ลูกไม้หล่นไม่ไกลรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 79,240 Views

  • 117 Comments

  • 661 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    7,477

    Overall
    79,240

ตอนที่ 56 : 18 เหลนทวด 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1872
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 51 ครั้ง
    3 ธ.ค. 61





“หนูนุกอย่าแก้ตัวแทนเจ้าเกลือมันเลย ย่ารู้จักนิสัยหลานคนนี้ดี คลำๆ ไปไม่เจอหางมันก็จับมาผสมพันธุ์ได้หมด” ใบหน้าซังกุงสูงสุดของบ้านมองณกรณ์ด้วยสายตาคาดโทษ หากน้ำเสียงนุ่มลงมาเล็กน้อยเพราะกำลังพูดอยู่กับวันเสาร์ แต่เพียงแค่หันกลับมามองคู่สนทนาและเห็นหญิงรุ่นหลานหน้าเจื่อนลง ท่านจึงรีบพูดต่อทันที “ย่าไม่ได้ว่าหนูนุกหรอก ย่าหมายถึงคนก่อนๆ”

“แต่เรื่องมันไม่ได้เป็นอย่างที่ย่าคิดจริงๆ นะคะ”

“ไม่เป็นไรหรอกนุก พี่เรียนผูกก็ต้องเรียนแก้เอาเอง”

“แกจะเอายังไงกับเรื่องนี้” คุณหรีดถามย้ำ

“เกลือรู้ว่าย่าไม่ค่อยชอบนุก” ชายหนุ่มเลี่ยงที่จะบอกว่า ย่าชอบกระแนะกระแหนแฟนเกลือเอาไว้ “แต่ยิ่งย่าไม่อยากเห็นหน้านุก มันยิ่งทำให้เกลืออยากพานุกมาที่บ้าน อยากให้ย่าได้รู้ว่าย่ามองคนผิด”

“แกจะบอกว่าฉันใจยักษ์ใจมารอย่างนั้นหรือตาเกลือ” ผิดที่ไหน ท่านมองถูกตั้งแต่ต้นต่างหากเล่า วันเสาร์นี่ละ คุณค่าที่ณกรณ์คู่ควร

“ไม่ย่าไม่ เกลือเชื่อมาเสมอว่าย่ามีเหตุผล แล้วยิ่งย่าไม่ชอบนุกมากเท่าไรความรักของเกลือกับนุกที่เรามีให้กันก็เหนียวแน่นมากขึ้นเพราะเราให้กำลังใจกันตลอดไงครับย่า”

“ฮึ กำลังใจรุ่มร่ามน่ะสิ”

“ไม่กี่ครั้งหรอกย่า แค่สองสามครั้ง” สองสามครั้งน่ะคือจับมือ แต่ย่าจะเข้าใจว่าเป็นอะไรก็สุดแต่ท่าน “โอ๊ยย่า !

มืออวบอูมฟาดลงบนแก้มสากของหลานชายไม่แรงนัก แต่ก็เรียกอาการแสบๆ คันๆ ได้ไม่น้อย ณกรณ์ลูบแก้มป้อยๆ

“ย่าเพิ่งย้ำให้แกให้เกียรติหนูนุก ถึงยังไม่ตบไม่แต่งแต่ก็เป็นคนคนเดียวกันแล้ว จะพูดจะจาอะไรอย่าเอาแต่มันปาก แกต้องคิดถึงใจฝ่ายหญิงให้มาก มีอย่างที่ไหนเอาเรื่องแบบนี้มาพูด”

“ขอโทษครับย่า เกลือรู้ว่ามันเป็นเรื่องที่ผิด ย่าอย่าโกรธหลานชายโง่ๆ คนนี้เลยนะครับ” ตัวต้นเรื่องลุกขึ้นยืน ก่อนพาตัวเองมานั่งพับเพียบเรียบร้อยตรงหน้าผู้เป็นย่าแล้วประนมมือขอโทษ ไม่ใช่ขอโทษเรื่องชิงสุกก่อนห่ามอย่างที่ผู้อาวุโสเข้าใจ แต่ขอโทษที่ปล่อยให้เรื่องเข้าใจผิดดำเนินต่อไป

