ลูกไม้หล่นไม่ไกลรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 84,983 Views

  • 121 Comments

  • 631 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    446

    Overall
    84,983

ตอนที่ 63 : 21 เขมือบทั้งตัว 35%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2712
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 71 ครั้ง
    22 ธ.ค. 61



 

21 

เขมือบทั้งตัว


ดวงตาภายใต้เปลือกตาบางเคลื่อนไปมา บอกให้รู้ว่าเจ้าของใกล้ตื่นในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า ในห้วงอาการครึ่งหลับครึ่งตื่น หญิงสาวสัมผัสได้ว่าเตียงหลังที่นอนอยู่ทุกคืนไม่ได้มีเพียงเธอคนเดียว และตอนนี้เองที่แพขนตายาวงอนขยับขึ้นลง แล้วค่อยๆ กะพริบตาถี่ๆ เพื่อบรรเทาอาการแสบตาหลังตื่นจากห้วงนิทราอันแสนหวาน ณัฐกานต์นอนมองใบหน้าคมคล้ามของคนที่กอดเธออยู่ ลมหายใจสม่ำเสมอช่วยยืนยันว่าเขาไม่ได้ตื่นก่อนเธอในเช้านี้ หญิงสาวอมยิ้มพลางนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน...สิ่งที่ทำให้เธอไม่ใช่น้ำตาลคนเดิมอีกต่อไป

แม้รู้มาบ้างว่าประสบการณ์ครั้งแรกของหญิงบริสุทธิ์อาจไม่น่าจดจำเพราะเต็มไปด้วยความเจ็บปวด แต่สำหรับเธอแล้วมันไม่น่ากลัวอย่างที่คิด เขาอ่อนโยน ค่อยเป็นค่อยไปจนเธอเคลิ้มและปล่อยอารมณ์ให้ล่องลอยตาม

น้ำตาลรักพี่ต้นนะคะ รักมาก พี่ต้นรักน้ำตาลบ้างได้ไหม

ความคิด...คงเป็นได้เพียงสิ่งที่เก็บไว้ในใจและไม่กล้าพูดออกมา แม้วันนี้หัวใจเขาไม่ได้มอบให้เธอทั้งสี่ห้อง แต่มั่นใจว่าสักวันหนึ่งความรักที่เธอมีให้จะได้รับสิ่งเดียวกันตอบแทนกลับมา

จมูกโด่งรั้นค่อยๆ เลื่อนเข้าใกล้แล้วจรดจุมพิตบนคางเขียวครึ้มของสามีอย่างอดใจไม่ไหว หารู้ไม่ว่าคนถูกลอบลวนลามได้สติตั้งแต่เธอเริ่มเคลื่อนเข้ามาใกล้แล้ว

“แอบแต๊ะอั๋งแบบนี้ ต้องจ่ายค่าปรับ”

ณัฐกานต์หลบวูบแล้วเอามือปิดปากตัวเองเมื่อเขายื่นริมฝีปากหนาเข้ามาใกล้เพื่อรับ ค่าปรับ

“ไม่เอาค่ะ ไม่ยอมให้ปรับหรอก” เสียงอู้อี้ลอดผ่านซอกนิ้วแทบไม่เป็นศัพท์ “น้ำตาลปากเหม็น ยังไม่แปรงฟันเลย”

“พี่ก็ยังไม่แปรง กลิ่นเดียวกัน เสมอภาคครับ” เขาเตรียมจูบปรับ แต่หญิงสาวไม่มีทีท่าว่าจะยอมให้ปรับ ชายหนุ่มละสายตาไปมองหน้าปัดนาฬิกาบนผนังสีขาวตรงปลายเตียง ในห้องไม่ได้สว่างมากนักเพราะผ้าม่านถูกรูดปิดไว้ แต่ยังพอมีแสงรางๆ ให้เห็นว่าเข็มยาวและเข็มสั้นชี้อยู่ที่เลขหก “งั้นนอนต่ออีกนิด เพิ่งหกโมงครึ่งเอง”

