ลูกไม้หล่นไม่ไกลรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 85,027 Views

  • 121 Comments

  • 633 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    490

    Overall
    85,027

ตอนที่ 81 : 26 แสงดาวแห่งศรัทธา 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1910
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 70 ครั้ง
    24 ก.พ. 62




รถยนต์สีขาวขนาดเล็กเคลื่อนออกจากลานจอดรถวัดพระมหาธาตุวรมหาวิหารหลังจากที่รับสุจิรา จักรรินทร์และพิณแก้วจากโรงแรมที่พักมานมัสการพระบรมธาตุเจดีย์และซื้อของฝากตามร้านค้าซึ่งตั้งอยู่เรียงรายภายในวัดจนเต็มทั้งสองมือ

นี่แกแน่ใจนะว่าบอกผัวแล้วจริงๆ ว่าจะมาหาพวกฉัน พี่ต้นโทรหาจนมือถือแกสั่นอย่างกับเป็นโรคพาร์กินสันแล้วเนี่ยยายน้ำตาล หนุ่มหน้าขาวจีบปากจีบคอพูดแล้วสะบัดผมทรงรากไทรอย่างหงุดหงิดเมื่อเครื่องมือสื่อสารของเพื่อนรักมีสายเรียกเข้าติดต่อกันหลายครั้ง แต่เจ้าตัวก็ไม่มีทีท่าว่าจะรับ ดีที่ตั้งเป็นระบบสั่นไว้ ไม่อย่างนั้นคงดังลั่นรถ

ก็รู้แล้วน่ะสิ ฉันจะไปโกหกแกทำไมล่ะพี่ต้นรู้ว่าเธอจะมานครศรีธรรมราช แต่ไม่รู้ว่าเธอจะหนีออกมาตอนตีห้า...ขืนบอกแบบนั้น มีหวังโดนกอดไว้บนเตียงไม่ยอมให้กระดุกกระดิกไปไหนแน่ๆ

เออๆ แล้วแต่แกก็แล้วกันนะ เอาที่คิดว่าสบายใจ ฉันขี้เกียจเถียงจักรรินทร์พูดตัดรำคาญ แล้วกอดอกเอนหลังพิงเบาะเต็มที่

ดีมากแจ๊คเพื่อนรัก แบบนี้ค่อยคุยกันรู้เรื่องหน่อย

สุจิราและพิณแก้วที่ตั้งท่าจะพูดสนับสนุนจักรรินทร์เลยต้องเปลี่ยนความคิดและมองหน้ากันอย่างเข้าใจ จำนนต่อการทำตัวเป็นผู้โดยสารที่ดีต่อไป

ณัฐกานต์เลื่อนมือกดเพิ่มระดับเสียงวิทยุให้ดังขึ้นพร้อมกับร้องคลอเบาๆ อย่างอารมณ์ดี แล้วบังคับพวงมาลัยให้เลี้ยวไปยังเส้นทางเข้าสู่อำเภอลานสกาเมื่อถึงทางแยก

ไม่นานเจ้าด้วงเต่าก็จอดหน้าโรงเรือนขนาดใหญ่ภายในฟาร์มผักอินทรีย์ ขวามือคืออ่างเก็บน้ำสำหรับใช้ในฟาร์ม ผู้ที่ไม่เคยมาเยือนทั้งสามคนรีบเปิดประตูลงจากรถอย่างรวดเร็ว ก่อนกวาดสายตามองรอบๆ ที่ทั้งกว้างขวางและสวยจนต้องร้องโอ้โหแทบจะพร้อมกัน

นี่น้ำตาลวีไอพีขนาดเข้ามาในฟาร์มนี้ได้เลยหรือ

พี่ที่เป็นเจ้าของเขารู้จักและก็สนิทกับพี่เกลือน่ะค่ะ เวลามานครฯ ทีไร ครอบครัวน้ำตาลก็ต้องแวะมาช็อปปิ้งผักสดๆ ที่นี่ทุกทีค่ะ ณัฐกานต์บอกด้วยรอยยิ้ม อากาศที่นี่ยังสดชื่นไม่เปลี่ยน สมกับเป็นดินแดนที่อากาศดีที่สุดในประเทศไทยจริงๆ

เยี่ยมไปเลยน้ำตาล งั้นฉันลุยแล้วนะพิณแก้วบอกกระตือรือร้น เกิดมาเธอเคยเที่ยวฟาร์มแบบนี้ที่ไหนกัน

