คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย The crutch..

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้



The crutch..
t
b

เนื้อเรื่อง อัปเดต 9 ส.ค. 59 / 16:23






วันแรกของการเปิดภาคเรียนหลังจากที่หยุดยาวมานานนับสัปดาห์เนื่องจากบุคลากรในโรงเรียนชายล้วนชื่อดังย่านกรุงโซลต้องไปสัมมานาที่ต่างจังหวัดเลยจำเป็นต้องประกาศหยุดเรียน  ทุกคนเดินเข้าโรงเรียนกันด้วยสีหน้ายิ้มแย้มพร้อมกับเสียงเจื้อยแจ้วดังคลอมาตลอดทางเดิน

 

แต่ท่ามกลางเสียงเจื้อยแจ้วนั้นมีเด็กชายคนหนึ่งที่เดินเข้าโรงเรียนมาพร้อมไม้ค้ำและเฝือกอ่อนที่ขาด้านขวา

 

“นัมอูฮยอนขาเป็นอะไรน่ะ” อีซองยอลเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวถามขึ้นเมื่อหนุ่มน้อยตัวเล็กเดินเข้ามาในห้องเรียนพร้อมกับไม้ค้ำที่ค่อนข้างจะใหญ่กว่าตัวเองไปสักหน่อย

 

“อ๋อ พอดีว่าหกล้มนิดหน่อยน่ะหมอก็เลยให้ใส่เฝือกอ่อนไว้”คนตัวเล็กตอบกลับเพื่อนของตัวเองไปและนั่งลงด้านข้าง

“แล้วนี่จะเดินไหวเหรอวันนี้ต้องเรียนพละด้วยนะ”

“ไหวสิไม่ได้เป็นอะไรมากแล้วแหละ” คนตัวเล็กตอบกลับไปอย่างไม่ใส่ใจอะไรและหยิบหนังสือเพื่อเตรียมตัวที่จะเรียน

 

 

ช่วงพักกลางวันของวันนี้คนไม่เยอะมากเท่าที่อูฮยอนคิดไว้เพราะเป็นวันแรกหลังจากการหยุดยาวคนส่วนมากเลยมีอาการไม่อยากตื่นนอนและอยากที่จะหยุดเรียนต่ออีกสักวันสองวัน

 

นัมอูฮยอนนั่งมองข้าวในจานของตัวเองพลางเขี่ยไปเขี่ยมาจนคนที่นั่งอยู่ด้านข้างหันมามอง

“ทำไมไม่กินอ่ะเขี่ยอยู่นั่นแหละ ข้าวเละหมดแล้วมั้ง”อีซองยอลถามขึ้นพลางยื่นส้อมไปจิ้มหมูในจานของเพื่อนตัวเองเข้าปากหน้าตาเฉย

“ย่าห์ อีซองยอลใครให้นายเอาหมูฉันไปห้ะเดี๋ยวฟาดด้วยไม้ค้ำนี่เลยหนิ”

“ก็เห็นไม่กินสักทีเอาแต่นั่งเขี่ยอยู่นั่นแหละเลยคิดว่าไม่อยากกินจะได้กินให้ไง แค่นี้ทำไมต้องจะทำร้ายกันด้วยเล่า” เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของอูฮยอนพูดพลางเขยิบถอยนี้เพราะกลัวว่าเพื่อนรักจะเอาไม้มาฟาดเขาจริงๆ

“ไม่ต้องมาพู....”

