ตอนที่ 41 : 14 แก้มก็นุ่ม จูบก็หวาน ฉุด (เมีย) กลับบ้านเสียเลยดีไหม 35%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4727
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 92 ครั้ง
    30 เม.ย. 62


 

เจ้าตัวเล็กของบ้านกอดพี่สาวแน่นเป็นลูกลิงหวงแม่ จากร่าเริงอยู่ดีๆ บัดนี้ตราพฤกษ์หน้ายู่เป็นกระดาษเอห้ายับๆ เสียแล้ว ไหนจะลูกแก้วกลมใสที่มองลุงอย่างเด็กหวงของ

“ลุงข้าวต้มมัดหอมไม่ได้ครับ ต้นไม้หอมได้คนเดียว” หนุ่มน้อยเว้นจังหวะ นึกขึ้นได้จึงเพิ่มเติมให้ครบความ “พี่ต้นข้าวกับพี่ต้นเข็มก็หอมได้”

พรรษศิกาโล่งอกชนิดบอกไม่ถูกว่าทำไมถึงได้โล่ง แต่ลึกๆ แล้วเมื่อเห็นตัวต้นเรื่องกลั้วหัวเราะก็เป็นให้นึกหงุดหงิด ในคราเดียวกันก็ต้องเก็บอาการ ไม่งามแน่หากทะเลาะกับชายหนุ่มโดยมีคุณเนตรอนงค์ เนติพัฒน์ ณัฐกานต์ รวมถึงเจ้าสามต้นอยู่พร้อมหน้าพร้อมตา

บรมัตถ์เป็นเสียแบบนี้ เล่นไปหมดทุกอย่าง จนเธอไม่รู้แล้วว่าอย่างไหนเขาจริงจัง อย่างไหนเขาล้อเล่น

“ก็ต้นไม้เป็นหัวหน้าห้อง แล้วชอบหอมพี่ซอ ถ้าให้ลุงเป็นหัวหน้า ลุงก็หอมพี่ซอได้สิ”

“ลุงมัตถ์เป็นหัวหน้าแก๊งแมวเหมียว ไม่ใช่หัวหน้าห้องนี่นา หอมไม่ได้ครับ”

ร่างป้อมขดขาขดตัวในตักพรรษศิกา นัยว่าคุมเชิงด้วยวิธีนี้ลุงข้าวต้มมัดแย่งพี่ซอไปไม่ได้แน่ สองมือเล็กเปลี่ยนจากกอดมาเป็นทาบไว้กับแก้มพี่สาว คิดง่ายๆ ตามประสาเด็กอนุบาลที่ว่าหากลุงลงหอมมาก็จะโดนหลังมือเล็กๆ นี่ก่อน กิริยานั้นเรียกเสียงหัวเราะและสายตาเอ็นดูจากทุกคนได้มากโข

“ห้ามหอมพี่ซอครับ” ตราพฤกษ์ย้ำซ้ำ

“ลุงแกล้งหรอกน่า ไม่ได้อยากหอมพี่ซอของต้นไม้เสียหน่อย ไม่เห็นน่าหอมเลย” แสบนักนะไอ้เปี๊ยก ดับฝันกันชัดๆ เกือบได้หอมเมียอวดคนทั้งบ้านแล้วเชียว

ไม่เห็นน่าหอมอย่างนั้นหรือ...

ถ้อยคำจากเสียงทุ้มปะทะเข้าชนความรู้สึกพรรษศิกาโครมเบ้อเริ่ม พุ่งเข้ามาซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวคลื่นลูกใหญ่กระทบฝั่งในฤดูมรสุม นี่ก็เช่นกัน ยากนักที่หญิงสาวจะแยกแยะออกได้ว่าเขาพูดจริงหรือพูดเล่น

ก้อนเนื้อในช่องอกห่อเหี่ยวลงไปอย่างที่เจ้าของไม่รู้ตัว พรรษศิกาเข้าข้างตัวเองว่าอาการที่เธอเผชิญอยู่คืออาการของคนถูกผู้ชายคนหนึ่งตีแสกหน้าด้วยคำพูดไม่คิดเท่านั้น หาใช่เขามีอิทธิพลกับความรู้สึก

...เธอแค่ไม่พอใจในคำพูดเขา ไม่ได้น้อยใจ ไม่ได้หวั่นไหวอะไรทั้งนั้น

“มาระบายสีให้เสร็จเถอะ ลุงไม่แย่งพี่ซอหรอก”

คนพูดไม่คิดกลับยังหัวเราะหยอกล้อเด็กชายตราพฤกษ์เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่รู้ตัวว่าทำใครคนหนึ่งเสียความรู้สึกไปแล้ว

“จริงนะครับ”

หนุ่มน้อยมองลุงที มองพี่สาวที ดวงตากลมโตแป๋วแหวว แสดงออกว่าไม่แน่ใจ

“จริงสิ”