เกลือสัญญาว่าจะรีบทำเหลนมาชดใช้ย่านะครับ

คุณหรีดถอนหายใจเฮือกใหญ่ อยากโกรธหนักๆ ให้สมกับที่หลานชายทำเรื่องงามหน้า แต่โกรธไม่ลง ณกรณ์จะชั่วจะดีแต่ก็ยังเป็นหลานรัก

“เกลือเอ๊ย !” คุณหรีดลูบศีรษะพลางสั่งสอน “จะทำอะไรก็จัดการเสียให้เรียบร้อย อย่าให้มันค้างๆ คาๆ เราเป็นผู้ชาย ต้องทำตัวให้สมกับเป็นสุภาพบุรุษ”

“ย่า ! ย่าหมายความว่าให้เกลือแต่งงานกับนุกได้แล้วใช่ไหมครับ” ชายหนุ่มกอดเอวคุณหรีดแน่น ถ้ารู้ว่าเรื่องมันจะง่ายขนาดนี้ เขาแกล้งบอกว่าวันเสาร์ท้องไปนานแล้ว

“แล้วเจ้าจะให้ย่าทำยังไงได้ พาน้องข้ามขั้นข้ามตอนมาถึงขนาดนี้แล้ว ม่านประเพณีเจ้าก็แหวกเสียหมด แต่ก่อนอื่นพาหนูนุกไปหาหมอก่อนเถอะ ย่ากลัวเหลนย่าจะไม่ปลอดภัย ไปตรวจเสียให้แน่นอน” หญิงชราหันไปทางลูกสะใภ้ขณะมือยังลูบหัวหลาน “แม่พริก”

“ขา”

“พาหนูนุกไปตรวจหน่อยเถอะ แม่อยากให้ทุกอย่างแน่นอน หวังพึ่งเจ้าเกลือคงอีกนาน”

ปรียามีสีหน้ากระอักกระอ่วนใจ มองตาลูกชายเธอก็เข้าใจว่าณกรณ์ไม่ได้ทำเรื่องไม่เหมาะไม่ควร แต่คงมีเหตุผลอะไรสักอย่างที่ทำให้เออออห่อหมกตามคุณหรีดไป

“ค่ะแม่ พริกจัดการให้ค่ะ” ท้ายที่สุดแล้วเธอก็ต้องตอบแบบขอไปที

“ตรวจอะไรครับย่า นุกไม่ได้เป็นอะไรเสียหน่อย”

“ก็ตรวจว่าหนูนุกท้องกี่เดือนกี่สัปดาห์แล้วน่ะสิ ตาเกลือ”

“เฮ้ยย่า ! นุกจะท้องได้ไง” คนที่ได้รับตำแหน่งพ่อคนถึงกับผงะ ท้องเทิ้งอะไรกัน แค่จูบยังไม่เคย ถ้าเขากับวันเสาร์เป็นปลากัดมองตากันแล้วก่อหวอดวางไข่ละค่อยว่าไปอย่าง

“มะ ไม่หรอกค่ะย่า นุกไม่ได้ท้อง นุกก็ยังขายของตามปกติเหมือนทุกๆ วัน” แม่ปลากัดท้วงอีกคน คนรักว่าอย่างไรก็ว่าตามกัน ลงเรือลำเดียวกันมาไกลเกินกลับลำเสียแล้ว

