ลูกไม้หล่นไม่ไกลรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 84,936 Views

  • 121 Comments

  • 631 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    399

    Overall
    84,936

ตอนที่ 25 : 8 คนมีเจ้าของ 70%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3577
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 124 ครั้ง
    4 ต.ค. 61




“ขอบัวลอยไข่หวานสองถ้วย ธรรมดาหนึ่ง พิเศษหนึ่ง”

ณกรณ์พูดพลางกวาดสายตามองรอบๆ ร้าน พอเห็นยังมีโต๊ะว่างอยู่อีกสองโต๊ะเขาจึงเล็งไปที่โต๊ะมุมด้านในสุดแล้วก้าวเท้าไปตรงนั้นโดยมีน้องสาวเกาะแขนไม่ปล่อย จนมาถึงโต๊ะชายหนุ่มจึงเอ่ยเบาๆ ให้ได้ยินกันสองคน

“นี่ เลิกเกาะพี่เป็นตุ๊กแกหวงแมลงเม่าได้แล้ว”

“ตุ๊กแกที่ไหนกันคะ เป็นน้องสาวที่รักพี่ชายม้ากมากมันผิดตรงไหนกัน” ณัฐกานต์ผละออกจากการควงแขนพี่อย่างรวดเร็วแล้วเลื่อนเก้าอี้ให้ตัวเองนั่ง กล้าเอาเธอไปเปรียบเทียบกับตุ๊กแกได้อย่างไรกัน ตุ๊กแกที่ไหนจะสวยขนาดนี้

“เพราะแบบนี้ถึงได้เข้าใจผิดกันไปหมด ลีก็ทำหน้าอึ้งๆ ที่เห็นพี่พาสาวมาโชว์หวานในร้าน แล้วเมื่อวันก่อนนุกยังพูดแปลกๆ เหมือนกับว่าพี่มีแฟนแล้วอย่างไรอย่างนั้น แถมยังห้ามไม่ให้มาร้านอีก”

“ถ้าพูดแบบนี้ก็แสดงว่าเขาต้องหึงพี่เกลือบ้างแหละค่ะ ผู้หญิงเราน่ะ ถ้าไม่รักหรือไม่รู้สึกดีกับใคร เราก็จะไม่พูดอะไรทำนองนี้เลย”

“เหมือนเรากับพี่ต้นน่ะหรือ” ณกรณ์มองน้องสาวนิ่ง “แฮปปี้ดีใช่ไหมช่วงนี้”

“ห้ามพูดเรื่องของน้ำตาลค่ะ วันนี้เราต้องเคลียร์เรื่องพี่เกลือก่อน ตกลงสาวของพี่เกลือไม่มาจริงๆ น่ะหรือคะ”

“แล้วเราเห็นหรือเปล่าล่ะ”

“เอาน่า งานนี้น้ำตาลช่วยเต็มที่เลย ถึงจะไม่เคยเจอแม่ค้าขนมหวานคนนี้ แต่ก็ดูออกว่าพี่เกลือตกหลุมรักจนไต่ขึ้นจากหลุมไม่ได้แล้ว” หญิงสาวกุมมือพี่ชายสุดที่รักเอาไว้เป็นการยืนยันคำสัญญา

“ดีมาก ผิดแล้วก็ต้องยอมรับผิด นุกคิดว่าเราเป็นแฟนพี่ เพราะฉะนั้นเราต้องจัดการให้นุกกระจ่าง โอเค้”

“โอเคค่ะ” ณัฐกานต์ยิ้มแบบมีเลศนัยพร้อมกับยกมือที่ปลายนิ้วชี้และนิ้วโป้งมาบรรจบกันเป็นวงกลมให้แนบลำตัว เป็นการบอกว่าเธอตกลงกับข้อเสนอนี้