คราวนี้หนุ่มน้อยยิ้มออก เชื่อเต็มร้อยว่าลุงข้าวต้มมัดไม่โกหก ร่างกลมๆ ไต่ลงจากตักพี่ซอมานั่งที่เดิม เลื่อนสมุดการบ้านประจำที่เสร็จสรรพ

“แมวเหมียวตัวใหม่สีอะไรดี” บรมัตถ์หยิบสีไม้ในกล่องขึ้นมาให้ตราพฤกษ์เลือกราวห้าหกสี

“สีม่วงครับ ต้นไม้ชอบ”

“ม่วง ?” เป็นเด็กผู้ชายแต่ชอบสีม่วง อนาคตน่าเป็นห่วงแล้วละเจ้าต้นไม้

“ครับ”

“อืม ม่วงก็ม่วง”

ตราพฤกษ์รับสีไม้จากบรมัตถ์แล้วบรรจงระบายแมวเหมียวอย่างใจเย็นไม่ให้ออกนอกเส้นตามที่ลุงสอน ยิ่งได้รับคำชมจากลุงข้าวต้มมัด น้องต้นไม้ยิ่งภูมิใจใหญ่

“ซอ พอแล้วลูก ป้าหายเมื่อยแล้ว” คุณเนตรอนงค์จับมือหลานซึ่งเริ่มนวดให้ท่านผิดๆ ถูกๆ ไม่เหมือนการนวดคลายเส้นอย่างทุกครั้ง และท่านก็มั่นใจด้วยว่าต้นตอที่ทำให้พรรษศิกาใจลอยคืออะไร “ไปล้างหน้าล้างตาหน่อยไหม ป้าว่าหน้าซอเซียวๆ หรือยังปวดหัวอยู่หรือเปล่าลูก”

“ไม่ปวดแล้วค่ะ” คนหน้าเซียวยิ้มให้ หากก็เป็นยิ้มที่ดูพยายามปั้นแต่ง พรรษศิกาไม่อยากให้คุณเนตรอนงค์ไม่สบายใจ มากพอๆ กับที่ไม่อยากให้บรมัตถ์เข้ามามีบทบาทกับชีวิตตนและครอบครัว ไม่ใช่ว่ารังเกียจหรือไม่ต้องการเห็นหน้า แต่ทุกครั้งที่อยู่ด้วยกัน ชายหนุ่มทำให้เธอไม่เป็นตัวของตัวเองเอาเสียเลย

 


เด็กชายตราพฤกษ์หลับคาสมุดการบ้านหลังวาดรูประบายสีแก๊งแมวเหมียวเสร็จ เนติพัฒน์และณัฐกานต์เห็นสมควรแก่เวลาที่จะหอบลูกๆ กลับเรือนดาวเรือง ไม่อย่างนั้นคงไม่ใช่แค่ลูกชายคนเล็กที่หลับไม่รู้เรื่องรู้ราว แต่ลูกสาวอีกสองอาจหลับตามน้องไปด้วย ห้าคนพ่อแม่ลูกขอตัวกลับก่อนเมื่อนาฬิกาบนฝาผนังบอกเวลาว่าเลยสองทุ่มมาสิบนาทีแล้ว ในขณะที่บรมัตถ์ก็ขอตัวกลับเช่นกัน

หากไม่ใช่เพราะเห็นแก่คุณเนตรอนงค์ พรรษศิกาไม่มีทางออกมาส่งบรมัตถ์ถึงประตูรั้วหน้าบ้าน หญิงสาวหน้าแห้งแล้งเหมือนสวนดอกไม้ไร้การดูแลเอาใจใส่จากเจ้าของ ส่วนเจ้าของสวนนั้นหรือ ก็ยังไม่รู้ตัวว่ากำลังจะตายเพราะปากเช่นเคย

“เข้าไปคุยในรถได้ไหม ผมมีเรื่องคุยกับซอ” เขาบอกเมื่อเดินมาถึงรถยนต์สีขาวเงาวับ

“คุยตรงนี้ก็ได้ค่ะ”

“ยุงเยอะ”

“ทำไมเมื่อกี้ไม่คุยในบ้านก่อนออกมาล่ะคะ”

“อยู่กันหลายคน ไม่สะดวกคุยเท่าไร ผมอยากอยู่สองต่อสองกับซอบ้าง ไม่ได้เลยหรือ” บรมัตถ์ถือวิสาสะคว้ามือบางมากุมไว้ บีบเป็นจังหวะ หมายกระตุ้นทั้งหัวใจและการตอบสนองจากคนตัวเล็ก “แค่สิบนาที”

“ไว้ค่อยคุยกันได้ไหมคะ ฉันกลัวป้าเนตรเป็นห่วง”

“ป้าเนตรรู้ว่าซออยู่กับผม ท่านไม่เป็นห่วงหรอก” ต้องมีอะไรเกิดขึ้นสักอย่าง ไม่เช่นนั้นใบหน้าหวานคมคงไม่เบือนหนีเขาแบบนี้ อย่างไรก็ต้องคุยให้รู้เรื่อง “ซอจ๋า...”