“ตายๆๆ หนูนุก ยกของหนักบ้างหรือเปล่าลูก ถ้าท้องตอนนี้คงกำลังท้องอ่อนๆ เหลนทวดจะเป็นยังไงบ้าง” คุณทวดแสนเห่อสะบัดแขนณกรณ์ให้ออกจากเอวตนแล้วมุ่งมาที่หลานสะใภ้ ก่อนลูบหน้า ลูบหลัง ลูบท้อง เรียกได้ว่าลูบสำรวจทั้งตัว “หนูนุกอาจจะท้องหลายเดือนแต่ยังไม่รู้ตัว ท้องสาวดูไม่ค่อยออกหรอกลูก”

“นุกไม่ได้ท้องค่ะย่า เอ่อ ประจำเดือนนุกเพิ่งหมดไปเมื่อสองวันก่อนค่ะ” วันเสาร์เขย่าแขนณกรณ์ให้ช่วยอธิบายต่อ

“ไม่ท้องหรอกย่า เกลือรู้น่าว่าต้องทำยังไง เจ้าสาวท้องก่อนแต่งใส่ชุดแต่งงานจะสวยได้ยังไง”

“เจ้าอย่าประมาทนะตาเกลือ ชีวิตอีกหนึ่งชีวิตจะเกิดคือเรื่องใหญ่ อ้อ ! แล้วย่าก็ขอสั่งห้ามเด็ดขาด ต่อไปนี้เราต้องกลับมากินข้าวกับย่าทุกเย็น ห้ามเถลไถลอยู่ร้านหนูนุกจนมืดจนค่ำ นี่ก็มืดแล้ว พาหนูนุกกลับไปส่งบ้านได้แล้ว ไปขอขมายายเขาเสียด้วย ย่าละปวดหัว มีหลานชายเหมือนมีส้วมเดินได้ นี่ย่าจะโดนยายลำดวนถอนหงอกตอนแก่หรือเปล่าเสียก็ไม่รู้”

 


ดวงอาทิตย์แสนขยันผู้ผลิตแสงสว่างให้โลกมาทั้งวันลับขอบฟ้าไปหลายชั่วโมง ความมืดมิดยามรัตติกาลเข้าปกคลุมแทนที่ ท้องฟ้าสีน้ำเงินเข้มปรากฏพระจันทร์เสี้ยวโดดเด่น ห้อมล้อมด้วยกลุ่มดวงดาวมากมายเกินจะนับ จักจั่น จิ้งหรีดแข่งกันร้องดังระงมกลบเสียงประตูรถยนต์สัญชาติยุโรปซึ่งถูกเปิดออกด้วยมือเจ้าของจนหมดสิ้น

“นุกไม่สบายใจยังไงก็ไม่รู้ค่ะพี่เกลือ”

“เอาน่า อีกไม่นานมันกำลังจะผ่านไป มีพี่เกลือคนนี้ทั้งคน นุกไม่ต้องกลัวอะไรครับ”

“อดกังวลไม่ได้นี่คะ นุกทำให้ย่าหรีดเข้าใจผิด” วันเสาร์ยังคงยืนเกาะขอบประตูรถ โดยยังไม่พาตัวเองเข้าไปนั่งทั้งๆ ที่คนรักเปิดให้นานแล้ว

ณกรณ์ขยี้ผมยาวนุ่มสลวยเบาๆ แฟนเขาเป็นคนคิดเยอะ ยิ่งเป็นเรื่องละเอียดอ่อนยิ่งไม่ต้องพูดถึง เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนหลังจากย่าขอตัวเข้าไปนั่งทำสมาธิและสวดมนต์ในห้องพระ วันเสาร์ก็เล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นเมื่อเย็นให้เขา กับพ่อแม่ฟังจนหมดเปลือก

“พี่เกลือคะ ถ้าย่าหรีดรู้ท่านจะโกรธจะเกลียดนุกไหมคะ”

“ท่านก็รักนุกดีนี่นา ยิ่งคิดว่ามีเหลนยิ่งเห่อ คงอยากมีเหลนน่ารักๆ แบบน้องต้นข้าว”