จัดเลยพิณ ฉันโทรบอกพี่เขาไว้แล้ว ในโรงเรือนมีเจ้าหน้าที่อยู่ เข้าไปดูเข้าไปถ่ายรูปได้ตามสบายเลยนิ้วเรียวชี้ไปยังโรงเรือนที่ตั้งอยู่ใกล้ที่สุด ตรงนี้ปลูกพวกผักสลัดอย่างที่แกชอบเลยละพิณ ที่ปลูกแบบเอาท์ดอร์ก็มีนะ ดูกันไปก่อนนะ เดี๋ยวฉันขอเข้าไปทักทายเจ้าของฟาร์มทางโน้นก่อน

แกจะไปไหนก็ไปเถอะน้ำตาล ทิ้งพวกฉันไว้ที่นี่ทั้งวันยังได้จักรรินทร์กระดี๊กระด๊าทันทีที่สบสายตาเข้ากับเจ้าหน้าที่รูปหล่อผิวเข้มซึ่งยืนรออยู่แล้ว แต่อย่าบอกผัวฉันแล้วกันว่าฉันแอบจิ๊จ๊ะชายอื่น

แกนี่น้าแจ๊ค หญิงสาวถึงกับหลุดขำในท่าทางของเพื่อนรัก ก่อนเดินออกไปอีกทาง

สุจิรา จักรรินทร์และพิณแก้วทั้งเดินชมฟาร์ม สูดกลิ่นอายธรรมชาติ และเลือกผักชนิดต่างๆ กันอย่างเพลิดเพลินจนลืมเวลา พอณัฐกานต์เดินตามมาสมทบถึงได้รู้ตัวว่าจวนจะหมดเวลาสนุกแล้ว

ไปกันเลยดีกว่าไหมคะพี่แอ้ม กว่าจะถึงสนามบินอีก เดี๋ยวไม่ทันเครื่องเอา ณัฐกานต์ก้มมองนาฬิกาข้อมือซึ่งบอกเวลาบ่ายแก่ๆ

ก็ดีจ้ะ น้ำตาลจะได้ไม่ต้องกลับถึงสงขลามืดค่ำด้วย

สุจิราหันมองยังอีกมุมหนึ่งของโรงเรือนก็เห็นว่าจักรรินทร์ย่อตัวลงนั่งแล้วยื่นหน้าแป้นแล้นเข้าใกล้กับผักกาดหอมบัตเตอร์เฮดจนทั้งร่างแทบจะกลายเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับพื้นดิน ข้างกันมีพิณแก้วนั่งยองๆ กำลังสวมบทบาทตากล้องมือฉมัง

นี่ๆ ไปกันได้แล้วเจ้าของบริษัทรับตกแต่งภายในป้องปากตะโกน ถ้าตกเครื่องพี่ไม่ควักเงินซื้อตั๋วใหม่ให้หรอกนะ เดินกลับกรุงเทพฯ เองแล้วกัน

อีกไม่ถึงสองชั่วโมงเครื่องก็จะออก ดังนั้นพอรถเคลื่อนออกจากฟาร์มณัฐกานต์จึงเหยียบคันเร่งเกือบมิด จนคนที่นั่งมาด้วยถึงกับหยิบยาดมขึ้นดมบรรเทาอาการวิงเวียน

อ๋อย...แกจะรีบไปไหนเนี่ย ชายหนุ่มหนึ่งเดียวบนรถถามเนิบช้าน้ำเสียงอู้อี้ยานคางเพราะมีกระบอกยาดมเสียบคาอยู่ที่รูจมูกและยังมึนไปทั้งหัว

ก็กลัวว่าจะไม่ทันไง เกาะแน่นๆ แล้วกัน

โอ๊ย !/ กรี๊ด !/ ว๊าย !

สุจิรา จักรรินทร์และพิณแก้วร้องขึ้นพร้อมกันเมื่อรถยนต์คันเล็กเคลื่อนผ่านลูกระนาดบนถนนอย่างรวดเร็ว

ขอโทษทีค่ะพี่แอ้ม โทษทีแจ๊ค พิณณัฐกานต์ลุแก่โทษ หากแต่สายตายังมองทางข้างหน้าและเท้ายังคงแนบสนิทกับคันเร่ง

โอ๊ย ! แกไม่ต้องซิ่งขนาดนั้นก็ได้ยายน้ำตาล อย่างกับนี่เป็นสนามรถแข่งหนุ่มหน้าเกาหลีแหวใส่ นี่ถ้าฉันท้องอยู่ ลูกคงหลุดพอดี กระแทกแรงขนาดนี้ แท้งสิคะเพื่อนคะ

การตัดพ้อผสมก่นด่ากลายๆ ของเพื่อนทำให้คนที่ประจำหน้าพวงมาลัยผ่อนคันเร่งโดยอัตโนมัติ

ท้อง ลูกหลุด’ ‘แท้งอย่างนั้นหรือ...แกเปรียบเทียบเวอร์เกินไปแล้วแจ๊ค !

