ลงหลักปักรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 955,319 Views

  • 2,172 Comments

  • 9,138 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    2,650

    Overall
    955,319

ตอนที่ 20 : 7 ของขวัญแสนละมุนลิ้นและดิ้นได้ 35%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5297
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 87 ครั้ง
    14 มี.ค. 62




ของขวัญแสนละมุนลิ้นและดิ้นได้

เรือนปีกไม้ของบรมัตถ์ไม่ได้เงียบเหงานักในช่วงกลางวัน แม้เจ้าของจะไม่อยู่ก็ตาม ห้องสมุดเล็กๆ ซึ่งผนังเป็นกระจกใสอวดให้คนด้านในได้เห็นเถาเฟื่องฟ้าหลากสีที่ปลูกให้เป็นซุ้มแล้วทิ้งตัวลงคลอเคลียระแนงไม้ชิดตัวเรือนถูกใช้งานมากที่สุดในยามที่บรมัตถ์ออกไปทำงาน

มงกุฎมุกปิดตำราเรียนเล่มหนาที่สอดแทรกไว้แต่เรื่องเครียดๆ วางมันลงบนเบาะนุ่มแล้วเลือกหยิบหนังสือการ์ตูนซูเปอร์ฮีโร่เล่มโปรดที่เคยอ่านไม่ต่ำกว่ายี่สิบรอบขึ้นมาอ่านแทน แต่แล้วมือบางที่กำลังจะเปิดหน้าต่อไปก็ต้องชะงัก เมื่อรูปถ่ายใบหนึ่งซึ่งเธอใช้แทนที่คั่นหนังสือเคลื่อนออกจากตัวเล่ม

เห็นทุกครั้งที่อ่านหนังสือเล่มโปรด แต่คราวนี้มันกลับทำอะไรต่อหัวใจเธอได้มากกว่าทุกครั้ง และแม้อยากฉีกทิ้งให้เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยมากแค่ไหน ก็ไม่เคยลงมือทำได้อย่างสมองคิดสักที

ภาพนี้ถ่ายในวันที่พี่สาวคนโตรับปริญญา รอยยิ้มของทุกคนในภาพคือหลักฐานทางความสุข ปารมีในชุดครุยซึ่งในอ้อมกอดมีตุ๊กตาหมียืนตรงกลางโดยมีพ่อโอบไหล่และแม่หอมแก้ม บรมัตถ์นั่งขัดสมาธิด้านหน้า บนหลังของชายหนุ่มมีน้องสาวตัวเล็กเกาะอยู่ มือน้อยพยายามปัดป่ายขาตุ๊กตาหมีตัวที่พี่สาวอุ้ม แต่ก็คว้าไม่ถึง

หญิงสาวยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว นานเท่าไรแล้วที่ไม่ได้ถ่ายรูปครอบครัว ทว่าครู่หนึ่งริมฝีปากบางก็ค่อยๆ คลายยิ้ม แม้จะมีรูปครอบครัวมากมาย แต่จำได้ว่าตั้งแต่เกิด นอกจากรูปถ่ายวันแต่งงาน เธอก็ไม่เคยเห็นรูปคู่ระหว่างพ่อกับแม่รูปไหนอีกเลย พวกท่านไม่เคยแสดงความรักแม้แต่โอบหรือหอมแก้มกันให้เธอเห็น

“คนแต่งงานกัน มีลูกด้วยกันตั้งสามคนก็ต้องรักกันสิ หรือพ่อกับแม่จะขี้อาย” มงกุฎมุกให้กำลังใจตัวเอง ย้ำกับใจว่าฉัตรลดาคือมือที่สาม พ่อกับแม่เคยบอกเองว่าท่านรักพี่ชาย พี่สาว และเธอมากกว่าทุกสิ่งบนโลก

หญิงสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วสอดรูปภาพไว้ในหนังสือเล่มเดิม ไม่มีอารมณ์ใดๆ จะหลุดเข้าไปอยู่ในโลกซูเปอร์ฮีโร่ที่ตนชอบแล้วในตอนนี้

ก๊อกๆๆ !!

ประตูไม้บานหนาถูกเคาะสามครั้ง ก่อนเจ้าของบ้านจะเปิดเข้ามา มงกุฎมุกมองหน้าพี่ชายอย่างข้องใจ ปกติเขาออกจากบ้านตอนเช้า กลับมาอีกทีก็ใกล้มืด แล้วทำไมวันนี้ถึงกลับเที่ยงได้

“ป้าพวงบอกว่าวันนี้เรากินข้าวไปนิดเดียว” คำถามออกมาจากปากเจ้าของร่างบึกบึนที่ยืนกอดอกพิงประตู

คนกินข้าวน้อยถอนหายใจเป็นรอบที่สองของวัน คิดคำถามที่มันสร้างสรรค์กว่านี้ไม่เป็นหรือไง อยู่กับเขามีแต่เรื่องน่าเบื่อ หากเรือนปีกไม้ไม่มีห้องสมุดเล็กๆ ห้องนี้ที่ถูกใจ เธอคงเหี่ยวตายไปตั้งแต่วันที่แพทย์อนุญาตให้ออกจากโรงพยาบาลแล้วพี่ชายบังคับให้มาอยู่ในคุกแสนสวยนี่แล้ว

“กับข้าวไม่อร่อย ?”