“เหลนน่ารักๆ หรือคะ” วันเสาร์หน้าแดงซ่าน ย่าหรีดคิดไปไกลแล้วว่าเธอกับณกรณ์ชิงสุกก่อนห่าม

“ใช่ครับ ลูกของพี่กับนุก พี่รักนุก รู้ใช่ไหม ไม่คิดเหมือนกันว่าชีวิตนี้จะต้องมาขอสาวแต่งงานในโรงจอดรถ แต่ไหนๆ บรรยากาศก็พามาไกลถึงขั้นนี้” ชายหนุ่มเว้นจังหวะพูดเล็กน้อย แล้วคว้ามือบางมากุมไว้ตรงอก “แต่งงานกับพี่นะครับ พี่รอนุกมาแปดปีแล้วนะ”

คนถูกขอแต่งงานตาโต เธอตกใจจนต้องหลบไปทางอื่น ดูละครฉากที่พระเอกขอนางเอกแต่งงานมาก็เยอะ แต่ทำไมพอเจอเข้าจริงกับตัวถึงได้ใจสั่นแบบนี้นะ

“สงสารพี่เถอะ กลัวแก่ตายเสียก่อน” ณกรณ์จับคางมนให้ใบหน้าหวานคมสบตาตน “นะครับ...หวานใจของพี่เกลือ”

“ค่ะ แต่งค่ะ” หญิงสาวอ้อมแอ้มตอบ ถ้าเล่าให้วันพุธฟังคงได้ถูกหัวเราะแน่ๆ

“อยากให้น้ำตาลแต่งงานวันนี้พรุ่งนี้เลยด้วยซ้ำ เราจะได้จัดงานของเราบ้าง รอให้งานแต่งน้ำตาลผ่านไปสักเดือนสองเดือน แล้วค่อยเตรียมงานของเรากันนะครับ เอาฤกษ์สะดวกนี่แหละ พี่ใจร้อน”

“ทำไมรีบขนาดนั้นคะ นุกไม่ได้หนีไปไหนเสียหน่อย แล้วอีกอย่างเกิดยายไม่อนุญาตขึ้นมา จะกลายเป็นดีใจเก้อนะคะ”

“ไม่ยากเกินความสามารถของณกรณ์คนนี้หรอกครับ ยายลำดวนมีหรือจะไม่ยกหลานสาวให้ หลานเขยแสนดีครบเครื่องขนาดนี้ แต่งแล้วปั๊มเหลนให้ทวดเลยนะ ชดเชยที่พี่ไปหลอกท่านไว้เยอะ”

“แต่...”

“อะไรครับ หรือนุกยังไม่อยากมีลูก อย่างนั้นสักปีสองปีก็ได้ พี่เข้าใจนุก”

“ไม่ใช่หรอกค่ะ นุกกลัวว่าถ้าเรามีลูก ลูกจะไม่น่ารักเหมือนน้องต้นข้าวค่ะ นุกไม่ได้ขาว ไม่ได้สวย เอ่อ แล้วย่าหรีดก็พูดเหมือนอยากได้คุณกระแตมาเป็นหลานสะใภ้ด้วย” เธอไม่เคยเจอคุณกระแต แต่ฟังจากที่ย่าหรีดเล่าก็พอจะนึกภาพออกว่าคงหน้าตาดีไม่น้อยเลย

“ใครว่านุกไม่สวย นุกน่ะสวยที่สุด น่ารักที่สุด เอานางงามจักรวาลมาแลกพี่ยังไม่ยอมเลยเอ้า”

ณกรณ์ดันไหล่คนรักให้นั่งในรถยนต์เมื่อเริ่มคันยุบยิบจากการถูกยุงกัด หน้าฝนแบบนี้ยุงชุมน้อยที่ไหน พอปิดประตูฝั่งข้างคนขับ เขาก็เดินอ้อมหลังรถมาประจำที่นั่งหลังพวงมาลัยแล้วจัดการคาดเข็มขัดนิรภัยก่อนยิ้มกรุ้มกริ่ม

