ลงหลักปักรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 955,082 Views

  • 2,172 Comments

  • 9,132 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    2,413

    Overall
    955,082

ตอนที่ 40 : 13 ลูกพี่แก๊งสามต้น 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4342
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 65 ครั้ง
    27 เม.ย. 62




 

เมื่อมื้อเย็นสิ้นสุดลง เจ้าสามต้นก็ถูกพ่อจ๋าแม่จ๋าไล่ต้อนให้ไปอาบน้ำอาบท่าจนตัวหอมฉุย กลับมายังห้องนั่งเล่นอีกครั้งโดยในมือแต่ละคนหอบหิ้วสมุดการบ้านมาด้วย แก้มยุ้ยประแป้งเด็กขาวนวล ผมเผ้ายังหมาดจากการสระ เจ้าน้องเล็กนั้นขี้อ้อนสุด มาถึงก็ตรงเข้ากอดผู้เป็นย่าแล้วทำแก้มป่องให้จุ๊บ พอถูกชมว่าหอมจึงผละไปนั่งตักพรรษศิกาแล้วกระทำไม่ต่างกัน

บรมัตถ์เพิ่งสังเกตตอนนี้เองว่าเด็กๆ สวมชุดนอนปาจามาลายฮิปโปมูมิน เพียงแต่ต่างกันตรงสีและขนาดเท่านั้น กณิศาสีชมพู ปราชญาสีเหลือง ส่วนตราพฤกษ์สีฟ้า

ความรู้ใหม่ที่ชายหนุ่มรู้ระหว่างรอสามต้นอาบน้ำคือห้าคนพ่อแม่ลูกไม่ได้พักที่นี่ แต่อาศัยที่บ้านอีกหลังกลางสวนยางพารา ซึ่งตอนเล่านั้นคุณเนตรอนงค์เรียกว่า เรือนดาวเรือง ถึงอย่างนั้นหญิงสูงวัยก็ไม่เคยเหงา เพราะทุกเย็นหากไม่ติดธุระเนติพัฒน์จะยกโขยงลูกๆ และณัฐกานต์มากินข้าวกับท่าน จนกระทั่งแก๊งสามต้นอาบน้ำ ทำการบ้านเสร็จสรรพนั่นแหละ จึงพากันกลับไปนอนที่เรือนดาวเรือง

“ลุงข้าวต้มมัดครับ”

“ครับ” เจ้าของชื่อเล่นแสนน่ารักละสายตาจากพรรษศิกาซึ่งกำลังนวดแขนให้ผู้อาวุโสที่สุดในบ้าน มามองเด็กชายตราพฤกษ์  ที่ยิ้มแป้นยามยื่นสมุดการบ้านให้ดูอย่างภาคภูมิใจ

“แมวเหมียวของต้นไม้ครับ”

“สัตว์เลี้ยงที่ฉันรัก” บรมัตถ์อ่านตัวหนังสือบนหัวกระดาษเบาๆ มุมปากหยักยกยิ้มเมื่อเห็นว่า สัตว์เลี้ยงที่ฉันรักของตราพฤกษ์ห่างไกลคำว่าแมว จินตนาการสำคัญกว่าความรู้ดังอัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ กล่าวไว้ หลักฐานก็ที่เด็กวัยเกือบห้าขวบเรียกเจ้าก้อนกลมๆ ที่เติมตา เติมปาก เติมหาง เติมหนวด และยังสีฟ้าทั้งตัวว่าแมวเหมียวอย่างไรเล่า

...โดราเอมอนเสียละมั้งไอ้แสบ

“เก่งมาก” วินาทีถัดมาบรมัตถ์เห็นแววแห่งความดีใจฉาบทั่วใบหน้ารวมถึงดวงตาแป๋วแหววของจิตรกรน้อยเมื่อได้รับคำชม แต่ต่อให้ตั้งใจทำอะไรสักอย่าง หากเกิดจุดบกพร่องถือเป็นเรื่องปกติธรรมดา ชายหนุ่มรู้ว่าต้องบอกกล่าวเช่นไรไม่ให้ตราพฤกษ์สูญเสียความมั่นใจ และนำสิ่งบกพร่องนี้ไปปรับปรุงให้ภาพวาดสมบูรณ์แบบ “สวยแล้ว แต่ถ้าต้นไม้ค่อยๆ ระบายสีให้ไปทางเดียวกัน สีจะไม่ออกนอกเส้น แมวเหมียวก็จะสวยขึ้นอีก ”