...กระจ่างแน่ๆ

ภาพคู่รักหนุ่มสาวที่ดูทีแรกเหมือนฝ่ายชายจะงอนและฝ่ายหญิงก็พยายามง้อ สุดท้ายก็ลงเอยด้วยรอยยิ้มและท่าทางหัวเราะชอบใจนั้นอยู่ในสายตาพยาบาลสาวตลอดเวลา วันพุธเห็นทั้งสองควงคู่กันมาในร้านตั้งแต่ที่เธอรอข้ามถนนอยู่อีกฟากหนึ่ง พอข้ามมาถึงหน้าร้านทั้งณกรณ์กับผู้หญิงคนนั้นก็นั่งโต๊ะเป็นที่เรียบร้อย แถมยังกุ๊กกิ๊กกันจนน่าหมั่นไส้ ถึงไม่ได้ยินว่าพูดอะไรกันแต่พอจะเดาออกว่าคงสนทนาตามประสาคนรัก เห็นแล้วเคืองแทนน้องสาวจริงๆ รายนั้นพอรู้ว่าณกรณ์มีเจ้าของก็ไม่โวยวาย ได้แต่นิ่ง ไม่หือไม่อือจนเดาอารมณ์ไม่ถูก

“ลี ส่งถาดมาให้พี่ โต๊ะหลังสุดใช่ไหม พี่ยกไปเสิร์ฟเอง ฝากกระเป๋าไว้ก่อน เดี๋ยวมาเอา” วันพุธปลดกระเป๋าสะพายแล้วโยนส่งๆ ไว้ใต้เคาน์เตอร์หน้าร้านอย่างไม่กลัวว่าของในนั้นจะเสียหายเลยสักนิด แล้วรับถาดซึ่งมีถ้วยบัวลอยไข่หวานกับแก้วบรรจุน้ำแข็งอย่างละสองมาจากมือลูกจ้างสาว

“พี่นิกสวัสดีค่ะ” พอมือว่าง ลีก็รีบไหว้ทักทายคนตรงหน้าทันที “ไหนบอกว่าวันนี้ไม่เข้ามาไงคะ”

“เออน่า พี่มาช่วยไม่ดีหรือไง โน่น ลูกค้าใหม่มาแล้ว ดูแลแทนพี่ด้วย”

“เปล่าค่ะ ก็ปกติพี่นิกไม่ได้ใจดีแบบนี้”

“เอ๊ะ ! เธอนี่ยังไง ถามมากจริงๆ เลย” พยาบาลสาวบ่นอย่างไม่จริงจังแล้วส่ายหน้าให้กับคนขี้สงสัย ก่อนเดินถือถาดตรงไปยังโต๊ะในสุดทันที

แม้วันพุธวางถาดลงบนโต๊ะไม่แรงนัก แต่เกิดเสียงจนทำให้ลูกค้าที่จับจองโต๊ะอยู่เงยหน้าขึ้นมองโดยพร้อมเพรียงกัน

“ขนมที่สั่งไว้ได้แล้วค่ะ” วันพุธเน้นเสียงตรงคำว่า ‘ค่ะ’ เป็นพิเศษ สายตาเหยี่ยวลอบมองคนที่ณกรณ์พามาด้วย สวยไม่ใช่เล่น ต้องเปรี้ยวๆ แบบนี้สินะถึงจะตรงสเปกเขา เรียบร้อย ติ๋มๆ หงิมๆ อย่างน้องสาวจะไปสู้อะไรได้

“วันนี้มาแปลก มีคะมีขา ทำงานเยอะจนเพี้ยนแล้วหรือไงนิก” โลกคงถล่มวันนี้ เพื่อนสมัยเรียนมัธยมปลายของเขาพูดเพราะผิดปกติ

“อย่าได้เข้าข้างตัวเองเชียว ฉันพูดเพราะกับน้องคนนี้ต่างหาก”

“สวัสดีค่ะ พี่นิกใช่ไหมคะ” ‘น้องคนนี้’ ทักทายสาวในชุดสีขาว ก่อนแนะนำตัวแต่ละสถานะเอาไว้ “น้ำตาลนะคะ”

“ยินดีที่ได้รู้จักจ้ะน้ำตาล” วันพุธยอมรับว่ารอยยิ้มที่ส่งมาให้เธอนั้นดูเป็นมิตรเกินกว่าจะกล้าเมินใส่ แต่จะให้ยิ้มตอบหน้าระรื่นก็ฝืนทำไม่ได้อยู่ดีเพราะนี่คือคู่แข่งของน้องสาวตน เธอจึงทำได้เพียงยิ้มให้แบบแกนๆ เท่านั้น

