ลงหลักปักรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 955,729 Views

  • 2,172 Comments

  • 9,137 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    3,060

    Overall
    955,729

ตอนที่ 32 : 11 แข็งนอกอ่อนใน...หัวใจก็เช่นกัน 35%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4708
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    19 เม.ย. 62





11 

แข็งนอกอ่อนใน...หัวใจก็เช่นกัน

นักโทษคดีอุกฉกรรจ์นั่งอยู่บนเก้าอี้ตำแหน่งหัวโต๊ะ ร่างกายไม่ได้ถูกพันธนาการไว้ด้วยเชือกใดๆ หากแต่สายตาทุกคนที่มองยังเป้าหมายเดียวกันนั่นต่างหากที่มัดปาลินให้ติดกับเก้าอี้ได้แน่นหนากว่าเชือก

“ซอมาถึงเมื่อไร เธอต้องขอโทษ”

“แต่หลินปวดฉี่ ขอไปเข้าห้องน้ำก่อนไม่ได้หรือคะ”

“ไม่ต้องมาลูกเล่น แต่ถ้าเธอปวดฉี่จริง ก็ให้มันราดตรงนี้แหละ”

ใบหน้าเฉี่ยวเริ่มเขียวด้วยกลั้นปัสสาวะไว้สุดแรงเกิด หญิงสาวค่อยๆ ปล่อยลมหายใจทางปาก ไม่ใช่แค่สายตาทีมรุ่นพี่พยาบาลที่รั้งปาลินไว้กับเก้าอี้ แต่ที่ทำให้ก้าวไม่ออกคือหากก้าวอาจจะมีสิ่งไม่พึงประสงค์ออกมาด้วย นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า การโกหกบ่อยครั้ง พอพูดเรื่องจริงจะไม่มีใครเชื่อ

“อื้อ...”

“เป็นอะไร เดี๋ยวดุ๊กดิ๊ก เดี๋ยวตัวเกร็ง” พยาบาลรุ่นพี่ถามปนหัวเราะ นี่คงปวดจริงๆ เข้าให้แล้ว ดีละ จะได้ดัดนิสัยเสียเลย

“ก็บอกว่าปวดฉี่โว้ย เอ๊ย ! ค่ะ อื้อ อึดอัด”

“ปวดฉี่แค่นี้ทำมาบ่นว่าอึดอัด รู้ไว้เสียด้วยว่าซออึดอัดกับสายตาคนทั้งโรงพยาบาลมากกว่าที่เธออึดอัดเพราะปวดฉี่หลายเท่า”

“ฮือ...” ปาลินหนีบขาสุดชีวิต เธอถูกทำโทษด้วยวิธีแสนทรมานที่สุด รู้แบบนี้จะไม่ปากโป้งเลย

ราวกับระฆังช่วยชีวิตดังขึ้นเมื่อประตูถูกเปิดเข้ามา หลายนาทีก่อน พรรษศิกาคือคนที่นักโทษสาวไม่อยากเจอ แต่ในวินาทีนี้ ปาลินแทบถลาเข้าไปกราบงามๆ แทบอก ไม่มีอะไรดีไปกว่าขอโทษให้จบๆ แล้วรีบไปปลดทุกข์

“ขอโทษ !

พรรษศิกาจับต้นชนปลายไม่ถูกเมื่อเห็นปาลินตัวสั่นเป็นเจ้าเข้า แม้จะรู้อยู่แล้วก็ตามว่าคำขอโทษนั้นน่าจะมาจากการเอาเรื่องเธอกับบรมัตถ์ไปบอกต่อ

“หลินขอโทษแล้ว ปล่อยหลินไปห้องน้ำได้หรือยังคะ โอ๊ย ! ปวดฉี่” หญิงสาวหน้ายู่ถามรุ่นพี่ อยากวิ่งไปเสียตอนนี้ แต่ก็กลัวต้องโทษหนักกว่าเดิมข้อหาหนีคดี

พอจับคำพูดของปาลินมาบวกกับบริบทรอบข้าง หญิงสาวที่ตกเป็นหัวข้อสนทนาของคนทั้งโรงพยาบาลก็พอจะเดาได้ว่าปาลินกำลังถูกบังคับให้ขอโทษเธอ โดยเจ้าตัวไม่ได้รู้สึกผิดหรืออยากขอโทษแต่อย่างใด

“ขอโทษใคร”