“นอนไม่ได้แล้วค่ะ ต้องตื่นไปส่งน้องต้นข้าวที่โรงเรียน สายแล้ว”

“ทำไมขี้ลืมจัง เมื่อวันก่อนน้ำตาลเป็นคนบอกครูเตือนใจเองว่าวันนี้น้องต้นข้าวขอลากิจ”

ใช่ เธอลาคุณครูไว้ให้กณิศาเพราะงานแต่งงานเธอกับพี่ต้นเลิกดึก กลัวลูกลุกไปเรียนไม่ไหว ขี้ลืมจริงๆ หรือการมีสามีจะทำให้สมรรถภาพในการจดจำลดน้อยลง

“งั้นน้ำตาลไปเตรียมข้าวเช้าให้พี่ต้นดีกว่าค่ะ อยากจะเป็นภรรยาที่ดี”

“พี่กินเที่ยงทีเดียวได้ครับ ตอนนี้นอนกอดกันก่อน พี่ยังง่วง เหนื่อยด้วย ใครก็ไม่รู้สูบแรงพี่ไปหมด”

เมื่อถูกซัดทอดณัฐกานต์ก็เผลอคลายฝ่ามือออกจากปากแล้วโต้กลับ

“เอ๊ะ ! พี่ต้นนี่ อย่ามาโทษกันนะ เมื่อคืนน้ำตาลบอกว่าให้พอๆ พี่ต้นก็ไม่หยุดสักที สมควรเหนื่อยอยู่หรอกค่ะ” ในแต่ละคืนสามีภรรยาสามารถเมกเลิฟได้กี่ครั้งกัน แรกๆ เธอยังมีสติพอจะนับอยู่หรอก แต่พอพ้นครั้งที่สี่ไปแล้วสมองก็สนใจแต่เขา ไม่ใคร่สนใจจะนับอะไรอีกเลย

“งั้นหรือ...เมียจ๋า”

พี่ต้น ! ห้ามเรียกน้ำตาลแบบนั้นนะ ห้ามๆๆๆหญิงสาวนึกอยากปาดคอจักรรินทร์ผู้เป็นคนจุดประกายให้เขาเรียกเธอว่า เมียจ๋า

อ้าว ทีน้องต้นข้าวยังเรียกแม่จ๋าได้ แล้วทำไมพี่เรียกเมียจ๋าไม่ได้ไร้คำตอบจากคนข้างกาย ถ้าน้ำตาลกลัวเสียเปรียบ พี่ยอมให้เรียกว่า...ผัวจ๋า

พี่ต้นไม่จั๊กจี้บ้างหรือไงคะ เรียกกันแบบนั้นน่ะณัฐกานต์พูดไปก็ลูบแขนตัวเองไป จู่ๆ ขนก็ลุกเกรียวขึ้นมาเสียดื้อๆ หรือเขาจะเพี้ยนด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่บรรดาลูกน้องท้าให้ดื่มแก้วต่อแก้วเมื่อช่วงค่ำ แต่ไม่น่าใช่ เพราะตอนส่งตัวเข้าหอเมื่อคืนพี่ต้นยังปกติดี และแอลกอฮอล์ไม่น่ามีฤทธิ์รุนแรงมาถึงเช้าแบบนี้

“พี่ไม่บ้าจี้เหมือนใครบางคน” สายตาวิบวับเปลี่ยนเป็นจริงจัง “ยังเจ็บอยู่ไหม”

“คะ ?” เขาเปลี่ยนเรื่องฉับทำเอาเธอตามไม่ทัน “เจ็บอะไรคะ น้ำตาลไม่ได้เป็นแผลตรงไหนเสียหน่อย”

“เมื่อคืนเป็นครั้งแรกของน้ำตาล และพี่ก็เป่าลมเข้าท้องไปหลายรอบ”

“อะ เอ่อ...นิดเดียวค่ะ”

“อะไรนิดเดียว”

“ก็...”