 

“อูย...” คนที่แอบไปเที่ยวมาทั้งวันยิ้มแหยๆ เมื่อเข้ามาภายในบ้านแล้วเห็นสามีนั่งหน้าบึ้งอยู่บนโซฟา “พี่ต้นยังไม่นอนหรอกหรือคะ”

“เพิ่งสองทุ่ม พี่หลับตาไม่ลง อีกอย่าง...เมียยังไม่กลับบ้าน แล้วผัวจะหลับได้ยังไง” เนติพัฒน์บอกด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ไม่บ่งบอกว่ากำลังอยู่ในอารมณ์ใด

“ก็แหม...” ณัฐกานต์ลากเสียงยาวกลบเกลื่อนความผิดติดตัว “น้ำตาลอยากเจอเพื่อนนี่คะ เลยออกไปตั้งแต่เช้า เห็นพี่ต้นกำลังหลับฝันดีเลยไม่อยากปลุกไงคะ”

“อืม อย่างนั้นหรือ” ชายหนุ่มลุกขึ้นแล้วเดินมากอดอกอยู่หน้าภรรยา ดวงตาคู่คมจ้องมองแทบไม่กะพริบ “นึกว่าเป็นข้ออ้างของคนมีชนักติดหลัง”

“น้ำตาลขอโทษค่ะ อย่าทำหน้าดุแบบนี้สิคะ ไม่หล่อเลยนะ ยิ้มหน่อยสิคะ ยิ้มแล้วหล่อขึ้นเป็นกอง” หญิงสาวทำใจดีสู้เสือโดยการดึงแก้มเขาไปมา ก่อนเปลี่ยนเรื่องคุยเมื่อเสือไม่มีทีท่าจะเล่นกับเธอ “ว่าแต่ น้องต้นข้าวไปไหนคะ”

“นอนบ้านซอ พากันไปตั้งแต่ตอนเย็นแล้วละ”

ณัฐกานต์พยักหน้า พรรษศิกาขอกลับไปอยู่ที่บ้านพักหลังเดิมหลายอาทิตย์แล้ว แม้เธอจะไม่เห็นด้วยเพราะยังเป็นห่วงอยู่มาก หากแต่เมื่อได้เห็นแววตาเว้าวอนก็ขัดใจเด็กสาวไม่ได้ แต่ยังดีที่กณิศานอนเป็นเพื่อนบ้างในบางวัน อีกสองเดือนพรรษศิกาก็เรียนจบมัธยมชั้นปีที่หก ตอนนั้นค่อยว่ากันอีกทีว่าจะขยับขยายไปในทิศทางไหนเนื่องจากบ้านพักก็ต้องคืนให้กับทางราชการ

“น้ำตาลขออาบน้ำก่อนนะคะ เหนียวตัวจัง”

พูดจบร่างบางก็วิ่งขึ้นบันไดทันที จึงไม่ได้เห็นว่าคนที่ยืนมองส่งเธอขึ้นชั้นสองจุดยิ้มมุมปากกรุ้มกริ่มขนาดไหน

เนติพัฒน์รออยู่อีกครู่หนึ่งจนได้ยินเสียงน้ำจากฝักบัวกระทบพื้นกระเบื้อง ก่อนเดินไม่เร่งรีบขึ้นมายังห้องนอน ปลดเปลื้องเสื้อผ้าทุกชิ้นในร่างกายโยนลงตะกร้าใบเขื่อง แล้วคว้าผ้าขนหนูพันสะโพกสอบอย่างหมิ่นเหม่ จากนั้นจึงเดินมาหยุดหน้าห้องน้ำและใช้ความชำนาญเฉพาะตัวปลดล็อกลูกบิดได้โดยง่ายดาย

ภาพเรือนร่างงดงามที่ยืนหันเข้าผนังแหงนใบหน้าขึ้นรับสายน้ำที่ไหลลงปะทะกาย ทำให้ชายหนุ่มถึงกับกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ลงคอ การห่างหายจากเรื่องพวกนี้มากว่าเดือนหลังจากประสบอุบัติเหตุส่งผลให้ ส่วนนั้นในร่างกายเปลี่ยนแปลงจากเดิมอย่างรวดเร็วเมื่อเจอสิ่งเร้า เนติพัฒน์ดึงผ้าเช็ดตัวออกจากเอวแล้วพาดไว้กับราวสเตนเลส ก่อนย่องเข้าโอบกอดเรือนร่างสุดแสนเย้ายวนจากด้านหลัง

