................................................................
      ......................................................................................................
      ......................................................................................................
      ......................................................................................................
      ......................................................................................................
        
      และในที่สุดการต่อสู้ก็จบลง
      โมะสึเป็นฝ่ายชนะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
      แล้วพระเอกของเราก็อุ้ม มิกะ(ตัวปลอม)ออกไป  เมื่อเธอตื่นก็..................................................
      เพี๊ยะ!!!!!!!!!!!!! “นี่คิดจะปล้ำฉันเรอะ”มิกะ(ตัวปลอม)ด่า “จะบ้ารึไงฉันก็มาช่วยเธอไง”โมะสึตอบ
      “แล้วเธอเป็นใคร”  “นี่เธอแกล้งไม่รู้หรอ นี่ฉันจะบอกเป็นครั้งสุดท้ายนะ ฉันชื่อ ทาเคชิ  โมะสึ” “มาฉันจะบอกให้ฉันเป็นใคร
      ฉันชื่อ มาซาโอะ  มิกะ ลูกอาจารย์มิซาโกะ รอง ผ.อ. และฉันไม่ใช่มิกะที่เธอรู้จักด้วย”  “อ้าว.....”

      โมะสึรีปวิ่งกลับไป ที่ร.ร.
      “โชคดีจัง ยังพักอยู่”โมะสึพูดและหอบดัง เฮื้อก  “ไปไหนหรอดูสิมีรอย ถีบด้วย ฮิฮิ”

      เอ่อ.....ตอนนี้นะครับผู้ที่เป็นโรคคลื่นไส้เรื่องน้ำเน่าอย่าอ่านนะครับ....

      “ฉัน ... ฉันรักเธอ มิกะ”โมะสึพูดพร้อมกอดมิกะไว้ “เฮ้ยไอ้บ้า...ปล่อยนะ............” มิกะไม่ไหวจึงยอมและหน้าแดงแป๊ดดด..

      เอาละครับขอตัดจากเพลงเป็นการซึ้งนะครับ

      สรุปว่าฉันกับเธอ.......................เราคงต้องเป็นแฟนกัน                          

      THE END ............

      ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

      loading
      กำลังโหลด...

      ความคิดเห็น

      ×