“รู้แบบนี้น้ำตาลมากินที่ร้านตั้งนานแล้วค่ะ อยู่ในถ้วยหน้าตาน่ากินกว่าใส่ถุงกลับบ้านเยอะเลย”

“นิก เดี๋ยวเราขอบัวลอยไข่หวานสามถุงด้วยนะ” ณกรณ์พูดขึ้นหลังจากที่เคี้ยวบัวลอยคำแรกหมด

“อืม ได้สิ แต่เอ๊ะ ! ทำไมวันนี้สาม เห็นปกติช่วงนี้สั่งกลับบ้านสี่ถุงตลอด”

“ปกติน้ำตาลเขากินที่บ้าน แต่วันนี้บ่นอยากกินร้อนๆ ตักขึ้นจากหม้อใหม่ๆ เราเลยพามานั่งกินที่ร้าน อีกสามถุงน่ะของย่า พ่อและก็แม่”

แม้ตกใจกับประโยคแรกที่ออกจากปากเพื่อน แต่วันพุธกลับเก็บอาการนั้นไว้ได้มิดแล้วหมุนตัวเดินมายังเคาน์เตอร์หน้าร้านนี่ ณกรณ์กับผู้หญิงคนนี้อยู่บ้านเดียวกันอย่างนั้นหรือ ถึงขั้นพากันเข้าบ้านคงไม่ใช่คนรักธรรมดาเสียแล้ว...

นุกเอ๊ย ! อกเดาะขนาดนี้หมอที่ไหนก็ดามไม่อยู่แล้วน้องรัก


 

เสียงจากโทรทัศน์ทำให้บรรยากาศภายในบ้านไม้สีขาวหลังเก่าไม่เงียบจนเกินไปนัก โซฟาไม้ตัวยาวซึ่งมีเบาะนวมคลุมด้วยผ้าถักไหมพรมสีน้ำตาลฝีมือการประดิดประดอยของหลานสาวคนเล็กส่งผลให้หญิงชราที่กึ่งนั่งกึ่งนอนมองจอแก้วอยู่รู้สึกสบายตัวไม่น้อย

“นมอุ่นๆ ค่ะยาย”

“ขอบใจมากลูก” คุณลำดวนค่อยๆ หย่อนปลายเท้าลงบนพื้นพร้อมกับใช้แขนข้างหนึ่งดันตัวเองให้ลุกขึ้นนั่ง ก่อนรับแก้วนมจากหลานสาวมาถือไว้เอง

“นุกนวดให้นะคะ” วันเสาร์นั่งลงกับพื้น มือทั้งสองข้างวางบนท่อนขาผู้เป็นยายแล้วค่อยๆ นวดคลายเส้นตามแบบที่พี่สาวเคยสอน “ดื่มนมหมดแล้วยายเข้านอนเลยดีกว่าค่ะ เดี๋ยวนุกรอพี่นิกเอง คงใกล้กลับมาแล้วละค่ะ”

“ยายยังไม่ง่วงเลยลูก ละครกำลังสนุก คืนนี้ตอนจบแล้วด้วย นุกดูเป็นเพื่อนยายก่อนสิลูก”

“ค่ะ”

วันเสาร์เปลี่ยนมานวดขาอีกข้าง สายตาก็มองโทรทัศน์ไปด้วย ฉากในละครคือฉากที่พระเอกงอนง้อขอคืนดีนางเอกเพราะก่อนหน้านี้ทำให้เข้าใจผิดเสียนานว่าตัวเองมีภรรยาอยู่แล้ว ชีวิตนางเอกก่อนหน้านี้ช่างคล้ายเธอเหลือเกินที่ดันไปหลงรักคนมีเจ้าของ...หลงรักตั้งแต่เมื่อไรก็สุดรู้ รู้ตัวอีกทีก็ใจปวดหนึบที่รู้ว่าเขามีเจ้าของหัวใจอยู่แล้ว

เสียงโซ่ซึ่งถูกปลดออกจากรั้วบ้านดังขึ้นไล่เลี่ยกับที่คุณลำดวนวางแก้วเปล่าลงบนโต๊ะ และเสียงรถยนต์ที่เคลื่อนตัวเข้ามาจอดก็ช่วยยืนยันว่าหลานสาวคนโตกลับถึงบ้านแล้ว

