ตอนที่ 2 : 1 พยาบาลสาว กับ (พี่ชาย) คนไข้จอมวีน 35%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7394
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 105 ครั้ง
    17 ก.พ. 62


พยาบาลสาว กับ (พี่ชาย) คนไข้จอมวีน


ภาพที่เห็นตรงหน้าทำเอาพรรษศิกาต้องอ้าปากค้าง ไม่ใช่เพราะเห็นคนไข้นั่งแบ็บอยู่กับพื้นแทนที่จะนั่งบนเตียง หรือเห็นเลือดแดงฉานเปื้อนเตียงและพื้นห้อง แต่เป็นเพราะไม่คิดว่าผู้ชายคนนั้นจะออกไปจากห้องโดยทิ้งให้คนที่ตนย้ำนักย้ำหนาว่าเป็น น้องสาวต้องอยู่ในสภาพนี้ หนำซ้ำยังทำเหมือนทุกอย่างเป็นเรื่องปกติ ไม่สะทกสะท้านใดๆ

อะไรที่หลอมรวมเป็นหัวจิตหัวใจเขากันแน่ อิฐ เหล็ก หรือก้อนหิน

หญิงสาววางถาดยาไว้ตรงโต๊ะข้างเตียง ย่อตัวลงหมายพยุงมงกุฎมุกให้ลุกขึ้นนั่งบนเตียง ทว่าคนไข้กลับปัดมือเธอออก ก่อนจะเงยขึ้นมองน้ำตานองหน้า

“อย่ามายุ่ง”

อาการปัดป้องนั้นไม่ได้ทำให้พรรษศิกาซึ่งเป็นพยาบาลวิชาชีพมาแล้วสี่ปีรู้สึกคณา เนื่องจากเจอคนไข้มาแทบทุกรูปแบบ มากกว่านี้ก็รับมือมาแล้ว

“เจ็บตรงไหนหรือเปล่าคะ มาค่ะพี่ช่วย”

“ก็บอกว่าไม่ต้องมายุ่งยังไงล่ะ !

“ขาของคุณใส่เฝือกอ่อนอยู่ก็จริง แต่ถ้านั่งอยู่บนพื้นแบบนี้นานๆ ก็อาจจะบาดเจ็บจนต้องใส่เฝือกแข็งนะคะ”

ท่าทางของมงกุฎมุกยังคงแข็งกร้าว มือกำชายเสื้อแน่น หากแต่สีหน้าหญิงสาวกลับเปลี่ยนไป ดวงตากลมโตนั้นก็ไหวระริกคล้ายกำลังคิดไตร่ตรองบางเรื่องอยู่

เฝือกแข็งอย่างนั้นหรือ ถ้ากระดูกหัก ต้องเข้าเฝือก ก็แสดงว่าต้องอยู่โรงพยาบาลนานขึ้นสินะ

...ไม่ละ ! เธอต้องรีบหาย ขืนอยู่โรงพยาบาลนานกว่าเดิมพี่มัตถ์ต้องเกทับอีกแน่ๆ

“ให้พี่ช่วยนะคะ” พรรษศิกาย้ำเจตจำนงเดิมด้วยประโยคคำถาม

“จะช่วยก็เร็วเข้าสิ”

พยาบาลสาวก้มหน้าอมยิ้มกับหน้าขาตัวเอง ถึงแม้คนไข้ของเธอจะอารมณ์ร้าย แต่ก็ยังจะมีเรื่องที่พอจะหยิบยกเอามาหลอกล่อได้อยู่บ้าง คิดแล้วก็ขำ เหมือนเธอกำลังดูแลเด็กเล็กๆ แสนเอาแต่ใจอยู่ก็ไม่ปาน

“ช้าจัง เจ็บขาจะแย่อยู่แล้ว” มือเล็กๆ ข้างหนึ่งปาดน้ำออกจากแก้มตัวเอง ส่วนอีกข้างก็วางบนขาข้างที่เจ็บอย่างกล้าๆ กลัวๆ

