ลงหลักปักรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 953,842 Views

  • 2,171 Comments

  • 9,136 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1,173

    Overall
    953,842

ตอนที่ 29 : 10 ข่าว (ฉาว) ไปไวเหมือนไฟลามทุ่ง 35%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5788
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 59 ครั้ง
    2 เม.ย. 62





10 

ข่าว (ฉาว) ไปไวเหมือนไฟลามทุ่ง

พรรษศิกาหน้าแดงซ่าน ปะปนกันระหว่างความโกรธและความเขิน แต่ดูท่าว่าหนักไปทางอย่างหลังมากกว่า บรมัตถ์โพล่งไม่เบานัก ทำให้หญิงสาวต้องหันมองรอบตัว กลัวว่าประตูห้องพักพยาบาลห้องไหนสักห้องหรือมากกว่าหนึ่งห้องจะเปิดออกมา

“พูดอะไรของคุณ !

“ทวนความจำให้ เผื่อซอจะลืมว่าเราเป็นอะไรกัน”

“เบาๆ หน่อยได้ไหม” เสียงที่บอกนั้นเบากว่าเสียงยุงบินนิดเดียว “และก็อย่ามามั่ว ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับคุณทั้งนั้น”

“ไม่อยากให้ใครได้ยิน ก็ไปคุยกันในห้องซอ”

“คุณกลับไปได้แล้ว เลิกเซ้าซี้ฉันสักทีได้ไหมคะ”

“ไม่ได้เรียกว่าเซ้าซี้” ชายหนุ่มมองดวงตากลมโตแน่นิ่ง ก่อนเอื้อนเอ่ยจริงจัง “แบบนี้เรียกว่าเป็นห่วง ผมเป็นผู้ชาย ไม่มีอะไรเสียหาย คนเสียหายคือซอ”

เธอยอมรับว่าอย่างไรเสีย ผู้หญิงก็เป็นฝ่ายเสียหายวันยังค่ำ แต่คนที่ทำให้เรื่องแดงขึ้นมาจนปาลินรู้เข้าก็เป็นเขาไม่ใช่หรือ

“ช่างมันเถอะค่ะ เสียไปแล้ว เรียกคืนอะไรไม่ได้”

“ช่างมัน ?” พยาบาลพิเศษของมงกุฎมุกนี่ก็นะ ทำอย่างกับเรื่องนี้ขี้ปะติ๋วอย่างไรอย่างนั้น น่าจับมาตีก้นให้หลาบจำ “ซอเป็นเมียผมแล้ว ถ้าจำไม่ได้ จะทบทวนให้อีกสักรอบสองรอบ เอาไหม หืม”

“ถ้าคุณเรียกผู้หญิงที่มีอะไรด้วยว่าเมีย คุณไม่มีเมียเป็นสิบเลยหรือคะ”

ประโยคไม่กี่ประโยคทำให้บรมัตถ์อึ้งไป จริงของพรรษศิกา เขาอายุเท่านี้แล้ว แน่นอนว่าผ่านอะไรมามาก แต่ประเด็นมันอยู่ที่ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนทำให้หัวหมุนได้อย่างเธอ

...นี่พยาบาลหรือแม่มดกันแน่

“ถ้าอย่างนั้นบอกผม ว่าเรื่องเมื่อคืนซอไม่ได้รู้สึกอะไร”

คนฟังกัดริมฝีปาก ไม่กล้ามองหน้าเขาอย่างเต็มตาอีกแล้วในยามนี้ หากบอกว่าไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลยก็ดูจะเป็นการโกหกตัวเอง ผู้หญิงคนอื่นเธอไม่รู้ แต่สำหรับเธอแล้ว ไม่มีวันลืมผู้ชายที่ได้จูบแรกไป ซ้ำคนคนนั้นยังเป็นผู้ชายคนแรกที่สอนให้รู้จักความสัมพันธ์ลึกซึ้งระหว่างชายหญิง

