ดวงดาวในใจฉัน - ดวงดาวในใจฉัน นิยาย ดวงดาวในใจฉัน : Dek-D.com - Writer

    ดวงดาวในใจฉัน

    โดย ^^oPluR@Lo^^

    เธอบอกในวันที่เธอกำลังจะไป

    ผู้เข้าชมรวม

    1,034

    ผู้เข้าชมเดือนนี้

    2

    ผู้เข้าชมรวม


    1.03K

    ความคิดเห็น


    6

    คนติดตาม


    0
    หมวด :  รักดราม่า
    เรื่องสั้น
    อัปเดตล่าสุด :  23 มิ.ย. 47 / 12:44 น.


    ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
    ตั้งค่าการอ่าน

    ค่าเริ่มต้น

    • เลื่อนอัตโนมัติ
      วันนี้เป็นวันเสาร์ซึ่งฉันก็มาเรียนพิเศษ ตามปกติ แต่ที่ไม่ปกติก็คือ ฉันเห็นผุ้ชายน่ารักคนนึง ซึ่งฉันไม่เคยเห็นเค้ามาก่อนเลย
      “ผู้ชายคนนั้นน่ารักดีน่ะ”ฉันพูดกับเพื่อนสนิท
        “คนไหนอ่ะ”เพื่อนฉันยังหาเค้าไม่เจอ
      “นั่นไงที่ใส่เสื้อแขนยาวอ่ะ”ฉันรีบชี้ให้เพื่อนฉันดูเพราะเค้าคนนั้นกำลังจะขึ้นรถไป
        “อ๋อๆ เห็นแล้วๆ”เพื่อนฉันตอบมา
      “เป็นไงน่ารักมั้ย”ฉันถามเพื่อน เพื่อรอฟังคำตอบ
        “อือ ก็น่ารักดี”เพื่อนฉันตอบกลับมาแบบยิ้มๆ
      “อืมๆ รู้มั้ยว่าเค้าอยู่ โรงเรียนอะไร รู้สึกน่าตาคุ้นๆ”ฉันถามเพื่อนแบบสงสัย
        “เอ รู้สึกว่าเด็กใหม่น่ะ”เพื่อนฉันตอบมาแบบไม่ค่อยแน่ใจ
      “อือๆ ใช่ๆ”ฉันนึกออกแล้วว่าเค้าพึ่งเข้ามาใหม่
        “เราไปก่อนน่ะ แม่มาแล้ว”เพื่อนฉันบอกฉันและขึ้นรถไป
          
          วันนั้นฉันก็กลับไปคิดที่บ้านว่าเค้าชื่ออะไร เพราะว่าเพื่อนที่ห้องเรียนฉันเคยบอกว่าเด็กเข้าใหม่น่ารักดีและเพื่อนฉันก็ไปถามชื่อเค้าไว้แล้วด้วย แต่ฉันก็ยังไม่ได้เห็นหน้าเค้าแบบชัดๆสักทีจนวันนี้
          
          วันนี้ฉันไป โรงเรียนแต่เช้าเพราะว่าจะไปดูว่าเค้ามา โรงเรียนประมาณกี่โมง แต่พอฉันไปถึง เคาก็นั่งอยู่ในห้องเรียนของเค้าแล้ว ฉันก็รู้สึกงงๆ ว่าทำไมเค้ามาเร็ว ฉันก็เลยไปถามเพื่อนของเค้าเพื่อนเค้าก็บอกว่าบ้านเค้าอยู่ใกล้ๆ โรงเรียน เลยมาเร็วฉันก็ งง อีกครั้งเพราะบ้านฉันก็อยู่ใกล้โรงเรียน เย็นวันนั้นฉันก็เดินกลับบ้านปกติ แต่แล้ว ผู้ชายคนนั้นก็มาเดินตามหลังฉันตอนแรกฉันไม่รู้ว่าเป็นเค้าฉันเลยรีบๆเดิน แต่เค้าก็เดินมาข้างฉันแล้วก็ถามว่าบ้านอยู่แถวนี้หรอ พอฉันเห็นว่าเป็นเค้า ฉันก็หยุดเดินเลย แล้วก็หันไปตอบเค้าว่าใช่แล้วเรา 2 คนก็เริ่มคุยกัน

