ตอนที่ 47 : 16 ไม่ใช่แม่หมู แต่เป็น...เมียมัตถ์ 35%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6244
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 113 ครั้ง
    21 พ.ค. 62





16 

ไม่ใช่แม่หมู แต่เป็น...เมียมัตถ์

สองอาทิตย์ถูกเลื่อนออกเป็นสาม และกำลังจะครบสี่ในอีกสามวันข้างหน้า กระนั้นพรรษศิกากลับรู้สึกว่าบรมัตถ์ไม่ได้หายไปไหน ยังคงวนเวียน ปั่นป่วนชีวิตเธอด้วยการโทรศัพท์มาเช็กทุกวันว่าถึงตึกพักพยาบาลหรือยัง

หากวันไหนที่ไม่มีอยู่เวรดูแลคนไข้ จะพบกับกันธรมารับไปซื้อของบ้าง รับไปส่งที่บ้านสุวรรณเมฆบ้าง ทำเอาพยาบาลสาวเกรงอกเกรงใจ ทว่าทุกครั้งที่คิดปฏิเสธ ไม่ทันได้อ้าปาก ชื่อคนไกลจอมเอาแต่ใจก็ถูกยกขึ้นมาเสียก่อน ซ้ำกันธรยังย้ำว่าหากไม่ดูแลเธอให้ดี บรมัตถ์จะเนรเทศออกจากวิสโซลาร์ รวมถึงวิสกรุ๊ปด้วย ก็เป็นเสียอย่างนี้

ใช่ ! บรมัตถ์รู้ตารางทำงานรวมถึงตารางชีวิตเธอด้วย รู้ดีกว่าตัวเธอเองหรือเปล่า พรรษศิกายังสงสัย หากแต่ชายหนุ่มไม่ทำให้รู้สึกอึดอัดหรือรำคาญเหมือนอย่างเมื่อก่อน ไม่ได้เกิดจากความชินชาตามกาลเวลา เกิดจากอะไรนั้น พยายามคิดเท่าไรหญิงสาวก็หาคำตอบไม่ได้

บรมัตถ์ติดต่อมาเป็นเวลา เล่าเรื่องทางโน้นที่เจอในแต่ละวันให้ฟัง และเป็นการพูดคุยกันเพียงวันละครั้ง ครั้งละไม่เกินสิบนาที แน่ละ เขารู้ว่าเธอไม่ชอบการคุยโทรศัพท์นานๆ

ระหว่างเดินจากตึกโรงพยาบาลมายังตึกพักพยาบาลหลังจากที่ออกเวรดูแลคนไข้ พรรษศิกาอดยิ้มไม่ได้เมื่อนึกถึงว่าที่สามีซึ่งขยันเพิ่มระดับความกวนขึ้นเรื่อยๆ ไม่ใช่เพียงแค่ความกวนที่เพิ่มขึ้น แต่ความหวานนั้นไม่น้อยหน้าเช่นกัน อย่างเมื่อวานที่คุยกัน บรมัตถ์ยังหยอดไม่หยุด

กลับไปผมขอจูบ ที่จูบตุนไว้หมดตั้งแต่สองวันแรกแล้ว

ของ่ายๆ เลยหรือคะ

ให้ไหม

ไม่ค่ะ

คิดไว้แล้ว หินแข็งเท่าไร ใจซอแข็งกว่าเยอะ อยากกลับไปปราบเมียใจจะขาด แต่งานทางนี้มีให้แก้เป็นภูเขา

พักบ้างนะคะ คุณทำงานหนักทุกวัน สุขภาพจะแย่เอา

แย่ก็ให้ซอดูแล มีเมียเป็นพยาบาลมันดีตรงนี้ แล้วอย่าคิดไม่ดูแล ไม่อย่างนั้นผมจะฟ้องต้นไม้ว่าพี่ซอแกล้งลุงข้าวต้มมัด ให้รู้กันบ้างว่าน้องชายซอน่ะสมุนใคร

เดี๋ยวนี้ขี้ฟ้องนะคะ หันไปอยู่กับเด็กแล้วหรือ

เมียไม่สน ก็ต้องพึ่งเด็ก น่าน้อยใจ มาอยู่นี่ตั้งหลายอาทิตย์ซอไม่เคยโทรหา

โทรทำไมคะ ยังไงคุณมัตถ์ก็โทรมาอยู่ดี

ปากดีแบบนี้น่าจับมัดไว้ข้างตัว ถ้าไม่ติดว่าสัญญากับพี่ต้นกล้า ผมชิงตัวคุณพยาบาลซอมาจากคนไข้แล้ว