“นุกบอกว่าย่าอยากได้กระแตเป็นหลานสะใภ้อย่างนั้นหรือ”

“ค่ะ ย่าคงชอบคุณกระแตมาก”

“ครับ แต่ชอบมากแค่ไหนก็คงไม่ทันแล้วละ กระแตนะสามีหนึ่ง พ่วงลูกอีกสองคน คนโตห้าหกขวบแล้ว”

“ห้ะ ! ทำไมนุกเข้าใจผิดได้ตั้งนาน”

“พี่ว่าย่าตั้งใจให้นุกเข้าใจผิดน่ะครับ แหม หลานชายหล่อๆ แบบพี่ ย่าหรีดต้องหวงเป็นธรรมดา”

“ย่าจะทำแบบนั้นไปทำไมกันคะ”

“ลองใจมั้ง เมื่อก่อนพี่เจ้าชู้ถึงขนาดมีผู้หญิงท้องมาบอกว่าอุ้มท้องลูกของพี่ ตอนนั้นพี่รู้สึกผิดที่ทำให้ผู้หญิงคนนั้นมาโวยวายถึงบ้าน แต่ต่อไปนี้ไม่มีแล้ว ขอมีเมียเดียวพอครับ มีเยอะๆ มากเรื่อง ปวดหัวเปล่าๆ”

“ลองมีหลายคนดูสิคะ นุกจะหนีไปไกลๆ ไม่ให้พี่เกลือตามเจอเลย”

“นุกไม่มีทางได้หนีหรอก เพราะพี่ไม่มีทางมีคนอื่นอีกแล้ว เจอคนที่ใช่ พี่ก็มอบกายถวายหัวครับ”

เสียงหัวเราะดังขึ้นลั่นรถยนต์คันหรู ก่อนที่มันจะถูกบังคับให้แล่นออกจากบ้านแวววิริยา ฟ้าหลังฝนสดใสเสมอ ณกรณ์กับวันเสาร์คิดเช่นนั้น ความรักของพวกเขาไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ หากแต่มั่นคงและด้วยความเชื่อใจที่มีให้กันทำให้ผ่านพ้นทุกสิ่งมาได้ 


อีบุ๊กสามารถโหลดได้ที่ MEB ค่ะ ฝากด้วยน้า
ส่วนหนังสือสั่งได้ทางแฟนเพจหรืออีเมล worasith.dew@gmail.com ค่ะ


ลูกไม้หล่นไม่ไกลรัก
วรศิษฏ์
www.mebmarket.com
“หนาวหรือเปล่า พี่เบาแอร์ให้ไหม” ชายหนุ่มบอกด้วยความหวังดีเนื่องจากเห็นเพียงใบหน้าสวยเฉี่ยวเท่านั้นที่โผล่พ้นผ้านวมขึ้นมา“ไม่หนาวค่ะ กำลังดี พี่ต้นนอนเถอะ เดี๋ยวน้ำตาลคงง่วงแล้วหลับไปเองนั่นแหละค่ะ”ฟังคำบอกอ้อมแอ้มไม่เต็มเสียง เนติพัฒน์ก็รู้ได้ทันทีว่าเหตุผลคงเป็นเพราะกลัวเขาทำมิดีมิร้าย ริมฝีปากหนายกยิ้มกระหยิ่มใจ ก่อนเอ่ยสิ่งที่ทำให้ขนทุกเส้นบนร่างกายคนฟังพร้อมใจกันยืนตรง“งั้น...พี่เกาหลังให้ไหม”“ห้ะ ! อะไรนะคะ” กะ...เกาหลังอย่างนั้นหรือ เกาหลังแล้วยังไงต่อล่ะคะพี่ต้นกล้า !


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 51 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #68 1986p (@1986p) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 06:13
    หวานจังเลยคุณเกลือ
    #68
    0