      “เธอ ชื่ออะไรหรอ”เค้าถามฉัน
        “แล้วนายล่ะ”ฉันถามทั้งๆที่ฉันก็รู้ชื่อเค้า เพราะฉันถามเพื่อนเค้ามาแล้ว
      “เรา ชื่อ เคน”
        “เรา ชื่อ ด้า”ฉันรีบตอบกลับไปเพราะตอนนี้ใกล้ถึงบ้านฉันแล้ว
      “อือ เราไปก่อนน่ะ ถึงบ้านเราแล้ว”ฉันบอกเค้าแล้วก็ทำท่าจะเดินเข้าบ้าน
        “เดี๋ยวสิ ไม่อยากรู้บ้านเราหรอ”เค้าถามฉัน
      “อืม ก็อยากรู้”ฉันตอบแบบ งงๆ เพราะไม่รู้ว่าเค้าถามฉันทำไม
        “เดินตามมาสิ”แล้วเค้าก็เดินนำหน้าไป พอเดินได้สักพัก
      “ถึงแล้ว”เค้าบอกฉัน
        “ก็ไม่ไกลมากน่ะ”เพราะบ้านเค้าห่างกับบ้านฉันประมาณ 5 หลัง ถ้าใครพูดอะไรก็อาจจะได้ยิน
      “ใช่ อืองั้นพรุ่งนี้เช้าเรามารอเธอที่หน้าบ้านเธอน่ะ”เค้าบอกกับฉันแล้วก็เดินเข้าบ้านไปเฉยๆ
        “ได้”ฉันพูดกับตัวเองเบาๆ แล้วฉันก็เดินยิ้มกลับบ้าน พร้อมกับคำถามในใจ
      “ทำไมเค้าต้องมาทักเรา ทำไมเค้าต้องบอกบ้านเค้าให้เรารู้ ทำไมเค้าต้องมารับเราหน้าบ้านพรุ่งนี้เช้า”ฉันนอนคิดอย่างนี้จนหลับไป
          ตอนเช้าฉันรีบเดินมารอเค้าหน้าบ้านแต่เค้ากับมายืนรอฉันอยู่แล้ว
      “ไปกันเถอะ”เค้าชวนฉันไป โรงเรียน
        “อือ”ฉันตอบเค้าแบบสั้นๆ
            
           ระหว่างทางเดินเรา 2 คนก็ถามเรื่องราวของแต่ละคนตลอดทาง ทำให้เรารู้จักกันมากขึ้น แล้วตอนเย็นวันนั้น เรา 2 คนก็กลับบ้านด้วยกันเราก็คุยกันถึงเรื่องของแต่ละคน ฉันรู้สึกว่าเค้าเป็นคนน่ารัก นิสัยดี แล้วที่ฉันรู้คือเค้า”ยังไม่มีแฟน”
          
          ทุกๆวันเราจะไปและกลับบ้านด้วยกัน เวลาพัก หรือคาบว่างเค้าก็ชอบมานั่งคุยกับฉัน เราคบกันอยู่นาน จนเพื่อนๆล้อว่าเรา 2 คนเป็นแฟนกัน ฉันก็คิดเหมือนกับเพื่อนๆว่าเค้าคงมีใจให้ฉันบ้าง และช่วงนั้นเอง เค้าเริ่มห่างเหินฉันไป ไม่ค่อยคุยกับฉัน และ ไม่ค่อยว่างที่จะกลับบ้านกับฉัน ตอนเช้าเค้าก็จะไม่มารับฉันๆก็สงสัยว่าเค้าเป็นอะไรไป
        
          วันนี้ฉันเจอเค้าที่ โรงเรียนฉันเลยเข้าไปถามเค้าว่า
      “เป็นอะไรไปรึป่าว เคน”ฉันถามเค้า
         “ป่าวนิ เราไม่ได้เป็นอะไร”เค้าตอบมาแบบหน้าตาเฉย แต่หน้าตาเค้าก็ดูไม่ดีเท่าไหร่ รู้สึกว่าหน้าเค้าซีดๆ
      “แล้วทำไมช่วงนี้ เคน ไม่ค่อยคุยกับเราเลยละ ไม่ยอมมารับเราไป โรงเรียนด้วย เคนเป็นไรไปรึป่าว”ฉันถามแบบเป็นห่วงและสงสัย
         “ป่าว เราไม่ได้เป็นไรสักหน่อย”เค้าตอบมาแบบไม่ค่อยสนใจฉันเท่าไหร่
      “เราไปแล้วน่ะ เรารีบ”แล้วเค้าก็เดินจากฉันไป
         แล้ววันนั้นฉันก็สังเกตเห็นเค้าว่าเค้านั่งซึมๆฉันเลยเดินเข้าไปคุยกับเค้าอีกครั้ง
      “ไหนบอกว่าไม่เป็นอะไรไงทำไมมานั่งซึมละ”ฉันถามเค้าแบบเป็นห่วง
        “ป่าว เราไม่เห็นเป็นไรเลย”เค้าพยายามทำหน้าตาให้ดีขึ้นแต่ฉันก็สังเกตเห็นอยู่ดีว่าเค้า ซึม
      “อือ ถ้าไม่เป็นอะไรเราไปก่อนน่ะ อือ วันนี้จะกลับบ้านพร้อมเรามั้ย”ฉันถามเค้า
        “ไม่ละ วันนี้เราจะอยู่ทำรายงาน”เค้าตอบกลับมา
      “อือ ไม่เป็นไร เราไปก่อนน่ะ”แล้วฉันก็เดินแบบเศร้าๆกลับไป แต่ฉันไม่ทันสังเกตเห็นสายตาของเคนที่พยายามจะบอกอะไรบางอย่างกับฉัน
          