“เอ๊ะ ! ก็ขอโทษไปแล้ว เธอจะเอาอะไรอีกล่ะ ให้ฉันไปได้หรือยัง”

“เดี๋ยว” มือบางกดไหล่เพื่อนร่วมงานให้นั่งลงตามเดิมเมื่อฝ่ายนั้นลุกขึ้น “เธอขอโทษใคร พูดชื่อด้วยสิ”

“เรื่องมากจริง อยากให้ฉันฉี่ตรงนี้นักใช่ไหม”

“แล้วแต่เธอ แต่ถ้าฉี่ราดก็กรุณาเช็ดด้วย มันน่าเกลียด”

น้ำเสียงที่เปล่งออกมาราบเรียบชนะผนังฉาบปูน ดวงตาจริงจังยิ่งกว่าทุกครั้งที่เผชิญหน้ากับเพื่อนร้าย ทว่าพรรษศิกากลับเก็บอารมณ์ไว้ได้ดีจนรุ่นพี่ทั้งสามทึ่ง ทั้งที่จริงๆ แล้วหญิงสาวควรโมโหมากกว่านี้ด้วยซ้ำ สิ่งที่ปาลินกระทำไม่ควรได้รับการให้อภัย พอๆ กับทำใจให้พูดดีด้วยไม่ได้

“บางทีฉันก็คิดว่าเธอน่าจะไปทำอาชีพประชาสัมพันธ์ มากกว่าเป็นพยาบาลกินเงินเดือนแต่งานไม่เดิน”

“ใครจะไปรู้ละ ฉันแค่กระซิบบอก และก็บอกทุกคนว่าห้ามไปบอกต่อ” ดวงตาสีเทาจากคอนแทคเลนส์กลอกไปมาอย่างคนมีความผิดติดตัว

ข่าวใหม่ที่ปาลินกระซิบแซ่ไปทั้งโรงพยาบาลดูเหมือนจะโด่งดังกว่าข่าวแพทย์คนหนึ่งคิดค้นวิธีการผ่าตัดแบบใหม่ได้ด้วยซ้ำมาถึงตรงนี้ พรรษศิกาชั่งตวงไม่ถูกเลยว่าเธอควรโกรธปาลินหรือโกรธในความง่ายของตัวเองกันแน่

ใบหน้าคนต้นเหตุลอยมาจวนชิดปลายจมูก หากเขาอยู่ตรงนี้ จะปกป้องเธอเหมือนอย่างตอนเจอปาลินบนตึกพักพยาบาลหรือเปล่า

...เธอเป็นคนไล่เขาไปเองไม่ใช่หรือซอ จะมาหวังอะไรตอนนี้ อยู่ด้วยตัวเองมาได้ตั้งหลายปี เรื่องแค่นี้เธอก็ต้องอยู่ได้สิ

พรรษศิกาให้กำลังใจตัวเอง เรื่องปาลินคือสิ่งที่เธอต้องจัดการต่อ

“เธอทำตัวเองล้วนๆ นะ จะมาโทษฉันฝ่ายเดียวก็ไม่ถูก” ปาลินยังปากดีแม้จะแถจนถึงทางตันแล้วก็ตาม

“เธอเคยคิดว่าตัวเองผิดบ้างไหมหลิน”

“เอ่อ...” ความหยิ่งยโสทำให้หญิงสาวไม่รู้จักคำว่าขอโทษ

“กล้ารับให้เหมือนตอนเอาเรื่องฉันไปเล่าหน่อยสิ”

“ฉันมะ...มะ...ไม่ผิด”

“ถ้าเธอไม่ได้คิดว่าตัวเองผิด ก็ไม่ต้องพูดคำว่าขอโทษออกมา คำนี้มีค่ามากกว่าตัวเธอเยอะ”

คนอื่นๆ ในห้องได้ยินเช่นนั้นก็หันมองกันแล้วปิดปากลอบหัวเราะ น้องเข้าโหมดเอาจริงก็เล่นเอาปาลินหงอ มุดหัวหลบในกระดองแทบไม่ทัน หากพวกเธอก็ยังขัดใจที่พรรษศิกาจะปล่อยคนผิดไปง่ายๆ

“ซอจะไม่ทำอะไรเลยหรือ” พยาบาลคนหนึ่งทักขึ้น

“คำว่า ขอโทษถ้าคนพูดไม่เต็มใจจะพูด ต่อให้พูดร้อยครั้ง มันก็ไม่ได้ทำให้ซอรู้สึกดีขึ้น ปล่อยเขาไปเถอะค่ะ เราเสียเวลาดีๆ ในชีวิตกันมาหลายนาทีแล้ว”