“เห้ยอูฮยอนนั่นมันรุ่นพี่คิมซองกยูที่แกชอบนี่ ใช่ป่ะๆๆๆ” อีซองยอลขัดขึ้นมาก่อนแล้วก็ชี้ไม้ชี้มือไปทางด้านหน้าที่พวกเขานั่งอยู่

 

คิมซองกยูรุ่นพี่ที่อูฮยอนแอบชอบมาตั้งแต่อยู่มัธยมต้น นอกจากจะเป็นรุ่นพี่ที่โรงเรียนแล้วคิมซองกยูก็ยังเป็นพี่ชายข้างบ้านที่แสนอบอุ่นของอูฮยอนอีกด้วย แต่นั่นมันก็แค่ตอนเขาเด็กๆเท่านั้นเพราะตั้งแต่ขึ้นมัธยมมาซองกยูก็ต้องเรียนหนักขึ้นและนั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้พวกเขาไม่มีโอกาสได้คุยกันอีกถึงแม้ว่าบ้านจะอยู่ใกล้กันเพียงแค่รั้วไม้เล็กๆกั้นไว้ก็ตาม

 

นานมาแล้วสินะที่เราคุยกัน กินขนมด้วยกันแล้วก็นอนด้วยกันเวลาที่ผู้ปกครองของอูฮยอนต้องไปทำธุระที่ต่างจังหวัด

“ใช่ทำไมหรออีซองยอล”อูฮยอนตอบออกไปแล้วหันกลับไปเขี่ยข้าวในจานอีกเหมือนเดิม

“ไม่มีอะไรหรอกแค่ชี้ให้แกดูเฉยๆว่าพี่เขานั่งอยู่ตรงนั้นน่ะ ฮ่าๆๆๆๆๆๆ”อีซองยอลพูดจบก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกไปทันทีโดยทิ้งให้อูฮยอนนั่งหน้างอเขี่ยข้าวในจานของตัวเองต่อไป

 

ฮึ้ยยยยยยยย!! เพื่อนคนนี้นี่มันน่าจริงๆเลยขาหายเจ็บเมื่อไหร่โดนดีแน่ อีซองยอล

 

 

กริ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

 เสียงออดดังขึ้นเป็นสัญญาณว่าเด็กๆในโรงเรียนสามารถเก็บสัมภาระของตัวเองลงกระเป๋าแล้วกลับบ้านกันได้แล้ว

ทุกคนในห้องเรียนต่างยัดข้าวของของตัวเองลงในกระเป๋าเป้แล้วแทบจะวิ่งออกจากห้องเรียนไปทันทีเมื่อครูประจำวิชาก้าวเท้าออกไปเว้นก็แต่เด็กหนุ่ม นัม อูฮยอนที่มองขาของตัวเองกับไม้ค้ำสลับไปมาแล้วก็ถอนหายใจออกมาอีกครั้ง และอีกครั้ง

 

“เป็นอะไรอีกอ่ะอูฮยอนแกถอนหายใจไปรอบที่เท่าไหร่ของวันแล้ววะ” ประโยคคำถามที่คนถามไม่ได้ใส่ใจกับคำตอบนั่นมากนัก ถามจบก็หันไปเก็บของของตัวเอง

 

“แค่รู้สึกปวดๆขานิดหน่อยน่ะแล้วก็คิดอยู่ว่าจะกลับบ้านยังไงดี ถ้าเดินไปมีหวังคงได้ถึงบ้านสักสองสามทุ่มแน่ๆ จะนั่งรถเมล์แบบทุกวันก็คิดว่ามันจะลำบากเกินไป โถ่เว้ยยยยยย ทำไมต้องมาเจ็บตัวอะไรแบบนี้ด้วยเนี่ย” คำบ่นยืดยาวออกมาจากปากเล็กๆที่งองุ้มลงเพราะความหงุดหงิดใจกับอาการเจ็บป่วยของตัวเอง

“ก็โทรบอกให้คุณป้ามารับสิไม่เห็นยากเลยนี่”

“แล้วถ้ามันง่ายแบบนั้นฉันจะนั่งกลุ้มใจทำไมล่ะ พ่อกับแม่ไม่อยู่บ้านหรอกไปเยี่ยมคุณย่าที่ต่างจังหวัดนู่นแหละอีกสองสามวันก็คงกลับ”