          วันนี้ฉันก็กลับไปถามตัวเองที่บ้านอีกว่า “เคนเค้าเป็นอะไรไป ตอนแรกเราคิดไปเองว่าเค้ารักเรา แต่ตอนนี้เค้ากลับทำเฉยชากับเรามาก เพราะอะไร เพราะเค้ารู้ว่าเรารักเค้าหรอ เค้าเลยไม่รักเรา ทำไมละ วันนี้ฉันไปนั่งที่ ดาดฟ้าแล้วคุยกับดวงดาว เวลาฉันไม่สบายใจฉันจะไปคุยกับดวงดาวเสมอ

          “เคน นายรักเราบ้างมั้ย ทำไมนายต้องทำเฉยชากับเรา เราพยายามเข้าใกล้เธอแล้วน่ะ แต่ทำไมเธอพยายามเดินจากเราไปละ”ฉันตะโกนถามดวงดาว และตอนนั้นฉันก็ไม่สังเกตเห็นว่ามีคนที่เค้านั่งฟังคำถามของฉันอยู่ เค้าคนนั้นก็คือ”เคน” เค้ากำลังตอบคำถามของฉันอยู่ในใจแต่เค้าไม่พูดออกมาดังๆ คืนนั้นฉันนั่งคุยกับดวงดาวทั้งคืน เพื่อให้ดวงดาวตอบคำถามของฉัน
          
           ตอนเช้า ฉันไป โรงเรียน ตามปกติ และฉันก็สังเกตเห็นแววตาของเคนว่าเค้าพยายามจะบอกบางสิ่งกับฉันและฉันทนไม่ไหวที่จะถามเค้าว่าเค้าคิดจะบอกอะไรกับฉัน และ เค้าเคยรักฉันมั้ย ความรู้สึกดีๆที่ผ่านมามันคืออะไร
      พอฉันเดินเข้าไปหาเค้าๆก้อเดินจากฉันไป พอฉันเดินตามเค้าไปเค้าก็เดินหนีฉัน เค้าเป็นอะไรไป เค้ารังเกียจเราขนาดนี้หรอ ทำไมต้องเดินหนีฉัน แล้วแววตาเค้าพยายามบอกอะไรกับฉัน เย็นนั้นฉันยืนรอเค้าอยู่ที่ ประตูโรงเรียนเพื่อถามเค้าในสิ่งที่ฉันอยากถาม พอเค้าเดินมาใกล้ฉัน เค้าก็รีบเดินจากฉันไป ฉันวิ่งตามเค้าไป
      “เคน เป็นอะไรไป ทำไมต้องหลบหน้าเราด้วย รู้มั้ยว่าเราเจ็บปวดมากที่เคนทำแบบนี้”ฉันถามเค้าไปเบาๆ
        เค้าไม่ตอบคำถามของฉัน แต่เค้ากลับมองตาฉันเหมือนจะบอกอะไรบางอย่างแล้วเค้าก็บอกฉันว่า
      “เราต้องรีบไปแล้ว”ฉันก็สงสัยว่าเค้าจะไปไหน
        “เดี๋ยว”ฉันเรียกเค้าไว้ แต่ฉันก็ไม่ได้ถามว่าเค้าจะไปไหน
      “เราจะไปต่างจังหวัดสักอาทิตย์นึงน่ะ รักษาตัวด้วยน่ะ”ฉันบอกเค้า
        “อือ เราจะรอเธอน่ะ”เค้าพูดแปลกๆ ฉันสงสัย แต่ฉันก็ไม่ได้ถามอะไร
      “เราไปแล้วน่ะ”ฉันบอกเค้า แล้วฉันก็เดินไป แล้วเค้าก็มองฉันเหมือนจะบอกอะไรบางอย่าง
          