“อุ๊ย !” หญิงสาวอุทานเสียงเบา แต่สิ่งที่ทำให้ดวงตาเบิกกว้างคืออะไรบางอย่างในร่างกายเขาที่แนบอยู่กับช่วงเอวด้านหลังเธอ

“ขออาบน้ำด้วยคนนะครับ”

“เล่นอะไรคะ น้ำตาลตกใจหมด”

“ไม่ได้เล่น พี่เอาจริง” เขาพูดเหมือนเป็นเรื่องปกติ ทั้งที่นี่คือครั้งที่สองที่ได้อาบน้ำด้วยกัน “อยากอาบน้ำกับเมียจ๋า”

“งั้นก็รีบอาบเลยค่ะ มากอดน้ำตาลไว้แบบนี้จะสะอาดได้ยังไงกัน”

“พี่ฟอกสบู่ให้นะ” เนติพัฒน์ไม่รอคำอนุญาต เขาปิดฝักบัวแล้วคว้าขวดครีมอาบน้ำบีบมันลงในมือ ค่อยๆ ลูบไล้ฟองนุ่มทั่วรูปทรงนาฬิกาทรายของภรรยาขณะยังอยู่ในท่าโอบกอด

ณัฐกานต์สะดุ้งน้อยๆ เมื่อมือปลาหมึกป่ายสัมผัสทั่วร่างกาย ยิ่งเมื่อความกระด้างเลื่อนมาฟอกครีมตรงทรวงสล้างยิ่งเหมือนกระแสไฟฟ้าวิ่งเคลื่อนจากศีรษะจดปลายเท้า ทว่าเธอก็มึนเบลอจนลืมนึกต่อต้าน ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะเธอเองก็รักเขา ครั้นพอฝ่ามือนั้นเลื่อนต่ำมายังจุดที่สามารถทำให้ชายหญิงเชื่อมต่อกันได้เป็นหนึ่งเดียว หญิงสาวก็คว้ามือแกร่งเอาไว้ทันท่วงที

“เอ่อ ที่เหลือน้ำตาลทำเองดีกว่าค่ะ”

“น้ำตาลกำลังทำให้พี่กลายเป็นคนไม่มีความรับผิดชอบ ในเมื่อลงมือทำอะไรแล้ว พี่ก็ต้องทำให้สำเร็จ”

เนติพัฒน์วางมือสองข้างลงบนไหล่บางแล้วหมุนร่างหญิงสาวให้มาประจันหน้ากัน ใบหน้าคมคล้ามเลื่อนลงจนเกือบชิดแล้วแนบริมฝีปากประกบกลีบปากบางที่อ้าขึ้นเตรียมประท้วง ทว่ากลับเป็นการเปิดทางให้เรียวลิ้นช่ำชองแทรกผ่านเข้าหยอกล้อกับความหวานในโพรงปาก ฝ่ามือหนาเลื่อนลงมายังจุดเดียวของร่างงามที่ยังไม่ผ่านการทำความสะอาดจากเขา แล้วค่อยๆ สัมผัสแผ่วเบาอย่างเพลิดเพลินจนไม่รับรู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไร

“พะ...พี่ ไม่ไหวแล้ว”

ชายหนุ่มบอกเสียงกระเส่าคว้าฝักบัวมาถือไว้แล้วหมุดเปิดให้กระแสน้ำชำระคราบสบู่ออกจากร่างงดงามจนหมด ก่อนละเลงครีมอาบน้ำให้ตัวเองอย่างรวดเร็ว หากแต่มือบางที่ป้วนเปี้ยนอยู่ตรงอกแกร่งราวกับจะช่วยอีกแรงหนึ่งกลับทำให้เนติพัฒน์ชะงัก

“อย่าทำแบบนี้...ถ้าไม่อยากให้พี่เป่าลมเข้าท้องในห้องน้ำ”

ณัฐกานต์หน้าแดงซ่าน เธอรีบเดินมาหยุดยืนตรงราวสเตนเลสแล้วดึงผ้าเช็ดตัวพันกายไว้ทันที

...พี่ต้นขี้หื่น ครั้งก่อนที่อาบน้ำด้วยกันก็รีดแรงเธอไปหมด

เสียงน้ำหยุดลง เนติพัฒน์คว้าผ้าเช็ดตัวของตนมาพันรอบเอวไว้บ้าง ก่อนยิ้มให้คนที่ยืนเขินหน้าแดงแล้วย่อตัวตวัดแขนจนร่างนั้นลอยหวือเข้ามาอยู่ในอ้อมกอด