ไปทำงานได้แล้วค่ะ วันนี้พูดเยอะจัง

ก็ได้ ขยันทำงาน จะได้มีเงินไว้ส่งลูกเรียนหนังสือ

พูดเรื่องอะไรของคุณคะ ทำงานเยอะจนเบลอแล้ว

เรื่องครอบครัวของเราไงซอจ๋า มีลูกกันสักห้าหกคนนะ วิสมีหลายสาขา

ฉันไม่ใช่แม่หมูนะคะ

รู้ ซอไม่ใช่แม่หมู แต่เป็น...เมียมัตถ์ อีกหน่อยเป็นแม่ของลูกมัตถ์

หลังวางสาย พรรษศิกาจำได้ว่าเผลอลูบหน้าท้องตัวเอง การมีเด็กวิ่งเล่นเต็มบ้านไม่ใช่เรื่องเลวร้าย แต่เธอไม่เคยคิดไปถึงเรื่องลูก คิดแค่ว่าจะทำวันนี้ให้ดีที่สุดเท่านั้น

บรมัตถ์มีประเด็นใหม่ๆ ทุกครั้งที่คุยกัน และเธอก็เบี่ยงประเด็นไปเรื่อยเช่นกัน เคยคิดเล่นๆ ว่าหากวันไหนชายหนุ่มตกงานจากการเป็นกรรมการบริหารวิสกรุ๊ป เขาไม่อดตายแน่นอนเพราะเปิดร้านขายขนมครกได้สบาย หยอดเก่งเป็นว่าเล่น แล้วเธอจะส่งเด็กๆ แก๊งสามต้นให้ไปช่วยลูกพี่แคะขนมขาย

พรรษศิกาเกือบหลุดขำ แต่เพราะทางที่เดินอยู่ไม่ได้มีแค่ตนเพียงคนเดียว หญิงสาวจึงกลืนหัวเราะลงคอ บรมัตถ์กับเธอมาญาติดีกันตอนไหนก็สุดรู้ ทั้งที่คราแรกมีแต่คำว่า คู่อริลอยคลุ้งเต็มไปหมด

พยาบาลสาวคิดเพลิน รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนยืนหน้าห้องพัก หญิงสาวควานหาลูกกุญแจในกระเป๋าสะพายไหล่ใบโปรด ได้มาเรียบร้อย กำลังจะไขแม่กุญแจก็พบว่าประตูไม่ได้มีมันอยู่อย่างที่เธอคล้องไว้เมื่อเช้าก่อนออกไปทำงาน

หรือเบลอจนลืมคล้องแม่กุญแจ

ปัดความสับสนทางความทรงจำออกไปเรียบร้อย หญิงสาวจึงหมุนลูกบิดประตูเข้าไปในห้อง ทว่าสิ่งแปลกปลอมที่เด่นสง่ากลางห้องยังผลให้เจ้าของร่างบางต้องหันไปมองทางอื่น ก่อนหันมองตำแหน่งเดิมอีกครั้ง

...เธอไม่ได้ตาฝาด

“ซอจ๋า อย่ามัวแต่ยืนงง”

หากนี่คือการจงใจทำให้ประหลาดใจ ก็นับเป็นการทำให้ประหลาดใจที่ได้ผลดีทีเดียว ท่อนขาเรียวเหมือนถูกตอกตรึงไว้กับพื้นห้อง บรมัตถ์คนที่หญิงสาวได้ยินเพียงเสียง ไม่เห็นหน้าค่าตาเกือบเดือน บัดนี้กำลังยืนกอดอกอยู่เบื้องหน้า ดวงตาหวานคมมองสำรวจ เส้นผมดกดำของเขา พินิจพิเคราะห์ได้อย่างฉับไวว่ายาวกว่าเดิมเล็กน้อย

น่าจะเป็นเพราะทำงานหนัก พักผ่อนไม่เป็นเวลา ดวงตาที่บางคราดุ บางคราอบอุ่น บางคราขี้เล่น จึงดูอ่อนล้าเป็นพิเศษ รวมถึงหนวดเคราอันปรากฏบนใบหน้าก็ถูกปล่อยปละละเลยจนยาวที่สุดตั้งแต่เธอเคยเห็น ทว่ารอยยิ้มซึ่งขยันส่งมาให้ไม่เคยแคบลงกว่าเดิมเลย 

บรมัตถ์ค่อยๆ ก้าวเข้าหาเมื่อคนตัวเล็กยังอึ้งที่เห็นเขาในห้องพักส่วนตัว เพราะอยากกอด อยากเห็นหน้าโดยแท้ ไม่เช่นนั้นหลังเจ้านกยักษ์นำผู้โดยสารทั้งลำมาถึงท่าอากาศยาน เขาคงให้กันธรพากลับเรือนปีกไม้ไปแล้ว ไม่มารอพรรษศิกาในห้องนี้ตั้งแต่เที่ยงวัน ทั้งที่หญิงสาวเลิกงานสี่โมงเย็น

“คุณมัตถ์เข้ามาได้ยังไงคะ”

