ลงหลักปักรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 955,089 Views

  • 2,172 Comments

  • 9,132 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    2,420

    Overall
    955,089

ตอนที่ 33 : 11 แข็งนอกอ่อนใน...หัวใจก็เช่นกัน 70%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4264
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    21 เม.ย. 62



กลิ่นแป้งขนมหอมฉุยแสนคุ้นเคยหลอกล่อให้มงกุฎมุกต้องลากแขนลูกน้องพี่ชายมายังจุดกำเนิดกลิ่น กันธรเผลอยิ้มอ่อนเมื่อได้เห็นมุมน่ารักที่พักหลังหาดูได้ไม่บ่อยนักจากคุณหนูแห่งวิศาลสกุล ผมนุ่มสลวยปล่อยยาวระแผ่นหลังสะบัดพลิ้วเมื่อเท้าเล็กก้าวเดินเร็วๆ กลิ่นแชมพูเด็กโชยมาแตะจมูกเขา อดไม่ได้ที่จะสูดเก็บเข้าปอด ไม่คิดเลยว่าหญิงสาวจะยังชอบใช้แชมพูแบบเดิมอยู่

“หือ ขนมห้อง !

เสียงใสเรียกชื่อขนมอย่างดีอกดีใจเมื่อมาหยุดยืนหน้าร้านที่ตั้งง่ายๆ ตามแบบฉบับตลาดนัด คือมีเพียงโต๊ะเล็กสองตัว ตัวหนึ่งใช้วางเตาอั้งโล่ บนเตามีแม่พิมพ์ขนม ส่วนอีกโต๊ะใช้สำหรับวางขนมที่สุกแล้ว ซึ่งก็แทบเกลี้ยงถาดตลอดเวลาเนื่องจากมีลูกค้ามาซื้ออยู่เนืองๆ

“คุณหนูรู้จักด้วยหรือครับ”

“ของโปรดเลยละ” ดวงตากลมโตจ้องมองขนมที่แม่ค้าแกะออกจากพิมพ์ขณะตอบลูกน้องพี่ชาย “เอาหนึ่งชุดค่ะป้า หนูขอที่ร้อนๆ เลยนะคะ”

“ได้ลูก”

“ขอบคุณค่ะ”

แม่ค้าวัยกลางคนใส่ขนมในกระทงใบตอง มงกุฎมุกรับมา ก่อนจะแตะแขนกันธรให้เดินต่อเมื่อชายหนุ่มส่งเงินให้แม่ค้าเรียบร้อยแล้ว

“อร่อยนะคุณกัน ชิมดูๆ” หญิงสาวแยกขนมออกมาหนึ่งห้อง เป่าให้พอคลายร้อน จากนั้นจึงยื่นไปตรงปากคนข้างๆ

กันธรมีท่าทีลังเลนิดหนึ่ง แต่เพียงไม่นานก็อ้าปากรับขนมชิ้นใหญ่ทั้งชิ้นมาเคี้ยว กระนั้นก็ไม่วายลอบมองหญิงสาวที่หยิบขนมอีกชิ้นเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างเอร็ดอร่อยสมกับที่บอกว่าเป็นของโปรด

นานเท่าไรแล้วที่ไม่ได้เห็นมุมน่ารักของมงกุฎมุกเช่นนี้ เวลานี้ทำให้นึกถึงเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ลูกสาวเจ้านายบิดา ซึ่งเขาเห็นมาตั้งแต่ยังเป็นหนูน้อยร่างกลมป้อม ซุกซน พูดจ้อ และชอบพกขนมมาฝากป้องภัยกับตนเสมอ ภาพในวัยเด็กยังเด่นชัดในสมอง ราวกับเพิ่งเกิดเมื่อไม่นานมานี้

พี่มี่ทำคุกกี้อร่อย มุกเลยขอแบ่งมาให้พี่กันลองชิมดู

ขอบคุณครับคุณหนู

ทำไมเรียกคุณหนูตลอดเลย

ก็คุณหนูเป็นคุณหนู

เรียกมุกเฉยๆ ไม่เป็นหรือไง

เอ่อ ไม่เป็นครับ

อยากให้เป็นคุณหนูมากนักหรือ งั้นมุกก็จะเรียกพี่กันว่าคุณกันบ้าง

...และตั้งแต่นั้นมา มงกุฎมุกก็ไม่เคยเรียกเขาว่า พี่กัน อีกเลย โดยเปลี่ยนมาเรียกว่า คุณกันเช่นเดียวกับที่ปารมีเรียก

“อร่อยไหม”

ประโยคคำถามจาก คุณหนูทำให้กันธรต้องรีบพับเก็บความทรงจำลงกล่องตามเดิม

“อร่อยครับ ขนมอะไรนะครับคุณหนู”

“ขนมห้องค่ะ”

“ขนมห้อง ?”

