ลูกไม้หล่นไม่ไกลรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 77,059 Views

  • 102 Comments

  • 654 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    5,296

    Overall
    77,059

ตอนที่ 37 : 12 ภารกิจพิชิตรัก 70%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2820
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 112 ครั้ง
    21 ต.ค. 61




“ขอบคุณที่ไว้ใจนะครับ” วิศวกรหนุ่มกล่าวขอบคุณขณะเดินมาส่งลูกค้าที่รถ เขากับชายวัยกลางคนผู้นี้เพิ่งจรดปลายปากกาเซ็นสัญญาว่าจ้างควบคุมการก่อสร้างรีสอร์ทไปเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา

“ถ้างานนี้ไม่ได้คุณณกรณ์มาร่วมงาน ผมคงเสียดายเหมือนกันครับ” นักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ของจังหวัดตบบ่าหนุ่มรุ่นลูกอย่างชื่นชม

ณกรณ์ยิ้มรับ ภูมิใจไม่น้อยที่ความใส่ใจในทุกๆ รายละเอียดของการทำงานจะมีคนมองเห็นถึงความตั้งใจและนำไปบอกต่อ ลูกค้าส่วนใหญ่จึงมาจากการแนะนำปากต่อปาก

“ไว้ผมจะส่งเอกสารและก็รายละเอียดงานทั้งหมดไปให้นะครับ คิดว่าคงไม่เกินสองอาทิตย์ ยินดีที่ได้รับใช้นะครับ” ณกรณ์พูดพลางเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารของรถยนต์สัญลักษณ์สี่ห่วงรุ่นล่าสุดซึ่งมีคนขับรถประจำที่รออยู่แล้ว

“โชคดีๆ ไว้พบกัน” คนพูดก้าวขึ้นนั่งบนรถ พอประตูถูกปิดลงล้อรถก็หมุนเคลื่อนพาเจ้าของออกจากร้านค้าวัสดุก่อสร้างที่มาตกลงเรื่องงานทันที

ณกรณ์เป่าลมออกปากดังฟู่ คิดว่าจะไม่รอดเสียแล้ว จากคำบอกเล่าของบรรดาสมัครพรรคพวกที่เคยร่วมงานกับนักธุรกิจรายนี้ล้วนบอกเป็นเสียงเดียวกันว่า ไม่ง่ายที่จะทำงานให้ถูกใจ และเป็นที่รู้กันว่าเจ้าของรีสอร์ทคนนี้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี้ยบ แต่น่าแปลกที่พอเขาเสนองานไป ฝ่ายนั้นแทบไม่ขอแก้ไขอะไรเลยด้วยซ้ำ

ชายหนุ่มเข้ามาในสำนักงานอีกครั้งเพื่อล้างหน้าล้างตาให้สดชื่น การคุยงานทำให้สมองล้าไปมากทีเดียว ณกรณ์ยืนยิ้มกับตัวเองอยู่หน้ากระจกขนาดครึ่งตัว...เห็นทีต้องไปหากำลังใจเสียหน่อยแล้ว

เผลอแผล็บเดียวร่างสูงโปร่งก็มายืนอยู่หน้าร้านบัวลอยไข่หวาน มองเข้าไปในร้านก็เห็นว่าน้องสาวกับหลานสาวตั้งวงชวนแม่หวานใจเขาคุย คงคุยกันถูกคอเพราะรอยยิ้มและท่าทางหัวเราะขบขันของวันเสาร์เป็นเครื่องยืนยันได้ดี เขาชอบที่จะเห็นเธอในอิริยาบทเช่นนี้มากกว่าใบหน้าบึ้งตึงที่พักหลังๆ มอบให้เขาบ่อยเสียเหลือเกิน

“อะแฮ่ม”

ณกรณ์ที่ไม่รู้เดินมาถึงโต๊ะตั้งแต่เมื่อไรแสร้งกระแอมเรียกร้องความสนใจ

“อาเกลือมาแล้ว นั่งๆ ค่ะ ตรงนั้นๆ” กณิศากระวีกระวาดจัดแจงให้คุณอานั่งข้างๆ อาสาวคนใหม่

“เป็นไงบ้างคะคนเก่ง ว้าว กินไวจังเลย สงสัยบัวลอยร้านนี้จะอร๊อยอร่อยจริงๆ”

“อร๊อยอร่อยค่า อานุกใจดี ให้ไข่น้องเพิ่มอีกตั้งสองฟอง” หนูน้อยชูนิ้วโป้งขึ้นทั้งสองนิ้ว ขนมในถ้วยตรงหน้าหมดเกลี้ยงไม่เหลือแม้แต่น้ำกะทิคั้นสดหอมหวาน