กระนั้นทุกอย่างคงจบลงได้เพียงเท่านี้ตามครรลองของมัน เรื่องเมื่อคืนคือเรื่องเข้าใจผิด คือความบังเอิญ คือความซวยอย่างที่เขาบอก แล้วถ้าผู้หญิงบนเตียงไม่ใช่เธอ บรมัตถ์จะตามตอแยแบบนี้หรือเปล่า

...แค่จุดเริ่มต้นก็มองไม่เห็นทางไปต่อแล้วซอ คนรวยแบบเขาจะมาจริงจังอะไรกับผู้หญิงอย่างเธอ

“รู้สึกสิคะ” หญิงสาวถอยหลังไปหนึ่งก้าว “ฉันรู้สึกว่ามันก็เหมือนดินเปื้อนมือค่ะ ล้างน้ำก็ออก”

“ทำไมทำเหมือนมันเป็นเรื่องเล็กน้อย” บรมัตถ์พ่นลมหายใจพร้อมส่ายหน้า เอาเข้าไปแม่คุณ “เป็นผู้หญิง อ่อนแอบ้างก็ได้ แข็งมากไป ผู้ชายไม่ต้องออกโรงปกป้องกันพอดี”

“ผู้หญิงสมัยนี้เก่งค่ะ ไม่ต้องมีผู้ชายก็อยู่ได้”

“ดื้อกว่ามุกก็ซอนี่แหละ แล้วตกลงเรื่องเมื่อคืนจะไม่รับผิดชอบผมว่างั้น” ทุกอย่างสลับเพศกันไปหมด ความจริงแล้วคนที่ต้องขอให้รับผิดชอบควรเป็นพรรษศิกาไม่ใช่หรือ

ทำอะไรของมึงวะไอ้มัตถ์...

“ฉันมองไปที่อนาคตค่ะ ไม่เอาชีวิตไปผูกกับอดีต”

“แล้วในอนาคตของซอ...” ไม่มีผมอยู่ด้วยเลยหรือ บรมัตถ์อยากถามไปเช่นนั้น หากปากก็ชาหนึบเสียดื้อๆ พรรษศิกาไปลับคำพูด รวมถึงฝึกปรือวิชาแววตาเย็นชาแบบนี้มาจากไหน ถึงได้เก่งกาจจนทำเขาไปต่อไม่ถูก

หญิงสาวขมวดคิ้วเป็นคำถาม ทว่าพอเขาไม่ขยายความ เธอก็ไม่อยากเซ้าซี้ต่อ สู้เอาเวลาไปพักผ่อนดีกว่า อีกไม่กี่ชั่วโมงก็ต้องเข้าเวรบ่ายที่แผนก

“ฉันขอตัวค่ะ”

ร่างบางค่อยๆ ไกลห่างออกไปเรื่อยๆ จนหายเข้าไปในห้องสุดท้าย ไม่ใช่ไกลเพียงแค่ระยะทางอันสามารถวัดได้เป็นหน่วยตัวเลขเท่านั้น ทว่าความห่างไกลที่ปรากฏชัดขึ้นในวันนี้หมายรวมไปถึงความรู้สึกด้วย กำแพงที่เขาทลายด้วยมือเปล่าไปเมื่อคืน หญิงสาวสร้างมันขึ้นมาใหม่ กำแพงใหม่นี้หนากว่าเดิมด้วยซ้ำ

“หงอยอย่างกับมาง้อเมียแล้วเมียไม่ยอมคืนดีอย่างนั้นแหละมึง” ชายหนุ่มตัดพ้อตัวเอง “เหอะ แต่ซอเขาก็เป็นเมียมึงแล้วนี่หว่า”

แผ่นหลังหนาพิงผนังปูนฉาบสีขาว มาเที่ยวนี้พรรษศิกาอาจไม่ยอมคุยด้วย แต่ต้องมีสักครั้งที่หญิงสาวจะคุยกับเขาดีๆ ไม่หมางเมินอย่างเช่นตอนนี้ ขนาดว่าเขาเอาตัวมาให้รับผิดชอบถึงที่เธอยังไม่ใส่ใจ หากเล่าให้กันธรหรือป้องภัยฟังแล้วละก็ เจ้าพวกนั้นต้องหัวเราะเยาะแน่ๆ

