ลงหลักปักรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 955,722 Views

  • 2,172 Comments

  • 9,138 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    3,053

    Overall
    955,722

ตอนที่ 42 : 14 แก้มก็นุ่ม จูบก็หวาน ฉุด (เมีย) กลับบ้านเสียเลยดีไหม 70%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4521
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 86 ครั้ง
    1 พ.ค. 62




รอยยิ้มอบอุ่นที่ส่งมายังผลให้พรรษศิกาเชื่อสนิท ลืมตะกอนในใจก่อนหน้านี้ไปหมดสิ้น คุณเนตรอนงค์กับเนติพัฒน์เห็นดีเห็นงามกับเรื่องแต่งงาน อีกอย่างเรื่องระหว่างเธอกับบรมัตถ์ก็รู้กันไปทั่วทั้งโรงพยาบาล หญิงสาวไม่อาจเห็นแก่ความสุขของตน โดยปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่าแล้วต้องทำให้ผู้ปกครองอับอายกับการที่หลานสาวน้องสาวทำตัวไม่เหมาะสม

แต่ถึงตอนนี้แล้ว หากต้องแต่งงานจริงๆ พรรษศิกายังวาดภาพอนาคตครอบครัวไม่ออก รู้เพียงว่าต่างคนต่างต้องปรับตัวเข้าหากันไม่น้อย ซึ่งเป็นเรื่องยากพอตัวเนื่องจากการดำเนินชีวิตของทั้งเธอและเขาไม่มีอะไรทับซ้อนกันเลย

“พ่อ แม่ และก็พี่สาวผมรู้เรื่องนี้แล้ว อ้อ เจ้าป้อง เจ้ากันด้วย ป้องเป็นพี่ชายเจ้ากัน ซอยังไม่เคยเจอ รายนั้นเป็นมือขวาของมี่ ต่อไปคงได้เจอบ่อยถ้าซอไปกรุงเทพฯ กับผม”

“คุณมุกล่ะคะ”

“มุกยังไม่รู้ แต่ผมจะบอกน้องด้วยตัวเอง”

“คุณมุกไม่ชอบพยาบาล”

“ซอแต่งงานกับผม ไม่ได้แต่งกับมุก”

ตามที่บรมัตถ์เคยเล่าให้ฟัง มงกุฎมุกมีแม่เลี้ยงเป็นพยาบาล ทำให้มีทัศนคติแง่ลบกับคนอาชีพนี้ และหากมีพี่สะใภ้เป็นพยาบาลอีก หญิงสาวจะรู้สึกเช่นไร สำหรับเธอแล้วนั้น การแต่งงานไม่ได้มีแค่คนสองคน แต่เหมารวมไปถึงครอบครัวทั้งสองฝ่ายด้วย

“คุณมุกอาจเกลียดฉันไปเลยก็ได้ค่ะ”

“ไม่คิดในแง่ดีล่ะว่าซอจะทำให้ความคิดมุกเปลี่ยน ยายมุกยึดติดกับอาชีพพยาบาลเกินไป ซออย่าคิดมาก นี่แค่เพิ่งเริ่มต้นด้วยซ้ำ”

“ค่ะ ฉันเชื่อคุณ”

“ที่ผมคุยกับป้าเนตร กับพี่ต้นกล้าเป็นชั่วโมงก็เรื่องของเราทั้งนั้น ผู้ปกครองซอขอผมไว้อย่างหนึ่ง”

“อะไรคะ เอ่อ ขอโทษค่ะ ฉันไม่ควรถาม” หญิงสาวรีบขอโทษ คนเราย่อมมีมุมส่วนตัว บางเรื่องอาจเป็นเรื่องที่บรมัตถ์ไม่อยากบอก

“ไม่เป็นไร ไม่ใช่ความลับ” ชายหนุ่มกอบกุมมือเล็กไว้ มือว่าที่ภรรยาเขาไม่ได้นุ่มนิ่มอย่างมือคุณหนู เพราะเมื่อสัมผัสแล้วรู้ได้ทันทีว่าช่วงชีวิตที่ผ่านมาไม่ได้สบายนัก ทว่าเขากลับชอบที่พรรษศิกาเป็นแบบนี้ “พี่ต้นกล้าเล่าเรื่องพ่อซอให้ผมฟัง ส่วนใหญ่เป็นตอนที่อยู่หน่วย EOD ด้วยกัน ผมไม่สงสัยเลยว่าซอได้ความแข็งแกร่งมาจากใคร”

“ป๊าเป็นทุกอย่างในชีวิตฉันค่ะ ถึงตอนนี้ป๊าไม่อยู่แล้ว แต่ฉันยังนึกถึงท่านเสมอ”

หางเสียงหวานเจือปนสะอื้นยังผลให้บรมัตถ์ไม่อาจปล่อยปละละเลย ชายหนุ่มคลึงนิ้วโป้งบนหลังมือพรรษศิกาอย่างให้กำลังใจ ให้เธอรู้ว่าไม่ได้โดดเดี่ยวอยู่บนโลกกลมๆ บุบๆ บี้ๆ ใบนี้