“เรียบร้อยไหมคะพี่เกลือ” คราวนี้ณัฐกานต์เป็นฝ่ายตั้งคำถาม “น้ำตาลกับน้องต้นข้าวมานั่งรอเป็นชั่วโมงแล้ว”

“ระดับนี้แล้ว โครงการมาจ่อหน้าร้อยโครงการก็ผ่านทั้งร้อยนั่นแหละ” ปากพูดกับน้องสาว แต่สายตานั้นกลับจ้องนิ่งที่แม่ค้าขนม (หน้า) หวาน “ตัวป่วนสองตัวนี้สร้างวีรกรรมอะไรให้นุกหรือเปล่าครับ”

“ไม่ค่ะ น้องต้นข้าวกับน้องน้ำตาลคุยสนุกดี” วันเสาร์ตอบแบบขอไปที ดวงตาคู่คมเงยขึ้นมองชายหนุ่มวูบหนึ่ง และก็ต้องหลุบลงเช่นเดิม รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นส่วนเกิน เธอไม่ควรจะนั่งอยู่ตรงนี้ด้วยซ้ำ

“นุกขยับไปนั่งด้านในหน่อยสิ พี่ยืนจนรากงอกแล้ว”

“เอ่อ นุกว่านุกขอตัวไปดูหน้าร้านดีกว่าค่ะ เชิญพี่เกลือตามสบายเลยค่ะ คนเริ่มเยอะแล้ว ลีคนเดียวคงเอาไม่ทัน”

“เถอะน่า ขยับไปนั่งด้านในก่อน พี่มีอะไรจะเล่าให้ฟัง ไม่กวนเวลานุกนานหรอก” เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กยังไม่ขยับเขยื้อนณกรณ์จึงเตือนอีกครั้ง “ยังอีก...เร็วสิครับคนสวย”

“นะคะพี่นุก อยู่คุยกันอีกแป๊บเดียวเอง นะคะ”

สองเสียงชนะขาด วันเสาร์จำต้องย้ายก้นตัวเองมานั่งด้านในอย่างเสียไม่ได้

ทำไมเราจะต้องมานั่งมองเขาอยู่ด้วยกันให้ปวดใจเล่นด้วยนะ...วันเสาร์คิดในใจ ให้กำลังใจตัวเองว่าคงไม่นานจริงๆ อย่างที่ณัฐกานต์ว่า

“บัวลอยค่ะพี่เกลือ พิเศษสุดๆ ตามสูตรของพี่เกลือเลย” ลียิ้มแป้นยกถ้วยบัวลอยมาให้อย่างรู้งาน

“ดีมากๆ สงสัยต้องให้ลูกพี่เราขึ้นเงินเดือนให้เสียแล้ว” แน่ละ เขามากินบัวลอยเกือบทุกวัน แต่ละวันสั่งไม่ต่างจากเดิม ลีจำไม่ได้ก็แปลกแล้ว

“อ้าวเกลือ มากินบัวลอยเหมือนกันหรือจ๊ะ” ลูกค้ารายใหม่ของร้านขนมเอ่ยทัก

“สวัสดีครับป้าเพียร ผมมาหาอะไรอร่อยๆ กินครับ” ชายหนุ่มเลื่อนเก้าอี้ตรงหัวโต๊ะให้ ถ้าจะตอบให้ครบต้องบอกว่า เขาผูกขาดบัวลอยร้านนี้เลยต่างหาก “ป้าเพียรนั่งด้วยกันสิครับ”

“ไม่เป็นไรจ้ะ ขอบใจมากลูก ป้ามากับลุงเขานั่นละ เขาหาที่จอดรถอยู่” ผู้หญิงซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ กับที่ที่เธอยืนประนมมือไหว้ สมเพียรจึงรับไหว้แล้วพินิจใบหน้าแสนคุ้น “ป้านึกว่าใคร น้ำตาลนี่เอง ไม่เจอกันนานสวยขึ้นนะลูก เห็นย่าเราบอกว่ากลับมาอยู่บ้านแบบถาวรแล้ว”

“ค่ะ กลับมาอยู่บ้านเกือบสามเดือนแล้วละค่ะ” รู้สึกแย่อยู่ลึกๆ ที่ตั้งแต่กลับมาเธอยังไม่ค่อยพบปะผู้คนที่ไหนเลย ขนาดป้าเพียรซึ่งอยู่หมู่บ้านเดียวกันก็เพิ่งจะเจอกันวันนี้ แถมยังเจอในเมือง ไม่ใช่ที่บ้าน “ไว้วันหลังขอน้ำตาลไปเยี่ยมที่บ้านบ้างนะคะ คิดถึงต้นชมพู่ลูกแดงๆ ของป้าเพียรจังเลยค่ะ”