“ใจอ่อนสักทีเถอะซอ ผมสัญญาว่าจะไม่เกรียน ไม่ปากหมาใส่เลยเอ้า”

 

ขอบผ้าม่านฝั่งที่เจ้าของห้องแง้มนิดๆ เพื่อสังเกตสถานการณ์เบื้องล่างถูกปิดลง รถยนต์คันสีขาวราคาแพงเคลื่อนตัวช้าๆ ออกไปจากบริเวณหอพักพยาบาล ฟิล์มสีดำติดกระจกรถยนต์คืออุปสรรคสำคัญที่ทำให้มองไม่เห็นว่าคนขับอยู่ในอารมณ์เช่นใด แต่หากให้เดา พรรษศิกาว่าเขาน่าจะหงุดหงิดอยู่บ้างละ

“ไปเสียได้ก็ดี...คุณมัตถ์”

หญิงสาวเดินมานั่งลงบนเตียง ยกมือขึ้นลูบหน้าลูบตาตัวเองและสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิในร่างกายที่สูงขึ้น หากไม่กินยาลดไข้ดักไว้ ฟันธงว่าไข้ขึ้นจนไปทำงานไม่ได้แน่ๆ

คิดได้เช่นนั้นพรรษศิกาก็ลุกไปหยิบกระปุกสีขาว เปิดเทยาออกมาสองเม็ด ก่อนจะรินน้ำใส่แก้วแล้วยกขึ้นซดอึกๆ จนหมด เธอเป็นพยาบาล มีหน้าที่ดูแลคนไข้ ไม่ควรทำตัวให้ป่วยเสียเอง

พรรษศิกาจ้องภาพถ่ายของชายวัยใกล้เกษียณในชุดเวสมอร์แลนด์สีเขียวขี้ม้า ซึ่งปรากฏบนกรอบรูปขนาดสี่คูณหกนิ้วที่แขวนบนผนังห้องอย่างรักสุดหัวใจ เธอคงไม่ว้าเหว่หากพ่อยังมีชีวิตอยู่ เธอเชื่อว่าพ่อจะไม่โกรธ และเข้าใจถ้าได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด

“ซอไม่รู้เลยว่าเขาต้องการอะไรกันแน่ ซอควรทำยังไงดีคะป๊า”

จากทีแรกที่คิดว่าจะนอนสักสองสามชั่วโมงค่อยตื่นมาหาอะไรกิน แล้วไปเข้าเวร มาถึงตอนนี้เธอกลับข่มตาหลับไม่ลง และไม่หิวอะไรเลยสักนิด เรื่องใหญ่ๆ ในชีวิตเกิดขึ้นแล้ว สติ ความเข้มแข็ง และความเด็ดเดี่ยวเท่านั้นที่จะพาเธอผ่านมันได้


-------------------------------------------------------------

งานหนังสือวันวันที่ 28 มีนาคม - 6 เมษายน มีหนังสือของวรศิษฏ์วางขายราคาพิเศษค่ะ

มัดใจคุณอย่างเป็นทางการ กับ ลูกไม้หล่นไม่ไกลรัก เกลี้ยงบูธแล้ว แต่เล่มอื่นยังมีค่ะ




รูปแบบอีบุ๊กโหลดได้ที่เมพนะคะ 

ส่วนรูปเล่มสั่งได้ทางแฟนเพจหรืออีเมล worasith.dew@gmail.com ค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 59 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #2145 Kwanta Lorliam (@kwantal) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 09:12

    เขาไปแล้ว แต่ต้องมาอีกนะ

    #2145
    0
  2. #2049 noodao (@daonet) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 23:27
    พี่มัตถ์ได้ชื่นใจเมียไปหลายฟอดเลยนะ ต้นไม้รู้มีงานเข้านะพี่มัตถ์
    #2049
    0
  3. #357 ao1982 (@ao1982) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 31 มกราคม 2560 / 14:35
    จะมี e-book มั้ยคะ
    #357
    1