คนฟังยิ้มปนส่ายหน้า จากนั้นจึงค่อยๆ พยุงผู้ป่วยแสนพยศขึ้นไปนั่งบนเตียง เห็นทีว่าการดูแลคนป่วยคนนี้จะไม่ธรรมดาเสียแล้ว

 

พรรษศิกาเลื่อนผ้าห่มขึ้นมาคลุมจนถึงอกคนไข้ มงกุฎมุกเพิ่งหลับไปได้ไม่นานหลังจากที่ถูกเธอขอร้องแกมหลอกให้กินข้าวตามด้วยยาลดไข้ เสื้อเปื้อนเลือดถูกเปลี่ยนเป็นชุดใหม่ เข็มน้ำเกลือเข็มใหม่ก็ถูกเจาะบนหลังมือ รวมถึงผ้าปูเตียงและพื้นที่เปรอะเลือดก็ถูกแม่บ้านโรงพยาบาลจัดการไปแล้วเช่นกัน

ดวงตาสีมะเกลือสุกมองใบหน้าหญิงอ่อนวัยกว่าก็อดไม่ได้ที่จะคิดไปถึงใบหน้าชายผู้มีส่วนคล้ายกันมาก เขาจะนึกเป็นห่วงน้องสาวบ้างหรือเปล่า หากเมื่อเที่ยงเธอไม่เอายามาให้ มงกุฎมุกคงนั่งจมกองเลือดอยู่ตรงพื้นเป็นชั่วโมงแน่ๆ เขาเป็นผู้ชายใจดำที่สุดเท่าที่เธอเคยเจอมา

“เป็นพี่ชายประเภทไหนกัน”

พยาบาลสาวหยิบรีโมตเครื่องปรับอากาศขึ้นมากดเพิ่มอุณหภูมิให้พอเหมาะ แล้วหรี่แสงไฟกลางห้องให้อ่อนลง ก่อนเดินออกมาจากห้อง ปล่อยให้ผู้ป่วยได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ กลับมายังเคาน์เตอร์เจ้าหน้าที่ห้องพิเศษก็เห็นว่าพยาบาลรุ่นพี่มองมาคล้ายรอท่าอยู่ก่อนแล้ว

“เงียบไปแล้วหรือ”

“ค่ะ”

“เฮ้อ ไม่ใช่ว่าพี่ไม่เคยเจอเคสที่อาละวาดหนักหรอกนะซอ แต่ส่วนใหญ่แล้วจะอายุมากหน่อย ไม่ได้เป็นสาวรุ่นอย่างคนไข้ห้องนั้น”

“คนไข้อาจจะเครียดน่ะค่ะ”

“อย่างนั้นก็เถอะ แต่ไม่ยอมกินข้าว ไม่ยอมกินยา ก็เอาใจยากอยู่หรอก แล้วแบบนี้เมื่อไรจะหายก็ไม่รู้นะ” ช่อลดาบ่นกระปอดกระแปด กระแสเสียงซ่อนความห่วงใยอย่างผู้ใหญ่คนหนึ่งเป็นห่วงเด็กรุ่นลูก หาใช่จะบ่นแบบจริงจัง

หญิงสาวคิดตามพยาบาลรุ่นพี่ ไม่มีตรงไหนเลยที่ช่อลดาพูดผิดไปจากความจริง แล้วกองตำราเรียนกับเอกสารประกอบการเรียนมากมายที่เธอเห็นว่าสุมทุมอยู่บนโต๊ะข้างเตียงนั่นอีกเล่า นั่นก็ยืนยันชัดเจนแล้วว่ามงกุฎมุกไม่ได้ทำตัวเป็นคนป่วย ทว่ากลับทำกิจวัตรทุกอย่างเฉกเช่นคนปกติ หรือไม่ก็หักโหมกว่าด้วยซ้ำ

“พี่ก็ไม่รู้อะไรมากหรอกซอ คนไข้เพิ่งจะย้ายมาห้องพิเศษเมื่อเช้า พยาบาลทางฝั่งห้องผู้ป่วยรวมก็กระซิบมาว่าเด็กคนนี้ดื้อเหลือเกิน” เพราะอยู่เวรสองกะ เธอจึงได้เห็นอะไรมากกว่ารุ่นน้อง “เมื่อเช้าตอนบุรุษพยาบาลเข็นเตียงมา คนไข้ก็โวยวายตลอดทาง พี่ละกลัวว่าจะตกเตียงเอา ยังดีที่พี่ชายพอจะปรามกันได้บ้าง”

“พี่ชาย ?”