“มาได้ตลอดเลยจ้ะ ว่าแต่น้ำตาลใกล้แต่งงานแล้วใช่ไหมลูก เห็นย่าเราเขาไปขอฤกษ์กับหลวงตาไว้ตั้งนานแล้ว” คุณหรีดกับเธอไปวัดทุกวันพระเป็นอาจิณ และวันที่คุณหรีดขอฤกษ์กับหลวงตาเธอก็นั่งอยู่ด้วย “ได้วันแน่นอนแล้วอย่าลืมเชิญป้ากับลุงด้วยนะจ้ะ”

สามีของสมเพียรเดินเข้ามาในร้านพอดี เธอจึงขอตัวไปนั่งอีกโต๊ะ หารู้ไม่ว่าตนได้ทิ้งระเบิดลูกโตไว้ในใจวันเสาร์โดยไม่รู้ตัว

เอ่อ ตะ...แต่งงานวันเสาร์มองน้องสาวคนใหม่สลับกับณกรณ์อย่างสับสน รู้สึกปวดแปลบไปทั้งหัวใจ รู้ว่าต้องมาถึงเข้าสักวัน ทว่าไม่คิดว่าจะรวดเร็วปานนี้ หญิงสาวพยายามบังคับไม่ให้หยาดน้ำไหลออกมาประจานตัวเอง เพิ่งรู้สึกว่าตัวเองอ่อนแอมากที่สุดก็ตอนนี้ อยากลุกขึ้นเดินหนีให้พ้นๆ แต่ติดอยู่ตรงที่เขานั่งขวางทางออก หนำซ้ำด้านหลังเธอยังเป็นลูกค้าอีกโต๊ะ เข้าใจแล้วว่า ที่เท่าแมวดิ้นตายมันเป็นอย่างไร น้องน้ำตาลจะแต่งงานหรือคะ

สาวมั่นมีอาการเขินที่ถูกถามตรงๆ ได้ยินแบบนี้แล้วนึกถึงว่าที่เจ้าบ่าวกับความรวดเร็วของเขา เนติพัฒน์ทำอย่างที่พูดเอาไว้จริงๆ เพราะช่วงสายวันถัดจากที่ขอเธอแต่งงานเขาก็ให้เนตรอนงค์มาสู่ขอเธอกับย่าหรีดและพ่อแม่ทันที

คทากับปรียาออกจะแปลกใจในความปุบปับ แต่ก็ยินดีที่มีคนดีๆ มารับช่วงดูแลเจ้าหญิงของบ้าน ส่วนคุณหรีดนั้นคิดล่วงหน้าไปถึงรูปแบบงานแต่ง จะเชิญใครมางานบ้าง ธีมงานจะเป็นอย่างไร ตลอดจนรายละเอียดยิบย่อยอย่างต้นดาวเรืองที่เพิ่งลงดินไปไม่นานจะบานสะพรั่งทันวันงานหรือเปล่า

ณกรณ์มองผู้หญิงในดวงใจที่นั่งข้างๆ กันด้วยหางตา ใบหน้าซึ่งปกติแล้วดูหวานคมกลับซีดลงถนัดตาหลังจากที่ได้ยินสมเพียรบอกว่าน้องสาวเขาเตรียมสละโสด หากแต่ชายหนุ่มยังไม่ขยายความต่อทั้งที่ใจจริงไม่อยากแกล้งเธอสักนิด

...แต่ไหนๆ ก็ไหนๆ รอให้วันเสาร์เผยไต๋ออกมาว่าหัวใจเต้นเป็นจังหวะเดียวกับเขาอีกสักหน่อยแล้วกัน คราวนี้แหละจะจับให้มั่นคั้นให้รัก

ค่ะ น้ำตาลกำลังจะแต่งงาน

...เจ็บ ในร่างกายตอนนี้มีเพียงความรู้สึกเดียว

พี่ยินดีด้วยนะคะ น้องน้ำตาลต้องเป็นเจ้าสาวที่สวยที่สุดแน่ๆปากแห้งผากเอ่ยคำยินดีทั้งๆ ที่หัวใจเจ็บปวด

วันงานพี่นุกต้องมาร่วมงานด้วยนะคะ น้ำตาลอยากให้พี่นุกมา

ค่ะ พี่จะไปค่ะใช่...เธอต้องไป ไปเพื่อให้แน่ใจว่าผู้ชายที่เธอเทใจให้เป็นเจ้าบ่าวผู้โชคดีที่สุด ดวงตาหม่นแสงเหลือบมองณกรณ์นิดหนึ่ง ก่อนบอกกับตัวเองว่าต้องเข้มแข็งเข้าไว้

ขอบคุณมากนะคะพี่นุก น้ำตาลดีใจจังเลยค่ะณัฐกานต์ย้ายมือจากหน้าตักตัวเองมากุมมือว่าที่พี่สะใภ้เอาไว้แน่น มองไปที่พี่ชายก็ได้เห็นสายตาเจ้าเล่ห์เหลือร้าย...ผู้ชายนี่ร้ายกันทุกคนหรือเปล่า ชิ ! พวกแผนสูง