“ว้ายพี่ต้น ! ปล่อยน้ำตาลลงเดี๋ยวนี้เลยนะคะ พี่ต้นเพิ่งจะถอดเฝือกออกเมื่อวานเองนะ”

“น้ำตาลเบาอย่างกับนุ่น ไม่ได้กระเทือนแขนพี่หรอก อีกอย่างพี่ก็หายดีแล้ว”

ไม่มีคำพูดใดๆ ออกจากริมฝีปากบวมฉ่ำที่เพิ่งถูกจูบมาราธอนเมื่อครู่อีกเลย ณัฐกานต์ปล่อยให้เขาอุ้มวางบนเตียงตามอำเภอใจ สาวมั่นมีท่าทีเขินเพียงเล็กน้อยเท่านั้น แต่หลังจากนั้นก็เงยขึ้นสบตากับสามีอย่างไม่ประหวั่นพรั่นพรึง

หญิงสาวกระเถิบตัวเข้ากลางเตียงเนิบช้าขณะที่ยังประสานสายตากับดวงตาคู่คมอยู่ แม้ลึกๆ แล้วจะนึกอายอยู่บ้างที่การกระทำของเธอคือการเชิญชวนให้เขาเข้าหา หากแต่ความรักและความต้องการที่อัดแน่นอยู่ภายในเอาชนะทุกสิ่ง

“พี่คิดถึงน้ำตาล ไม่อยากรอ” เสียงทุ้มพร่าดังขึ้นระหว่างที่มือจับปมผ้าเช็ดตัวของตัวเองแล้วสะบัดออกครั้งเดียวจนมันหลุดลงกองที่พื้น ก่อนเขาจะพากายใหญ่ขึ้นเตียงมาทาบทับร่างเย้ายวนตรงหน้า

“ก็...น้ำตาลไม่ได้ห้ามพี่ต้นนี่คะ”

สิ้นสุดประโยคคล้ายอนุญาตอยู่กลายๆ เนติพัฒน์ก็จัดการกับผ้าผืนเล็กบนเรือนกายงามที่ช่างรกหูรกตาเขาออกไปในชั่วพริบตา แล้วเริ่มสานต่อสิ่งที่ค้างคาจากในห้องน้ำโดยการก้มลงจูบแล้วบีบนวดเล้าโลมคนใต้ร่างให้เคลิ้มตามอีกครั้ง ไม่นานริมฝีปากก็ย้ายมาทำหน้าที่แทนฝ่ามือ เขาบรรจงจูบรอบฐานทรวงอิ่ม ก่อนดูดกลืนความหอมหวานของยอดทรวงอย่างคิดถึงสุดหัวใจ

“อือ...”

การที่หญิงสาวครางอืออาในลำคออย่างไม่รู้ตัว รวมทั้งอาการบิดตัวไปมาทำให้เนติพัฒน์แทบอยากเป่าลมเข้าท้องภรรยาในทันทีเพราะเขาเองก็ทรมานไม่ต่างกัน ทว่าสติส่วนนึกคิดเตือนให้ผละห่างจากร่างงามแม้จะอยากแนบชิดเกินประมาณเพียงใดก็ตาม

“พี่ต้น ทำไม...” ณัฐกานต์ถามอย่างไม่เข้าใจ หลังจากถูกบอลลูนยักษ์ค่อยๆ พาเธอขึ้นที่สูงแล้วหยุดค้างไว้กลางอากาศเสียอย่างนั้น

“พี่ขอเวลาสิบวินะครับ”

ชายหนุ่มเขยิบมายังลิ้นชักข้างเตียง เลื่อนเปิดคว้าสิ่งที่เขาออกไปซื้อเตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อเย็นมาถือไว้ในมือ แล้วฉีกซองออกดึงบางอย่างที่อยู่ด้านในออกมาจรดกับ อุปกรณ์ที่ใช้ในการเป่าลมเข้าท้อง หากแต่ยังไม่ได้ทำดังใจคิด เสียงหวานก็แหวขึ้นก่อน

“อะไรกันคะพี่ต้น !


เนื้อหาในเน็ตอัปเพียงเท่านี้นะคะ ความฟินที่เหลือสามารถตามต่อได้ในรูปแบบอีบุ๊กหรือรูปเล่มค่ะ ขอบคุณที่ติดตามนะคะ 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 70 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #120 Kapom (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:07

    ขอบคุณค่ะ

    #120
    0
  2. #119 mommoo06051958 (@mommoo06051958) (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:29

    ขอบคุณค่ะไรท์

    #119
    0