“ใช่ คนที่หล่อๆ นั่นไง แม่พยาบาลสาวๆ ส่งสายตาหวานเยิ้มให้เป็นทิวแถว ถ้ากรี๊ดได้ พี่ว่ายายพวกนั้นคงกรี๊ดไปแล้วละ”

คิ้วสวยขมวดเข้าหากัน เธอมองเห็นเพียงความดุบนใบหน้าผู้ชายคนนั้น ไม่มีความหล่อเหลาเจือปนแม้แต่น้อย

“อ้อ และก็มีซออีกคนที่พอจะทำให้คนไข้สงบได้”

“ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ คุณมงกุฎมุกคงเหนื่อย พอกินข้าวกินยาก็เลยหลับไป”

“ซอรับงานพยาบาลพิเศษได้ไหม” ช่อลดาขึ้นต้นประโยคใหม่ที่ไม่ค่อยจะสัมพันธ์กับสิ่งที่พรรษศิกาพูดก่อนหน้านัก

“ห้องไหนหรือคะพี่ช่อ”

“ก็คุณมงกุฎมุกนั่นแหละ จากที่พี่ดูๆ ซอนี่แหละเหมาะสมที่สุดแล้ว”

“อยากจ้างพยาบาลพิเศษ ? พี่ชายคุณมุกออกปากเองหรือคะ”

“เปล่าหรอก ลูกน้องคุณมัตถ์เพิ่งโทรเข้ามาที่แผนกเมื่อกี้น่ะ บอกว่าอยากจ้างพยาบาลพิเศษ กลัวว่าขืนปล่อยให้อยู่คนเดียวคนไข้จะอาละวาดอีก”

“คุณมัตถ์...” พรรษศิกาทวนชื่อเสียงเบา

“ใช่ คุณมัตถ์ พี่ชายคุณมุก” ช่อลดาเห็นสีหน้าลังเลของรุ่นน้องก็พานให้หวั่นใจ งานนี้เธอจะรับเองก็ไม่ได้เพราะมีครอบครัวให้ต้องดูแล จะให้พยาบาลคนอื่นที่ไม่ใช่พรรษศิกาดูแลก็ไม่ไว้ใจอีก ดีไม่ดีแม่พวกนั้นคงวีนคนไข้อย่างเช่นที่แล้วๆ มา ไม่ได้ใจเย็นเหมือนรุ่นน้องคนนี้ “นะซอนะ ช่วยพี่หน่อยเถอะ”

ไม่ใช่ว่าไม่อยากรับงานนี้ ไม่ใช่ว่าเลือกปฏิบัติ...แต่คนที่ทำให้ตัดสินใจยากเหลือเกินคือพี่ชายคนป่วยนั่นอย่างไรเล่า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 105 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #2117 Kwanta Lorliam (@kwantal) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 03:08

    และแล้วพยาบาลมือปราบก็มาแล้ว

    #2117
    0
  2. #2097 Phokkhom (@phongkom) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:03

    e-bookก็มีมาอัพใหม่ก็ยังเข้ามาอ่านคุณลุงข้าวต้มมัด
    #2097
    0
  3. #2021 noodao (@daonet) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 11:32
    พี่มัตถ์มีแต่ปัญหารุมล้อมเนอะ
    #2021
    1
  4. #16 Fang Jwy Tansakul (@fang1922) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2559 / 00:33
    อัพบ่อยๆนะคะ รอๆๆๆค่ะ
    #16
    0
  5. #15 Aomc7305 (@Aomc7305) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2559 / 21:54
    มาแล้ววว คุณดิวเริ่มปล่อยหนูซอออกมาทีละหน่อยๆให้หายคิดถึง
    #15
    0