ลูกไม้หล่นไม่ไกลรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 84,983 Views

  • 121 Comments

  • 631 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    446

    Overall
    84,983

ตอนที่ 24 : 8 คนมีเจ้าของ 30%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3794
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 77 ครั้ง
    3 ต.ค. 61


บทที่ 8 คนมีเจ้าของ

“พี่เกลือ !”

“เฮ้ย !” เจ้าของชื่อสะดุ้งสุดตัว ปากกาที่ถืออยู่หลุดมือลงไปกลิ้งหลุนๆ บนพื้นจนเขาต้องก้มหยิบขึ้นมา พอวางมันบนโต๊ะได้จึงหันมาเล่นงานคนมาใหม่ทันที “อะไรกันยายน้ำตาล เสียงดังทำไมเนี่ย โต๊ะนั่นก็อีก จะตบมันทำไมกัน”

“พี่เกลือนั่นแหละคิดถึงสาวที่ไหนอยู่คะ น้องนุ่งเรียกตั้งหลายรอบแต่กลับไม่รู้สึกตัว” นิ้วเรียวชี้ไปที่พี่ชายเมื่อนึกอะไรออก “ฮั้นแน่ คิดถึงแม่ค้าคนนั้นอยู่ละซี่”

“เราไปได้ข่าวโคมลอยมาจากไหน” ณกรณ์นั่งก้นแทบไม่ติดเก้าอี้ อายน้องจนไม่รู้จะมุดหัวไปไว้ไหน มือทั้งสองข้างตบเบาๆ ที่ตักตัวเองถี่ๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างคนมีชนักติดหลัง

“พ่อบอกว่าพี่เกลือจีบสาว เป็นแม่ค้าบัวลอย สวยด้วย แถมร้านยังอยู่หัวมุมถนน แบบนี้ก็บ้านใกล้เรือนเคียงกับร้านเราสิคะ”

“รู้ดีเกินไปแล้ว แล้วเอกสารที่พี่ให้อ่านน่ะอ่านจบแล้วหรือไง”

“ก็เพราะอ่านจบแล้วน่ะสิคะถึงได้มาถามพี่เกลือว่ามีอะไรจะให้น้ำตาลดูอีกไหม แต่ดันมาเห็นว่าคนแถวนี้กำลังนั่งเหม่อถึงสาว” ดูท่าคราวนี้เป็นเอามากเพราะณกรณ์ไม่เคยเหม่อลอยแบบนี้ ที่บิดาพูดไว้ว่าพี่ชายเธอต้องผิดใจอะไรสักอย่างกับวันเสาร์คงไม่ผิดนัก ผู้หญิงคนนั้นคงมีอิทธิพลมหาศาลกับผู้ชายลั้ลลาคนนี้เสียแล้ว

“เอกสารอยู่ในตู้ ชั้นที่สองจากด้านบน เอาไปอ่านดู สงสัยตรงไหนก็โน้ตไว้แล้วค่อยมาถามพี่อีกที”

“นั่นไง มีพิรุธจริงๆ ด้วย คนมีความลับมักชอบเปลี่ยนเรื่องคุย เมื่อกี้ยังคุยเรื่องสาวอยู่เลย ชื่ออะไรน้า...” ณัฐกานต์ลากเสียงยาว ทำท่าทำทางราวคิดหนัก “ชื่อนุก...ใช่ไหมคะ”

เขาอยากดีดหน้าผากคนหน้าทะเล้นนั่นจริงๆ มาแสนรู้อะไรตอนนี้

“เออ ชื่อนุก พี่ชอบเขา จีบอยู่แต่ดูเหมือนเจ้าตัวไม่รู้ตัวเลยสักนิด ชัดหรือยังครับน้องรัก รู้ทุกอย่างแล้วก็ไปหยิบเอกสารมาอ่านต่อได้แล้วไป” ณกรณ์เน้นเสียงในแต่ละประโยค ไม่วายออกคำสั่งปิดท้าย

“ก็แค่นี้ กับน้ำตาลน่ะไม่ต้องมีความลับหรอกค่ะ” ร่างบางหมุนตัวจะหยิบเอกสารในตู้ แต่คนอย่างณัฐกานต์มีหรือที่จะไม่ทิ้งระเบิดเอาไว้เล่นๆ “อยากมีพี่สะใภ้ใจจะขาด ลุยเลยพี่เกลือ ไม่อย่างนั้นน้ำตาลจะไปยุหนุ่มคนอื่นให้มาจีบสาวในดวงใจของพี่เกลือ”

ชายหนุ่มทำหน้าเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน เขาไม่มีทางยอมให้ใครมาคว้าแม่ค้าขนมบัวลอยของเขาไปหรอก นิ้วแกร่งชี้ไปที่น้องสาวราวกับจะเตือนว่า ‘อย่าให้ถึงตาพี่บ้างก็แล้วกัน’

เมื่อหาสิ่งที่ต้องการเจอ ณัฐกานต์จึงเดินมานั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับเจ้าของห้อง แล้ววางแฟ้มเอกสารไว้บนโต๊ะไม้สีเบจ