“นุกออกไปช่วยพี่เขาปิดประตูรั้วหน่อยเถอะลูก ยายละกลัวนิกจะล็อกแม่กุญแจไม่สนิทเหมือนวันก่อน”

วันเสาร์ยิ้มให้ ก่อนเดินออกนอกตัวบ้าน พี่สาวเธอขี้ลืมจนเป็นเรื่องปกติไปแล้ว ทั้งลืมล็อกรั้วบ้าน ลืมล็อกรถ และอีกสารพัดที่คนคนหนึ่งจะลืมได้

“นุกล็อกให้เองค่ะ”

“ยายบัญชามาอีกละสิ เฮ้อ พี่ก็ไม่ได้ขี้ลืมขนาดนั้นเสียหน่อย ยายนะยาย”

“ใครว่าล่ะค่ะ พี่นิกน่ะขี้ลืมสุดๆ ตอนดูแลคนไข้ขี้ลืมด้วยหรือเปล่าคะ” หญิงสาวพูดขณะเลื่อนประตูรั้วทั้งสองฝั่งมาชิดกัน จากนั้นใช้โซ่คล้องไว้แล้วล็อกแม่กุญแจอีกที

“ไม่ขนาดนั้น ใส่ร้ายกันตลอด” วันพุธยืนไขว้ขาพิงตัวรถในท่าสบายๆ สองมือกอดประสานกันไว้ตรงอก “วันนี้เกลือมาที่ร้านอีกแล้ว”

“หรือคะ” ประโยคนี้เธอได้ยินจนชิน คงเป็นกิจวัตรประจำวันของณกรณ์ไปแล้วที่จะต้องเข้าร้านขนมหวาน

“ใช่ แต่วันนี้เกลือเขาพาผู้หญิงคนหนึ่งมาด้วย สวยและก็เปรี้ยวใช่ย่อย ความสัมพันธ์คงไม่ธรรมดาแน่ๆ เพราะถึงขั้นอยู่บ้านเดียวกันแล้ว”

“พี่เกลือบอกแบบนั้นหรือคะ” แล้วสายตาหวานเชื่อมที่เขาส่งให้ทุกครั้งที่เจอกันหมายความว่าอย่างไร ณกรณ์เห็นเธอเป็นเพียงของเล่น หรือความรู้สึกเหล่านี้เธอคิดเองเออเองอยู่ฝ่ายเดียวกันแน่

น้องสาวไม่ได้แสดงอาการอะไรมากมาย แต่วันพุธก็จับกระแสเสียงที่สั่นน้อยๆ นั้นได้

“ถึงไม่บอกก็พอเดาออก หนุงหนิงกันขนาดนั้น พามาเย้ยถึงถิ่น ดีนะที่วันนี้นุกไม่ได้เข้าไปที่ร้าน”

“พี่นิกคิดไปเองหรือเปล่าคะ เขา...อาจจะเป็นเพื่อนกัน”

“เพื่อนอะไรจะจับไม้จับมือกันแบบนั้น นึกแล้วก็หงุดหงิด” พยาบาลสาวถอนหายใจเสียงดัง พอหันไปมองน้องสาวก็เห็นว่ารายนั้นเหม่อลอยแปลกๆ วันพุธคว้ามือข้างหนึ่งของวันเสาร์มากุมเอาไว้ นี่แหละน้า รักเขาข้างเดียวข้าวเหนียวนึ่ง “ไป เข้าบ้านกันเถอะ นุกออกมานานแล้ว เดี๋ยวยายจะสงสัย”

“ค่ะ” คนอกเดาะกลางอากาศตอบเสียงอ่อย

“พี่รักนุกนะ ยิ้มด้วย อย่าหน้าบึ้งเด็ดขาด ยายเห็นนุกเศร้าแล้วจะไม่สบายใจ”

วันเสาร์พยายามปั้นยิ้มแล้วพยักหน้าให้เบาๆ ก่อนเดินเข้าบ้านตามแรงจูงของพี่สาว 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 124 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #17 1986p (@1986p) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 21:11
    ไปกันใหญ่เลยทีนี่เฮ้ออออ
    #17
    0
  2. #16 punnada400 (@punnada400) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 20:32

    เข้าใจผิดแล้วววว

    #16
    0