“อ่าวแล้วกันวันนี้ฉันมีเรียนพิเศษต่อด้วยกว่าจะเลิกคลาสก็คงค่ำมากแล้วไปอยู่เป็นเพื่อนแกก็คงไม่ได้”คนตัวสูงหันมองเพื่อนอย่างเห็นใจ

 

“ไม่เป็นไรหรอกฉันอยู่ได้ แค่นี้เองจิ๊บจ๊อยมากเลย”อูฮยอนว่าพลางสะพายกระเป๋าเป้ของตัวเองและหยิบไม้ค้ำขึ้นมาเตรียมตัวจะเดินออกจากห้องเรียนไป

“จริงสิอูฮยอนพี่ซองกยูน่ะบ้านเขาอยู่ใกล้แกไม่ใช่หรอ ขอกลับไปกับเขาด้วยสิเขาต้องให้แกกลับด้วยอยู่แล้วยิ่งขาแกเจ็บแบบนี้อ่ะ”อีซองยอลลุกขึ้นมาช่วยประครองเพื่อนแล้วเดินออกไปด้วยกัน

“ฉันกลับเองดีกว่าไปรบกวนพี่เขาเปล่าๆ พี่เขาภาระหน้าที่เยอะจะตายไป” คนตัวเล็กว่าพลางเบ้ปากอย่างนึกหมันไส้อดีตพี่ชายข้างบ้านของตัวเอง

“ถ้างั้นฉันรีบไปก่อนนะ มีอะไรก็โทรมาเขาใจหรือเปล่า”

อูฮยอนตอบรับด้วยการพยักหน้าแล้วยิ้มให้เพื่อนของตัวเองก็จะมองอีซองยอลวิ่งขึ้นรถไปพร้อมกับสายตาละห้อย  ฮื่ออออออ คนอะไรจะซวยขนาดนี้นะ

คนตัวเล็กก้าวเท้าไปด้านหน้าอย่างเชื่องช้าพร้อมเบ้หน้าด้วยความเจ็บที่ข้อเท้า โอ้ยยย อูฮยอน นัมอูฮยอนคนซุ่มซ่ามเอ้ยยยยย

 

“อูฮยอน นัมอูฮยอน!”เสียงเรียกจากด้านหลังเรียกให้คนตัวเล็กต้องหันกลับไปมอง  เป็นไปไม่ได้หรอกนั่นพี่ซองกยูนี่แล้วเรียกอูฮยอนทำไมกันปกติเดินสวนกันแถวบ้านคนเป็นพี่ยังไม่มองหน้าเขาเลยแล้วนี่มาเรียกอูฮยอนทำไมกัน

อูฮยอนหันกลับไปตามทางเดินแล้วเริ่มเดินออกไปเพราะคิดว่าตัวเองคงจะหูฝาดหรือไม่ก็คิดมากไปเองเท่านั้นแต่แล้วก็มีรถจักรยานคันที่คุ้นตามาจอดขวางทางเขาไว้

จิ๊!! 

เสียงจิ๊ปากดังขึ้นในลำคอเบา

“พะ..พี่ซองกยู”คนตัวเล็กทำหน้าตาตกใจนี่พี่ซองกยูจริงๆหรอเนี่ย อูฮยอนไม่ได้คิดไปเองใช่หรือเปล่า

“ก็พี่ไงตกใจอะไรขนาดนั้นล่ะ ขาเจ็บหรอไปทำอะไรมา”น้ำเสียงอบอุ่นที่อูฮยอนยังรู้สึกคุ้นหูอยู่เสมอดังขึ้นอย่างห่วงใยและบ่งบอกได้อย่างดีว่าคนถามไม่ได้ถามไปอย่างนั้นแต่ถามเพราะอาการห่วงใยจริงๆ

“เอ่อ..คือว่าผมมม..คือว่า”

“มัวแต่คือว่าๆอยู่นั่นแหละ มานี่มากลับบ้านกับพี่แล้วกันขืนเดินไปเองคงไม่ถึงบ้านกันพอดีแน่ๆ”ซองกยูเอื้อมมือไปจับข้อมือของอูฮยอนเบาพร้อมออกแรงดึงให้คนตัวเล็กมานั่งซ้อนท้ายบนจักรยานของตน