น้ำเสียงนั้นแผ่วเบา หากแต่ทรงประสิทธิภาพมากมายขนาดว่าทำให้หัวใจเจ้าของชื่อกลับมาเต้นตุบในจังหวะปกติได้อีกครั้ง พรรษศิกาไม่คิดดึงมือออกจากการครอบครองของมือหนา หญิงสาวถูกมนตร์สะกดจากวลีสั้นๆ ว่า ซอจ๋าหัวใจแข็งดังหินอ่อนยวบ พลันละลายเป็นคาราเมลโดนความร้อน

...บรมัตถ์รู้จุดอ่อนของเธอเข้าให้แล้ว

“ก็ได้ค่ะ แต่แค่ห้านาทีนะคะ”

ไม่รอให้พรรษศิกาเปลี่ยนใจ รีโมตรถยนต์สัญชาติอังกฤษก็ทำงานโดยได้รับคำสั่งจากบรมัตถ์ มือหนาเปิดประตูรถฝั่งข้างคนขับ รอจนพรรษศิกาเข้าไปนั่งเรียบร้อยจึงปิดประตูลงตามเดิม ชายหนุ่มยิ้มไม่หุบ ก่อนเดินเร็วๆ มายังฝั่งคนขับแล้วเปิดประตูเข้าไปนั่งหลังพวงมาลัย

“จะทำอะไรคะ” แผ่นหลังบอบบางเบียดชิดเบาะจนตัวแบนลีบเมื่ออีกฝ่ายโน้มมารั้งสายเข็มขัดนิรภัย

“โทษที ผมชิน” อยากดีดกะโหลกตัวเองนัก จะคาดเข็มขัดนิรภัยให้เมีย ลืมไปเสียสนิทว่าแค่จะคุยในรถ ไม่ได้พากันไปเที่ยวไหน

“ไม่ใช่ว่าหาเรื่องลวนลามฉันนะคะ”

“โธ่ซอ ถ้าลวนลามผมไม่ทำแค่นี้หรอก” ระดับเขา มีวิธีอื่นที่เนียนกว่านี้มาก

“ว่าเรื่องของคุณมาได้แล้วค่ะ ฉันรอฟังอยู่” หญิงสาวมองไปยังตัวบ้าน กลัวว่าคุณเนตรอนงค์จะเป็นห่วง

“ไม่ใช่เรื่องของผม แต่เป็นเรื่องของเรา”

เรื่องของเราทำให้พรรษศิกานึกไปถึงเรื่องแต่งงาน เขาจริงจังขนาดไหนกัน...

“พูดได้หรือยังคะ”

“ให้เข้าเรื่องเลยหรือ ไม่ทอดเวลาให้ผมอารัมภบทก่อนหรือไง หืม” แม่คุณช่างใจร้อนเสียจริง

พรรษศิกากุมมือตัวเองแน่น รอบตัวมีแต่ความเงียบไม่ว่าจะเป็นในตัวรถหรือถนนคอนกรีตในซอยก็ตาม แสงสีส้มจากเสาไฟริมทางสาดให้เห็นว่าไม่มีสิ่งใดเคลื่อนไหว ราวกับทุกอย่างหยุดชะงัก แม้บรมัตถ์จะเปิดแอร์เย็นฉ่ำ ทว่าเสียงกลับเงียบกริบสมสมรรถนะและมูลค่ารถยนต์

“ผมจริงจังเรื่องแต่งงาน”

“แล้วครอบครัวคุณมัตถ์...” 


รูปแบบอีบุ๊กโหลดได้ที่เมพนะคะ 

ส่วนรูปเล่มสั่งได้ทางแฟนเพจหรืออีเมล worasith.dew@gmail.com ค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 92 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #2160 EleJEEN (@jeenjoong) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 09:24
    ทำไมชอบสีม่วง แล้วอนาคตถึงน่าเป็นห่วงอะ??????????
    #2160
    0
  2. #2159 Pnac (@Pnac) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 03:11

    แต่งเลยได้ไหม
    #2159
    0
  3. #2158 Kwanta Lorliam (@kwantal) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 01:34
    จริงจังแค่ไหน แค่ไหนเรียกจริงจัง หะคุณมัตถ์
    #2158
    0
  4. #2060 noodao (@daonet) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 00:19
    พี่มัตถ์ทำไมไม่รีบบอกน้องล่ะ...งานเข้าแล้วซอ
    #2060
    0
  5. #749 IamAtom (@IamAtom97) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 03:22
    จองไปแล้วค่ะฝากเพื่อนจองทางเฟสบุค ปล.ทางเมลจองบ่ได้เด้อ
    #749
    0
  6. #748 yanwattana (@yanwattana) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 03:17
    เด่วไปโอนพรุ่งนี้เลย
    #748
    0
  7. #747 fsn (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 02:58
    อุ้ย บารมีคุณพ่อคุณแม่ คุ้ม นะคะ คุณมัต
    #747
    0