“พี่ตีความไปหลายอย่างนะ”

“เฮ้อ น้ำตาลหมายถึงเจ็บนิดเดียวค่ะ” พูดจบเพิ่งมารู้ตัวว่าคำตอบของตนก๋ากั่นเกินไปแล้ว

“แล้วไปครับ นึกว่าอย่างอื่น เล็กนิดเดียว”

ไม่ค่ะ พี่ต้นไม่ได้เล็ก...เธออยากบอกเขาด้วยวลีพวกนี้นัก แต่อายเกินกว่าจะพูด ถึงจะเป็นสาวเปรี้ยวโฉบเฉี่ยว แต่เรื่องอย่างว่าน่ะพี่ต้นเฟี้ยวกว่าเธอหลายเลเวล

“เมื่อคืนพี่ต้นไม่ได้รุนแรง ขอบคุณที่อ่อนโยนกับน้ำตาลนะคะ” จมูกโด่งสวยหอมแก้มให้รางวัลเขา

ชายหนุ่มยิ้มรับคำขอบคุณ ก่อนรั้งร่างภรรยาสาวเข้ามากอดแน่นขึ้น ขาแกร่งพาดทับสะโพกผายรัดร่างเล็กเอาไว้คล้ายกลัวจะหนีหายไปไหน

“พี่ต้น หนักนะคะ เอาขาลงไปเดี๋ยวนี้เลย น้ำตาลจะลุกแล้ว” ณัฐกานต์พูดพลางดันตัวเขาให้ออกไป แต่เรี่ยวแรงมดหรือจะสู้พละกำลังพญาคชสาร

“พาดทั้งคืนไม่เห็นบ่น นอนเป็นเพื่อนพี่ก่อนสิ ยังง่วงอยู่เลยเนติพัฒน์หลับตาพริ้ม ซุกหน้าเข้าซอกคอหอมกรุ่นสูดกลิ่นสาวเข้าจนเต็มปอดสองข้าง “อีกสักชั่วโมงค่อยตื่น ได้ไหมครับ”

“ไม่ง่วงแล้วค่ะ ตื่นแล้วตื่นเลย ไม่หลับต่อ พี่ต้นจะนอนก็นอนไปคนเดียวเลย ปล่อยก่อนสิคะ รัดแน่นจนน้ำตาลหายใจไม่ออกแล้วน้า”

“ไม่นอนงั้นหรือ”

“ค่ะ ไม่นอน”

“ไม่นอน ถ้าอย่างนั้น...” ใบหน้าคมคล้ามทำท่าครุ่นคิด “มาเล่นเป่าลมเข้าท้องกันอีกดีกว่า เมื่อคืนพี่ยังทำไม่ดีพอ”

“ทำไมหื่น ใช่พี่ต้นคนเดิมของน้ำตาลหรือเปล่าคะเนี่ย” หญิงสาวทาบมือทั้งคู่ไปที่แก้มสามีแล้วเขย่าไปมาแรงๆ “เจ้าปีศาจหื่น แกกินพี่ต้นเข้าไปใช่ไหม คายพี่ต้นออกมาเดี๋ยวนี้นะ”

“อย่าหวังว่าจะรอดจากข้าไปได้เลยโฉมงาม อย่าว่าแต่หนุ่มคนนั้นเลย แม้แต่เจ้าก็จะต้องกลายเป็นเหยื่ออันโอชะของข้า บอกมาเช้านี้ อยากได้กี่ครั้ง” เนติพัฒน์รับมุกได้โดยไม่ต้องคิดนาน

“พี่ต้น น้ำตาลไม่เล่นแล้ว” ไม่น่าหาเรื่องเลยจริงๆ ใครจะไปรู้ล่ะว่าเห็นเงียบๆ ขรึมๆ บทจะหื่นขึ้นมาพี่ต้นก็ใช่ย่อย

“ว่ายังไงโฉมงาม เจ้าอยากได้กี่ครั้งกันล่ะ” ปีศาจหื่นมองใบหน้างามรอคอยคำตอบ ทว่ากลับไม่ได้ยินมัน “เจ้าไม่ตอบ ข้าจะถือว่าข้ามีอำนาจสูงสุดในการกำหนดครั้ง แต่วางใจเถอะ ข้าจะทำให้เจ้ามีความสุขที่สุดเชียวละ ข้าจะค่อยๆ กลืน ค่อยๆ เขมือบเจ้าทั้งตัว...แม้แต่ไส้ก็ไม่ให้เหลือ”