          หลังจากฉันกลับมาจากต่างจังหวัด พอตอนเช้า ฉันคิดว่าฉันจะคุยกับเค้าให้รู้เรื่องว่าเค้าเป็นอะไรกันแน่ แต่สิ่งที่ฉันไม่คิดก็เกิดขึ้น เพื่อนของเคน บอกว่าเคนอยู่โรงพยาบาลมาอาทิตย์นึงแล้ว ตั้งแต่วันที่ฉันไป เค้าเป็นมะเร็งขั้น สุดท้าย แต่เค้าไม่ยอมบอกใคร แต่พอดีแม่เค้ามาบอกกับคุณครูเพื่อนๆเลยรู้ แล้วเคนก็บอกให้แม่เค้ามาบอกด้วยว่า เค้าอยากเจอฉันมาก ตอนนั้นฉันรู้สึกว่าตัวเองกำลังล่องลอยและก็เกิดคำถามในใจ
      “ทำไมเคน ไม่บอกเรา ทำไมเราไม่ถามเคนว่ารักเรารึป่าว ทำไมเค้าต้องหลบหน้าเรา ทำไมเรื่องอย่างนี้ต้องมาเกิดขึ้นกับเคน ทำไมทำไม…….”
          
          วันนั้นฉันเรียนหนังสือแบบไม่ค่อยรู้เรื่องและตอนเย็นฉันรีบไปโรงพยาบาล พอไปถึง เพื่อนก็ร้องไห้กันใหญ่ ทั้งๆที่เค้าพึ่งเข้ามาใหม่ แต่เพื่อนของเค้าก็รักเค้ามาก เพื่อนคนนึงเดินเข้ามาหาฉันแล้วบอกว่า หมอบอกว่าเคนกำลังจะไปแล้ว แล้วเคนก็อยากเจอฉันมาก ฉันรีบวิ่งเข้าไปหาเค้าแต่มันก็สายไปแล้ว ฉันได้ยินเพียงคำพูดประโยคสุดท้ายของเค้า โดยที่ฉันไม่ได้แม้แต่เห็นหน้าเค้าตอนที่เค้ามีชีวิต ไม่ได้เห็นแม้แต่แววตาของเค้า ฉันได้ยินเพียงประโยคสั้นๆประโยคเดียว “เรารัก ด้า น่ะ”
          
          เค้ารู้ว่าฉันกลับมา เค้ารอให้ฉันมาหาเค้า แต่ทำไมเค้าไม่รอให้ฉันได้เห็นแววตาครั้งสุดท้ายของเค้า ทำไม ฉันรู้แล้วว่าเค้าบอกฉันทำไม ว่าเค้าจะรอฉัน ฉันรู้แล้วว่าเพราะอะไร “เรารักเคนน่ะ”
          แล้วแม่ของเค้าก็เอากระดาษแผ่นนึงมาให้ฉัน แม่เค้าบอกว่า เค้าฝากไว้ให้ฉันก่อนที่เค้าจะไป
      “ด้า สุดที่รักของเคน ตอนที่ด้าอ่านกระดาษแผ่นนี้ เราคงไม่ได้อยู่รอฟังคำว่ารักจากด้าอีกต่อไปแล้ว เราขอโทษน่ะ ที่ไม่ได้อยู่รอให้ด้ามาเจอเรา เราขอโทษที่เราไม่ได้บอกด้าว่าเราเป็นโรคอะไร เราไม่กล้าบอกด้า เรากลัวว่าด้าจะเสียใจ เรากลัว เราไม่อยากให้ด้าร้องไห้ รู้มั้ยวันที่ด้าคุยอยู่กับดวงดาว เราได้บอกกับดวงดาวไปแล้ว ว่าเรารักด้ามาก แล้วรู้มั้ยทำไมเราถึงต้องทำเหินห่างจากด้า เพราะเราไม่อยากให้ด้า รู้สึกดีๆกับเรามากเกินไป เพราะถ้าวันนึงเราจากไป เรากลัวว่าด้าจะทำใจไม่ได้ แต่เราขอบอกด้าอย่างนึงว่า ด้าทำให้เรามีความสุขที่สุด ถึงแม้มันจะเป็นเพียง ช่วงเวลาสั้นๆ แต่เราก็มีความสุขมาก ด้าอย่าร้องน่ะ อย่าร้องเลยคนดีของเรา รักด้าที่สุดในโลก เราจะเป็นดาวในใจด้าน่ะ เราจะเฝ้ามองด้าอยู่ห่างๆตลอกไป”

           หลับให้สบายน่ะ ดวงดาวในใจฉัน เคน จะอยู่ในใจของเราตลอดไป วันนี้ตรงกับวันที่ฉันเจอเค้าเป็นครั้งแรก และตอนนี้เค้าก็ตายจากฉันไป 5 ปีแล้ว แต่เค้าก็ยังคงเป็นดาวในใจฉันตลอดไป


         จาก………ดวงดาวที่จะมองเธออยู่ห่างๆตลอดกาล

      ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

      loading
      กำลังโหลด...

      ความคิดเห็น

      ×