“นี่เธอ !” ปาลินชี้หน้าอย่างเจ็บแค้น อะไรกัน เธอจะแพ้ทุกครั้งเลยอย่างนั้นหรือ

“รีบไปสิ ไหนว่าปวดฉี่”

“เมื่อกี้เธอว่าฉัน”

“เพิ่งรู้ตัวหรือ ช้าไปเป็นนาทีเลยนะ”

เมื่ออีกฝ่ายเอาจริงปาลินก็ไม่กล้าหือ ปากที่อ้าเตรียมโต้เถียงเป็นต้องหุบฉับ และกลืนคำพูดลงกระเพาะ เธอเหมือนพวกหัวเดียวกระเทียมลีบ ไม่มีพวก ไม่มีพ้อง ไม่มีใครเข้าข้าง มีแต่เสียกับเสีย

“ก็ได้ วันนี้มันวันของเธอ” จนแล้วจนรอดคำว่า ขอโทษก็ไม่หลุดออกจากปาก หญิงสาวฮึดฮัดแล้วลุกขึ้นเดินหนีบขาออกไปทันที

ภายในห้องเงียบกริบ ไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมา ราวกับว่าหากเอ่ยเพียงพยางค์เดียวจะกลายเป็นผู้แพ้ในเกมเงียบนี้ รุ่นพี่พยาบาลได้แต่ให้กำลังใจพรรษศิกาผ่านความเงียบ ไม่คิดรบเร้าเค้นเอาข้อเท็จจริง เวลานี้ความรู้สึกน้องมาก่อนสิ่งอื่นใด สิ่งที่ปาลินพูดอาจมีมูลความจริง แต่พวกเธอไม่เชื่อว่าจะจริงทั้งหมด น้องรู้สึกดีขึ้นเมื่อไร คงอธิบายเรื่องนี้ด้วยตัวเอง

พรรษศิกาพาร่างไร้เรี่ยวแรงมานั่งบนเก้าอี้ คิดไม่ออกเลยว่าจะทำตัวอย่างไรนับจากนี้ ทุกคนมองเธอไม่เหมือนเดิม สังคมโรงพยาบาลไม่ได้กว้างใหญ่ เลี่ยงไม่ได้อยู่แล้วที่จะพบหน้า และต่อให้หลบหน้าได้เธอก็ไม่คิดหลบ

...ความจริง อย่างไรก็เป็นความจริงอยู่วันยังค่ำ ไร้ประโยชน์กับการปกปิด


รูปแบบอีบุ๊กโหลดได้ที่เมพนะคะ 

ส่วนรูปเล่มสั่งได้ทางแฟนเพจหรืออีเมล worasith.dew@gmail.com ค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #2148 Kwanta Lorliam (@kwantal) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 09:21

    ต้นเหตุมาเคลียร์หน่อย

    #2148
    0
  2. #2109 Kapom (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 08:21

    สงสารซอ อิพี่มัตมาแก้ด่วนๆเลยนะ

    #2109
    0
  3. #2051 noodao (@daonet) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 23:31
    พี่มัตถ์เรอ่มจะเป็นว่าที่สามีที่ดีแล้วคอยรายงานตัวซะด้วย
    #2051
    0
  4. #2018 chuychayy (@chuychayy) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 17:24
    มีความรายงานแม้กระทั่งตอนเปลือยแล้ว 55555
    #2018
    1
    • #2018-1 ว ร ศิ ษ ฏ์ (@worasith) (จากตอนที่ 32)
      3 พฤศจิกายน 2560 / 21:09
      ดีที่ไม่รายงานไปมากกว่านี้ค่ะ 555
      #2018-1
  5. #450 Kann4455 (@Kann4455) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 05:02
    ขอเป็นอีบุ๊คค้าาา
    #450
    0
  6. #449 พวงผกา คำงาม (@amyamy-511) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 02:19
    มีสัญญาว่าจะไม่เกรียนไม่ปากจัดน่ะ ลุงแน่ใจเหรอว่าทำได้ ถ้าไม่ปากร้ายก็ไม่ใช่ลุงมัตของแท้ต้องปากจัด แค่ลดๆบ้างก็โอเคแหล่ะ
    #449
    0