“โห จริงหรือครับ”

“จริงสิ ไหน ลองวาดให้ลุงดูอีกตัวได้ไหม”

“ได้ครับลุงข้าวต้มมัด” มือป้อมจับดินสอไม้อย่างคล่องแคล่ว เริ่มลากเส้นลงบนที่ว่างในกระดาษ

“เมื่อกี้น้องต้นไม้เรียกอามัตถ์ว่าอะไรนะครับ” ผู้กำกับหนุ่มที่เดินถือถาดวางเหยือกน้ำใบเตยหอมกับแก้วเท่าจำนวนคน ตามภรรยาซึ่งถือถาดผลไม้อย่างกล้วยหอมทองกับพุทรานมสด ถามลูกชายเพื่อให้แน่ใจว่าเป็นเช่นนั้นหรือตนฟังผิด พลางมืออีกข้างใช้ส้อมจิ้มพุทราให้ลูกสาวคนเล็ก ก่อนจะปอกเปลือกกล้วยแล้วส่งให้คนโต

“ลุงข้าวต้มมัดครับ” หนุ่มน้อยละจากการวาดรูป เงยหน้าขึ้นตอบบิดา แล้วเอียงคอซ้ายขวาด้วยความสนุกสนานเมื่อพูดทีละพยางค์ “ต้น-ไม้-ชอบ-กิน-ข้าว-ต้ม-มัด”

“ทำไมเรียกอามัตถ์เขาแบบนั้น ต้นไม้ต้องเรียกว่าอามัตถ์ครับ” ปล่อยให้เรียกลุงไม่เหมาะ เพราะบรมัตถ์อายุน้อยกว่าเขาหลายปี

“ไม่เป็นไรครับพี่ต้นกล้า เรียกลุงข้าวต้มมัดมาก่อนแล้ว จะให้เปลี่ยนก็ลำบาก” ความจริงแล้วใช้คำว่า ปลงจะเหมาะกว่า เพราะขนาดเมื่อเย็นให้เรียกว่าพี่ ตราพฤกษ์ยังไม่ยอมเรียก “ตอนเจอกันครั้งแรกที่โรงพยาบาลน่ะครับ ผมเห็นว่าน้ำตาลน่าจะอายุน้อยกว่า เลยแทนตัวกับต้นไม้ว่าลุง”

“เอาแบบนั้นหรือ”

“ครับ แบบนี้แหละ” ใครเรียกลุงก็เรียก ขอแค่เมียไม่เรียกลุงก็พอ

“ต้นไม้กินอะไรครับ กล้วยหรือพุทรา” เนติพัฒน์เปลี่ยนเรื่อง

“ต้นไม้วาดแมวเหมียวก่อนครับพ่อจ๋า”

มือเล็กๆ ยังคงขะมักเขม่นกับการวาดรูป นอกจากแมวเหมียวที่หน้าตาไม่เหมือนแมวแล้ว บรมัตถ์ยังเห็นว่ามีภาพวาดคนขี้ก้างอีกสี่ มีคนหนึ่งตัวโตสุดอย่างเห็นได้ชัด

“นี่คนหรือเปล่า ทำไมสัตว์เลี้ยงของต้นไม้มีคนด้วย”

“คนเลี้ยงแมวเหมียวครับ คนนี้พี่ต้นข้าว พี่ต้นเข็ม ต้นไม้ ลุงมัตถ์อยู่ตรงนี้” นิ้วชี้เล็กจิ้มในรูปไล่ไปทีละคน

“มีลุงด้วยหรือ”

“ให้ลุงข้าวต้มมัดเป็นหัวหน้าครับ”

“รู้ด้วยหรือว่าหัวหน้าคืออะไร” ตัวแค่นี้ รู้จักพูดนะไอ้เปี๊ยก

“หัวหน้าคือคนที่พูดว่า นักเรียน ทำความเคารพครับ ต้นไม้เป็นหัวหน้าห้อง”

คราวนี้ไม่ได้มีเพียงบรมัตถ์ที่เกือบหลุดขำกับความคิดเด็ก แต่หมายรวมไปถึงทุกคนในห้องนั่งเล่น แม้แต่พรรษศิกาที่ดูเหมือนไม่สนใจยังแอบยิ้ม

“แล้วหัวหน้าห้องต้องทำอะไรอีก”

“ยืนหน้าแถวครับ”

“แล้วมีหน้าที่อะไรอีกไหม”

“อืม...”