“วันนี้น้ำตาลอยากกินบัวลอยไข่หวานจังเลย พี่เกลือพาไปกินหน่อยสิคะ อยากกินตอนร้อนๆ แบบที่เพิ่งตักขึ้นจากหม้อใหม่ๆ ที่พี่เกลือซื้อใส่ถุงกลับบ้านน่ะไม่ฟินเท่า” หญิงสาวกะพริบตาปริบๆ ออดอ้อน แต่เมื่อเห็นว่าพี่ชายยังไม่มีทีท่าว่าจะหลงกล เธอจึงยกสองมือมากุมกันไว้ใต้คาง ปั้นหน้าให้ดูน่าสงสารที่สุดเท่าที่จะทำได้ “นะๆๆ พาน้องไปหน่อยนะคะพี่เกลือสุดหล่อ”

“ถ้าไปเพื่อดูหน้านุกก็ไม่ต้องเลย พี่ไปของพี่อยู่ทุกวันยังไม่เคยเจอ ไม่รู้ว่าเป็นคนขายขนมหรือนินจากันแน่ หลบหน้าเก่งชะมัด” ตลอดทั้งอาทิตย์เขาไปซื้อบัวลอยไข่หวานร้านวันเสาร์ทุกเย็น แต่ไม่เคยเจอเจ้าของร้านหน้าหวานเลยสักครั้งเดียว เจอก็แต่วันพุธหรือไม่ก็ลีที่คอยเฝ้าร้าน พอถามถึงอีกคน คำตอบที่ได้กลับมามักวนเวียนสลับสับเปลี่ยนกันไปในแต่ละวัน เช่น ไม่สบาย ไปซื้อของมาทำขนมเพิ่ม ต้องอยู่บ้านเป็นเพื่อนคุณยาย สารพัดสาเหตุที่จะยกมาอ้าง แม้กระทั่งบอกว่าวันเสาร์ติดซีรีส์เกาหลีจนต้องนั่งเฝ้าหน้าโทรทัศน์ทั้งวัน

“แหม ใครเขาจะทำแบบนั้นกันเล่า” รู้ทันตลอดเลยนะ แต่ไม่ว่าอย่างไรวันนี้เธอต้องไปที่ร้านนั่นให้ได้ “คนเขาอยากกินบัวลอยหรอกนะถึงได้คะยั้นคะยอให้พาไป”

“งั้นก็ลุก จะไปก็ไปเสียตั้งแต่ตอนนี้แหละ” ณกรณ์มองหน้าปัดนาฬิกาเรือนโตบนฝาผนัง “ห้าโมงเย็นแล้ว ช่วงค่ำๆ คนเยอะจนไม่มีที่นั่ง ต้องยืนถือถ้วยกินหน้าร้าน”

คนอยากเจอว่าที่พี่สะใภ้ถึงกับยิ้มแก้มแทบปริ รีบลุกขึ้นตามพี่ชายที่เดินไปก่อน ได้ยินพ่อพูดหลายครั้งเหลือเกินว่าพี่ชายเธอคงสิ้นลายก็คราวนี้ เทียวไล้เทียวขื่อเจ้าของร้านบัวลอยไข่หวานทั้งนั่งกินที่ร้านและหอบกลับบ้าน

“น้ำตาล” ณกรณ์ชะงักมือที่เตรียมจะเปิดประตู

“คะ ?”

“ที่พี่พาไปไม่ใช่เพราะเชื่อว่าเราอยากกินหรอกนะ แต่พาไปเพราะกลัวว่าน้องสาวจะอกแตกเสียก่อนถ้าไม่ได้เห็นหน้าแม่ค้าขนมหวาน”

“พี่เกลือ !”

ณัฐกานต์พุ่งตรงเข้าเกาะไหล่พี่ชายแล้วเขย่าร่างหนาอย่างหมั่นไส้จนณกรณ์ถึงกับหัวสั่นหัวคลอน เบื่อนักพวกรู้ทัน

“เฮ้ย พี่มึนไปหมดแล้ว แรงอย่างกับยักษ์” พอน้องสาวเริ่มหมดแรง เขาจึงเบี่ยงตัวหลบก่อนโดนเขย่าไปมากกว่านี้ “จะไปไหมเนี่ยร้านขนมน่ะ”

“ไปสิคะ พี่เกลือนำไปสิ” พูดจบก็สอดแขนตัวเองเข้ากับแขนพี่ชายราวกับเมื่อครู่ไม่ได้เกิดอะไรขึ้น กึ่งลากกึ่งจูงให้ออกมานอกสำนักงานร้านทั้งที่ก่อนหน้านี้บอกให้เขาเป็นคนนำ

สองพี่น้องพากันมาถึงร้านบัวลอยไข่หวาน ชายหนุ่มมองจากหน้าร้านก็เห็นว่าวันนี้มีลียืนอยู่หน้าหม้อบัวลอย และคงวุ่นวายไม่น้อยเพราะใบหน้าหญิงสาวอาบไปด้วยเหงื่อ มือทั้งสองตอกไข่ลงหม้อจนแทบจะพันกันเสียให้ได้