“อร่อย”

“ไม่ถูกปาก ?”

“นี่พี่มัตถ์ มุกเรียนที่นี่มาหลายปี กินอาหารใต้ได้สบายมาก”

“แล้วทำไมไม่กินให้มันเยอะๆ กินอย่างกับแมวดม คนทำเขาเสียใจรู้บ้างหรือเปล่า”

“ก็มุกไม่หิวนี่นา โดนกักบริเวณจะไปเจริญอาหารได้ไงล่ะ” พูดจบร่างเล็กก็เบี่ยงตัวหันหน้าเอียงแก้มพิงกระจก เธอต้องอยู่ในปกครองของพี่ชายไปจนเรียนจบ ไม่มีสิทธิ์กลับไปอยู่หอพักของมหาวิทยาลัยอีกแล้ว แลกกับการที่จะไม่ถูกส่งตัวกลับกรุงเทพฯ

“เตรียมตัวไว้ด้วย เย็นนี้ออกไปข้างนอกกับพี่”

“ไปไหนพี่มัตถ์” มงกุฎมุกตาโตเมื่อได้ยินคำว่า ไปข้างนอก

“ทะเล”

“ทะเลหรือ ไปๆๆๆ กินมื้อค่ำริมทะเลใช่ไหม”

“อืม” เขาไม่อยากไปงานเปิดตัวรีสอร์ทของวิศวกรบริษัทคนเดียว เพราะเพิ่งรู้มาว่าใครคนหนึ่งที่ชื่อติดหู ใบหน้าติดตา และฝากรสส้มให้ติดปากเขาอยู่ตลอดเวลาก็ไปด้วย โลกกลมเกินไปหรือเปล่าที่หญิงสาวเป็นน้องรหัสสมัยเรียนมัธยมของภรรยาวิศวกร

“ร้านเป็นแบบไหน แล้วมุกต้องแต่งตัวยังไงหรือ”

“พี่ให้เจ้ากันเอาชุดไปแขวนไว้ที่ห้องเราเรียบร้อยแล้ว”

“มุกไปดูก่อนนะ” มงกุฎมุกแล่นออกจากห้องก่อนท้ายประโยคจะสิ้นสุดลงด้วยซ้ำ

บรมัตถ์ยิ้มตามหลัง ร่างสูงโยนกายลงบนเบาะที่น้องยึดเป็นเจ้าของถาวรไปแล้วตั้งแต่มาอยู่เรือนปีกไม้ มงกุฎมุกตกใจไม่น้อยที่รู้ว่าเขาสร้างบ้านไว้อีกหลัง ในเมื่อน้องไม่ยอมอยู่คอนโดมิเนียมที่ซื้อไว้ให้ เขาจึงลากมาที่นี่ท่ามกลางความไม่เต็มใจของเจ้าตัว คิดเล่นๆ อยู่เหมือนกันว่าถ้าเรียนจบแล้วน้องสาวหัวกบฏ ไม่กลับไปอยู่บ้านกับแม่ เขาก็จะให้อยู่มันที่นี่นี่แหละ ไม่ต้องไปไหน

นักธุรกิจหนุ่มมองหนังสือบนชั้นวางไปเรื่อยๆ สายตาสะดุดกับหนังสือเล่มสุดท้ายที่สันเป็นภาพซอสามสาย หนังสือดนตรีไทยเช่นนี้มาอยู่ในห้องสมุดเขาได้อย่างไร...

ชายหนุ่มหลับตาลงช้าๆ แล้วลืมขึ้นใหม่ มองตำแหน่งเดิมก็พบว่าไม่มีแม้แต่คันสีของซอสามสาย หากแต่บนสันหนาๆ มีเพียงตัวอักษรภาษาอังกฤษที่ระบุว่าหนังสือเกี่ยวข้องกับพลังงานทดแทน

“ตาฝาดใหญ่แล้วไอ้มัตถ์ เป็นบ้าอะไรของมึงวะ”

เขาบ่นเบาๆ กับตัวเอง วูบหนึ่งนึกไปถึงใบหน้าหวานคมตามแบบฉบับสาวใต้ หลังจากจูบรสส้มในคืนนั้น เขากับเธอก็ไม่ได้คุยใดๆ กันอีกเลย แม้จะพบกันทุกครั้งยามเขาไปหามงกุฎมุกที่โรงพยาบาลก็ตาม พรรษศิกาสร้างกำแพงเสร็จภายในคืนเดียว กำแพงที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า แต่ปกป้องหญิงสาวได้ชะงัดนัก

“คุณจะหอบกำแพงหนักๆ ของคุณไปงานเปิดตัวรีสอร์ทเย็นนี้ด้วยหรือเปล่า...คุณพยาบาลซอ”
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 87 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #2136 Kwanta Lorliam (@kwantal) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 08:31

    อยากรู้จังเจอกันจะยังไง

    #2136
    0
  2. #2039 noodao (@daonet) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 11:45
    พี่มัตถ์หอบหลักฐานการมีเมียมาด้วยหรือเนี่ย
    #2039
    1
  3. #188 Bowjung (@thegrift) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 มกราคม 2560 / 20:07
    แนะๆ บอกเขาเองไม่ตั้งใจ จะมาบ่นทำไม ชิชะ
    #188
    0