 

“เกาะดีๆนะตัวเล็กพี่จะซิ่งละ”สรรพนามเก่าๆที่ซองกยูเคยใช้เรียกอูฮยอนถูกหยิบขึ้นมาใช้อีกครั้งหลังจากที่คนทั้งคู่ห่างกันไปนานแต่ก็ยังทำให้คนฝันรู้สึกอุ่นวาบที่หัวใจอยู่ทุกครั้ง

“ครับพี่ซองกยู”อูฮยอนตอบออกไปเสียงเบาพร้อมก้มหน้าเก็บอาการเขินอาย สองมือเล็กกำเบาๆที่ชายเสื้อของซองกยู

 

ไม่นานนักคนเป็นพี่ชายก็พาน้องชายที่เจ็บขาของตัวเองนั้นมาถึงบ้านอย่างปลอดภัย อูฮยอนเดินเข้าบ้านมาโดยพูดเพียงคำว่าขอบคุณเพราะซองกยูอาจจะแค่เห็นว่าอดีตน้องชายของเขานั้นเจ็บขาอยู่และคงทำตามหน้าที่เพียงเท่านั้น

 

ช่วงค่ำของวันอูฮยอนนอนท้องร้องอยู่บนเตียงอย่างจำใจเพราะวันนี้ที่บ้านของเขาไม่มีใครอยู่สักคนและก็ไม่มีอะไรให้อูฮยอนนำมาใส่ท้องแก้หิวได้เลย มีเพียงอาหารสดที่แม่ของเขามันจะซื้อติดบ้านไว้เสมอแต่ถ้าจะให้อูฮยอนไปทำอะไรกินเองพร้อมกับเฝือกอ่อนที่ขาแล้วก็ไม้ค้ำนี่ อูฮยอนขอเลือกนอนเฉยๆให้ท้องมันร้องต่อไปแบบนี้ยังจะดีกว่า  แต่ความเลวร้ายที่อูฮยอนมองเห็นตั้งแต่เจ็บขาก็ยังมีเรื่องดีอยู่บ้างเมื่ออยู่ๆประตูบ้านของคนตัวเล็กก็ถูกเปิดออกโดยพี่ชายข้างบ้านที่อูฮยอนมักจะนึกถึงอยู่เสมอ

 

“อูฮยอนมากินข้าวสิ แม่บอกพี่ว่าคุณลุงกับคุณป้าไปต่างจังหวัดน่ะพี่ก็เลยเอากับข้าวที่บ้านมาให้นาย”

“ขะ..ขอบคุณครับ”อูฮยอนโค้งตัวให้อย่างสุภาพพลางนั่งมองอาหารที่ซองกยูเอามาให้

 

“เป็นอะไรห้ะเรา พูดซะสุภาพเชียวเมื่อก่อนไม่เห็นเป็นแบบนี้เลยนี่” ไม่พูดเปล่าแต่ซองกยูยังเอื้อมมือตัวเองไปขยี้ผมน้องชายตัวเองอย่างมันเขี้ยว

“งื้ออออออออ พี่กยู”อูฮยอนทำหน้ายู่พลางถดหัวหนีฝ่ามือของคนเป็นพี่ สรรพนามเก่าๆถูกหยิบยกขึ้นมาใช้อีกครั้งหนึ่ง

 

หัวใจสองดวงพองโตขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ในเมื่อพวกเขาทั้งสองคนยังคงรู้สึกถึงความอบอุ่นเมื่อพวกเขาสองคนอยู่ด้วยกัน

 

“ไปเล่นซนที่ไหนมาขาถึงเจ็บแบบนี้ได้ โตแล้วนะอูฮยอนดูแลตัวเองดีๆบ้างสิ”คนเป็นพี่พูดอย่างห่วงใยพร้อมกับนวดข้อเท้าที่บวมอยู่ของอูฮยอนด้วยสัมผัสที่เบามือ