“เพราะแบบนี้ พี่ต้นกล้าถึงขอบางอย่างกับผม”

หญิงสาวเงยหน้าคมขึ้นรอฟัง ยิ้มออกมาได้เพราะบรมัตถ์ส่งรอยยิ้มมาให้ก่อนแล้ว

“พี่ชายจอมโหดของซอบอกว่าซอรักอาชีพพยาบาลยิ่งกว่าชีวิตตัวเอง ซึ่งข้อนี้ผมรู้ดี”

บิดาจากไปในวันที่พรรษศิการู้ว่าตนสอบติดพยาบาล ดาบตำรวจดนัยจึงได้ชื่นชมความสำเร็จอีกขั้นของลูกสาวเพียงไม่กี่นาทีก่อนสิ้นลมเพราะทนพิษบาดแผลจากแรงระเบิดไม่ไหว ทว่านั่นก็เป็นความสุขที่สุดของตำรวจตระเวนชายแดนวัยใกล้เกษียณ

พรรษศิกาโตมาโดยเห็นความตั้งใจในการทำงานของพ่อ ท่านไม่ได้บอก ไม่ได้สอนให้ลูกสาวคนเดียวขยัน พากเพียร หรือมีความรับผิดชอบกับสิ่งที่ทำ แต่ที่ดาบตำรวจทำคือปฏิบัติเป็นแบบอย่าง เลือดพ่อสูบฉีดหมุนเวียนทั่วร่างกาย จึงยึดมั่นถือมั่นตั้งแต่สมัยยังเรียนพยาบาลว่าเธอต้องเป็นพยาบาลที่ดีให้ได้ ให้สมกับการมีพ่อเป็นตำรวจผู้น่ายกย่อง และหญิงสาวก็ทำได้อย่างไม่มีข้อกังขา

“ทั้งป้าเนตร ทั้งพี่ต้นกล้าขอผมว่าอย่าทำร้ายซอด้วยการให้ลาออกจากการเป็นพยาบาล”

“แล้วคุณมัตถ์ตอบว่าไงคะ”

“ก็รีบตกลง” ความรู้สึกของพรรษศิกาสำคัญที่สุด ดังนั้นตอนเนติพัฒน์ถาม บรมัตถ์จึงตอบได้แบบวินาทีต่อวินาที

ก้อนแห่งความตื้นตันแล่นทั่วร่าง ก่อนวิ่งปราดมาจุกอกพรรษศิกาเสียดื้อๆ คนนอกเกือบร้อยทั้งร้อยอาจมองบรมัตถ์ไม่ดีถ้าแต่งงานกันไปแล้วเขาปล่อยให้เธอทำงานพยาบาลตัวเป็นเกลียวหัวเป็นนอต ไม่ได้ให้ลาออกมาอยู่บ้าน นั่งกินนอนกินเป็นมาดามวิสกรุ๊ปเพราะสามีรวย แต่แม้เป็นคำตอบสั้นๆ หากก็ยืนยันในเจตนารมณ์ได้ดี ชายหนุ่มไม่สนใจความคิดใคร ยังคงให้เธอทำในสิ่งที่รัก ไม่บังคับขู่เข็ญอย่างที่แอบกังวล

...ในเมื่อเขายอมปรับตัวเข้าหากัน จะเป็นไรไปหากเธอจะลองปรับจูนตัวเองบ้าง

“ผมเข้าใจซอ เพราะผมรักวิสกรุ๊ปเหมือนที่ซอรักการดูแลคนไข้ การแต่งงานไม่ได้หมายความว่าซอจะต้องทิ้งสิ่งที่ตัวเองรักมาอยู่กับผม แต่มันคือการที่สามีภรรยายอมรับซึ่งกันและกันในทุกๆ เรื่อง รวมถึงเรื่องงานด้วย”

“ขอบคุณค่ะ คุณทำฉันพูดไม่ออก”

“เอ...ผมน่ารักขึ้นบ้างหรือยัง” ชายหนุ่มกลับมายียวน เพราะหากยังทำซึ้งคงได้เห็นน้ำตาพรรษศิกาแน่ๆ ถึงแม้จะเป็นน้ำตาแห่งความสุขก็ตาม

“ก็...”

“ก็อะไร”

“คุณมัตถ์น่ารักขึ้นมานิดหนึ่งแล้วค่ะ”

เล็กๆ น้อยๆ เท่านี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับบรมัตถ์ ตั้งแต่รู้ตัวว่าไม่ชอบความหวือหวา หลังจากนั้นมาเขาก็กลายเป็นคนที่ต้องการให้ทุกอย่างค่อยเป็นค่อยไป หากแต่มั่นคง ยั่งยืน

“ถ้าอย่างนั้นขอรางวัลให้คนน่ารักได้ไหม”

“อยากได้อะไรคะ ถ้าให้ได้ฉันจะให้”

“ซอให้ได้แน่ๆ” จมูกเยินจากการถูกเนติพัฒน์ต่อยยื่นเข้าใกล้พรรษศิกาจนเหลือระยะห่างเท่าความยาวปากกาด้ามหนึ่ง