“นี่ไงเห็นไหม ขนมแผ่นเดียวกันแต่แยกเป็นห้องๆ ตามแม่พิมพ์นั่นแหละ ข้างในเป็นไส้สังขยาด้วย มุกชอบ” เธอเพิ่งค้นพบขนมอร่อยราคาสบายกระเป๋าก็ตอนมาเรียนที่นี่ และเพื่อนพาเดินตลาดนัด ของอร่อยไม่จำเป็นต้องอยู่ในห้างหรูเลยแม้แต่น้อย ตลาดนัดบ้านๆ แบบนี้สิ ของอร่อยเพียบ “ดีจัง มีตลาดนัดใกล้วิสโซลาร์ด้วย คุณกันต้องพามุกมาบ่อยๆ นะ”

“ถ้าคุณมัตถ์อนุญาตนะครับ”

“เฮ้อ ขนมห้องอร่อยน้อยลงแปดสิบเปอร์เซ็นต์ ถ้าไม่อยากให้อีกยี่สิบเปอร์เซ็นต์หายไป คุณกันก็ช่วยเลิกพูดชื่อนี้ทีเถอะ มุกเบื่อมาก วันนี้ขอให้มีแค่เราก็พอ”

คำว่า เรายังผลให้หัวใจดวงโตเต้นแรง จมูกโด่งที่เชิดรั้นยามไม่พอใจเมื่อเขาเอ่ยชื่อพี่ชายยิ่งทำให้เจ้าตัวดูน่ารักเข้าไปใหญ่ และกระตุ้นให้ก้อนเนื้อตรงอกข้างซ้ายของเขาเต้นหนักยิ่งขึ้น

คุณหนู ! คนนี้คือคุณหนู ท่องไว้โว้ยไอ้กัน !

“ตรงนั้นมีเต้าคั่ว มุกเห็นแล้ว ไปกันเถอะ”

ไม่ทันตั้งตัว มือหนาก็ถูกมือเล็กจับจูงไปยังร้านเป้าหมาย แต่มีหรือที่กันธรจะขัดใจ หน้าที่เขานอกจากเป็นมือขวาให้บรมัตถ์แล้ว นอกเหนือจากนั้นก็คือตามใจมงกุฎมุกในทุกเรื่อง

มงกุฎมุกสั่งอาหารอย่างคล่องแคล่วและเผื่อแผ่มาถึงอีกคนด้วย คนรับเพ่งมองอาหารในกระทงใบตองที่เพิ่งรับมา กันธรออกจะงุนงง ด้วยเป็นอาหารที่ไม่เคยเห็นมาก่อน เต้าคั่วของหญิงสาวประกอบไปด้วยเส้นหมี่ เต้าหู้ทอด กุ้งทอด หูหมูหั่นเป็นเส้น มีผักคือแตงกวาซอย ผักบุ้งลวก และถั่วงอกลวก ยั่วให้น้ำลายสอด้วยไข่ต้มยางมะตูมผ่าซีก มีน้ำราดที่ชายหนุ่มยังเดาไม่ออกว่ารสชาติจะออกมาอย่างไร

“คงอร่อยนะครับ”

“อาหารเหลาเลยนะคุณกัน นี่ยังมีไข่ครอบอีกอย่าง มุกเจอร้านแล้ว เดี๋ยวจะซื้อกลับไปเรือนปีกไม้เยอะๆ เลย” ไข่ครอบที่หญิงสาวพูดถึงคือไข่แดงรสชาติมันปนเค็มนิดๆ ใส่สองลูกชิดกันในเปลือกไข่แล้วเอาไปนึ่งพอสุก “มุกหิวแล้ว หาที่นั่งกินกันเถอะ”