“ลี วันนี้นุกมาหรือเปล่า” ณกรณ์เปิดปากถามเมื่อเดินเข้ามายืนข้างๆ หม้อที่มีน้ำเดือดปุดๆ

คนถูกถามสะดุ้งน้อยๆ เพราะจำเสียงทรงพลังนี้ได้ดี ลีค่อยๆ เงยขึ้นมอง และก็ค้นพบว่าชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าไม่ได้ทำให้คนขี้ตกใจอย่างเธออาการกำเริบได้เท่ากับผู้หญิงสวยเปรี้ยวที่เขาพามาด้วย ควงกันเสียขนาดนี้คงไม่พ้นฐานะคนรัก เธอเองลุ้นให้เขาลงเอยกับนายจ้างมาเสียตั้งนาน สงสัยต้องเลิกลุ้นก็คราวนี้

“ปิดปากได้แล้ว เดี๋ยวน้ำลายก็ไหลลงหม้อกันพอดี ว่ายังไงหืม ลูกพี่เราไปไหนอีกล่ะวันนี้” ณกรณ์ถามย้ำอีกครั้งเมื่อเห็นว่าลูกจ้างของวันเสาร์คล้ายตกใจอะไรบางอย่าง แถมยังมองเขากับณัฐกานต์ราวกับเจอของแปลก

“อะ...เอ่อ พี่นุกเขา เอ่อ...วันนี้พี่นุกไม่มาค่ะ” ลีกล้อมแกล้มตอบ จะบอกอย่างไรดี วันนี้ไม่ได้เตี๊ยมกับเจ้านายไว้เสียด้วย

“ทีหลังถ้าจะหลบหน้าก็ฝากบอกลูกพี่เราว่าช่วยนัดแนะกับลูกน้องให้เข้าใจกันทั้งสองฝ่ายก่อนก็แล้วกัน”

ลูกจ้างร้านบัวลอยไข่หวานถึงกับยืนนิ่งเป็นแท่งหินแกรนิต ปากที่เพิ่งหุบลงได้ไม่นานบัดนี้อ้ากว้างยิ่งกว่าเดิม รู้ว่าณกรณ์อาจจะระแคะระคายบ้างไม่มากก็น้อยกับการที่เจ้านายเธอหลบหน้าหลบตา แต่ไม่คิดว่าเขาจะยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูดตรงๆ

“ไม่ต้องงงหรอก และก็ไม่ต้องอึ้งด้วย” ชายหนุ่มพูดดัก

ณัฐกานต์ซึ่งควงแขนพี่ชายอยู่มองผู้หญิงที่ชื่อลีอ้าปากหวอ หรือที่พ่อบอกว่าวันเสาร์กับณกรณ์อาจมีเรื่องเข้าใจผิดกันจะเป็นเรื่องเธอ...ขออย่าให้เป็นอย่างที่คิดเล้ย ไม่อยากให้ใครต้องเข้าใจผิดคิดว่าเป็นคนรักของพี่ชายตัวเองหรอกนะ แต่พอคิดไปคิดมา เข้าใจผิดนิดๆ หน่อยก็ดีเหมือนกัน จะได้รู้กันไปเลยว่าถ้าวันเสาร์เห็นหน้าเธอจะมีปฏิกิริยาอย่างไร

-----------------------------------------------
ฝากผลงานในรูปแบบอีบุ๊กด้วยนะคะ ส่วนหนังสือสั่งจองได้ทางแฟนเพจและอีเมล worasith.dew@gmail.com ค่ะ

ลูกไม้หล่นไม่ไกลรัก
วรศิษฏ์
www.mebmarket.com
“หนาวหรือเปล่า พี่เบาแอร์ให้ไหม” ชายหนุ่มบอกด้วยความหวังดีเนื่องจากเห็นเพียงใบหน้าสวยเฉี่ยวเท่านั้นที่โผล่พ้นผ้านวมขึ้นมา“ไม่หนาวค่ะ กำลังดี พี่ต้นนอนเถอะ เดี๋ยวน้ำตาลคงง่วงแล้วหลับไปเองนั่นแหละค่ะ”ฟังคำบอกอ้อมแอ้มไม่เต็มเสียง เนติพัฒน์ก็รู้ได้ทันทีว่าเหตุผลคงเป็นเพราะกลัวเขาทำมิดีมิร้าย ริมฝีปากหนายกยิ้มกระหยิ่มใจ ก่อนเอ่ยสิ่งที่ทำให้ขนทุกเส้นบนร่างกายคนฟังพร้อมใจกันยืนตรง“งั้น...พี่เกาหลังให้ไหม”“ห้ะ ! อะไรนะคะ” กะ...เกาหลังอย่างนั้นหรือ เกาหลังแล้วยังไงต่อล่ะคะพี่ต้นกล้า !


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 77 ครั้ง

0 ความคิดเห็น