“ไม่ได้ซนซะหน่อยมันเป็นอุบัติเหตุ พี่กยูไม่รู้เรื่องอย่ามาพูดหน่อยเลยมีใครเขาอยากเจ็บตัวกันบ้าง”คนตัวเล็กพูดพลางบุ้ยปากไปมา

 

“นี่ขนาดไม่อยากเจ็บตัวนะพี่เห็นเราชอบหาเรื่องให้ตัวเองบ่อยๆ วันก่อนนั่นก็ไม่รู้จะรีบไปไหนถึงได้ไปสะดุดหินหน้าคะมำอยู่ที่ประตูบ้านน่ะ”

“พี่กยูเห็นด้วยหรอ เห็นได้ยังไงกันผมคิดว่าตรงไหนไม่มีใครแล้วนะ”

“แน่นอนสิ เราอยู่ในสายตาของพี่ตลอดนั่นแหละอูฮยอนถึงเราจะไม่ได้คุยกันแต่พี่ก็รู้ทุกอย่างแม้กระทั่งผลการเรียนของนาย”ซองกยูเงยหน้าจากข้อเท้าเล็กๆขึ้นมาส่งยิ้มหวานให้อูฮยอนจนคนตัวเล็กบนโซฟาหน้าขึ้นสี

 

นี่พี่ซองกยูสนใจเขาขนาดนั้นเลยหรอ ถ้าสนใจกันขนาดนี้ทำไมถึงไม่ยอมคุยกันล่ะ ปล่อยให้อูฮยอนแอบมองอยู่ฝ่ายเดียวแล้วก็คิดว่าพี่ซองกยูคงลืมวันเวลาดีๆที่พวกเขาเคยอยู่ด้วยกันไปแล้วซะอีก

 

“ต่อไปนี้เราห้ามอยู่ห่างจากสายตาพี่เป็นอันขาดถ้าไม่จำเป็น พี่จะดูแลเราเองแล้วถ้าไปเจ็บตัวตรงไหนมาอีกจะโดนทำโทษแน่ๆด้วย เอาล่ะตอนนี้เข้านอนได้แล้วมีอะไรก็โทรหาพี่นะพี่รู้ว่าเรายังมีเบอร์พี่อยู่ใช่มั๊ย”

“ครับ”อูฮยอนตอบออกไปสั้นๆเพราะยังสับสนอยู่ระหว่างเรื่องราวที่เกินขึ้นภายในระยะเวลาไม่กี่ชั่วโมงแล้วก็แอบเขินกับประโยคที่แสดงถึงความห่วงใยจากพี่ชายที่เขาเฝ้าคิดถึงเสมอ

 

“ฝันดีครับตัวเล็ก” จบคำพูดคิมซองกยูก็โน้มตัวลงไปจุ้บที่หน้าผากของอูฮยอนและหันหลังเดินออกไปทันที

 

งื้ออออออออออ พี่ซองกยูบ้าที่สุดดด

 

 

///จอบอ - -!///



 

: ฟิคป่วงๆที่เกิดจากอาการเจ็บขาเนื่องมาด้วยความโง่ของเราเอง เพราะเราอยากมีพี่ซองกยูพี่ชายที่อบอุ่นมาดูแลเราบ้างง >///< แต่เรารู้ว่าพี่เขาคงไม่อยากดูแลใครนอกจากยัยเด็กนัมอูฮยอนคนนั้นหรอก เฮ้ออออออ //มีอะไรจะด่าถึงความป่วงของฟิคเราก็มาฝากไว้ได้ที่ #อินสปิริทปอ เน้ออออออ ขอบคุณค้าบบบบบบ

 

 

ผลงานอื่นๆ ของ slave24

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 Tnmark
    วันที่ 9 สิงหาคม 2559 / 20:02
    ฟินมากๆๆๆเลยค่าาาาาา
    #1
    0