“พรุ่งนี้ผมต้องขึ้นไปเคลียร์หลายๆ อย่างที่กรุงเทพฯ เป็นอาทิตย์กว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย ถ้าเราไม่ได้เจอกันหลายวัน ผมต้องคิดถึงซอแน่ๆ”

“พูดมาเสียยาว สรุปว่าอยากได้อะไรคะ” พรรษศิกาภาวนาให้เขารีบๆ พูด ไม่อย่างนั้นเธอคงละลายไปกับคำว่า...คิดถึง

“อยากได้จูบหวานๆ จากเมีย”

ริมฝีปากรสส้มที่บรมัตถ์ติดใจนักติดใจหนาเม้มแน่นราวติดกาวตราช้าง ใบหน้าหวานคมจับจ้องคนเรียกร้องไม่วางตา จะเพราะต้องการให้บรมัตถ์รู้ว่าเธอไม่ได้เขินอายหรือกลัวเขา หรือจะเพราะยังติดอยู่ในมนตร์ที่เขาร่ายเอาไว้ก็ตามแต่ ทว่าพรรษศิกาก็รู้เต็มอกว่าช่างยากเย็นเกินหลบเลี่ยง งานหินทีเดียวสำหรับการฝืนตัวเองไม่ให้อ่อนไหว

นัยน์ตาดำสนิทนั้นแข็งแกร่ง แต่ละมุนอยู่ในที กับเธอที่เพิ่งรู้จักไม่นาน บรมัตถ์ยังขยันหยอด ขยันส่งสายตาร้ายกาจ แล้วกับสาวอื่นที่ผ่านมาเล่า ผู้หญิงกลุ่มนั้นได้ใกล้ชิดชายหนุ่มในมุมนี้เหมือนที่เธอได้สัมผัสหรือเปล่า

“ชักแม่น้ำตั้งหลายสาย เพราะว่าอยากได้จูบหรือคะ”

“อื้ม” อ้อมค้อมไปก็เท่านั้น “จะให้มากกว่าก็ได้ ไม่ขัดศรัทธา”

“ไม่ให้อะไรทั้งนั้นแหละค่ะ รวมถึงจูบที่คุณขอด้วย และก็ห้ามเรียกฉันว่าเมีย”

“ทำไม หืม”

“ฉะ...ฉันไม่ชอบค่ะ” จะอย่างไรเธอก็ยังไม่ชิน แม้ความสัมพันธ์ของบรมัตถ์กับเธออาจจะเรียกได้ว่าอยู่ในจุดนั้นแล้วก็ตาม

“ไม่ชอบจริงหรือ” เมียเขาคงแยกระหว่างคำว่า ไม่ชอบกับ เขินไม่ออก “ถ้าซอกลัวว่าเราจะไม่เสมอภาคกัน ผมอนุญาตให้เรียกว่าผัว”

“คุณมัตถ์ ! ทำไมพูดจาไม่เพราะเลย”

“ตรงไหนไม่เพราะ”

“ก็ตรงคำว่าผะ...” พรรษศิกากระดากอายที่จะพูด และเป็นโชคดีของหญิงสาวที่ยั้งคำพูดไว้ได้ทัน

“ผัวน่ะหรือ มันเป็นคำน่ารัก เขาใช้กันมาตั้งแต่โบราณ”

จะโบราณหรือสมัยใหม่ก็ไม่รื่นหู บรมัตถ์หรือก็หน้าไม่อาย พูดได้เต็มปากเต็มคำ จะแต่งงานทั้งทีดันมาเจอผู้ชายแปลกประหลาด มหัศจรรย์พันธุ์ลึก กวนก็ขนาดนั้น ห่ามก็ขนาดนั้น

แต่เวลาหวาน...ก็กลายเป็นอีกคนไปเลย

“ไม่ให้จูบ หอมแก้มก็ได้”

“แน่ะ”

“ไม่แน่ะละ ต้องตุนเอาไว้เยอะๆ แล้วถ้าไม่เจอกันหลายวัน ซอไม่คิดถึงผมบ้างหรือ”

“ดีสิคะ ไม่มีใครมากวนใจ”

“ปากกับใจให้ตรงกันหน่อยคุณพยาบาลซอ”


รูปแบบอีบุ๊กโหลดได้ที่เมพนะคะ 

ส่วนรูปเล่มสั่งได้ทางแฟนเพจหรืออีเมล worasith.dew@gmail.com ค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 86 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #2161 Kapom (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 17:18

    อิพี่มัตจะหวานหรือจะกวนตะ

    #2161
    0
  2. #2061 noodao (@daonet) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 00:21
    พี่มัตถ์พาแม่ และว่าที่เมียมาดูบ้านพร้อมกันเลย แต่จะเจอระเบิดน้องมุกด้วยไหมนะ
    #2061
    0
  3. #780 khaning21 (@khaning21) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 05:49
    ลุงข้าวต้มมัด
    #780
    0