“ครับ”

ที่ที่มงกุฎมุกเลือกคือม้าหินอ่อนใต้ต้นไม้ใหญ่ห่างจากโซนขายของมานิดหนึ่ง หญิงสาวนั่งลง ก่อนจะขยับให้กันธรนั่งข้างกัน ท้องฟ้าเริ่มมืด ได้แสงสว่างจากหลอดไฟมาทดแทน

“อืม อร่อยเลย ร้านนี้ใช้ได้” เธอบอกหลังกินไปหนึ่งคำ

“อร่อยครับ น้ำราดเปรี้ยวๆ หวานๆ มีเผ็ดนิดหน่อย ผมเคยกินอะไรแบบนี้ครั้งแรกเลย”

“กินเยอะๆ นะคุณกัน ถ้าไม่อิ่มมุกไปซื้อให้อีก”

“งั้นขอเบิ้ลนะครับ”

“จัดไปค่ะ ได้หมดถ้าคุณกันสดชื่น”

“คุณหนูปรับตัวกับที่นี่ได้ดีกว่าที่ผมคิดไว้เยอะ” โตมาด้วยกัน ทำให้รู้ว่าแม้มงกุฎมุกจะไม่ใช่คนกินยากอยู่ยากอะไร แต่การย้ายมาเรียนต่างถิ่นก็อาจทำให้ต้องปรับตัวหลายอย่าง และจากที่เขาเฝ้ามองอยู่ห่างๆ มงกุฎมุกทำได้ดีทีเดียว

“คนเราต้องลองอะไรใหม่ๆ บ้าง ไม่งั้นจะรู้ได้ยังไงว่าเจอสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตแล้ว”

“รู้ไหมครับ เวลาคุณหนูพูดอะไรเป็นการเป็นงานแบบนี้ ผมลืมภาพผู้หญิงที่อาละวาดโรงพยาบาลแตกไปหมดเลย”

“ไม่ต้องย้ำหรอก กินไปเลย จะได้เงียบๆ ไม่งั้นคุณกันนี่แหละจะโดนมุกอาละวาด”

มงกุฎมุกไม่ทันตักคำที่สองเข้าปาก ก็มีช้อนจากมืออีกคนมาตักกุ้งทอดในกระทงของเธอออกไปไว้ในกระทงตัวเองอย่างรวดเร็วปานความไวแสง

“ผมกินกุ้งเอง” กันธรตักไข่ต้มยางมะตูมให้ แลกกับกุ้งที่เขาตักมา “คุณหนูเอานี่ไปกินดีกว่าครับ”

“คุณกัน...ยังจำได้หรือ”

ผมไม่มีวันลืมว่าคุณหนูแพ้กุ้งทุกชนิด

กันธรอยากบอกออกไปเช่นนี้ หากก็ยับยั้งคำพูดไว้ได้ สิ่งที่ตอบกลับไปจึงมีเพียงคำว่า

“ครับ”

“ขอบคุณนะ”

รอยยิ้มหวานเจี๊ยบที่คุณหนูจอมแก่นส่งมา กันธรทำได้เพียงเก็บไว้ในส่วนลึก ก่อนจะเป็นฝ่ายหลบสายตา ก้มลงกินเต้าคั่วในกระทงต่อ คำขอบคุณนั้นช่างสั้นนัก แต่ก็เป็นกระแสเสียงที่เขารู้ว่าคุณหนูตั้งใจพูดมัน

เท่านี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับเขา...

 


รูปแบบอีบุ๊กโหลดได้ที่เมพนะคะ 

ส่วนรูปเล่มสั่งได้ทางแฟนเพจหรืออีเมล worasith.dew@gmail.com ค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #2149 Kwanta Lorliam (@kwantal) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 09:23

    อีกคู่ใช่ไหม

    #2149
    0
  2. #2052 noodao (@daonet) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 23:33
    พี่มัตถ์กลับมาหาน้องซอแล้ว...
    #2052
    0
  3. #464 yanischanaiam (@yanischanaiam) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2560 / 02:24
    5555 ยอมใจความบ้า พระเอกคะ
    #464
    0