เสียงร้องห้ามของคนตกใจไม่มีโอกาสได้เปล่งออกมาเพราะถูกปีศาจตัวโตประกบปากกลืนกินลงคอจนหมดสิ้น ผ้านวมถูกโยนไปกองในที่ที่มันเคยนอนแอ้งแม้งเมื่อคืนอีกครั้ง เนติพัฒน์ใช้ความว่องไวควบคุมทุกสิ่ง ทั้งการเบี่ยงตัวทาบทับแล้วเล้าโลมจนเธอโอนอ่อนตาม จนมาถึงการปลดเสื้อและกางเกงนอนณัฐกานต์รวมทั้งของเขาเอง

เมื่อคืนหลังจากเป่าลมเข้าท้องกันไปหลายรอบ ชายหนุ่มสวมเสื้อและกางเกงให้ภรรยาเพราะกลัวเธอจะหนาว นึกชมในความรอบคอบของตัวเองที่ไม่สวมผ้าชิ้นเล็กสองชิ้นให้เธอด้วย เขาไม่อยากเสียเวลาเพิ่มสักวินาทีเดียวสำหรับการละมือจากร่างงามเพื่อปลดพันธนาการไม่จำเป็นเหล่านั้นทิ้ง

ไม่นานเสียงทุ้มและเสียงหวานก็ครางคลอประสานกันอย่างลงตัว สมองหญิงสาวขาวโพลน เธอไม่สนใจอีกแล้วว่าตอนนี้จะกี่โมง ไม่สนว่าจะได้ออกจากห้องหอตอนไหน ไม่สนว่าอาหารมื้อแรกของวันจะเป็นข้าวเช้า ข้าวสายหรือข้าวเที่ยง สนแค่เพียงความสุขและความอุ่นจนกลายเป็นร้อนที่เขามอบให้เท่านั้น

...ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า เหนื่อยกับการถูกเป่าลมเข้าท้องหลายต่อหลายครั้งจากปีศาจหื่นที่กินไปเท่าไรก็ไม่รู้จักอิ่ม แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เช่นกันว่าเธอ พึงใจในทุกสิ่งที่ได้รับจากเขา


อีบุ๊กสามารถโหลดได้ที่ MEB ค่ะ ฝากด้วยน้า
ส่วนหนังสือสั่งได้ทางแฟนเพจหรืออีเมล worasith.dew@gmail.com ค่ะ


ลูกไม้หล่นไม่ไกลรัก
วรศิษฏ์
www.mebmarket.com
“หนาวหรือเปล่า พี่เบาแอร์ให้ไหม” ชายหนุ่มบอกด้วยความหวังดีเนื่องจากเห็นเพียงใบหน้าสวยเฉี่ยวเท่านั้นที่โผล่พ้นผ้านวมขึ้นมา“ไม่หนาวค่ะ กำลังดี พี่ต้นนอนเถอะ เดี๋ยวน้ำตาลคงง่วงแล้วหลับไปเองนั่นแหละค่ะ”ฟังคำบอกอ้อมแอ้มไม่เต็มเสียง เนติพัฒน์ก็รู้ได้ทันทีว่าเหตุผลคงเป็นเพราะกลัวเขาทำมิดีมิร้าย ริมฝีปากหนายกยิ้มกระหยิ่มใจ ก่อนเอ่ยสิ่งที่ทำให้ขนทุกเส้นบนร่างกายคนฟังพร้อมใจกันยืนตรง“งั้น...พี่เกาหลังให้ไหม”“ห้ะ ! อะไรนะคะ” กะ...เกาหลังอย่างนั้นหรือ เกาหลังแล้วยังไงต่อล่ะคะพี่ต้นกล้า !



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 71 ครั้ง

0 ความคิดเห็น