น้องต้นไม้คิดหนัก คำถามคงยากไป บรมัตถ์จึงตั้งคำถามใหม่ให้ง่ายขึ้น

“ต้นไม้เป็นหัวหน้าห้อง งั้นมีอะไรบ้างที่ต้นไม้ชอบทำ”

“อ๋อ...” เสียงใสลากยาว “ต้นไม้ชอบกินข้าวต้มมัด ชอบกินไอติม ชอบวาดรูป ชอบหอมแก้มพี่ซอด้วยครับ”

พรรษศิการับร่างเล็กๆ ที่กระโดดพลุ่งเข้าสู่อ้อมกอดเมื่อเจ้าตัวแสดงให้บรมัตถ์เห็นว่าความชอบอย่างสุดท้ายต้องทำอย่างไร แก้มพยาบาลสาวถูกหอมสลับไปมาทั้งสองข้างราวกับน้องต้นไม้กลัวว่าอีกข้างจะน้อยใจหากหอมเพียงข้างใดข้างหนึ่ง

“เป็นหัวหน้าต้องหอมพี่ซอด้วยหรือ หืม”

จากไม่คิดอะไร พรรษศิกาเริ่มหนาวๆ ร้อนๆ อีกทั้งสายตาของผู้ใหญ่ทุกคนที่มองมายังเธอเป็นจุดเดียวแล้วแอบหัวเราะ ทำให้หญิงสาวมั่นใจว่าคำพูดจากหัวหน้าแก๊งสามต้นควบตำแหน่งคนเลี้ยงแมวเหมียวอีกสองตัว มีบางอย่างซุกซ่อนอยู่...ซุกซ่อนเยอะเสียด้วย

“แก้มพี่ซอหอมม๊ากมาก” จมูกเล็กฝังแน่นลงกับแก้มนุ่มๆ

“ถ้าอย่างนั้นลุงยอมเป็นหัวหน้า จะได้หอมพี่ซอของต้นไม้บ้าง”

เจ้าของแก้มสีน้ำผึ้งมุดหน้าเข้ากับผมน้องชาย เขาใช้คำว่า ยอมทั้งที่ดูยินดีเสียเต็มประดา แล้วไหนจะสายตาที่มองเธอนั่นอีกเล่า วิบวับประหนึ่งติดไฟกะพริบไว้เป็นร้อยดวง แล้วหากเขาเออออห่อหมกตามน้องต้นไม้ เธอควรทำเช่นไร

...ให้หอมแก้มง่ายๆ อย่างนั้นหรือ

รูปแบบอีบุ๊กโหลดได้ที่เมพนะคะ 

ส่วนรูปเล่มสั่งได้ทางแฟนเพจหรืออีเมล worasith.dew@gmail.com ค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 65 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #2157 namymelody (@namymelody) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 13:06
    แหมเข้าทางเลยนะคะลุงมัด
    #2157
    0
  2. #2156 Kwanta Lorliam (@kwantal) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 04:52

    ต้นไม้เปิดทางให้ลุงมัดได้หอมแก้มพี่ซอเฉยเลยนะ

    #2156
    0
  3. #2059 noodao (@daonet) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 00:18
    นายกันเอ๋ยงานเข้าแล้วไหมล่ะ
    #2059
    0
  4. #707 Nui (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 19:04
    จุกมั้ยคะลุง
    #707
    0
  5. #706 Mikaririn (@Mikaririn) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 18:59
    ลุงมัดร้ายแถมยังมโนแจ่มอีกเป็นไงล่ะพ่อเอ๊ยพี่ต้นได้ยินหมดเลยตายแน่ๆๆๆ
    #706
    0