“ประโยคแรกหลังจากที่ไม่เจอกันเป็นเดือน ซอควรบอกว่าคิดถึงผม นี่อะไร ถามว่าเข้ามาได้ยังไง” นิ้วแกร่งแตะจมูกเชิดรั้น อยากทำมากกว่านี้ แต่ทุกอย่างต้องค่อยเป็นค่อยไป วู่วามจะเสียการ

“ยังไม่ถึงเดือนเลย”

“รู้ด้วยว่าไม่ถึงเดือน แสดงว่านับวันรอ”

หญิงสาวผู้ที่ทั้งนั่งทั้งนอนนับวันนับคืนรอ ทว่าไม่ยอมรับกับใจตนว่าทำเช่นนั้นเดินไปนั่งบนเก้าอี้กลมริมหน้าต่างแทนการตอบรับหรือปฏิเสธข้อสันนิษฐานจากคนตัวโต หายใจไม่ทั่วท้องเมื่อชายหนุ่มพาตัวเองมาจับจองเก้าอี้ตัวใกล้กัน

...ไม่เจอนาน มาเจออีกทีเธอวางตัวไม่ถูกเอาเสียเลย

“มาหาถึงที่ ซอไม่ดีใจหรือ”

“แปลกใจมากกว่าค่ะ”

“ก็คนมันคิดถึงเมีย”

“ค่ะ” สมองอันเชี่ยวชาญด้านวิทยาศาสตร์ตื้อไปหมด ไหนจะอึ้งไม่หายที่เปิดห้องมาแล้วเจอเขา เหนือกว่านั้นบรมัตถ์ยังโยนระเบิดลูกสองซึ่งสลักคำว่า คิดถึงเมียเข้าใส่แบบไม่ให้ตั้งตัว

ครั้งนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้ยินคำว่าคิดถึง เป็นครั้งที่เท่าไรแล้วนั้นไม่อาจนับได้ถ้วน เพราะยามที่ติดต่อกันผ่านทางโทรศัพท์ ก่อนวางสายบรมัตถ์ก็บอกเช่นนี้ จนอดคิดไม่ได้ว่าเขาช่าง คิดถึง ได้เกลื่อนกลาด และคงใช้กับทุกคนที่คุยด้วย

“ค่ะ ? แค่นี้”

“ค่ะ”

“ไม่ตื่นเต้น ?”

“ค่ะ” ท่อนแขนเรียววางลงบนโต๊ะ พรรษศิกามองไปนอกหน้าต่าง อย่างน้อยๆ ขอแค่มองอะไรก็ได้ที่ไม่ใช่ใบหน้าคมคล้าม อาจเป็นนกกระจิบสองตัวที่จู๋จี๋กันจนน่าอิจฉา มะม่วงบนต้นผลโตหลายผลซึ่งกำลังห่ามๆ หรือตึกพักพยาบาลฝั่งตรงข้าม

“ไม่คิดถึง”

“ค่ะ”

สำหรับบรมัตถ์แล้ว พรรษศิกาในตอนนี้เหมือนเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ไม่ชินกับคนแปลกหน้า จึงยังดูอายๆ เก็บปากเก็บคำ แต่เขาเป็นคนแปลกหน้าเสียที่ไหน

“งั้นขอกอด”

“ค่ะ”

เสร็จโจร

รูปแบบอีบุ๊กโหลดได้ที่เมพนะคะ 

ส่วนรูปเล่มสั่งได้ทางแฟนเพจหรืออีเมล worasith.dew@gmail.com ค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 113 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #2171 namymelody (@namymelody) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 17:54
    เอ้า มัวแต่เขิน ตอบค่ะไปน่ะเข้าทางเค้าเลยนะรู้ตัวมั้ยซอจ๋า
    #2171
    0
  2. #2170 kkkk16092554 (@kkkk16092554) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 21:55
    รออยู่นะ..คุณมัต
    #2170
    0
  3. #2168 bailiu (@bailiu) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 19:15

    คุณมัต ร้ายยยยยยยเต้าเล่เกินฮ่าๆๆ

    #2168
    0
  4. #2166 Kapom (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 19:12

    จนได้นะพี่มัต

    #2166
    0
  5. #2068 noodao (@daonet) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 22:19
    น้องซอมีหึงเล็กๆเรื่องน้องส้มจี๊ด แต่พี่มัตถ์ค่ะต้องให้ซอพิสูจน์ขนาดนั้นเลยหรอคะว่าอะไรแข็งไปหมดแล้ว
    #2068
    0
  6. #893 Jinny-jang (@Jinny-jang) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 22:12
    พี่มัตถ์ น่ารัก
    #893
    0
  7. #892 touchthesky (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 22:09
    ลุงมัตถ์น่าร้ากกกกกกก
    #892
    0
  8. #891 Lisa, jirapan (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 22:04
    บันทึกลับฉบับคุณมัตถ์ ดีๆๆน่ารักค่
    #891
    0
  9. #890 Sandee (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 21:42
    ลุงข้าวต้มมัดน่ารัก
    #890
    0