คนที่ถูกน้องสาวค้อนขวับตักบัวลอยไข่หวานเข้าปากเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อยทำเป็นไม่สนใจ รู้สึกว่าบัวลอยวันนี้อร่อยกว่าทุกวัน หวานใจเขาทำขนมอร่อย อย่างอื่นจะอร่อยด้วยหรือเปล่าก็ไม่รู้ แค่คิดก็อยากชิมขึ้นมาครามครัน

เอ่อ วันงานวันไหนคะ พี่จะได้เตรียมตัวถูกวันเสาร์ถามเสียงสั่น

จริงๆ ฤกษ์แต่งงานมีแล้วค่ะ แต่ต้องรอเจ้าบ่าวสุดหล่อของน้ำตาลคอนเฟิร์มอีกทีค่ะ ช่วงนี้งานยุ่งเหลือเกิน ฤกษ์สะดวกดีที่สุดค่ะ น้องต้นข้าวพับอะไรคะประโยคหลังหญิงสาวพูดกับลูกสาวที่หยิบกระดาษจดรายการสั่งขนมซึ่งเสียบไว้ในกล่องเล็กๆ ตรงมุมโต๊ะขึ้นมาพับเล่น

พับจรวดค่ะแม่จ๋า น้องโอ๊ตสอนน้องพับค่ะ น้องจะสร้างจรวดลำโตๆ

เก่งจังเลยลูกสาวแม่จ๋าณัฐกานต์มักให้รางวัลด้วยการชมยามที่เด็กหญิงทำสิ่งดีๆ นี่เป็นหลักจิตวิทยาขั้นพื้นฐานของการเลี้ยงลูกที่เธอเสิร์ชหาข้อมูลจากอินเตอร์เน็ต การชื่นชมเมื่อลูกทำถูกและตักเตือนเมื่อทำสิ่งไม่ถูกต้องจะหล่อหลอมให้เด็กมีความรับผิดชอบและกล้าแสดงออกในสิ่งที่ควร

กณิศายิ้มดีใจ ก่อนจดจ่อตั้งใจเนรมิตกระดาษแผ่นน้อยให้เป็นพาหนะความเร็วสูงไม่ลดละ

แม่จ๋าขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ น้องต้นข้าวเล่นกับอาเกลือก่อนนะ

ค่ะหนูน้อยเงยหน้าขานรับ

พี่นุกคะ ห้องน้ำไปทางไหนคะ

อ๋อ ห้องน้ำอยู่ด้านหลังค่ะ เดินผ่านมู่ลี่ไปจะอยู่ซ้ายมือค่ะ

เจ้าของร้านบอกทาง เมื่อณัฐกานต์ลุกไปเข้าห้องน้ำทั้งโต๊ะจึงเหลือสมาชิกเพียงสามคน ณกรณ์หยิบกระดาษอีกแผ่นมาพับตามหลานสาว พับไปพับมารู้สึกว่าจรวดของเขาพิลึกพิลั่นนั่นแหละถึงยอมรามือ ฝ่ายวันเสาร์ยังคงอึ้งกับข่าวดีที่แสนเจ็บปวด

อาเกลือนั่งด้วยได้ไหมคะจรวดลำนี้ณกรณ์ถามหนูน้อยนักสร้าง หลานสาวเขามุ่งมั่นประหนึ่งออวิลล์กับวิลเบอร์ สองพี่น้องตระกูลไรท์ผู้สร้างเครื่องบินสำเร็จเป็นรายแรกของโลก

นั่งได้ค่ะ น้องให้อาเกลือนั่งข้างหน้าเลยค่ะ น้องขับเอง อาเกลือนั่งข้างๆ น้องนะคะ แต่ว่าต้องคาดเข็มขัดนิรภัยด้วยค่ะ ด้านหลังมีแม่จ๋า พ่อจ๋า ย่าจ๋า ทวดจ๋า ตาจ๋า ยายจ๋า ให้อานุกนั่งด้วยได้ไหมคะ

กณิศาพับจรวดเสร็จพอดี ขนาดทั้งความกว้าง ความสูงและความยาวนั้นห่างไกลคำว่า ลำโตๆอย่างที่เจ้าตัวบอกลิบลับ หากแต่จินตนาการทำให้จรวดน้อยจากกระดาษรียูสลำนี้กลายเป็นผลงานชิ้นเอกในความคิดคนพับ

ถามอานุกดูสิคะ อานุกจะนั่งกับน้องต้นข้าวไหมเขาชี้โพรง

อานุกนั่งจรวดของน้องไหมคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 112 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #39 1986p (@1986p) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 22:22
    นุกหนอนุก
    #39
    0